14-03 Buenos Aires - Welles/nietes

We zijn al vroeg bij Buenos Aires en staan voor de keuze de korte of lange route te nemen naar Barlovento. Volgens de informatie van de Argentijnse marine zouden we de rechtstreekse korte route moeten kunnen nemen, zelfs bij laag water. Maar we vertrouwen het niet. Het is en blijft een rivier waar kaartdieptes onbetrouwbaar zijn. Ook al is de verhoging van het tij meer dan genoeg, we zien op sommige stukken deze verhoging niet terug in de werkelijke dieptes. We besluiten geen risico te nemen en opnieuw door kanaal Honda te gaan. Dan maar twee uurtjes langer varen. Better safe than sorry.

Als we een paar uur later afmeren in Barlovento liggen we bijna op ons oude plekje. Het is een aparte gewaarwording, want het voelt alsof we weer thuis zijn. Als ’s-middags marineiro Marcelo ons met een dikke knuffel en kus welkom heet, weten we zeker dat we de komende maanden ons prima zullen vermaken hier. 

De middag gaat op aan het bezoeken van de officials. Weer een tijdrovend klusje, maar goed dat hoort er nu eenmaal bij hier. 

15-03 Buenos Aires - Kraamvisite

"Wat gebeurt hier?", vraag ik aan Henk als ik in een spiksplinternieuwe grote oranje Jeep stap. "Ik heb geen idee", antwoord Henk die ook nog verbaasd is dat hij ineens achter het stuur zit. "Die kerel is hartstikke gek! Hij kent ons net en geeft zomaar zijn auto aan ons mee!".

Vandaag gaan we eindelijk op kraamvisite en dat gaat op een bijzondere manier. We lopen de poort uit bij Barlovento op hetzelfde moment dat Carlos naar buiten rijdt met zijn Jeep. Het raampje gaat open en hij vraagt waar we naar toe gaan. Wij vertellen dat we onderweg zijn naar mijn dochter en dat we eerst even bloemen willen komen bij de bloemenstal van het stationnetje van de Tren de la Costa even verderop. "Ah, stap in. Ik breng jullie wel, want ik moet toch die kant op". Ok, zo’n lift slaan wij niet af natuurlijk. De bloemenstal is niet ver, maar het is altijd leuk om weer nieuwe mensen te leren kennen. Henk had Carlos een paar uur geleden voor het eerst gezien op het kantoor van de club. Dat was maar een korte ontmoeting, maar we verbazen ons inmiddels niet echt meer over een aanbod als dit. Terwijl we naar de bloemenstal rijden vertellen we dat mijn dochter met haar man in Ramos Mejia woont en net een baby heeft gekregen. Nou dan brengt Carlos ons nog wel een stukje verder, dat scheelt weer in de Uber kosten, want hij woont een mooi eind de goede kant op.

Ik koop bloemen en stap daarna weer bij Henk en Carlos in de auto. En terwijl we naar Olivos rijden waar Carlos woont hebben we een leuk gesprek over onze reis. En dan doet Carlos een ongelooflijk aanbod. Hij vindt dat wij maar met zijn auto naar Ramos Mejia moeten gaan in plaats van een Uber te nemen. Als we terug komen kunnen we de auto naar zijn huis brengen, of als het later is gewoon naar de club rijden, dan haalt hij hem morgen wel weer op. Wij zijn helemaal verbaasd en voelen ons eigenlijk wel bezwaard, maar omdat hij echt aandringt, accepteren wij dit buitengewoon genereuze aanbod en rijden even later met zijn tweeën verder nadat we Carlos hebben afgezet.

 

 

Marjolein en Pablo zijn nog met Milo in het ziekenhuis voor controle. Hun afspraak is enorm uitgelopen, dus rijden we eerst naar de kliniek. De auto kunnen we gelukkig veilig in de parkeergarage kwijt. En dan zien we eindelijk onze prachtige kleinzoon. Wat een klein hummeltje! En wat een schatje! Het is echt heel bijzonder om voor het eerst je kleinkind in je armen te hebben. Wat ben ik blij dat we terug zijn in Buenos Aires en dat ik dit kan meemaken.

Even later mag Milo gelukkig weer mee naar huis, want zijn waarden zijn ok en hij hoeft niet onder de lamp. We rijden achter Marjolein en Pablo aan die er helemaal niets van snappen hoe wij nou weer aan zo’n dikke dure auto komen!;-)

         

 

16-03 Buenos Aires - Te gek aanbod

Omdat het gisteravond wat later is geworden zijn we, na overleg met Carlos, met de auto terug naar Barlovento gereden in plaats van naar zijn huis in Olivos. Vanochtend komt Carlos zijn auto weer ophalen, maar hij komt natuurlijk eerst bij ons aan boord voor koffie. Hij heeft heerlijke medialunas (croissants) meegenomen en krijgt natuurlijk een uitgebreide rondleiding door Romlea. Ondanks dat wij slecht Spaans spreken en hij slecht Engels, hebben we toch een redelijk gesprek;-) Hij nodigt ons uit volgend weekend bij hem thuis te komen eten. Wanneer precies dat horen we later nog wel. Als hij hoort dat we hier zeker tot november zullen blijven, biedt hij ons aan zijn nieuwe Golf Cabrio zo lang te gebruiken. Dat aanbod kunnen we echt niet aannemen. Hoe ontzettend aardig we het ook vinden, we slaan zijn aanbod vriendelijk af. Stel je voor dat er iets met die auto gebeurd? Maar komen eten willen we zeker!

 

17-03 Buenos Aires - Rust in de tent

Na alle drukte van de afgelopen dagen, keert vandaag de rust terug. We zijn begonnen met een cursus Spaans via een app op onze telefoons. En dat werkt behoorlijk verslavend! Omdat we netjes bij het begin beginnen is het nu eerst even door de eerste simpele lessen heen bijten. We merken dat we toch al redelijk wat opgepikt hebben de afgelopen maanden!

18-03 t/m 22-03 Buenos Aires - Estudiar!

We hebben nog geen zin in het doen van bootklussen en dus gaat het gewone leven weer zijn gang. Een beetje uitslapen, huishoudelijk werk doen en de boodschappen, maar vooral heel veel Spaans oefenen. We vliegen door de eerste lessen heen en proberen al zo veel mogelijk live te oefenen. Marineiro Marcelo vindt het helemaal prachtig dat we iedere dag met weer wat nieuwe woorden en zinnen op hem oefenen als we even naar de kant gaan met het bootje.

Op woensdag de 20e Skype ik met mijn moeder, want het is al weer haar verjaardag.

23-03 Buenos Aires - Buiten de deur

"Hmm, als we vanavond hier bij de club eten en ik morgen een simpele pasta maak, is het niet nodig nu boodschappen te gaan doen." En daar heeft Henk wel oren naar. Op zaterdag is het hier, net als in Nederland, druk in de supermarkt. En daar hebben we nu echt even geen zin in. Vorige week vrijdag aten we ook op de club en er blijkt een personeelswisseling te hebben plaatsvonden. Johny en zijn vader zijn er uit gezet en er is nieuw personeel. Omdat we vorige week eenvoudig, maar wel prima hebben gegeten en tegen een heel fatsoenlijke prijs, is het besluit snel genomen. Niks supermarkt vandaag!

Omdat we niets meer van Carlos hebben gehoord, spreek ik met Marjolein af dat ik morgen weer even langs kom en blijf lunchen.

Helaas valt het eten bij de club vanavond qua keuzemogelijkheden toch weer tegen en komen we uit op een broodje hamburger met frites. Ach, voor een keer ook wel prima.

24-03 Buenos Aires - Double date

Net als ik op het punt sta naar Ramos Mejia te vertrekken, ziet Henk dat hij een appje van Carlos heeft gekregen. "Hij appt alleen "goodmorning"", zegt Henk, waarop hij "Buen dia" terug stuurt. En dan blijft het stil. Tja, wat nu? "Er kunnen drie dingen gebeuren: hij nodigt ons uit voor vanavond, hij is het helemaal vergeten en verontschuldigt zich of hij nodigt ons uit voor de lunch! En dan hebben we toch een klein probleem! Het is inmiddels kwart over elf en ik moet nu echt op weg om op tijd bij Marjolein en Pablo te zijn. Bovendien hebben zij er ook rekening mee gehouden dat ik kom eten." "Ga maar gewoon, want voor hetzelfde geld gaat het inderdaad helemaal niet door en wacht je hier voor niets", is Henk het met mij eens. We roepen Gauchita (het taxibootje) op en gaan naar de wal. Ik op weg naar een Uber, Henk op weg naar de douches.

Mijn Uber is er gelukkig lekker snel en vandaag is mijn chauffeur Jorge. Een vreselijk aardige kerel die uitstekend Engels spreekt. Als ik hem vraag hoe het komt dat hij het Engels zo goed beheerst, vertelt hij dat hij twintig jaar in Amerika heeft gewoond en daar een bedrijf heeft. Hij is drie jaar geleden terug gekeerd naar Argentinië, omdat zijn moeder nog hier woont en inmiddels achtentachtig is. Hij kan zijn bedrijf ook prima vanuit Argentinië bestieren omdat hij goed personeel heeft en vindt het fijn om bij haar te zijn nu dat nog kan. Als ze er niet meer is, gaat hij terug naar de States. Natuurlijk vraag ik hem waarom hij als Uberchauffeur rijdt als hij een eigen bedrijf heeft. "Om iets te doen te hebben. Voor het geld hoef ik het niet te doen en op deze manier zie ik veel mensen. Ik raakte depressief van het niets doen en thuis zitten hier. Een bedrijf in Argentinië beginnen is onbegonnen werk omdat de bonden hier ontzettend veel macht hebben. Als ik personeel heb, betaal ik voor elke peso die ik ze als salaris geef, twee peso aan de vakbonden. Dat is gewoon niet te betalen. En nu heb ik in ieder geval iets om handen".

Uiteraard wil hij ook weten hoe ik hier verzeild ben geraakt en naar wie ik op weg ben. Ik krijg natuurlijk de gebruikelijke vragen over onze reis en hoe dat dan gaat ’s-nachts op zee. Maar als hij hoort dat mijn dochter met een Argentijn is getrouwd en dat ze hier woont in plaats van dat ze in Nederland zijn gaan wonen, snapt hij daar helemaal niets van. "Dit land is verschrikkelijk!", roept hij uit. "De mensen hier zijn zo slecht! Er is ontzettend veel corruptie en er verandert helemaal niets. De economie is een ramp! Je moet maar tegen je dochter en schoonzoon zeggen dat ze naar Europa moeten gaan en niet hier blijven". Nou ik zal de boodschap doorgeven haha.

Als ik even later op mijn bestemming ben en uitstap bedank ik hem natuurlijk voor de rit en neemt hij afscheid met "Ik heb straks thuis wel iets te vertellen, want je bent de meest interessante passagier die ik in anderhalf jaar in de auto heb gehad!". Nou ik voel me gevleid hoor.

Terwijl ik onderweg was kwam er een appje van Henk binnen: "Je had gelijk, Carlos nodigt ons uit voor de lunch om één uur!". Tja, dat is wel een beetje een late uitnodiging en ik kan het niet maken om meteen weer rechtsomkeer te maken en wil dat ook niet. We besluiten dat Henk alleen gaat.

En dan ben ik weer gezellig bij mijn dochter, schoonzoon en mijn prachtige kleinzoon! Pablo kookt een heerlijke lunch en Milo ligt als we eten heerlijk te slapen in zijn bedje in de kamer. En dan komt er weer een appje van Henk. "De hele familie is hier en ook nog vrienden. Je moet echt ook even komen hoor!". En dus vertrek ik wat eerder dan het plan was om mijn gezicht ook nog even bij Carlos en zijn familie te laten zien. Zo kunnen Pablo en Marjolein lekker siësta houden en een beetje bijtanken.

Als ik even later aanbel bij het huis van de familie Pastene doet Carlos open en is hij blij dat ik er toch ook ben. Het is een prachtig huis. Carlos is architect en heeft van dit oude huis een prachtige combinatie van oud klassiek en modern minimalisme gemaakt. Het is echt een geweldig huis. Er staat in het keukengedeelte een enorme eetkamertafel, waar iedereen net aan het dessert zit. Nou dat komt goed uit, want een toetje gaat er nog wel in. De familie is van oorspong Italiaans en dat is aan alles te merken. Het is een lekkere ongecoördineerde chaos, dus super gezellig. Ik maak kennis met zijn vrouw, kinderen, kleinkinderen en een vriend met zijn vrouw. Alle namen onthouden gaat natuurlijk helemaal niet, maar dat maakt niet uit. Het is al bijna donker als we vertrekken naar het stationnetje van de Tren de la Costa dat vlak bij zijn huis ligt.

Het was een mooie zondag vandaag!

    

 

25-03 Buenos Aires - Tropisch fruit

We doen vandaag een beetje op tijd de boodschappen en er zijn zowaar maracuja’s te krijgen bij de supermarkt. En daar zijn wij nou net gek op! Waar we in Brazilië altijd flink van het heerlijke tropische fruit insloegen, valt dat hier nogal tegen. De kwaliteit is minder en de prijs een stuk hoger helaas. Maar ja, hier hebben ze dan weer andere dingen. Ik koop bijvoorbeeld een groente die we al een paar keer hebben gezien, maar die ik nog niet eerder kocht. Hij lijkt een beetje op paksoi, maar is dat niet. Ik ben benieuwd of ik er iets mee kan en of het lekker is.

’s-Middags komt Carlos langs voor een kop koffie en krijgen we wat extra Spaanse les op de koop toe! Hij moest even bij zijn boot zijn en Henk had hem gister al uitgenodigd om dan even bij ons langs te wippen. We bedanken hem natuurlijk nogmaals voor de gezellige middag gister.

26-03 Buenos Aires - Vergeten groente

Vandaag ga ik de gister gekochte groente klaar maken. Op het prijsstickertje staat in ieder geval de Spaanse naam van de groente, acelgas. Ik zoek op wat het is en het blijkt snijbiet te zijn. Daar heb ik wel van gehoord, maar het in Nederland nooit gezien of gegeten. Gelukkig is Google behulpzaam met het vinden van kookinstructies voor deze groente. Ik besluit de stelen te roerbakken en daarna zachtjes te smoren en de bladeren aan het eind toe te voegen en te laten slenken. We eten er een braadworstje en aardappelen bij. Nou, deze groente mag dan in Nederland tot de zogeheten "Vergeten groenten" behoren, wij smullen ervan!

27-03 Buenos Aires - Bemiddelingsburo Dijk?

We lezen in het Nederlandse nieuws dat er een zwaar tekort is om vacatures ingevuld te krijgen met name in de zorg en de techniek. Eerder deze week spraken we met een Argentijnse elektromonteur die hier te weinig werk heeft om van rond te komen. Hij vertelde dat hij in de wintermaanden naar Spanje gaat. Daar heeft hij vrienden in Barcelona, waar misschien wel werk voor hem is. Vanmiddag ziet Henk hem weer voorbij varen en wenkt hem om even langs te komen.

Henk vertelt hem van het enorme tekort in Nederland en dat het misschien een goed idee is eens op internet te zoeken naar eventueel werken in Nederland. Henk beloofd dat hij ook voor hem rond zal vragen. Dus heeft iemand werk voor een zeer ervaren en gedreven elektrotechneut met meer dan twintig jaar ervaring in met name elektrotechniek in de scheepvaart, maar die ook prima als algemeen elektromonteur kan worden ingezet? Laat het ons weten!

 

  Terug naar beginpagina