10-06 Morro de São Paulo - Vakantiepret

"Laten we maar gaan, er is nu wind", concluderen we na het ontbijt. We hebben niet echt goed geslapen vannacht. Doordat we bij donker aankwamen in Morro de São Paulo, durfden we niet verder de baai in te varen dan tot de aanbevolen ankerplek. Op zich een prachtige plek, maar het is ’s-nachts een drukte van belang met aan- en afvarende motorbootjes. En dat niet alleen, ze vinden het ook nog eens nodig midden in de nacht de muziek keihard aan te hebben. Dat alles bij elkaar is niet bevordelijk voor onze nachtrust. Het is hier prachtig, dus we vertrekken toch wel een beetje met spijt dat we niet even aan wal gaan hier. Het weer dwingt ons tot deze keuze, want na woensdag komt er een periode van windstilte en we staan nu helaas onder tijdsdruk naar Rio te komen. Aan ons gaat de vakantiepret van Morro de São Paulo dan ook jammer genoeg voorbij.

         

 

11-06 Atlantische Oceaan - Moeizaam tochtje

Hadden we gister nog redelijk wind en gisteravond zelfs behoorlijke wind, vandaag is het muizen. Er is vrijwel geen wind en ook nog eens recht op de kop, dus we motorzeilen hele stukken. Niet fijn, want we willen natuurlijk graag zeilen en de gribfiles gaven ook allemaal vijftien knopen wind uit het oosten aan. Daar lijkt vandaag weer eens helemaal niets van te kloppen. "Het lijkt Portugal wel", vinden we. We hopen op meer wind in de loop van de middag. Maar ook ’s-middags blijft de wind vrijwel geheel weg. Als de zon onder gaat lijkt het alsof iemand een knop omdraait en daarmee de wind aanzet. We zeilen weer gelukkig.

12-06 Atlantische Oceaan - Kat en muis.

"Kom je? Jij bent weer", wekt Henk mij om vijf uur. De wind is terug gevallen en aan het ruimen naar het westen. Het westen??? Het moet niet gekker worden. Ik ga overstag en dat is behoorlijk wat werk in je eentje op onze boot. Zo hebben we bijvoorbeeld een bulletalie staan om te voorkomen dat de giek overkomt vanwege de golfslag. Omdat er weinig wind is heb ik zelfs de motor erbij nodig om Romlea op koers te krijgen. Er is te weinig roerdruk om haar goed door de wind en weer op koers te krijgen. Als dat gelukt is, blijkt er te weinig wind voor Ploon om te sturen, dus die haal ik uit het werk. Dan Sjonnie maar aan. Omdat die er ook helemaal niets van bakt, blijft er niets anders over dan op de hand te sturen om zo goed mogelijk aan de wind te varen en gebruik te maken van ieder zuchtje. In de verte zie ik een vissersbootje. Zal het me lukken er bovenlangs te sturen? Het voelt als ouderwets zeilen op de Friese meren. Er komt een klein beetje meer wind zo nu en dan, waardoor ik mooi op kan sturen. Het lukt me uit te komen net boven de vissers. Ik zie de mannen achter op het scheepje en steek mijn hand op. Ze zwaaien uitgebreid terug zoals ik tot nu toe alleen hier in Brazilië heb gezien. De zon is net op en geeft een prachtig licht. Het moet voor de vissers ook wel een mooi gezicht zijn denk ik zo. Ik geniet van het moment.

Tegen het eind van mijn wacht valt de wind weer helemaal weg en motorzeilen we verder de rest van de dag. Zo nu en dan is er een beetje wind en gaat de Knor weer uit, maar erg lang duurt dat over het algemeen niet. "Van Porto Santo naar La Graciosa was precies zo’n afstand weet je nog? Dat deden we binnen achtenveertig uur en toen moesten we nog inhouden ook." "Tja, er zijn twee mythes die niet bestaan. De Portugese Noord en de Braziliaanse Zuid-Ooster", is de conclusie van Henk. En ook vanavond gaat de wind weer aan zodra de zon onder gaat en is hij terug naar het oosten. We zeilen heel relaxed met een kleine vier knopen verder richting zuid naar de Abrolhos.

13-06 Abrolhos Archipel - Warm welkom

Na de hele nacht prima te hebben doorgezeild, zeilen we ook overdag gelukkig weer. Het gaat niet echt snel met drie tot vier knopen en het is tamelijk oncomfortabel omdat we wind van achter hebben waardoor Romlea aardig schommelt op de golven.

"Gaat daar nou een andere boot?", vraagt Henk als we aan het lunchen zijn. Ik kijk, en zie ook iets een aantal mijl achter ons. "Dat is geen boot, maar een walvis!". En het blijkt niet één , maar meerdere walvissen te zijn. Ze springen een eind in de lucht en we kunnen goed zien dat het hele grote walvissen zijn. Bij de Abrolhos paren tussen juni en september de grote bultrugwalvissen. We hopen dat ze dichterbij komen, maar helaas zit dat er niet in.

Het is zonsondergang als we dan eindelijk na drieënhalve dag varen de Abrolhos Archipel bereiken. We worden welkom geheten door tientallen fregatvogels die boven Romlea zweven. De kale eilanden kleuren prachtig in het laatste zonlicht. We ankeren aan de westkant tussen Ilha Redonda en Ilha Siriba. Het is een beetje hobbelig, maar wel te doen. Terwijl we aan het ankeren zijn worden we opgeroepen door één van de parkrangers. Ze heet ons een warm welkom en vraagt of we morgenochtend even willen aangeven wanneer we klaar zijn om instructies te krijgen. Totdat we instructies hebben gehad mogen we niet zwemmen of andere activiteiten ondernemen. Nou, dat is geen probleem. We zijn toch veel te moe na deze lange oversteek en het wordt inmiddels ook donker.

   

 

14-06 Abrolhos Archipel - Vroege vogels

"Goodmorning. You’re early! We were still sleeping", zeg ik tegen de twee dames in de dinghy die net aan is komen varen. Het zijn de parkrangers van het natuurpark. Ze komen om de instructies te geven waar ze het gister al over hadden. Het is half acht. We zijn nog maar net wakker en lagen nog in bed. Kennelijk hebben ze zich bedacht en komen maar vast langs ook al hebben we ze nog niet opgeroepen. Ze willen ook prima op een ander tijdstip terug komen als dat beter uitkomt, maar dat vind ik ook weer niet nodig. Ik nodig ze uit aan boord en Henk staat ondertussen ook op. Ze heten Barbara en Marina en zijn ontzettend aardig. Marina spreekt uitstekend Engels en legt ons uit wat de regels van het park zijn. Als Henk vraagt hoe we kunnen betalen, cash of pin, vertelt ze dat we helemaal niets hoeven te betalen. Nou dat is een meevaller, want onze pilot gaf aan zo’n vijftig real per persoon per dag. De reden dat er geen geld meer word gevraagd is eigenlijk simpel. Het is technisch nog niet mogelijk op deze locatie met een kaart te betalen en het afhandelen van contante betalingen is logistiek te complex geworden.

Na het ontbijt pakken we onze snorkeluitrusting en gaan te water. Rondom de boot is niets te zien, maar als we een stukje verder zwemmen naar het ondiepe water zien we de prachtigste vissen. Het is alsof we in een tropisch aquarium zwemmen. De ene vis is nog uitbundiger van kleur dan de andere. Er zijn rondvissen en platvissen in allerlei formaten. We weten niet waar we het eerst en het laatst moeten kijken, zo veel zijn er. Als we na een uur weer terug bij de boot komen, zien we een grote kwal. Gelukkig zijn we net het water uit! Het is ook de enige die we zien. Dus we laten ons zeker niet weerhouden later weer te gaan snorkelen.

Helaas begint het in de middag te waaien en zijn er teveel golven om een tweede snorkelronde te doen. Maar er is genoeg ander vermaak hier. De hele dag vliegen er fregatvogels rond de boot. Ze zweven door de lucht op de thermiek. Het is een prachtig gezicht. Als ’s-avonds de zon net onder is zien we aan de horizon opnieuw een bultrugwalvis omhoog springen. Ook al is hij ver weg, zelfs dan is het een indrukwekkend gezicht. We zijn benieuwd of we de komende dagen nog eentje van dichtbij te zien krijgen.

         

 

15-06 Abrolhos Archipel - Paradijsje

"Ik vind dit toch wel één van de meest bijzondere plekken waar we tot nu toe geweest zijn." "Ik ook", beaamt Henk. Wat maakt het hier dan zo bijzonder? Er zijn hier geen toeristen, alleen een aantal mensen van de marine en biologen/rangers van het ICMBio. De eilanden mag je alleen onder begeleiding van zo’n ranger bezoeken. Dat staat voor morgen op de planning. We kijken uit op Ilha Redonda dat wordt bewoond door honderden fregatvogels en op Ilha Siriba met zeevogels die we nog niet zo goed hebben kunnen bekijken. De eilanden zijn vrij kaal, maar wel heel groen en er groeien een klein aantal palmbomen. De onderwaterwereld is hier ongelooflijk mooi. We snorkelen deze ochtend opnieuw en het water is vele malen helderder dan gister. De kleuren van de vissen komen dan ook nog mooier uit. Ook zijn hier zeeschildpadden. We zien er ’s-ochtends eentje door ons ankerbaaitje zwemmen en ’s-avonds is er één vlak bij onze boot. Deze blijft een tijdje aan de oppervlakte. Verder komt nu het voortplantingsseizoen van de bultrug walvissen op gang. Ook vanavond zien we ze bij zonsondergang weer aan de horizon uit het water springen.

De ankerplaats is bij hoog water wel behoorlijk hobbelig doordat er brekers over de natuurlijke strekdam slaan, maar we hebben het er graag voor over.

         

 

16-06 Abrolhos Archipel - Onvoorstelbaar

Ranger Marina haalt ons om half tien op met haar dinghy voor een wandeltocht over het Ilha Siriba. Het eiland wordt voornamelijk bewoond door twee soorten vogels, de Atoba Mascerado en de roodsnavelkeerkringvogel. Tot onze grote verbazing kunnen we tot vlak bij de vogels komen. Ze blijven lekker op hun plekje zitten en zijn totaal niet bang voor mensen. Van de Atoba Mascerado maken de vrouwtjes een kwakend geluid, zoals een eend, en de mannetjes een hoog piepgeluid. Je kunt dus horen of je te maken hebt met een mannetje of een vrouwtje. Verder zijn het bijna allemaal stelletjes. Sommigen hebben eieren, anderen net een jong en weer anderen moeten nog beginnen met eieren leggen en broeden. Omdat het hier het hele jaar rond zomer is, kennen ze geen vast broedseizoen. Ze beschermen hun nest niet, want ze hebben hier geen natuurlijke vijanden. Op onze vraag of er dan helemaal geen gevaren voor ze zijn, vertelt Marina dat er wel een uitheems dier huist dat een bedreiging vormt voor de eieren, de rat. Het blijkt lastig ze te bestrijden.

         

 

Waar de Atoba Mascerado volledig onbeschermd nestelt, doet de roodsnavelkeerkringvogel dat anders. Ze hebben hun nest onder een overhangende richel van een rots. Ze zitten er heerlijk uit de zon. We vinden het echt heel bijzonder wat we hier allemaal zien en dat we zo dicht bij de vogels kunnen komen.

                     

 

Helaas kunnen we niet naar het Ilha Redonda omdat de fregatvogels wel midden in het broedseizoen zitten. Vanaf de boot kunnen we de mannetjes met hun opgeblazen kelen goed zien. Het is een prachtig gezicht. Marina vertelt dat zo’n vijfentwintig jaar geleden er een zeiljacht geankerd lag, dat een vuurpijl afstak die op het Ilha Redonda terecht kwam. Het veroorzaakte daar een grote brand, waarbij heel veel fregatvogels zijn omgekomen. Gelukkig is de populatie inmiddels weer hersteld. Wij vinden het onvoorstelbaar hoe je het in je hoofd haalt zoiets te doen op zo’n geweldig mooie plek. Maar goed, idioten heb je overal.

’s-Middags doen we weer een snorkelrondje. We kunnen er geen genoeg van krijgen naar de prachtige tropische vissen te kijken en er tussen te zwemmen. Ook vandaag zien we nog weer nieuwe soorten die we eerder nog niet zagen.

Helaas vanavond geen bultruggen bij zonsondergang, maar er zwemmen wel een paar grienden voorbij.

17-06 Abrolhos Archipel - Spijt

"Nog maar weer een keertje snorkelen dan?", stel ik voor. We kunnen er nog steeds geen genoeg van krijgen. De onderwaterwereld is hier zo onvoorstelbaar mooi. We besluiten dit keer de Gopro niet mee te nemen, zodat we volop kunnen genieten van de prachtige vissen zonder druk te zijn met het maken van opnamen. Daarnaast hebben we al zoveel beelden geschoten en hebben we alle soorten die we hebben gezien al meerdere keren op beeld vastgelegd. Even later krijgen we echter ongelooflijk spijt van dit besluit. We zien een zeeschildpad, waar ik een heel stuk mee mee zwem onder water. Landschildpadden mogen traag zijn, zeeschildpadden zijn snelle zwemmers! Ik kan hem maar heel even bijhouden. Even later zien we een grijze haai. Henk duikt er naar toe en de haai gaat er vandoor om een stukje verderop weer rustig stil te liggen. Dan is het mijn beurt om naar hem toe te duiken, hij zwemt rustig weg en ik volg hem tot ik weer naar boven moet om adem te halen. Als we even later besluiten terug te gaan naar de boot zien we ook nog een prachtige rog. Onvoorstelbaar dat we nu we voor de vierde dag op rij hier snorkelen, toch nog weer nieuwe dieren zien. En één ding weten we zeker, volgende keer gaat de Gopro gewoon weer mee, ook al denken we dat we niets nieuws zullen zien!

 

  Terug naar beginpagina