12-02 Boavista - Dan maar zout

"Ik ga nu toch echt die schuit met zout water spoelen," besluit Henk als we aan de borrel zitten. We zijn net aangekomen op Boavista en liggen voor anker bij Sal Rei. En dat is voor hem een overwinning, want als hij ergens een pesthekel aan heeft dan is het een zoute boot. Het rode zandstof is echter nog veel erger dan zout, dus dan maar zout. We zijn vanochtend na de koffie om elf uur vertrokken vanaf Ilha do Sal en hebben een prima zeiltocht gehad met een bakstag- tot halve wind. Gemiddeld zo’n vijftien knopen, dus volle genua en een klein rif in het grootzeil. En er waren meer boten onderweg vanuit Palmeira. Op de ankerplaats aangekomen zien we de Engelse Asgard die we kennen uit Palmeira en de Israëlische Siësta die we kennen uit La Graciosa, Las Palmas en Palmeira. Even later vaart de Nam 8 uit Israël ook nog binnen. Die hebben we ook al in La Graciosa, Las Palmas en Palmeira gezien. Het cruiserswereldje is een kleine wereld blijkt maar weer.

      

 

13-02 Boavista - Duistere Chinees

Als we wakker worden schijnt het zonnetje en is het vrijwel windstil. Dat laatste hebben we al lang niet gehad, wat een rust! We genieten er echt van. Na de lunch pompt Henk de dinghy op en gaan we naar de wal. We hebben twee missies te volbrengen: langs de Politia Maritima, om te melden dat we er zijn, en boodschappen scoren. Volgens de pilot is het kantoor van de PM aan het eind van de oude pier. Hmmm, wat zou de schrijver met "de oude pier" bedoelen? We zien een klein piertje waar ook vissersboten liggen, dus gaan daar eerst maar eens op af. Navraag bij een lokale visser levert op dat we toch echt bij de grote pier moeten zijn en niet hier, dus we varen nog een stukje verder. "Ik blijf wel bij de dinghy, ga jij maar op zoek naar het politiekantoor", stel ik voor. Ik vertrouw er niet op dat onze dinghy hier veilig ligt en bovendien is er in deze buurt sowieso geen winkel voor inkopen te bekennen. Henk gaat en komt even later onverrichterzake weer retour. Hij heeft iets wat op een kantoor lijkt gevonden, maar ze begrepen daar niet waar hij het over had en volgens hun was sowieso alles gesloten in verband met carnaval. We besluiten dat we het maar opgeven en terug gaan naar het visserspiertje om boodschappen te doen. Eens kijken wat we hier in Sal Rei op de kop kunnen tikken. Het eerste winkeltje dat we vinden is opnieuw van een Chinees. De beste man is strontchagrijnig en vindt het kennelijk ook teveel moeite om de verlichting in zijn winkeltje aan te hebben, zodat je in ieder geval nog een beetje kunt zien wat er op de planken staat. We kopen een paar aardappelen, een blikje worstjes en wat houdbare yoghurtjes.

We lopen verder het dorp in en zien een tourist information kantoortje. "Loop jij daar naar binnen, dan kijk ik verderop nog even", stelt Henk voor. Ik vraag waar ik groente en fruit kan kopen hier en de mannen van de Tourist Information wijzen me een gebouwtje aan waar een groentemarktje binnen is. Henk krijgt op dat moment dezelfde informatie van een Nederlandse oudere man, die hem ook nog weet te vertellen dat er nog een ander winkeltje is, wat op dit moment helaas dicht is. Op naar de groente en fruit dan maar. Er is redelijk wat keuze, maar de kwaliteit is wel matig. We doen het er maar mee. "Wat zijn we in Nederland toch verschrikkelijk verwend met onze supermarkten hè?", vindt Henk als we even later weer aan boord zijn. "Reken maar!", beaam ik.

14-02 Boavista - Vreetfestijn

"Moet je kijken! Ze duiken de één na de ander!", roep ik enthousiast. Henk heeft er even geen oog voor, want hij is de melkopschuimer aan het repareren. Ik film ondertussen het vreetfestijn dat zich vlak naast onze boot afspeelt. Tientallen zeealken zijn aan het vissen op een school vis. "Kijk nou toch even, wat een feest!". En dan vindt Henk de vogels toch even belangrijker dan een werkende opschuimer. Wat een spektakel. Ze vissen een minuut of tien en dan zijn kennelijk alle vissen op, keert de rust terug en gaat Henk verder met zijn reparatieklusje.

  

 

15-02 São Nicolau - Tumtummetjesweer

"Mam, mogen we tumtummetjes?". Ik hoor het mezelf nog vragen als kind. Mijn moeder toverde dan een zakje tumtums uit de eindeloze snoepvoorraad in één van de zitbanken in onze caravan en deed ze in een schaaltje voor mijn zusje en mij. Niets zo lekker als tumtummetjes eten als je je zat te vervelen met druilweer, omdat je niet naar buiten kon. Vandaag is het tumtummetjesweer op São Nicolau. We zitten binnen, want buiten is het druilerig. Zo nu en dan regen en tussendoor weer even droog, maar je kan weinig met dit weer. We zijn gisteravond vertrokken vanuit Boavista voor een tocht van zo’n zeventig mijl naar wat een prachtige ankerplek leek in onze pilot. Daar aangekomen bleek het inderdaad een prachtige plek in een cove, maar er stond helaas te veel wind uit variabele hoeken om er te ankeren. Na een mislukte poging hebben we besloten door te varen naar Tarrafal aan de westkust van São Nicolau. Om half twaalf viel het anker in de baai tussen ons allemaal bekende boten uit Palmeira en Boavista. De hele kluit uit Boavista vertrok gisteravond vlak voor donker. De enige boot die niet de bestemming Tarrafal had is de Nam 8. We zijn nog niet aan wal geweest, dat komt wellicht morgen als het beter weer is. De tumtums zijn vervangen door toastjes met gorgonzola die ik gister in Sal Rei wist te scoren, maar het gevoel is hetzelfde als zo’n vijfenveertig jaar geleden: het is tumtummetjesweer!

   

 

16-02 São Nicolau - Vandaag nog even niet

"Wat doen we? Naar de kant of nog even lekker relaxen vandaag?". Henk voelde zich gister niet helemaal lekker en ik vanochtend niet. We besluiten vandaag maar lekker een dagje op de boot te blijven en het leven aan de wal vanaf onze ankerplek te aanschouwen. Dat is het grote voordeel van onze reis. We moeten niets, dus als we een dag willen luieren en even niets doen, dan kan dat gewoon. We zien vissersbootjes vertrekken en terug komen, een ferry aankomen en weer vertrekken en schoolkinderen naar en van school gaan. En dan zien we plotseling een zeeschildpad een eindje van de boot zwemmen. Kijk, als we naar de wal waren gegaan hadden we die gemist. Zo nu en dan steekt hij zijn kop boven het water uit, soms wat verder weg van onze boot en dan weer wat dichterbij. ’s-Avonds bedenkt Henk een nieuw experiment. Hij kijkt of hij iets kan ontdekken in het water door er met een zaklamp in te schijnen. En zowaar ziet hij een aantal prachtige blauwe naaldvissen. Dat moet natuurlijk vastgelegd worden met de Gopro, dus gaan zaklamp en camera aan de pikhaak voor een aantal onderwater opnames. Ik ben benieuwd of ze geslaagd zijn.

  

 

17-02 São Nicolau - Mooringankeren

Ondanks dat we hier al twee dagen voor anker liggen, is het anker alsnog gaan krabben vandaag en kwamen we zo’n beetje bovenop een mooringboei terecht. Dan maar de mooringlijn vastmaken, zodat we én aan de mooring én achter ons anker liggen. Henk gaat het water in om te checken of de mooring sterk genoeg is om ons te houden en om te kijken of ons anker inmiddels weer grip heeft. Sinds gisteravond ligt de Nam 8 weer gezellig naast ons. Roy duikt ook het water in en omdat het voor Henk net iets te diep is om goed naar beneden te komen met alleen een masker en snorkel, helpt Roy ons even. Hij duikt zonder vinnen zo naar beneden. Onvoorstelbaar hoe hij dat doet, maar hij vertelt dat hij al jarenlang niets anders doet. Oftewel oefening baart kunst. Ons anker ligt niet helemaal goed, maar de mooring is helemaal top, dus we laten het lekker zo.

18-02 São Nicolau - Iets met leeftijd

"Wat is er met jou gebeurd?", vraag ik Henk die zwaargehavend weer aan boord komt. "Ik sprong op een muurtje en gleed weg". Hij heeft een fikse schaafwond op zijn rechter onderbeen, schaafwonden op zijn linker onderarm en pijn op zijn borst en linker heup. Henk was naar de wal, terwijl ik aan boord bleef om lekker te lezen. Hij wilde toch even aan de kant kijken en een wandeling maken naar het ravijn waar we op uit kijken. Uiteindelijk bleek het dorp hetzelfde als de dorpjes op de andere eilanden en het ravijn kon hij maar een klein stukje inlopen. Onderweg naar wat er uit ziet als een leegstaand vakantiepark, kwam hij een muurtje tegen waarvan hij dacht dat hij er gemakkelijk op kon springen. Dat liep dus niet helemaal goed af. Misschien toch echt bijna negenenvijftig in plaats van negenendertig?

19-02 São Nicolau - Haaibaai

Vandaag vieren we de negenenvijftigste verjaardag van Henk. Zonder taart en zonder visite. Er is hier op de Kaap Verden vrijwel niets te krijgen in de kleine winkeltjes, zelfs geen ingrediënten om zelf een taartje te bakken. Gelukkig hebben we nog heerlijke chocoladecake uit de Canarische Eilanden, dus daar doen we het maar mee. En het vieren van de verjaardag zit in kleine dingen, zoals een lekker gekookt eitje bij het ontbijt en een lekkere zelfgemaakte tonijnsalade op de boterham.

’s-Middags zien we een vin even verderop van wat we op het eerste gezicht denken dat een kleine walvis is, maar het zwemgedrag klopt niet. Het blijkt een haai te zijn, die door de baai zwemt. We zien helaas alleen zijn rugvin, dus hebben geen idee hoe groot het beest is, maar het is zeker geen kleine. Volgend keer toch maar even goed opletten voor we het water induiken;-)

20-02 Mindelo (São Vicente)- Visje

Vandaag vertrekken we uit São Nicolau. We hebben het wel gezien hier en willen naar Mindelo om daar de voorbereidingen te treffen voor de oversteek naar Brazilië en hopelijk onze voorraden weer flink aan te vullen. In de loop van de week lijkt het erop dat de wind zelfs naar het westen gaat voor een paar dagen in verband met een zware depressie in de buurt van de Azoren. In dat geval liggen we hier totaal niet beschut meer en is de wind ook uit de verkeerde hoek om naar São Vicente te varen. Daarnaast kijken we inmiddels ook erg uit naar het weerzien met Mark en Pierre-Yves en Michelle van de Chaveta. Het is vandaag een beetje grijs weer, maar wel prima wind om te zeilen. We motorzeilen uiteindelijk de bijna vijfenveertig mijl, omdat we vrijwel door ons water heen zijn en veel water willen maken op de open zee. We hebben begrepen dat het drinkwater in Mindelo ondanks dat het gedesalineerd water is, niet van al te beste kwaliteit is. Aangezien onze watermaker dertig liter per uur produceert, willen we een flink aantal uren doorpakken, om weer een aardig voorraadje te hebben. In havens en ankerbaaien vinden we het niet altijd vertrouwd om water te maken, vandaar.

Als we lekker achter ons anker liggen zien we de Nam 8 aan komen varen. Ze zouden naar St. Luzia, maar hebben zich kennelijk bedacht. Ze komen luid lachend aanvaren. Wat blijkt? Ze hebben een enorme vis gevangen! Deze hangt naast de boot aan een lijn. Als ze even later geankerd zijn, maken ze de vis schoon en delen moten uit aan alle bevriende jachten op de ankerplaats. Dat krijg je ervan als je ’s-ochtends een oud duikpak aan een lokale visser weggeeft, die je als dank een dikke knuffel en een zegen geeft. Dan vang je vervolgens zelf een enorme wahu!

  

 

21-02 Mindelo - Weerzien

"Volgens mij zie ik de Chaveta in de marina liggen. Zoveel Franse jachten met een zwarte mast zijn er tenslotte niet". Ik kijk nog eens goed door de verrekijker, maar weet het eigenlijk wel zeker. We gaan met de dinghy naar de wal om de formaliteiten bij de Politia af te handelen en het centrum van de stad een beetje te verkennen. We hebben in ieder geval wat eerste boodschappen nodig om vandaag en morgen door te komen. Als we terug komen van de boodschappen, zien we dat Pierre-Yves en Michelle aan boord zijn en lopen we even langs om ze gedag te zeggen. Ze zijn in de haven gaan liggen, omdat ze een paar dagen naar Santo Antão zijn geweest. We drinken een kop koffie en spreken af elkaar op de ankerplek weer te zien. Eind van de dag liggen ze weer gezellig naast ons geankerd.

Om kwart over zes stappen we opnieuw in de dinghy en gaan naar de drijvende bar in de marina om een biertje te drinken met onze vriend Mark. We hebben elkaar anderhalf jaar niet gezien en het weerzien is supergezellig. We spreken af elkaar weer te zien als Mark een vrije dag heeft en dan wat meer tijd met elkaar door te brengen. We hebben elkaar zoveel te vertellen, dat een paar uurtjes borrelen echt veel te kort is.

22-02 Mindelo - Verkenningstocht

Vandaag schijnt dan toch eindelijk de zon weer eens en omdat er vrijwel geen wind is, wordt het meteen goed heet in de kuip. Tijd om de tarp te spannen, zodat we lekker schaduw in de kuip krijgen. We hebben natuurlijk ook een bimini, maar dat is meer werk en geeft beperkter schaduw dan de tarp. In de middag gaan we opnieuw naar de wal om alle supermarkten in de buurt te verkennen en de wasserette te zoeken. Als je hier een beetje boodschappen wilt doen, moet je eigenlijk alle supermarkten af. In onze pilot van de Kaap Verden noemt de Engelse schrijver Don Street de supermarkten hier un-super-supermarkets. En gelijk heeft hij. Je kunt een supermarkt hier absoluut niet vergelijken met een Nederlandse of andere Europese supermarkt. Het assortiment is beperkt en veel dingen zijn gewoon helemaal niet te krijgen. Ik was vandaag bijvoorbeeld al geweldig blij dat ik in één supermarktje een bloemkool en een rode kool aantrof. Meteen meenemen, want het is de eerste keer dat ik hier in de Kaap Verden die groenten tegen kom. Zelfs op de groente- en fruitmarkt kun je deze niet krijgen. We lopen daar natuurlijk ook overheen, maar het is precies hetzelfde beperkte assortiment als elders helaas. Gewoon iedere keer als we aan de wal zijn, even naar binnen struinen en als je iets ziet dat vers is, meteen kopen. De wasserette hebben we ook gevonden, en deze ziet er zowaar behoorlijk goed uit met professionele wasmachines. Dat wordt morgen op tijd op en alle was lekker draaien.

      

 

23-02 Mindelo - Strooptocht

Vandaag op naar de wasserette. Op de andere eilanden in de Kaap Verden was er niet één te vinden, maar hier gelukkig wel. Terwijl onze was draait, gaan wij op pad voor een nieuwe korte broek voor Henk. Hij heeft er twee, waarvan eentje nu echt geheel versleten is, dus daar moet een nieuwe voor komen. We lopen alle straten door op zoek naar de ultieme broek, maar helaas. Het enige wat we zien zijn winkeltjes met allemaal dezelfde Chinese rommel of winkeltjes met alleen shirts en dameskleding. We geven het na bijna een uur zoeken maar op. Als het hier niet lukt, dan misschien wel in Brazilië en anders moet een oude lange broek maar vermaakt worden tot een korte, net als vroeger!

24-02 Mindelo - Huwelijksfeest

Vandaag zijn de ouders van Henk zestig jaar getrouwd en dat wordt natuurlijk goed gevierd! Wij kunnen er helaas niet bij zijn, maar worden via WhatsApp goed op de hoogte gehouden van alle festiviteiten. Zo zien we hoe het huis versierd is, de burgemeester en zijn vrouw op bezoek komen en krijgen we natuurlijk ook een foto van de gelukswensen namens de koning en de koningin. Terwijl de familie in Friesland lekker aan de borrel zit, nemen wij er ook eentje op!

25-02 Mindelo - Reddingsboot

"Shit!", hoor ik ineens buiten. Ik ga snel de trap op naar de kuip en zie hoe onze dinghy er vandoor gaat. Henk redt het nog net om vanaf Romlea in de dinghy te springen. En dan realiseert hij zich dat de peddels nog niet aan boord liggen en de motor er ook nog niet achter hangt. Aj, dan het bankje maar gebruiken als peddel. Helaas helpt hem dat niet voldoende vooruit en hij drijft steeds verder weg. De wind staat de haven in en niet richting zee, dus het ergste dat kan gebeuren is dat Henk aan de wal terecht komt en ik hem niet kan komen halen. Gelukkig zien de Franse boot voor ons en de Duitse Edda wat er gebeurt en worden daar de dinghy’s in gereedheid gebracht om Henk te redden. Even later maken we met veel moeite de dinghy vaarklaar, maar worden de golven zo hoog dat naar de kant gaan eigenlijk geen optie meer is. De rest van de dag zijn we aan boord gekluisterd totdat in de avond eindelijk de wind er weer uitzakt en de golven terug vallen naar een lichte swell.

26-02 Mindelo - Pilots Brazilië

We hebben dit weekend geprobeerd om de RCCPF pilots van Brazilië aan te schaffen. Ze zijn in principe als e-book beschikbaar. Helaas lukt het niet om ze binnen te halen via Amazon. Henk stuurt daarop een mail naar de RCCPF en het blijkt dat het iets met auteursrechten in de Kaap Verden te maken heeft, waardoor het niet mogelijk is ze via Amazon te downloaden. We krijgen de tip om het op een andere manier te proberen, maar dat lukt helaas ook niet. Uiteindelijk krijgen we ze via WeTransfer aangeleverd en dat werkt! Dank aan de RCCPF voor de geweldige service om de pilots alsnog bij ons te krijgen:-)

27-02 Mindelo - Oude bekende

"Het lijkt wel een oude Doeksen boot", zegt Henk als één van de twee ferries van Mindelo naar Santo Antaõ weer aan komt varen. "Verdorie, je hebt gelijk! Het is de Oost-Vlieland!". De hele week zien we de boot al op en neer varen en ik heb wel gezien dat het schip eerder een andere naam had, maar kon het tot nu toe nooit goed lezen. Omdat de zon er nu goed op schijnt, kan ik duidelijk de naam "Oost-Vlieland" op de zijkant zien staan. Uiteraard netjes wit overgeschilderd, maar het reliëf is nog duidelijk genoeg.

          

 

Vanochtend zijn we naar de kant gevaren voor nog een wasje. We hoorden van Anna van de Zoomax dat Pierres-Yves en Michelle vanavond vertrekken en dat ze ons nog wel even wilden zien. Als we bij de dinghy steiger aankomen, zien we ze op het terras zitten en schuiven we gezellig even aan. Wij waren in de veronderstelling dat ze uit de Kaap Verden gaan vertrekken voor hun oversteek, maar dat blijkt niet het geval. Ze vliegen vanavond voor een weekje terug naar Frankrijk wegens familieomstandigheden.

’s-Avonds eten we aan boord bij Paolo en Anna van de Zoomax. Zij gaan ook naar Patagonië op hun tweede rondje wereld. We hebben een heel gezellige avond en zien er naar uit elkaar de komende periode vaker tegen te komen.

 

 

28-02 Mindelo - Waterloze waterhoos

Vandaag leggen we Romlea in de marina omdat we een paar dagen naar Santo Antaõ willen. We hebben een paar goede tips voor overnachtingen van Michelle ontvangen, dus heeft Henk gister één en ander geboekt. En als we toch bezig zijn willen we meteen onze dieselvoorraad weer aanvullen, zodat we daar geen omkijken meer naar hebben zodra we willen vertrekken naar Brazilië. Henk wil ook graag het dek eens even goed schoonmaken en ontzouten en de watertanks aanvullen, maar dat gaat hem niet worden vandaag. Er zijn problemen met de watervoorziening in de marina, waardoor er geen water op de steigers en in het toiletgebouw is. We hopen maar dat het weer gerepareerd is als we terugkomen. Het enige dat we nu wel vervelend vinden is dat we niet kunnen douchen. Want daar hebben we toch echt wel behoefte aan inmiddels.

 

 

  Terug naar beginpagina