29-11 Atlantische Oceaan - Zeilen met de rem erop

"We zakken onder de vijf knopen. Toch zo maar wat grootzeil bijzetten dan?", vraag ik Henk vlak voor hij de kooi induikt. De eerste wacht van deze tweede nacht op zee is voor mij. Omdat we flinke mijlen hebben gemaakt in de eerste anderhalve dag, zijn we nog maar zo’n zestig mijl verwijderd van La Graciosa. Vanaf nu is het rekenen, rekenen en nog eens rekenen. Het begint ’s-ochtends pas om een uur of acht licht te worden en we willen niet in het donker aankomen. We hebben gezien in de gribs dat in de ochtend de wind eruit gaat zakken. De kunst is nu de zestig mijl te verdelen over de twaalf uur die we nog hebben te gaan, genoeg snelheid te houden voor als de wind er toch eerder uitzakt én te voorkomen dat we onder de drie tot vier knopen moeten gaan varen. Dat laatste is over het algemeen niet comfortabel in verband met de zeegang.

Ik heb het er maar druk mee. De wind neemt na een klein uurtje weer toe, dus ik reef het grootzeil weer tot het tweede rif. Ik wil tussen de vijf en zes knopen blijven varen, zodat we de snelheid er voldoende in houden, maar niet te vroeg aankomen. Als de snelheid even later oploopt tot zeven knopen, reef ik de genua. En opnieuw loopt de snelheid weer op doordat de wind toeneemt. Ik zet een tweede rif in de genua. Het is een rare gewaarwording. Normaal gesproken probeer je zoveel mogelijk snelheid uit de wind te halen. De zee is rustig, dus we zouden zo acht tot negen knopen kunnen lopen nu. In plaats daarvan zeil ik met de rem erop en bereken ik ieder half uur hoe ik uit ga komen.

 

30-11 La Graciosa - Perfecte timing

‘Wat een prachtige aankomst! En wat hebben we het perfect getimed Henk!". Het wordt net licht als we vlak voor La Graciosa en Lanzarote zijn. De zon komt op en schijnt haar licht op de bergen en heuvels van La Graciosa en Alegranza. De wind is wat afgenomen en Henk heeft in zijn wacht de genua weer volledig uitgerold. We varen met zo’n drieënhalve knoop naar de ankerplaats bij Playa Francesa. Boven Lanzarote hangen donkere wolken. Innamorata II en Baltic Dart zijn al op de ankerplek, dus we roepen Steve even op om te horen of de omstandigheden daar ok zijn. Zij waren een stuk eerder ter plaatse en hebben rond moeten dobberen voor ze bij licht naar de ankerplek konden. "Tot over een paar minuten Steve", neemt Henk afscheid van Steve op de marifoon. Die paar minuten zijn wel een beetje optimistisch, want we hebben nog een klein uurtje nodig om de ankerplaats te bereiken.

         

 

We ontbijten met uitzicht op de eilanden en als even later het anker valt, kunnen we lekker relaxen met een kop welverdiende koffie.

"Heb je die gele vissen gezien?", vraag ik Henk. We snorkelen op de ankerplek en zien behalve de prachtige gele vissen, zebravissen, blauwe visjes en heel veel zee-egels. We checken meteen ons anker even, want de bodem is behoorlijk rotsachtig. Ons anker ligt goed, maar dat van de catamaran Wilderness ligt op een richel en kan achter een grote rots gaan haken als het eraf valt. Henk zwemt even naar ze toe om te waarschuwen, waarop ze herankeren op een andere plek.

Voor we gingen snorkelen kwam Steve even langs om ons uit te nodigen voor happy hour op de Innamorata. Hij heeft Brenden en Serena van de Baltic Dart ook uitgenodigd, dus het is een gezellig samenzijn. Een heerlijke eerste dag vandaag!

 

01-12 La Graciosa - Lekker relaxed

Vandaag doen we het lekker rustig aan. Het waait behoorlijk en we vertrouwen het anker nog niet helemaal. We hebben gister gezien dat het op zich wel goed ligt, maar niet super is ingegraven. Omdat het ook nog eens koud is vandaag, besluiten we aan boord te blijven en lekker te relaxen. En koud is natuurlijk relatief, want het is vast wel een graadje of achttien buiten;-)

 

02-12 La Graciosa - Heerlijk visje

"Tsja, dat gaat natuurlijk wel lekker hard, zo’n grote buitenboordmotor. Maar je dinghy het strand optillen is even wat anders! Ben ik blij dat wij lekker zijn gaan roeien!." Henk kijkt meewarig naar het jonge stel dat net op het strand landt waarvandaan wij weer vertrekken naar Romlea. Ze krijgen hun dinghy met die zware buitenboordmotor het strand niet opgetild. Voor ons is dat een koud kunstje. We tillen de dinghy zo het strand op en af met zijn tweeën. Zelfs al hebben we ons motortje er achter, dan lukt dat nog prima. Onze elektromotor weegt namelijk bijna niets.

We hebben net een prachtige wandeling naar Caleta del Sebo achter de rug. Er is geen wandelpad vanaf het Playa Francesa. Je loopt tussen de kleine met dorre struikjes en lavastenen bedekte duintjes door het zand. Het is een kleine drie kilometer lopen naar het dorpje. En ook daar geen wegen, maar zandstraten. Heel bijzonder. Er zijn wel toeristen op La Graciosa, maar in deze tijd van het jaar zijn het er maar weinig. Het eiland is totaal niet gecultiveerd en daarom een bijzondere plek. Nadat we de pier even zijn afgelopen, strijken we neer op een terrasje. De ober wenkt mij meteen mee naar zijn visassortiment in een grote koelbox. Hij probeert ons over te halen om vis te eten voor de lunch. Nou, daar hoeft hij weinig moeite voor te doen, want de vis ziet er kakelvers uit. Even later eten we een overheerlijke vis met in de schil gekookte krielaardappeltjes en een heerlijke salade. We eten onze vingers erbij op!

         

 

03-12 La Graciosa - Kink in de kabel

Soms lopen dingen anders dan je plant. Vandaag willen we eigenlijk Monta Amarilla beklimmen, maar er staat zoveel wind, dat we Romlea niet alleen achter durven laten. En we zijn niet de enige. Alle andere ankeraars blijven ook aan boord. Het stormt niet, maar we weten dat ons anker niet goed ingegraven is op deze rotsachtige ankergrond. Daarom zijn we extra waakzaam. Het zal je maar gebeuren dat je terug komt en je boot is er niet meer en mijlen verderop moederziel alleen op zee drijft. We moeten er niet aan denken.

En dan komt Steve onze kant op brommen. Hij doet even een "rondje ankerplaats". Eerst bij ons langs, dan bij de Baltic Dart en als laatste bij een andere Engelse boot die wij niet kennen. Het blijkt dat we allemaal morgen willen vertrekken vanwege de windvoorspellingen voor volgend weekend. Om Lanzarote te kunnen bezoeken en op tijd op de ankerplaats aan de zuidkant van dat eiland te zijn, is het verstandig om morgen ankerop te gaan. Jammer dan van die wandeling, maar zo is het leven van een zeiler nu eenmaal.

 

04-12 La Graciosa - Eilandhoppen

"Zit de ketting inderdaad weer vast?", vraag ik als Henk niet verder gaat met het anker ophalen. "Ja, we moeten maar proberen of we hem los kunnen varen en, als dat niet lukt, moet ik het water in." Hmm, dat is niet echt fijn. Gelukkig weten we hoe de ketting ligt en welke kant we het rondje moeten varen. We wisselen nu van plek. Henk gaat achter het roer en ik geef aan welke kant de ketting uit ligt. Dat is een secuur werkje, want we moeten niet over de ketting heen varen. En dan hoor ik een "kloenk" geluid en ontspant de ketting. "We zijn los! Gelijk maar binnen halen?". "Zeker!". Ik haal de ankerketting binnen tot het anker boven is en dan wisselen we weer van plek. Terwijl wij druk bezig zijn heeft ook de Baltic Dart het anker opgehaald. Innamorata is dan al een uurtje onderweg. Steve en Carol waren vroeg vanochtend.

Het eerste stuk door de Estrecho del Rio is niet bezeild, dus dat wordt vier mijltjes knorren. Zodra we de Rio uit zijn, zetten we de zeilen. Het wordt een heerlijke tocht naar Puerto del Carmen.

Om zes uur liggen we aan de steiger van Puerto Calero, een jachthaven even buiten Puerto del Carmen, en zijn we weer een eilandje verder.

   

 

05-12 Lanzarote - Maanlandschap

In oktober 1730 is op Lanzarote het landschap drastisch veranderd door grote vulkanische activiteit. Er zijn een aantal vulkanen ontstaan die een groot gedeelte van het eiland met lava en as hebben bedekt. Dat landschap is tot op de dag van vandaag nog zoals het toen is ontstaan. Ik heb wel vaker vulkanische omgevingen gezien, maar die zijn toch altijd weer begroeid met bomen en struiken. Hier is dat niet zo. Er groeit op dit eiland sowieso bijna niets, omdat het hier bijzonder droog is. Het is een onaardse omgeving. Je kunt je voorstellen hoe de maan er uit moet zien, als je hier doorheen rijdt.

         

 

Naast de impact van dit vulkanisch geweld is er ook een mens die veel invloed heeft gehad op hoe het eiland er uit ziet. En dat is de kunstenaar/architect Manrique. Lanzarote kent door zijn invloed vrijwel geen hoogbouw. De enige hoogbouw die het eiland kent is in Arrecife, de hoofdstad van Lanzarote. En zelfs daar is het beperkt. De rest van het eiland kent alleen lage witte huizen met bruine of groene kozijnen en deuren. We bekijken vandaag het huis waar Manrique woonde en werkte en gaan natuurlijk naar de Mirador del Rio aan de noordkant van het eiland. Vanaf daar kijk je uit over La Graciosa. Bijzonder om de baai waar we gister nog voor anker lagen, vandaag vanuit een heel ander perspectief te bekijken.

         

 

Eind van de dag zijn we moe maar voldaan en kunnen we nog een klein beetje energie vinden om na het avondeten boodschappen te doen in Puerto del Carmen. Wat een luxe, boodschappen doen met de auto! We hebben sinds mei niet meer in een auto gezeten. We slaan dan ook flink zware spullen in, want morgenochtend zijn we weer autoloos.

 

06-12 Lanzarote - Rollende papegaaien

Twee dagen geleden zicht op Lanzarote, vandaag zicht op Fuerteventura. We zijn vanmiddag vanaf Puerto Calero naar de baai van Papagayo gevaren. Een klein stukje zeilen van maar acht mijl. Het voelt als een middagje zeilen op het Markermeer. Lekker relaxed op de genua trekt de kale bergkust van Lanzarote aan ons voorbij. Er staat behoorlijk wat swell op de ankerplaats, maar dat nemen we vandaag maar voor lief. Het enige alternatief is opnieuw de haven induiken en dat is niet wat we willen. Als het goed is moet het minder worden omdat de wind meer oost tot noord-oost gaat worden en de golven hopelijk ook. Zo niet, dan varen we naar Fuerteventura aan de overkant of we vertrekken naar Gran Canaria.

      

 

07-12 Lanzarote - England revisited?

"Pak je doek maar schat, ze komen er weer aan!". Henk pakt een doek en komt naar buiten. Een Engels huurjacht is al een paar keer vlak langs ons gevaren en tussen alle boten op de ankerplaats door gezeild. Er is kilometers zee om te bevaren, maar zij moeten zo nodig tussen alle geankerde boten door. Wij vinden het flink irritant, dus Henk wil zijn strategie "hoe maak ik irritante Engelse zeilers duidelijk dat ze te dicht langs ons zeilen" op ze botvieren. Daarvoor heeft hij de doek nodig. Hij heeft zijn strategie in Falmouth al eens succesvol uitgevoerd. Zodra een boot veel te dicht langs onze geankerde Romlea zeilt, staat Henk op, steekt zijn doek in de lucht en stelt met een grote lach op zijn gezicht de vraag: "Would you like to polish my hull?". Succes verzekerd!

 

08-12 Lanzarote - Bye Bye Papagayo

Het is een uurtje of tien in de avond als ik de maan zie opkomen in het oosten. Het is een apart gezicht. De maan is half en ligt op zijn rug. Het is net een grote oranje kom. De hemel is helder en ik zie duizenden sterren. Als de maan straks verder omhoog klimt, zal een groot deel van de sterren helaas verdwijnen. Dat is jammer, maar ik vind maanlicht tijdens mijn wacht wel erg fijn. Je kunt dan alles goed zien en vooral zonder zaklamp zien of de zeilen nog steeds goed staan. We zijn een paar uur geleden vertrokken vanuit Papagayo en op weg naar Las Palmas op Gran Canaria. Het is vijfennegentig mijl varen en dus zijn we direct na het avondeten vertrokken, zodat we morgen bij licht aankomen. Het vordert alleen niet zo snel als we hadden gehoopt. De wind is beduidend minder dan we uit de weerkaarten mochten opmaken. We hebben zelfs een half uurtje de Knor erbij aan moeten hebben, omdat we nog maar twee knopen op het log hadden. Gelukkig zeilen we nu weer en gaat het weer wat sneller met een dikke vijf knopen. De zee is rustig, maar omdat we voor de wind varen schommelen we toch behoorlijk. Ik zit lekker buiten en geniet van de stilte, de sterren en de maan. Dan zie ik een prachtige vallende ster. Een perfecte avond.

 

  Terug naar beginpagina