01-05 Baia de Todos os Santos - Dag van de rust;-)

"Ik kan me niet herinneren wanneer we voor het laatst zo rustig hebben gelegen. Jij wel?". "Ik denk in Alvor", antwoordt Henk. We denken terug aan alle plekken waar we de afgelopen maanden hebben gelegen en komen tot de conclusie dat het inderdaad Alvor moet zijn waar we voor het laatst bladstil hebben gelegen. Geen golven, geen swell, geen wind. Wat een weelde!

We liggen weer op dezelfde plek voor anker als de afgelopen nachten, maar hebben wel een rondje eilandjes gedaan vandaag. Waarom niet op een ander plekje ankeren dan voor de afwisseling? Daar zijn een aantal redenen voor zoals stroming, muggen enzovoort, maar de belangrijkste is toch wel veiligheid. We liggen naast een lokaal zeiljacht dat hier de afgelopen nachten ook al lag. Het advies is om niet eenzaam en alleen ergens te ankeren, maar bij andere boten in de buurt te gaan liggen. Wij houden ons maar aan dat advies al hebben we niet het gevoel dat het op deze plek niet pluis zou zijn. 

         

 

02-05 Baia Aratu - Binnenmeer

"Het lijkt hier wel een meer in plaats van zee." We zijn in de loop van de ochtend met het laatste stukje afgaand tij vertrokken vanaf Bom Jesus naar Baia Aratu aan de andere kant van de Baia de Todos os Santos. Het was een tochtje van zo’n tweeënhalf uur op de motor. Er was genoeg wind om te zeilen, maar we durven het niet meer aan met het kapotte stag. Als het helemaal afbreekt lopen we kans dat de mast over boord gaat en zijn we nog verder van huis. Het is opkomend tij als we de smalle doorgang naar de baai invaren en we hebben dus stroom mee. Als we door de doorgang zijn komen we uit op een soort van meer, omringd door heuvels. Het is alleen wel een meer met getijdewater en zout in plaats van zoet. 

We ankeren naast de gemoorde jachten bij de Yachtclub van Aratu. Henk pompt na de lunch de dinghy op en gaat op zoek naar een tuiger om te kijken of we hier een betere offerte kunnen krijgen dan in Salvador. Ondertussen komen ook de verzendkosten binnen voor het opsturen van twee nieuwe stagen vanuit Nederland. Dat is een grote tegenvaller, want het kost het luttele bedrag van bijna negenhonderd euro! Dat gaat hem dus niet worden.

      

 

03-05 Baia Aratu - Denken in oplossingen

Voor ieder probleem is uiteindelijk een oplossing, dus ook ons stagenprobleem moet een oplossing krijgen. Henk heeft inmiddels offerte gevraagd bij een tuiger in Rio en bij een tuiger hier in Aratu. We zijn benieuwd of daar een lager bedrag uit gaat komen dan bij onze vriend Marcello. Rond lunchtijd spreekt hij via WhatsApp met Wiebe, onze tuiger uit Friesland. De kosten van verzending zijn inderdaad zo hoog omdat het pakket dat verstuurd moet worden een grotere afmeting heeft dan de standaard afmetingen waar vervoerders mee werken. Tja, je kunt een RVS-stag niet zo eenvoudig klein oprollen zonder dat het stuk gaat. Maar daar is wel een oplossing voor te bedenken: Dyneema verstaging! Volgens Wiebe zijn de kosten daarvan zeker niet hoger dan voor RVS-verstaging, dus gaat hij voor ons uitzoeken wat dan het prijskaartje zal zijn. Wordt vervolgd.

04-05 Baia Aratu - Kogel door de kerk

Het is een beetje wisselvallig weer vandaag. We beginnen met regen en de rest van de dag is het bewolkt met zo nu en dan zon. We zijn in afwachting van de prijsopgaven uit Nederland en Brazilië en kunnen nu verder niet zoveel, dus Henk gaat een filmpje monteren en ik doe eigenlijk niet zoveel omdat ik last heb van mijn rug en die rust wil geven. In de loop van de middag komt de prijsopgave uit Nederland door. Vanuit zowel hier als Rio horen we nog niets. Omdat de prijs uit Nederland inclusief de verzendkosten prima is nemen we het besluit daar voor te gaan. We verwachten toch niet dat de Brazilianen met een heel andere prijs zullen komen als Marcello eerder en hebben daarnaast ook meer vertrouwen in onze tuiger in Stavoren. 

Als we eind van de middag aan de borrel zitten, zien we scholen met hele kleine visjes naast de boot. Voer voor de vogels die dan ook druk bezig zijn met vissen. Ze halen het ene na het andere visje uit het water. Een prachtig gezicht, want het lijkt zo nu en dan of ze op het water staan voor ze met hun bek een visje uit het water hengelen.

   

 

05-05 Baia Aratu - Buien en nog eens buien

Vandaag opnieuw wisselvallig met ieder half uurtje zo’n beetje een regenbui. Die buien duren gelukkig maar kort, maar het betekent wel dat we iedere keer de luiken dicht moeten doen om te voorkomen dat het inregent. Omdat het behoorlijk bewolkt is vandaag, blijft ook de stroomproductie achter, maar gelukkig kunnen we weer bijladen met de motor. Ach het is eigenlijk een beetje als thuis in Nederland met slecht weer, je rommelt wat aan, bakt een broodje en werkt je blog bij;-)

   

 

06-05 Baia Aratu - Verdacht

"Even testen of het goed werkt". Henk stapt behoedzaam aan dek en doet of hij een dief is. En dan valt er een leeg blikje met behoorlijk wat lawaai in de kuip. Vanochtend vroeg is er een bootje met twee Brazilianen een rondje rondom Romlea gevaren. Ze hadden buitengewone belangstelling voor wat er aan dek te zien was. Toen Henk naar buiten kwam zwaaiden ze vriendelijk, maar we vertrouwen het voor geen meter. Dus brengen we vanavond maar eens wat preventieve maatregelen in stelling. Het belangrijkste is dat we het eventueel horen als er iemand aan dek komt, terwijl wij liggen te slapen, dus spant Henk visdraad rondom de kuip met aan het eind een leeg blikje. Als je nu door het gangboord loopt en de vislijn raakt geeft dat voldoende lawaai, zodat we in ieder geval wakker worden. Ook binnen zetten we dingen klaar binnen handbereik, zoals ons kanon (een hele grote, felle zaklamp), een marifoon om eventueel de bewaking in de haven op te roepen en een scheepstoeter. Verder heeft Henk ons geheime opbergvak nu maar eindelijk eens gemaakt, zodat we waardevolle spullen op kunnen bergen als we niet aan boord zijn. En verder doen we alle bakskisten op slot, zetten de dinghy met een kabelslot vast aan dek en leggen onze buitenboordmotor binnen neer. Kortom we zijn een tandje scherper in diefstalbeveiliging dan tot nu toe.

07-05 Baia Aratu - Internet says no!

"Verdorie, we hebben geen internet meer. Het komt ook altijd op een moment dat het niet uitkomt!". Onze laatste internetbundel is verlopen net nu we nog een aantal vragen uit Stavoren hebben gekregen voor de bestelling van de stagen. We ontbijten snel en gaan dan naar de wal om via de wifi van de haven de vragen te beantwoorden. We zitten heerlijk koel in het kantoortje van de receptie. Het blijkt dat we online ons internettegoed kunnen opwaarderen, dus daar gaan we mee aan de slag. En natuurlijk wordt er weer om een zogeheten CPF-nummer gevraagd en die hebben wij als buitenlanders niet. Gelukkig is de dame achter de balie zo vriendelijk om ons uit de brand te helpen en daarmee komen we weer een stapje verder in het bestelproces. Maar helaas, op het moment dat Henk met de creditcard wil betalen, krijgen we een melding dat de service niet beschikbaar is. De dame achter de balie slaakt een diepe zucht en steekt haar armen omhoog. We doen nog een poging, maar opnieuw de melding. De Braziliaanse doet er alles aan om ons te helpen en regelt dat ze gebeld gaat worden door een medewerker van de provider. Wij gaan ondertussen lekker douchen en als we klaar zijn en er nog steeds geen telefoontje van de provider is geweest, gaan we eerst maar onverrichterzake terug naar de boot voor de lunch. 

Na de lunch gaan we terug naar het kantoortje. Helaas nog steeds geen telefoontje van de provider, dus gooien we het over een andere boeg. We moeten toch voor boodschappen naar het dorp, dus gaan daar proberen nieuw tegoed bij te kopen. Helaas lukt dat ook niet. Zowel de dame van de drogist als de man van het telefoonstalletje op het plein kunnen ons niet helpen. Zij zijn niet bereid om ons nieuw beltegoed te activeren met behulp van hun CPF. Op de terugweg rijd er met luidt kabaal uit een speaker een auto stapvoets door de straat richting de yachtclub. "Hé, dat is dat groenteboertje dat van de week ook voorbij kwam. Kijk eens wat een mooie bananen hij in de achterbak heeft liggen. Die zien er beter uit dan in de supermarkt!". De auto stopt en Henk loopt naar de passagierskant. "Bananas?", vraagt hij. De Braziliaanse kijkt hem gek aan en begrijpt niet dat Henk bananen van haar wil kopen. Na nog twee keer herhalen valt het kwartje. Oh, u wilt bananen kopen! Ze is helemaal verbaasd dat wij dat willen. Als we afrekenen blijkt dat een hele tros drie Reais kost, dat is omgerekend vijfenzeventig cent. Als Henk haar vier Reais geeft en zegt dat het zo goed is, kijkt ze hem nog een keer vol ongeloof aan. "Maar u krijgt nog één Real terug hoor". Henk laat nog een keer weten dat het goed is zo. Ze stapt verbaasd weer in de auto.

Als we weer terug zijn bij de yachtclub doet Henk nog een laatste poging om online op te waarderen, maar nog steeds is de service niet beschikbaar. We geven het voor vandaag op, morgen maar verder zien hoe we het opgelost krijgen.

08-05 Baia Aratu - Internet says yes!

Vandaag gaat Henk opnieuw naar de wal om mobiel internet te regelen. Als opwaarderen niet wil, dan maar een nieuw kaartje kopen en vragen of de dame van de receptie ons weer wil helpen met haar CPF om het tegoed te activeren. Als Henk terug komt gaat hij het kaartje activeren. Maar dat kan toch helemaal niet zonder CPF? En dat blijkt dus helemaal niet waar. Je kunt behalve online ook telefonisch activeren. Dat heeft die Braziliaan in Noronha vorige maand ook voor ons gedaan. Je moet dan door een heel Portugees menu heen en uiteindelijk een CPF intoetsen, waarmee de kaart dan geactiveerd wordt. Wij hebben dat Portugese menu echter nooit gehoord. Henk luisterde vandaag echter wel mee en wat blijkt? Je kunt kiezen voor een Engels menu en op het moment dat je dat doet blijkt dat je behalve met een CPF ook met je paspoortnummer kunt activeren! Zodra Henk die optie kiest wordt hij verbonden met een vriendelijke Engels sprekende callcentermedewerker die zonder probleem de activatie voltooit! We zijn perplex! Niet één van de Braziliaanse verkopers die wij hebben getroffen wist hiervan. In Noronha lag er zelf een A4-tje op de balie waarop staat dat je zonder CPF niet kunt activeren. De callcentermedewerker legt uit dat we overal ons kaartje kunnen laten opwaarderen en via deze procedure kunnen activeren. Zelf op zeilerssites en in pilots staat dat je een Braziliaan nodig hebt die bereid is zijn CPF beschikbaar te stellen. En wat blijkt, dat is gewoon helemaal niet waar. Hadden we dat eerder geweten, dan had dat een hoop ergernissen bespaard. 

09-05 Baia Aratu - Opwaarderen

"Zo dat had weer een hoop voeten in de aarde zeker?’. Henk komt net terug van de wal en is opnieuw naar het dorp geweest voor het opwaarderen van ons nieuwe datakaartje. De eerste 100mB was er gister natuurlijk snel door. "Hou maar op!". En waarom was het nu opnieuw zo ingewikkeld? De dame van de drogisterij had bijna een uur nodig om te snappen dat Henk zijn kaartje wilde opwaarderen. Toen dat eenmaal duidelijk was bleek dat de terminal, waarmee ze het datakaartje moet opwaarderen, niet werkte! Na uiteindelijk nog een half uur wachten op de plaatselijke kapper, die ook zo’n ding heeft, liep Henk met hem mee. Helaas kreeg hij het ook niet voor elkaar. Dus onverrichter zake terug naar de drogist. Uiteindelijk lukte het alsnog. Henk gaf de drogisterij dame een dikke knuffel tot grote hilariteit van haar echtgenoot. Hij stak een dikke duim omhoog ter teken van waardering.  

Je kunt van de Kaap Verden zeggen wat je wilt, maar in ieder gehucht heb je daar binnen een kwartier mobiele data geregeld. Daar kunnen ze hier in Brazilië nog iets van leren!

10-05 Baia Aratu - Vervelen

We zijn in afwachting van de levering van de nieuwe stagen en beginnen ons zo langzamerhand toch wel wat te vervelen. Het is nog steeds ontzettend warm, aan de wal is hier niets te doen en zeilen kunnen we ook niet. Henk weet nog een klusje wat een beetje te doen is in de hitte, lijnen splitsen. We hebben in Salvador nieuwe landvasten gekocht die nog van lussen moeten worden voorzien. Ik heb gelukkig een hele voorraad digitale boeken bij me, dus kan in ieder geval lekker lezen. Maar het feit dat we niet verder kunnen knaagt.

11–05 Baia Aratu - Morgen is er weer een dag

We moeten vandaag eigenlijk boodschappen doen, maar het regent. Als het eind van de dag eindelijk droog is, heeft het geen zin meer om nog naar de kant te gaan voor de boodschappen. Het is hier om zes uur echt al helemaal donker. We stellen de boodschappen maar uit tot morgen en we redden ons met de het laatste beetje verse groente. 

12-05 Baia Aratu - Klein foutje

"Weet je zeker dat je de goeie vestiging hebt aangegeven?", vraag ik Henk. We zitten in een Uber-taxi op weg naar de supermarkt, maar het blijkt vierendertig minuten rijden. Dat lijkt mij vrij veel voor een ritje naar een supermarkt. "Ik heb gezocht op de naam van de supermarkt en kreeg een rijtje waar ik uit kon kiezen. Dus deze moet het wel zijn", antwoord Henk. Hmm, ik vind het maar raar. Ik kan me niet voorstellen dat de receptioniste van de Yachtclub ons verwijst naar een supermarkt die veertien kilometer verderop ligt. Er moet toch zeker eentje dichterbij zijn? Als we een tijdje onderweg zijn, twijfelt Henk toch ook wel. Nou ja, we besluiten dat we op deze manier in ieder geval dan toch iets van het achterland zien. Als we halverwege zijn, vraagt Antonio, onze chauffeur, of we er bezwaar tegen hebben dat hij even gaat tanken. Natuurlijk hebben we dat niet. Stel je voor dat we zonder brandstof komen zitten;-) Het blijkt dat de auto van Antonio op aardgas rijdt. En tanken van gas gaat hier een beetje anders dan in Nederland. Vanwege de veiligheidsvoorschriften moeten we allemaal uitstappen. Zowel de motorkap als de achterklep gaan open. De pompbediende aardt de auto, en sluit een drukslang aan op het vulpunt dat zich onder de motorkap bevindt. De vulopening is heel klein, net zoiets als bij ons een gasaansluiting in huis. Het gas wordt ook niet per liter, maar per kubieke meter afgerekend. Als de pompbediende klaar is met tanken, mogen we de auto weer in. Even later zet Antonio ons af bij de supermarkt. Als we naar binnen gaan blijkt het een soort Makro te zijn. Grote stellingen met voedingsmiddelen in grote hoeveelheden. Gelukkig kun je het meeste ook gewoon per stuk kopen. Helaas blijkt de supermarkt niet echt een afdeling met vers vlees te hebben. En dat is toch wel één van de belangrijkste dingen die we willen inkopen. Met een kar vol boodschappen keren we weer huiswaarts. Henk kijkt als we weer aan boord zijn toch nog maar even na of we nou echt de verkeerde vestiging te pakken hadden. En jawel, de vestiging die we hadden moeten hebben, ligt slechts vier kilometer verderop. De volgende keer iets secuurder op de kaart kijken dus. 

13-05 Baia Aratu - Koopje

"Zijn ze dat?" We kijken nog eens goed door onze verrekijker, maar het is nog niet de Aloma. Walter en Roswitha komen vandaag vanuit Salvador naar Baia Aratu. Zij hebben problemen met de keerkoppeling  van hun motor. Er moet daarvoor een nieuwe uit Duitsland komen die ze zelf gaan ophalen. Ze hadden al een thuisbezoek gepland staan vanuit Uruguay eind juni, maar hebben hun plannen moeten bijstellen. Ze laten hun boot nu drie maanden hier in Brazilië achter in plaats van in Uruguay. Even later komen ze inderdaad aanvaren en krijgen een mooring vlak bij ons in de buurt toegewezen. We spreken af ’s-avonds in de Yachtclub steak te gaan eten. Walter gaat nog even naar het havenkantoortje en vraagt meteen of het restaurant open is ’s-avonds. En dat blijkt gelukkig zo te zijn. De keuken is open tot negen uur. We spreken af ze om half zeven op te halen. 

Ik ga lekker verder met opnieuw maar eens het schoonmaken van de waterlijn en Henk gaat met wat kleine klusjes binnen aan de slag. Voor we het weten is het al tijd om onze Duitse vrienden op te halen. We kiezen een tafeltje op het terras en vragen om het menu. Dan zegt de dame achter de toog tot onze verbazing dat de keuken net gesloten is en dat we niets meer te eten kunnen bestellen. Dat hebben wij dan weer. Aan de andere kant van de bar zitten een stel Brazilianen dus die dan maar eens vragen of er een andere eetgelegenheid in de buurt is waar we een beetje goed kunnen eten. Gelukkig spreekt één van de mannen een beetje Engels. "Maar de keuken is hier nog helemaal niet dicht hoor, pas over een paar minuten! Als jullie nu bestellen kan je hier nog gewoon eten!". Tja, ook dat is kennelijk Brazilië. De dingen zijn altijd net even anders dan ze lijken;-) We bestellen onze steaks en genieten even later van een prima maaltijd. Als de rekening komt lachen we ons helemaal een kriek. Omgerekend hebben we voor tweeëndertig euro gegeten en gedronken. En dat is niet per persoon, maar voor vier personen!

    

 

14-05 Baia Aratu - Über Uber

Omdat het zaterdag niet is gelukt vlees te kopen, gaan we vandaag opnieuw op stap voor boodschappen. Ook nu maken we weer gebruik van een Uber-taxi. Deze keer krijgen we zelfs een snoepje aangeboden van de chauffeur en worden we vervoerd in een splinternieuwe auto. Gelukkig heeft Henk nu wel het goede adres te pakken en zijn we vlot bij de supermarkt. Onze ervaringen met Uber zijn tot nu toe zeer positief. De auto’s zijn zonder uitzondering keurig en de chauffeurs bijzonder vriendelijk. Het grote voordeel van Uber boven een reguliere taxi vinden wij dat je van tevoren exact weet wat een ritje gaat kosten en wanneer de auto precies komt voorrijden. Sterker nog, zodra je een rit hebt aangevraagd en een auto hebt gekozen, zie je precies waar de betreffende auto zich bevindt en hoeveel tijd er nog nodig is voor hij bij je is. Waar reguliere taxi’s in het buitenland je nog wel eens onnodig willen rondrijden zodat je meer moet betalen, gebeurt dat bij een Uber-taxi niet. Het is immers van tevoren al duidelijk wat de prijs is en daarnaast geeft de app precies de te volgen route aan de chauffeur. 

Taxi’s zijn hier gelukkig heel goedkoop waardoor we er regelmatig gebruik van maken. We zullen ook wel moeten omdat supermarkten hier niet op loopafstand zijn. Fietsen is onbegonnen werk met alle heuvels en een drukke bus met volle boodschappentassen vormt een iets te grote uitdaging. 

In het dorp waar we nu naar toe gaan zijn twee supermarkten direct naast elkaar. Helaas hebben ze geen van beiden vers vlees, maar we hebben een slagerij gespot aan de overkant van de straat en besluiten daar dan maar vlees te halen. De slagers zijn druk bezig om van grote stukken vlees steaks te snijden. Het vlees ligt op grote stapels in een gekoelde vitrine. We besluiten om vier filets en twee entrecotes te kopen. En nu maar hopen dat het een beetje te eten is!

15-05 Baia Aratu - Twee emmertjes water halen

Onze watertanks zijn zo goed als leeg, dus gaan we na de lunch met Romlea naar de kant om water te tanken. En zoals alles kost ook water tanken veel tijd. Als eerste moeten we ankerop. Normaal gesproken is dat een fluitje van een cent, maar onze ankerketting en het anker zitten vol klei. Metertje voor metertje haalt Henk de dertig meter die we uit hebben binnen en spoelt de ketting af met de dekwash. We zijn er al snel een half uurtje zoet mee. Dan varen we naar de steiger, maar als we willen aanleggen blijkt het bootje van de havenmedewerkers toch wel een beetje in de weg te liggen, waardoor we met enige moeite tussen het bootje en een ander jacht moeten aanleggen. Het lukt uiteindelijk wel, maar kost nu ook onnodig veel tijd. En ook hier blijkt de waterdruk weer laag, dus het duurt zeker een uur voor de tanks weer afgevuld zijn. Als we terug komen op de ankerplaats besluiten we alsnog een mooringboei op te pikken in plaats van het anker te laten vallen. Dat scheelt in ieder geval een hoop schoonmaakwerk de volgende keer als we willen vertrekken. En dan is het opnieuw naar de wal, maar dit keer met de brommer. Walter en Roswitha zijn net teruggekeerd van hun bezoek aan een agent voor het versturen van hun keerkoppeling en vragen of we gezellig een biertje komen drinken op het terras. Nou, daar zeggen wij geen nee tegen uiteraard!

16-05 Baia Aratu - Pakje met een omweg

Vandaag zijn dan toch eindelijk onze nieuwe stagen klaar. Omdat wij de allerbeste kwaliteit Dyneema willen hebben, moest deze besteld worden in Duitsland. Tja en met Hemelvaart ertussen helpt dat natuurlijk niet in de doorlooptijd. Omdat we het douane proces hier in Brazilië zo goed mogelijk willen laten verlopen halen we een truc uit. De Groot stuurt het pakje eerst naar Carla, mijn zus. Zij stuurt het pakket dan morgen ontdaan van alles wat maar naar een bedrijf kan verwijzen door naar Brazilië.

Het kost een dagje extra doorlooptijd, maar dat nemen we maar voor lief. Henk schrijft complete instructies voor Carla en stuurt alle benodigde paperassen naar haar op. We houden de omschrijving op het douaneformulier zo simpel mogelijk: wat touw en een paar draadeinden met een totale waarde van net geen vijftig euro. Weet die douane hier in Brazilië veel dat die zooi meer dan achthonderd euro moet kosten. Nu maar hopen dat ze erin trappen. Formeel zijn wij sowieso geen importheffingen verschuldigd omdat we schip in transit zijn, maar daar schijnen ze zich hier in Brazilië niet zoveel van aan te trekken.

17-05 Baia Aratu - Een klus zonder einde

Het schoonmaken van de waterlijn blijft een terugkerende ellendige klus. Sinds Porto Santo is het nu de derde keer dat ik het rondje maak. Gelukkig gaat het er iets gemakkelijker af dan in Mindelo, maar het blijft een rotklus. Hier in de tropen is er geen kruid gewassen tegen het aangroeien van groen wier en andere zooi helaas. Alle andere boten hebben hetzelfde probleem. We besluiten dat het verstandig is om veel vaker even het rondje waterlijn te doen, zodat het minder werk is. 

18-05 Baia Aratu - In de wacht

We zijn in afwachting van ons pakketje uit Nederland en kunnen hier verder niet zoveel. Het is mooi weer voor het doen van een was, dus die wappert aan het begin van de middag lekker aan de zeereling. Henk gaat aan de slag met zijn versie 2.0 van de hor voor de kajuitingang. 

19-05 Baia Aratu - Up to date

Alweer een mooie dag vandaag, dus ik ga lekker verder met nog een wasje en Henk gaat naar de kant om maar weer eens ons digitale park te updaten.

20-05 Baia Aratu - Pfffff, wat is het heet!

De havenmeester vaart voorbij en gebaart naar me dat ik maar sportief bezig ben. "Ik kweek spierballen!", sein ik naar hem door mijn arm omhoog te doen en mijn spierballen te laten zien. Hij ligt dubbel van het lachen. Ik roei een volle vuilniszak naar de kant en dat valt nog zwaar tegen omdat het verschrikkelijk heet is vandaag. De zon schijnt fel en er is vrijwel geen zuchtje wind. Ik ben al een tijdje onderweg omdat ik een tussenstop heb gemaakt op de Aloma van Walter en Roswitha. Onder het genot van veel orange juice aangelengd met water hebben we gezellig zitten praten. Ach zo kom je deze pinksterdag wel door met deze onwijze hitte.

21-05 Baia Aratu - Afscheid

Walter en Roswitha komen een kop koffie drinken. Ze vertrekken later vandaag voor een korte vakantie naar het binnenland. We gaan ze waarschijnlijk niet meer zien, omdat ze pas zondag terug komen en wij ervan uitgaan dat we dan toch wel in Salvador zullen zijn voor het aannemen van ons pretpakket of zelfs misschien al vertrokken zijn richting het zuiden. 

In de loop van de middag zien we in de track-and-trace van ons pakje dat het de douane in Sao Paulo is gepasseerd. Een belangrijke mijlpaal. We zijn benieuwd wanneer het nu op weg gaat naar Salvador!

22-05 Baia Aratu - Het blijft maar verschrikkelijk heet!

Ook vandaag is het weer verschrikkelijk warm. Zoals iedere ochtend begint de dag met wat bewolking, zo nu en dan een buitje en zo nu en dan zon. Het vervelende is alleen dat er helemaal geen wind staat. Daardoor is het super benauwd. We blijven dan ook het liefst onderdeks. Daar is het nog het beste uit te houden. In de loop van de ochtend steekt er gelukkig weer een klein briesje op, zodat het nog een beetje doorwaait binnen. Na drieën gaan we de kant op om de broodnodige boodschappen te halen in het dorpje. We beginnen de hitte echt wel zat te worden nu. Je doet eigenlijk niets de hele dag. Een beetje hangen, zo nu en dan een klein klusje en de noodzakelijke maaltijden bereiden. En dat laatste is al een hele opgave. We zullen blij zijn als we weer verder zuidwaarts kunnen richting de sub-tropen. Van ons hoeft deze hitte niet zo.

23-05 Baia Aratu - Dan de mast maar in

We hebben nog één klus die we zeker hier nog even willen doen voor we vertrekken. Het doormeten van de kabel van onze windmeter. We willen zeker weten dat de kabel niet de oorzaak is van de storing. Als om vier uur de zon niet meer zo fel schijnt, hijs ik Henk de mast maar weer eens in. We meten de kabel door en het lijkt erop dat er toch een breuk ergens in de kabel zit. Voor de zekerheid doen we de meting een aantal keer opnieuw, maar steeds met hetzelfde resultaat. Eén van draden geeft nul op het rekest. Helaas kunnen we de mastheadunit zelf niet doormeten. Wellicht dat dat onderweg nog ergens gaat lukken. Ons pakketje is inmiddels klaar voor binnenlandse verzending hier. Fijn dat ze daar hier twee dagen de tijd voor nemen! Benieuwd wat de status morgenochtend is en of we af kunnen varen naar Salvador.

24-05 Baia Aratu - Gebed zonder end?

"En? Wat is de status?", vraag ik Henk. "Nog steeds hetzelfde: klaar voor verzending." Onbegrijpelijk waarom het versturen van ons pakketje binnen Brazilië zo lang moet duren. Het is inmiddels donderdag en het was afgelopen maandag al vrijgegeven door de douane. We blijven dan ook vandaag weer gewoon hier liggen. Tegen het eind van de middag krijgen we echter een doekje voor het bloeden. Er zwemt een heuse walvis door de baai, die zelfs tussen de gemoorde boten door zwemt. Wat een prachtig gezicht! Op een gegeven moment zwemt ze vlak langs Romlea, we kunnen haar staartvin heel goed zien. Wat jammer dat het water hier zo troebel is, want anders konden we haar prachtig op de film krijgen. Ze komt een heel eind verderop weer even boven water. We weten dat moment gelukkig vast te leggen met de GoPro, al is het wel wat ver weg. 

25-05 Baia Aratu - Strike!

"Hoe lang duurt het voor hij er is?", vraag ik aan Henk als we heerlijk in de airco zitten in het kantoortje van de Yachtclub. "Nog drieëntwintig minuten." En dat is best lang voordat er een Uber-taxi arriveert. Tot nu toe ging het altijd vrij snel, maar kennelijk is het druk op vrijdagmiddag om deze tijd. We wachten maar rustig af. We hebben zeeën van tijd omdat we net hebben gehoord wat de reden is dat ons pakketje nog steeds niet is aangekomen in Salvador. De vrachtwagenchauffeurs in Brazilië blijken al sinds afgelopen maandag te staken! Tja, dat verklaart meteen waarom ons pakje nog steeds niet verstuurd is vanuit Sao Paulo! We balen natuurlijk verschrikkelijk, maar we hebben er nu eenmaal geen invloed op, dus kunnen niet anders dan gelaten afwachten. Als we dan eindelijk in de taxi zitten, blijkt de Bom Preco supermarkt niet op de plek te zitten waar hij volgens de kaart zou moeten zijn. We stappen toch maar uit en werpen een blik in drie van de lokale supermarktjes. Ze zijn allemaal weer niet wat we van een supermarkt verwachten. We besluiten dan maar een stukje te lopen en het dorp Paripe wat beter te bekijken. Het is een drukte van belang op straat en we besluiten de richting op te lopen waar de meeste mensen met plastic boodschappentasjes vandaan komen. Zou daar ergens dan wel een goede supermarkt zijn? En ja hoor, een paar straten verder is een grotere supermarkt gelukkig. Ze hebben een behoorlijk assortiment, dus we slaan maar weer eens goed in. Ik vind de slagerij een beetje twijfelachtig, maar we hebben niet veel keus. Alle lokale Brazilianen staan in de rij om hun vlees te kopen, dus heel verkeerd kan het niet zijn besluiten we. Helaas is er vrijwel geen verse groente te koop. Oorzaak is waarschijnlijk de staking waardoor er geen aanvoer is. Hopelijk kunnen we morgen  bij het lokale supermarktje in het dorp bij de Yachtclub nog iets krijgen.

Om onszelf een beetje te troosten besluiten we vanavond maar lekker een grote steak in het restaurant van de Yachtclub te verorberen. 

26-05 Baia Aratu - Groentejacht

Omdat het vanochtend flink regent stellen we het doen van boodschappen in het dorp uit tot na de lunch. Het voordeel van de hele ochtend regen is vandaag dat het een keer niet zo verschrikkelijk heet is. Helaas is er niet veel meer te krijgen in het winkeltje, maar in ieder geval meer dan gister in de supermarkt van Paripe. Ik koop wat aardappelen, wortelen, tomaten en limoenen. Alle schappen zijn ook hier helemaal gevuld, dus nog geen reden om te hamsteren verder.

27-05 Baia Aratu - En nu?

De wind waait vandaag uit het zuidwesten en dat is wel heel bijzonder hier. Meestal komt hij uit het oosten tot zuidoosten. We krijgen dan ook eindelijk wat koelere lucht aangevoerd. Maar helaas is de vreugde maar van korte duur. Rond het middaguur draait de wind, valt helemaal weg en begint het maar weer eens te regenen. De verveling begint nu wel een beetje toe te slaan. We kunnen hier verder niet zoveel en we hebben het gevoel dat we hier nooit meer weg komen. Over het algemeen is het ook te heet om wat klusjes te doen en onze hoofden staan daar ook niet erg naar. Vooralsnog zijn de nieuwsberichten nog niet erg positief over wanneer de staking beëindigd zal zijn. In onder andere Rio de Janeiro en São Paulo is de noodtoestand inmiddels afgekondigd. Wij kunnen niets anders doen dan afwachten helaas.

28-05 Baia Aratu - Tegenstrijdige berichten

We lezen in het nieuws dat de regering gister aan het eind van de dag een aantal maatregelen heeft aangekondigd om tegemoet te komen aan de eisen van de stakende vrachtwagenchauffeurs. Het is alleen nu nog volkomen onduidelijk of de blokkades nu ook daadwerkelijk worden opgeheven. We lezen verder dat het land in chaos verkeerd, maar we merken hier nog niet zoveel van de staking. Behalve dat er sinds een paar dagen geen vrachtwagens over de verderop gelegen weg meer rijden en het aanbod van verse groente marginaal is in de supermarkten, gaat het leven hier zijn gangetje zoals altijd. Walter en Roswitha komen een kop koffie drinken en bijpraten over hun korte vakantie naar het binnenland. Zij hebben onderweg wel degelijk de gevolgen van de blokkades gezien. Dode varkens en kippen langs de weg. Maar ook lange rijen bij de benzinestations wat lijkt te betekenen dat er in ieder geval weer benzine en diesel verkrijgbaar is. ’s-Avonds lees ik dat vanaf woensdag middernacht het personeel van Petrobras ook drie dagen in staking zal gaan. De ellende is vooralsnog dus nog lang niet voorbij. 

29-05 Baia Aratu - Terugblik

"Het voelt nog helemaal niet als een jaar hè?". We zitten in de kuip met een kopje thee. Het is inmiddels donker en het koelt heerlijk af. Het is vandaag precies een jaar geleden dat we vertrokken uit Oostmahorn. "Volgens mij komt dat doordat we al een heel jaar zomer hebben", vindt Henk. Maar als ik terug denk aan waar we allemaal al geweest zijn, hoeveel mensen we hebben ontmoet en wat we allemaal al hebben meegemaakt, dan is het toch verbazingwekkend dat het pas een jaar geleden is dat we vertrokken.

Wat ons het meest is meegevallen? De grote oversteek van de Kaap Verden naar Brazilië. Wat van tevoren het moeilijkste stuk leek, bleek in de praktijk één van de eenvoudigste oversteken te zijn. Zelfs met de uitdaging van een niet startende motor. 

Wat ons het meest is tegengevallen? Dat tot drie keer toe onze planning door onvoorziene omstandigheden onderuit ging. Daardoor werd de tijd op andere plekken bekort of hebben we delen moeten overslaan. We kunnen er natuurlijk voor kiezen om ons daar niets van aan te trekken, maar de consequentie daarvan is dat je dan weer een tijdslot mist voor het volgende deel van de reis. Onze planning wordt grotendeels bepaald door het weer, de seizoenen en dus ook domme pech.

Wat missen we het meest? De enorme keuze in de Nederlandse supermarkt! Vooral op de Kaap Verden en hier in Brazilië (tot nu toe) is de variatie in met name groente, vlees en gewoon lekkere dingen voor bij de koffie en de borrel bijzonder klein. 

Wat missen we helemaal niet? Televisie! Echt geen dag!

Wat was de grootste uitdaging? Een manier vinden om het 24x7 met elkaar uit te houden;-) 

Zomaar wat weetjes:

30-05 Baia Aratu - Pakjessoap

Omdat de staking van de vrachtwagenchauffeurs nu toch wel voorbij is en we totaal geen vooruitgang zien in het versturen van ons pakje van São Paulo naar Salvador, heeft Henk gister maar weer eens naar UPS gemaild. Vanochtend heeft hij eindelijk antwoord gekregen. Hij moet telefonisch contact opnemen met UPS hier in Brazilië. Helaas lukt het niet om met zijn mobiele telefoon het Braziliaanse nummer te bellen. Hij krijgt steeds een boodschap in het Portugees dat het nummer niet volledig is. Ook een probleem dat weer opgelost moet worden, want dat zou toch wel moeten kunnen. Gelukkig is de dame van de receptie weer buitengewoon behulpzaam. Zij probeert met haar vaste lijn te bellen, maar krijgt dezelfde boodschap. Het nummer dat we door gekregen hebben klopt dus niet. Uiteindelijk vindt ze een nummer dat wel juist is. Henk heeft inmiddels ook nog hulp van een Engels sprekend lid van de Yachtclub. Wat blijkt? Er schijnt toch importbelasting te zijn betaald door UPS. En dat moeten niet wij, maar de afzender betalen. De afzender moet daarvoor contact opnemen met UPS in Nederland en krijgt dan een factuur die opgestuurd moet worden naar een mailadres van UPS in Brazilië. We nemen contact op met Carla, die nog aan het werk is en helaas te laat thuis om nog met UPS Nederland te kunnen bellen. Wordt vervolgd.

31-05 Baia Aratu - Nachtwerk

Carla heeft beloofd meteen om acht uur Nederlandse tijd met UPS te bellen en direct te laten weten hoe en wat. Acht uur Nederlandse tijd is hier drie uur ’s-nachts. Ik word even voor drie uur wakker en wacht op het bericht uit Nederland. Even later laat Carla weten dat ze contact heeft gehad met UPS en dat ze daar van geen factuur weten. Sterker nog, zij zeggen dat als er betaald moet worden, dat in Brazilië door de ontvanger moet gebeuren. Ze krijgt wel te horen dat er nog een document ontbreekt. Een zogenaamde handelsfactuur. Die had al met het pakketje meegezonden moeten worden en kan alsnog gedownload worden van de site, ingevuld en opgestuurd. Nou, dat kunnen we natuurlijk zelf wel. We gaan eerst weer slapen en vullen ‘-ochtends meteen het formulier in en sturen dat naar UPS Brazilië. Omdat het formulier eigenlijk bedoeld is voor bedrijven, moeten we van alles invullen dat voor een privé-persoon helemaal niet relevant is. We hebben echter vanuit Nederland al de instructie gekregen wat we er op moeten zetten in dat geval. Vervolgens sturen we het ingevulde formulier naar UPS Brazilië. We krijgen al snel antwoord. Uiteraard hebben ze nog meer gegevens nodig, zoals het paspoortnummer. Ook dat sturen we weer netjes op. En dan blijft het stil.

 

  Terug naar beginpagina