19-01 Mar del Plata - Weer thuis

Ik kom mooi op tijd aan. Nu wordt het spannend. Mag ik het land in zonder retourticket? Moeten de koffers open? Het is een drukte van belang bij het immigratie loket. Na lang wachten ben ik dan eindelijk aan de beurt. "Wat is uw reden van bezoek aan Argentinië?", vraagt de dame achter het loket. "Familiebezoek. Mijn dochter woont hier." "Is zij Nederlandse?", wil ze weten. "Jazeker, getrouwd met een Argentijn." En dat is voor haar genoeg. Ze wil nog weten op welk adres ik verblijf en ik geef natuurlijk het adres van Marjolein op. Ze maalt niet om een retourticket en stempelt keurig mijn paspoort. Op naar de bagageband. Omdat het zo lang duurde bij immigratie, hoef ik niet te wachten op mijn koffer, die ligt al op de band. Snel leg ik hem op een karretje samen met mijn handbagage. Ik wil rap door naar de douane, omdat het natuurlijk in mijn voordeel is met de grote meute er doorheen te gaan. De koffers moeten door een scanner. Er zijn vier van die scanners met beambten die de koffers bekijken. Ik zie dat één van de mannen behoorlijk ongeïnteresseerd bij de scanner zit. Die moet ik hebben! Als eerste gaat mijn rolkoffertje erop. Daar verwacht ik geen probleem mee. Dan de grote koffer. Ik zet hem rechtop, waardoor de band stopt. "U moet hem neerleggen mevrouw", zegt de man bij de scanner. Ik leg de koffer neer en pak ondertussen mijn rugzak. Die is het meest spannend, waar daar zitten de meest waardevolle spullen in. Ik leg de rugzak op de band en stel direct daarna een vraag aan de scanman. "Moet deze plastic tas er ook door?". Nee die hoeft niet en ondertussen is mijn rugzak er mooi doorheen en de koffer van degene achter mij al onderweg. Ik ben er door! Alles mee, zonder problemen! Yes!

Marjolein en Pablo zijn er al. We gaan snel naar de auto en rijden naar hun huis. Daar begint het cadeautjesfestijn voor de aanstaande ouders. Behalve de door hunzelf bestelde spullen, heb ik natuurlijk een cadeautje van mijn ouders voor ze. Verder heb ik nog wat verrassingen voor Marjolein meegenomen, zoals haar eerste schoentjes, een babyhemdje dat ze zelf heeft gedragen, kinderboekjes van toen zij klein was en nog wat dingen. Ik heb het allemaal jarenlang bewaard, speciaal voor als ze ooit zelf moeder zou worden.

  

 

En dan is het al weer tijd om naar het busstation te gaan voor het derde deel van mijn terugreis. Ook nu heeft de bus weer flink vertraging, net als op de heenreis. Uiteindelijk kom ik om half elf ’s-avonds aan op het busstation van Mar del Plata waar Henk mij staat op te wachten. Als we eindelijk een taxi hebben, duurt het nog even voor we in de jachthaven zijn. Het is superdruk in Mar del Plata. Maar dan ben ik toch eindelijk weer thuis!

20-01 Mar del Plata - Jetlag

"Die busreis was iets teveel van het goeie. Ik ben doodmoe.". Ik heb echt flink last van een jetlag vandaag. En dat is natuurlijk ook niet zo gek. Ik ben twee dagen onderweg geweest om terug naar de boot te komen. We doen het lekker rustig aan vandaag. Henk heeft de afgelopen weken toch weer aardig wat werk verricht. Al het lakwerk is gedaan en het teakhout in de olie gezet. Mijn fietsje heeft een onderhoudsbeurt gehad en mijn versnelling is gerepareerd. De motor is schoongemaakt, de afvoeren van de lazaret en de gasbun zijn voorbereid en de planken voor de jerrycans aan dek zijn klaar gemaakt.

21-01 Mar del Plata - Knopen doorhakken

Vandaag nemen we dan een tweetal belangrijke besluiten. Na alle opties te hebben uitgewerkt is de conclusie dat we de nieuwe furler hier in Mar del Plata bestellen. Omdat de levertijd zo’n twee tot drie weken is en we ook nog een week rekenen voor de montage, verwachten we dat we Romlea pas in de tweede helft van februari weer zeilklaar zullen hebben. Daarom nemen we een belangrijk besluit vandaag. We stellen onze reis naar Patagonië uit tot het volgende seizoen en gaan eerst terug naar Uruguay en daarna naar Barlovento.

22-01 Mar del Plata - To hot to handle

We doen eigenlijk niet veel vandaag, want het is veel te heet. In de ochtend doe ik een wasje en Henk plaatst nieuwe perculatoren in de de kranen. Gelukkig koelt het eind van de dag door een onweersbui heerlijk af.

23-01 Mar del Plata - Vertrekken? Hoezo?

"Buen dia!", klinkt het buiten. Vervolgens wordt er op de romp geklopt. We liggen nog in bed. Henk staat snel op en gaat naar buiten. Er staat een beambte van de Prefectura op de steiger. Of Henk straks even op het kantoor langs wil gaan. Geen idee waarom, want dat vertelt hij er niet bij. Na ontbijt en koffie gaat Henk op pad. Twee uur later is hij weer terug. "Waarom moest je nou komen?", vraag ik nieuwsgierig. "Je gelooft je oren niet. Ze wisten zelf ook niet waarom ik er moest zijn. Op de één of andere manier dachten ze kennelijk dat we willen vertrekken. En dat mogen we niet!". Nou ja, dat is wel heel bijzonder. "Ik heb ze uitgelegd dat we niet eens kunnen vertrekken, omdat we nog op reparaties wachten. Ze begrepen er helemaal niets van en ik ook niet. Ik heb ze recht in hun gezicht uitgelachen!". Waarom Henk nu naar het kantoor van de Prefectura moest zal wel altijd een raadsel blijven, maar het heeft wel weer twee uur tijd gekost, die niets oplevert behalve een papiertje met een stempel.

24-01 Mar del Plata - Business as usual

Een heel gewone dag vandaag. We brengen de was naar de wasserette, we doen boodschappen en Henk doet wat kleine klusjes. Niks spannends dus.

25-01 Mar del Plata - Henk op avontuur

Ondanks dat het zomer is, regent het ook wel eens hier in Mar del Plata. Gelukkig duur dat nooit lang. Als het eind van de ochtend droog is, haalt Henk de was van de wasserette. Ondertussen doe ik wat huishoudelijke klusjes. Na de lunch gaat Henk op pad voor universele pakking, zodat hij zelf zonodig pakkingen kan maken als we weer eens iets moeten vervangen. Het is nog een uitdaging en hij gaat van de ene naar de andere zaak. De tweede winkel waar hij komt heeft het ook niet, maar verwijst hem naar een zaak een heel eind verderop. Alberto en Santiago zijn er toevallig ook en die willen Henk met alle liefde er naartoe brengen. Opnieuw twee Zuid-Amerikanen die buitengewoon behulpzaam zijn. Uiteindelijk kan Henk zijn pakking kopen en natuurlijk brengen de mannen hem ook weer terug naar de Yachtclub. Geen denken aan dat hij met bus of taxi terug gaat.

  

 

26-01 Mar del Plata - We hijsen de zeilen

"Kom, we gaan eerst het grootzeil erop zetten en daarna wel ontbijten. Het is nu rustig en de wind zit nog in de goeie hoek". Ok, dan, vooruit maar. Eigenlijk vind ik het helemaal niks om direct aan het werk te moeten, zonder eerst gegeten te hebben. Een goed half uur later is het werk ook al weer gedaan en zit het grootzeil weer mooi in de mast gerold. Oscar heeft het zeil keurig gerepareerd en er is niets meer te zien van de schade die het heeft opgelopen. Nu eerst ontbijt!

27-01 Mar del Plata - Visite

"My parents invite you to dinner at our house", zegt Santiago en hij kijkt ons hoopvol aan. Natuurlijk zeggen we ja op deze uitnodiging en vragen wanneer. Nou, als we kunnen, dan graag vanavond.

Santiago heeft Henk twee dagen geleden samen met Alberto geholpen en is nu met zijn vriendin Martina bij ons op theevisite. We worden overladen met cadeautjes, want behalve de twee poloshirts die hij vrijdag al aan Henk had beloofd, hebben ze nog een koeltasje met twee bekers en heerlijke facturas van de bakker meegenomen. Dat zijn zoete broodjes die ze hier in Argentinië als ontbijt eten. Nou wij vinden het ook een lekkere traktatie bij de thee! Uiteraard willen ze beiden graag de boot bekijken en er worden driftig foto’s gemaakt en doorgeappt naar de familie. Ze zijn nog nooit op een zeiljacht geweest en zeer geïnteresseerd hoe alles werkt aan boord. Als we gezellig in de kuip zitten, volgt de uitnodiging voor het avondeten. Santiago en Martina komen ons rond acht uur vanavond ophalen.

 

 

Dat rond acht uur is hier in Argentinië een ruim begrip, ze zijn er uiteindelijk tegen kwart voor negen. We hebben geen idee waar Santiago woont, maar het blijkt aan de zuidkant van de stad te zijn. We stappen uit bij een typisch Argentijns huis zoals we die hier overal zijn tegen gekomen. Achter het huis is een grote tuin met een zwembad en natuurlijk een overdekt terras met een grote barbecue. We maken kennis met Fabián en Alejandra, de ouders van Santiago, en met zijn jongere zusje Julieta. Even later schuiven ook nog Fabiáns nicht Flavia en haar zoontje Juan Ignacio aan en is het gezelschap compleet. Er liggen natuurlijk weer kilo’s vlees op het rooster, er is lekker brood, zelfgemaakte rauwe ham, salade en heerlijke tiramisu toe. Het is een gezellige avond tot in de kleine uurtjes en we komen niet weg zonder een tas vol klassieke cd’s en een uitnodiging voor over twee weken. Het is echt onvoorstelbaar hoe enorm gastvrij mensen in Zuid-Amerika zijn. Wij blijven ons daarover verbazen.

 

 

  Terug naar beginpagina