17-01 La Gomera - Grand old lady

"Zoeken jullie iets speciaals?", vraagt een oudere dame terwijl wij voor een stelling met meel staan in de supermarkt. "Nou eigenlijk wel. We zoeken meel om brood te bakken." We vertellen haar van onze miskoop eerder op Gran Canaria. Deze mevrouw spreekt vloeiend Engels, Duits en Spaans. Ze is geboren in New York, heeft twintig jaar in Oostenrijk gewoond en woont al weer dertig jaar naar volle tevredenheid op La Gomera. Ze is bijzonder behulpzaam en loopt zelfs met ons mee naar de bakker om daar te vragen of ze meel verkopen of eventueel weten waar we het kunnen krijgen. Helaas verkoopt de bakker geen meel en weten ze ook niet waar wel, dus loopt ze met ons mee naar een natuurwinkel. Daar hebben ze het vast en zeker wel, want mensen die biologisch eten, bakken natuurlijk hun eigen brood, vindt ze. Helaas is de winkel gesloten wegens siësta. We bedanken de dame voor haar behulpzaamheid en lopen naar een andere supermarkt, die we eerder hebben gespot. En daar vinden we dan eindelijk meel dat geschikt is om brood van te bakken. We hebben onze les geleerd, dus kopen één pak van een kilo. Morgen weten we of het lekker brood oplevert, want dan bakken we er een brood mee. Ik ben benieuwd!

Na de lunch maken we een wandeling de berg op, waar we een prachtig uitzicht hebben op zee en Tenerife. Het was een hele klim, maar zeker de moeite waard. De zee lijkt iets rustiger dan gister toen we hier aankwamen, maar het kan goed zijn dat schijn bedriegt vanaf een paar honderd meter hoogte. Er wordt nog meer harde wind verwacht de komende dagen, dus blijven we lekker hier en dat is zeker geen straf. De haven is klein en gezellig net als het plaatsje San Sebastian de La Gomera. Het is de "hoofdstad" van het eiland, maar eigenlijk een dorp met een gezellig dorpsplein met hoge bomen. Het is hier gelukkig niet zo toeristisch en je krijgt een beter beeld van het leven van de inwoners op het eiland. De dame van vanochtend was er duidelijk over, je kunt hier leven. Je hoeft je geen zorgen te maken, de mensen zijn vriendelijk en iedereen groet elkaar. En dat kennen we maar al te goed van thuis in Holwerd.

   

 

18-01 La Gomera - Naald in een hooiberg

"De ankerketting moet er zo dadelijk maar uit. Dan heb ik je hulp even nodig." Henk is bezig om de ankerlier op een aantal punten van nieuw vet te voorzien, omdat hij vastloopt bij het laten vallen van het anker. Dat is een vervelend euvel als je met harde wind op de meter moet ankeren, dus een prio één klus nu we in de haven liggen. In principe hoeft daarvoor de ankerketting natuurlijk niet uit de ankerbak, maar als je twee minuscule veertjes laat springen bij het demonteren van de lier, dan is dat nog de enige optie. Gelukkig vindt Henk beide veertjes weer terug en kan de ankerlier na te zijn voorzien van het nodige vet weer in elkaar worden gezet.

Eerder vanochtend hebben we ons eerste van Canarisch meel gebakken brood uit de machine gehaald. Helaas nog geen overtuigend resultaat. Het brood is veel te compact gebleven. Vanavond in de herkansing met een aantal modificaties in het recept.

19-01 La Gomera - Indrukwekkende omgeving

"Weet je zeker dat die auto hier geparkeerd staat?", vraag ik Henk als we langs de rivierbedding lopen op zoek naar onze huurauto. "Jazeker, de verhuurder heeft het me uitgetekend op een kaartje." Dus lopen we door en vinden we gelukkig alsnog de grijze VW Golf waarmee we vandaag het eiland gaan verkennen.

En wat voor eiland! Werkelijk iedere bocht die we maken, levert weer een totaal ander landschap op. Van kale ruige bergen tot dichte bossen en bergen begroeid met cactus en aloë vera tot heuvels met terrassen en kleine gewassen. De temperatuur loopt uiteen van acht graden hoog in de bergen tot vijfentwintig graden aan het strand van de zuidkust. Langs alle wegen vinden we wandelpaden en miradors oftewel uitzichtpunten. Het ene uitzicht nog adembenemender dan het andere. "Volgens mij kun je hier jaren rondwandelen zonder ook maar één keer hetzelfde pad te lopen", zeg ik tegen Henk als we weer een volgend mooi uitzichtpunt naderen. "Als ik moet kiezen tussen de eilanden die we tot nu toe gezien hebben, vind ik dit echt het mooiste", vindt hij. En daar ben ik het zeker mee eens. Waar de andere eilanden veel van hetzelfde zijn, is dit eiland bijzonder gevarieerd en verveelt het daarmee geen moment. Morgen willen we zeker nog een wandeling maken hier, voor we doorgaan naar het volgende eiland.

Oh ja, het resultaat van het tweede brood: net zo waardeloos als dat van gister, maar we houden vol. Brood nummer drie gaat zo dadelijk de broodbakmachine in.

         

 

20-01 La Gomera - Een kleine wereld

"Waar wonen jullie dan in Noord-Friesland?", vraagt de Duitse dame die naast mij zit op een prachtig uitzichtpunt boven op één van de uitlopers van een berg. In de verwachting dat ze er nooit van zal hebben gehoord antwoord ik. "In Holwerd, dat is waar de boot naar Ameland vandaan vertrekt". En ze weet direct waar ik het over heb. Wat blijkt, ze ging in haar jeugd vrijwel ieder jaar naar Ameland. En ook heel bijzonder, ze spreekt uitstekend Nederlands. Zo zie je maar dat de wereld zo nu en dan heel klein kan zijn.

We maken vandaag een lange wandeling vanuit San Sebastián richting het zuiden. Een prachtige wandeling waar ook een behoorlijke klim in zit. Het uitzicht als we boven zijn is prachtig. Het pad is afwisselend steil en vlak en volgt de vormen van de berg. We komen nog best veel andere wandelaars tegen onderweg, waaronder dus ook deze Duitse. We raken in gesprek en het blijkt dat zij al twintig jaar op La Gomera komt. Ze is hier vrijwel iedere winter gedurende een aantal maanden. En mijn vermoeden gister dat je hier jaren kunt rondwandelen zonder hetzelfde pad een tweede keer te lopen wordt door haar bevestigd. Het pad waar wij nu lopen doet zij pas voor de tweede keer en er zijn ook nog paden waar zij zelfs nog niet is geweest. Na een kwartiertje met haar te hebben gesproken vervolgen wij onze weg weer en gaan verder bergafwaarts terug naar onze boot.

En dan natuurlijk nog het resultaat van het derde brood: het is nog steeds niet hoog genoeg geworden, maar de structuur lijkt al beter. We zijn nog niet tevreden, dus we hebben nieuw meel gekocht van een ander merk en terwijl ik dit schrijf, is brood nummer vier aan het rijzen.

      

 

21-01 La Gomera - Rustige overtocht

Van alle plekken waar we tot nu toe geweest zijn is La Gomera de eerste waar ik zeker nog een keer naar terug wil later. We zijn op meer prachtige plekken geweest, maar die hebben we dan gezien, ervan genoten en opgeslagen in ons geheugen. Hier is zoveel variatie en zijn er zo ontzettend veel mooie paden om te wandelen, dat het zeker de moeite waard is nog eens terug te komen voor wat langere tijd dan we nu hebben. En waarom we dan niet gewoon wat langer blijven? Tja, we hebben de tijd natuurlijk, maar er is toch een globaal tijdspad dat we aan moeten houden om de eerste etappe van onze wereldreis te kunnen halen. En er wachten nog zo veel plekken voordat we afzakken naar Patagonië. Dus vertrekken we vandaag naar het laatste Canarische eiland dat we willen bezoeken, El Hierro. Het is het kleinste eiland na La Graciosa en een mooi vertrekpunt voor onze overtocht naar de Kaap Verden. We genieten van een rustige overtocht. Het eerste uurtje op de Knor, totdat we de wind oppikken en de genua kunnen zetten. Het is prachtig weer met een kleine twaalf knopen wind op de kont. En we hebben eindelijk weer eens dolfijnen voor de boeg! Het zijn er een stuk of vijftien tot twintig en het lukt Henk deze keer ze onder water te filmen. Als we even later ook nog een stel walvissen zien, kan onze dag niet meer stuk. Tegen tien uur in de avond meren we af aan een kleine steiger in La Restinga.

En de broodsoap: ook het andere merk meel levert geen luchtig brood op. Ondanks toevoegen van extra gist en honing is het brood net zo laag als de vorige broden. Maar er is ook een positief punt, we vermoeden dat de oorzaak te weinig gluten is. Dus voor we vertrokken vanochtend ben ik opnieuw naar de supermarkt getogen om naast volkorenmeel ook wit meel te kopen, waar vermoedelijk meer gluten in zitten. Wordt vervolgd.

22-01 El Hierro - De aanhouder wint

"Hé, kijk eens, duikers hier vlakbij." Er zijn een drietal duikers in de haven aan het duiken, terwijl wij na een wandeling door het dorp genieten van ons happy hour. Kennelijk zijn ze in de haven aan het oefenen en dat is nu net wat wij ook willen gaan doen morgen. Het is al meer dan een jaar geleden dat we onze duikbrevetten hebben gehaald en La Restinga op El Hierro staat bekend als een prachtige duikplek. We hebben voor we vertrokken complete duiksets aangeschaft en het wordt tijd dat we deze ook daadwerkelijk gaan gebruiken. Morgen staat er op de planning om uit te loden en weer even onze kennis op te frissen en om met één van de vele duikbedrijfjes hier een duik in de marine reserve te plannen.

En dan de never ending broodstory: het is dan toch eindelijk gelukt! Ik heb het volkoren meel gemengd met gewoon wit meel en dat heeft dan eindelijk het resultaat geleverd zoals we het graag zien, een luchtig goed gerezen smaakvol brood. En eigenlijk wist ik dat al lang want Maria van de Nightfly had die tip al gegeven tijdens de provianderingsworkshop op de vertrekkersdag. Maar ja, eigenwijs als we zijn, wilden we het eerst toch nog wel even zelf uitproberen.

 

 

23-01 El Hierro - Loden last

"Waar zal ik er in gaan? Hier maar, op het eind van de steiger?". "Dat lijkt me een prima plek", antwoord Henk. En dus plons ik even later het water in met mijn volledige duikuitrusting aan. Het is de eerste keer dat ik het water in ga met mijn eigen duikspullen en daarom ga ik ook nog niet duiken, alleen uitloden. Voor de niet duikers: je gebruikt stukken lood als gewicht om naar beneden te kunnen komen. Zonder lood lukt dat niet, omdat je blijft drijven. Hoeveel lood je nodig hebt is afhankelijk van je gewicht, je uitrusting en de omstandigheden. In alle rust probeer ik uit en met acht kilo lukt het me om naar beneden te gaan. Maar een paar meter en dan weer omhoog, want duiken zonder buddy (maatje) is niet veilig. Eerder vandaag hebben we onze theoretische kennis opgefrist, want het is al weer meer dan een jaar geleden dat we onze brevetten hebben gehaald. Tot nu toe zijn we nog niet op plekken geweest waar het onderwaterleven bijzonder genoeg is om te duiken. El Hierro is echter een prachtige duikspot, dus hier willen we zeker een duik maken. Omdat het al wat later in de middag is, besluiten we morgen Henk uit te loden en een korte duik in de haven te maken als oefening.

24-01 El Hierro - Op zoek naar lucht

Nadat Henk ook goed uitgelood is, maken we een duik in de haven. En zelfs hier zien we al prachtige vissen, zeekomkommers en een zee-egel. We gaan al best goed, maar voordat we met één van de plaatselijke duikcentra naar het Marine Reserve gaan, willen we nog een keer een oefenduik in de haven maken. Nadat we al onze spullen hebben afgespoeld met zoet water, komt de volgende uitdaging. Waar krijgen we onze flessen weer gevuld? Henk gaat op pad, maar de één na de ander weigert onze flessen te vullen. Ze vullen alleen hun eigen flessen. Gelukkig lukt het uiteindelijk bij het Diving Centre El Restinga. Morgenochtend kunnen we langs komen met onze flessen.

25-01 El Hierro - Oefening baart kunst

Nadat vanochtend onze flessen weer zijn afgevuld, maken we vanmiddag opnieuw een duik in de haven. We maken een rondje door de haven en zien dit keer zelfs een sepia en een groepje duikers dat aan het lessen is. Onder een motorjacht zouden twee zeeschildpadden moeten huizen, maar die waren vandaag even niet thuis helaas. Omdat het best goed ging hebben we er vertrouwen in om morgen in het Marine Reserve te gaan duiken. We hebben vanochtend dan ook een afspraak gemaakt om morgen met het Diving Centre El Restinga te gaan duiken. Er zijn twee redenen waarom de keuze op dit bedrijf is gevallen. De eerste is dat dit het enige duikcentrum is dat onze flessen wilde vullen en de tweede is dat we de duikinstructeur al eerder in de haven hebben gezien. Hij is heel relaxed viel ons op en dat vinden we erg fijn. We denken dat het vast iets te maken heeft met zijn prachtige rastakapsel;-)

26-01 El Hierro - Zeeaquarium

"Dat ben jij, en dat ben ik. Ik zie het aan de kleur van de snorkels!". We bekijken samen de foto’s en filmpjes van onze twee duiken in het Marine Reserve van vandaag. Tijdens de eerste duik heeft Henk foto’s en filmpjes gemaakt, maar tijdens de tweede duik doet onze Argentijnse duikleider Julian dat voor hem. Zo kan Henk zich volledig concentreren op het duiken en rustig alles bekijken. En er is ongelooflijk veel te zien hier. Vissen met de meest prachtige kleuren, murenen, naaldvissen en barracuda’s. Je weet niet waar je het eerst en het laatst kijken moet. Voor we het weten zijn de drie kwartier onder water van de eerste duik al weer voorbij en varen we met de snelle rib weer terug naar de haven. Daar wisselen we onze lege flessen voor volle en gaan we na en kleine pauze naar de volgende duikstek voor nog zo’n prachtige duik. Ook de tweede duik vliegt voorbij. Wat een prachtige wereld hier onder water. Daar heb je geen idee van als je langs zo’n eiland als dit vaart. We merken wel dat we steeds beter worden in het duiken, maar ook dat het nog zeker geen routine is. Daarvoor moeten we nog wat meer "vlieguurtjes" maken.

         

 

27-01 El Hierro - Luchtfietserij

Het blijft een uitdaging om onze duikflessen weer gevuld te krijgen. Julian heeft van zijn baas te horen gekregen dat hij onze flessen niet mag vullen. Ook andere duikcentra hier op El Hierro willen onze flessen niet vullen. Wat daarvan nu exact de reden is blijft voor ons een raadsel. Ze schermen ermee dat het niet mag vanwege een ongeluk dat eerder eens heeft plaatsgevonden met het vullen van een duikfles van buiten één van de centra hier, maar wij hebben het vermoeden dat het om een commercieel belang gaat. In ieder geval zadelt het ons wel op met een probleem. Als Henk in de middag langs gaat bij Julian om te betalen voor onze duiken van gister, legt hij hem uit wat het probleem is nu we onze flessen niet kunnen vullen. De belangrijkste reden dat we ons duikbrevet hebben gehaald is niet dat we dan mooie duiken kunnen maken, maar een praktische nl. dat we als we iets in de schroef krijgen of als ons anker ergens achter haakt, we onder de boot kunnen duiken. Onze veiligheid is dus gediend bij het aan boord hebben van gevulde duikflessen. Nu hebben we er wel een klein beetje rekening mee gehouden doordat we ook nog een kleine reservefles aan boord hebben, die we speciaal voor dat doel hebben aangeschaft. Deze gebruiken we nooit voor plezierduiken, maar is speciaal bedoeld voor noodgevallen. Ondanks dat willen we toch wel graag onze flessen gevuld hebben. Julian begrijpt dat en heeft ook een oplossing. Het vorige duikbedrijf waar hij hier op El Hierro voor werkte vult wel degelijk flessen van anderen af. Hij biedt aan om onze flessen daar naar toe te brengen en te vullen. Aan het begin van de avond brengt hij de flessen langs samen met zijn Italiaanse vrouw Damiana. Ze komen uiteraard even aan boord. Damiana biedt spontaan aan dat ik bij haar onze was wel even kan doen, bij gebrek aan voorzieningen hier in het dorp. Dus spreken we af dat ik morgenochtend even bij haar langs ga. Wat een geweldig lieve schatten!

28-01 El Hierro - Rastawifi

"You can dry your laundry on the patio if you want", biedt Damiana aan. Van dat aanbod maak ik maar wat graag gebruik, want de wind staat nog steeds zo hard te blazen in de haven, dat drogen aan boord zout wasgoed oplevert. In plaats van ’s-ochtends is het uiteindelijk in de middag geworden om te komen wassen, want Damiana moest onverwacht alsnog werken tot het begin van de middag. Terwijl de tweede was draait zitten we onder het genot van een kop thee gezellig te kletsen. Damiana vertelt over de plannen die zij en Julian hebben om op termijn een boot te kopen en zeilen en duiken te combineren. En uiteraard heeft ze veel vragen over hoe het is om per boot rond te reizen. Eén van de vragen die ze heeft is hoe wij kunnen internetten onderweg en hoe dat nu hier in de haven van La Restinga geregeld is bijvoorbeeld. Ik vertel haar hoe dat hier werkt, we kunnen op de wifi van het havenkantoor, mits we daar in de buurt zitten. De download snelheid is redelijk snel, maar uploaden is een drama. Zo lukt het Henk niet om ons volgende filmpje te uploaden. "Well he can upload it here if you want." En even later schuift Henk aan om ons laatste youtube filmpje te uploaden. Tja, via een glasvezelverbinding is dat natuurlijk peanuts. Ondertussen komt Julian thuis en gaat het gesprek natuurlijk over zeilen en de aanschaf en onderhoud van een boot. Het is supergezellig, maar inmiddels ook al aardig laat, dus we gaan weer richting Romlea omdat we nog moeten eten. Ik spreek met Damiana af dat ik morgenochtend de gedroogde was kom ophalen en Henk belooft Julian allerlei tips te mailen voor hun zeilplannen.

         

 

29-01 El Hierro - Afscheid

Vandaag wordt een drukke dag, want we willen morgen naar de Kaap Verden vertrekken. De harde wind is vandaag eindelijk verdwenen en het blijft de rest van de week ook goed. We zijn weer druk met alle voorbereidingen. De boot moet aan kant, boodschappen moeten worden gedaan en de was natuurlijk opgehaald. Aan het begin van de avond komen Julian en Damiana afscheid van ons nemen. Jammer dat we niet meer tijd hebben om door te brengen met deze twee fantastisch behulpzame mensen, maar ook dat hoort bij onze reis. Wie weet waar we elkaar ooit nog weer eens treffen. We beloven uiteraard contact met elkaar te houden.

30-01 El Hierro - EUxit (dag 1)

Het valt toch altijd weer tegen hoeveel tijd het kost om daadwerkelijk los te gooien. Laatste dingen opruimen, water tanken en de boot afspoelen vanwege al het zand dat is aangewaaid en het zout dat zich opnieuw heeft verzameld door opstuivend water. We hadden gepland tegen tien uur te vertrekken, maar het is uiteindelijk twaalf uur geworden als we de trossen los gooien. Ach, die paar uurtjes doen er op de afstand die we nu af moeten leggen ook eigenlijk weer niet toe. We verwachten rond een week onderweg te zijn naar de Kaap Verden, maar het is altijd lastig inschatten omdat we nu eenmaal afhankelijk zijn van de wind.

Het eerste stuk is nog niet echt lekker zeilen. De wind varieert tussen de twaalf en vijfentwintig knopen en behalve de windsnelheid varieert ook de windrichting nogal. We hopen dat in de loop van de dag het wat constanter gaat worden zodra we uit de invloed van het eiland zijn. En nadat we uit de luwte van het eiland zijn, komen we in de noordoost passaat en gaan we weer lekker. Als we zo’n dertig mijl uit de kust zijn worden we uitgezwaaid door een vijftiental dolfijnen, waarvan een aantal metershoge sprongen maken. We zitten eerste rang:-)

31-01 Atlantische Oceaan- Vlootschouw (dag 2)

"Kijk een Portugees Oorlogsschip!", wijst Henk. Ik zie niks, maar dat is omdat zo’n beestje niet bijzonder groot is en we er snel voorbij varen. Maar even later komt er een hele vloot voorbij en krijg ik genoeg kansen om ze te bekijken. Het is aan de oppervlakte een soort grijze slak met een doorzichtige boog op zijn rug. Sommige hebben een blauwe rand in die boog, maar de meeste een roze. Zo nu en dan zie ik de onderkant door een golf heen en dat is waar het gevaar schuilt van deze weekdieren. Ze hebben lange donkere tentakels. De hele dag door zien we ze voorbij komen. Even later zien we dan eindelijk een zeeschildpad, helaas drijft deze aan de oppervlakte en is morsdood.

Om twaalf uur in de middag bekijken we het log en hebben we honderdzesenveertig mijl geklokt voor de eerste vierentwintig uur en daar zijn we heel tevreden mee. We gaan nog steeds lekker en het weer is prima, maar tegen middernacht krijgen we een bui waar kort maar hevig een bult wind en water uitkomt, dus maakt Henk mij wakker om samen de boom uit de genua te halen en te reven. Tegen de tijd dat we klaar zijn is de bui voorbij en kunnen we door op een gereefde genua. Ik duik snel mijn bedje weer in om het laatste uurtje voor mijn wacht ingaat nog wat te slapen.

 

 

  Terug naar beginpagina