09-12 Gran Canaria - Het is dat we er moeten zijn…

Om vier uur vinden we nog net een goed plaatsje op de ankerplek. We zijn lang onderweg geweest en hebben de laatste vijfentwintig mijl zelfs moeten motoren omdat er helemaal geen wind meer was. Als doekje voor het bloeden kwamen er wel een stuk of tien dolfijnen voor de boeg zwemmen. Sinds Portugal hadden we ze niet meer gezien.

We zijn blij dat we er zijn, maar ook teleurgesteld. De ankerplek ligt aan een strandje aan de ene kant en aan een werkhaven aan de andere kant. Grote containerschepen en tankers varen af en aan en uiteraard is er een constant gebrom van de grote schepen die er zijn afgemeerd. Dat gebrom wordt veroorzaakt door de 24 x 7 draaiende generatoren die ze aan boord hebben voor hun energievoorziening. Behalve lawaai produceren ze ook een hoop uitlaatgassen met bijbehorende stank. Al met al geen fijne plek vinden wij en we willen hier ook zo snel mogelijk weer weg. Maandagochtend als eerste maar naar de werf die de reparaties aan Romlea moet uitvoeren om te horen wanneer we ingepland kunnen worden.

 

 

10-12 Gran Canaria - Hi-di-hi

"Je gelooft het niet!" "Wat niet?’, vraagt Henk. "Ze zijn er al!". Als ik opsta zie ik door het luik in de achterhut Innamorata II achter ons geankerd liggen. Ze zijn gisteravond vertrokken en vanochtend al vroeg aangekomen. We rekenen uit dat ze dan gemiddeld acht knopen moeten hebben gevaren. We snappen er niets van. Zoveel wind stond er helemaal niet. Als Steve en Carol even later langs komen blijkt dat ze niet gisteravond, maar een paar uur voor ons zijn vertrokken op vrijdag. Ze wilden naar Fuerteventura, maar daar aangekomen stond er zoveel swell op de ankerplek dat ze alsnog hebben besloten ook naar Gran Canaria te komen. Kijk, nu snappen we het weer:-)

Vandaag is er op het strand een beachvolleybalcompetitie gaande. Daar hoort kennelijk ook een hoop harde muziek bij. Echt een geweldige ankerplek hier!

11-12 Gran Canaria - Frans virus

"Lang geleden zeg dat we dit weer hadden". "Nou, inderdaad!", bevestig ik. Terwijl ik dit blog schrijf giert de wind door de verstaging en slaat de regen op het dek. Het zat er al een paar dagen aan te komen, maar nu is het slechte weer er dan uiteindelijk toch echt. In Nederland is de eerste sneeuw van deze winter gevallen met een bijbehorend verkeersinfarct. Nou, hier hebben we daar gelukkig geen last van en blijft de ellende vooralsnog beperkt tot herankeractiviteiten voor onze vrienden op Innamorata II. Ze lagen de hele dag al behoorlijk dichtbij ons en nu de wind is toegenomen blijkt dat ze echt te dichtbij liggen, dus zoeken ze naar een beter plekje. En dat is nog best lastig op een drukke ankerplek als deze. Na vier keer proberen is het dan eindelijk gelukt. Ze liggen nu ver genoeg van alle andere boten vandaan.

Nee, dan de Fransen. Zo’n beetje alle Franse jachten zijn vandaag gaan herankeren. Echt niet te geloven. Stuk voor stuk lagen ze prima, maar nee hoor, dicht op een ander kruipen is veel beter! Ook ons blijft de ellende niet bespaard als de Eloise besluit dat ze veel beter af zijn als ze zo’n beetje boven op ons liggen. We zijn er niet blij mee en hebben ze ook gezegd dat ze te dichtbij liggen. Maar ja, nog een keer herankeren is natuurlijk teveel gevraagd. Nou, ik wens ze veel succes bij de nachtwake, want er komt later vannacht pas echt slecht weer aan!

12-12 Gran Canaria - Herfst

Het is een frisse dag vandaag met zo nu en dan een buitje en we zijn (nog steeds) in afwachting van goedkeuring van de verzekeringsmaatschappij voor het laten uitvoeren van de reparaties. Henk gaat morgen maar weer eens bellen, want we willen graag weten waar we aan toe zijn, zodat we plannen kunnen maken voor de komende weken.

En wat doe je dan zoal op een herfstige ankerdag? Je doet een bakkie op de Lizzie-G, kijkt toe hoe Innamorata maar weer eens gaat herankeren, surft een beetje op internet, verbaast je over een drietal kerels die een grootzeil proberen te zetten op een 64-voeter en dat niet voor elkaar krijgen en bereidt een interview voor Omrop Fryslân Radio voor. Ach het leven van een wereldzeiler is best zwaar hoor;-)

13-12 Gran Canaria - Wereldberoemd

"Dat ging best goed toch? Volgens mij was mijn Fries nog niet eens zo slecht!". We zijn net klaar met het interview op Omrop Fryslân Radio, maar het duurt nog even voor we het zelf terug kunnen luisteren, omdat de uitzending pas na afloop online beschikbaar komt. Het is een aparte ervaring. Omdat het interview telefonisch is en het geluid voor de uitzending goed moet zijn, zijn we ieder op onze eigen telefoon gebeld. Henk zit in de achterhut en ik in de kajuit met de deur dicht om te voorkomen dat er een echo ontstaat. Zodra de uitzending is afgelopen regent het whatsappjes op onze telefoons met complimenten. Als we het even later zelf ook terug horen zijn we dik tevreden. Vanaf nu weet heel Friesland van ons avontuur!;-)

       

14-12 Gran Canaria - Dinner party

"Would you like me to bring something tonight? Pudding or something else?", vraagt Carol. Zij en Steve gaan naar de wal om boodschappen te doen en komen even langszij. "No thank you. Everything is taken care of. Just bring yourselves!". We hebben onze Engelse vrienden, Steve, Carol en natuurlijk Denis, uitgenodigd voor het avondeten vandaag. Gewoon zomaar, omdat we dat gezellig vinden en omdat ik het ook leuk vind om weer eens uitgebreid te koken. En dat is best een uitdaging op twee gaspitjes en met een kleine gasoven. Maar als je het menu een beetje slim uitzoekt wil het best. Ik ben de hele middag druk met de voorbereidingen. Op het menu staan: vooraf insalata caprese, hoofdgerecht aardappeltjes in de schil met rozemarijn uit de oven, paddestoelenrisotto, geroosterde groentesalade, bistecca a la piazzola en als toetje taart met slagroom en verse aardbeien. Het wordt een supergezellige avond.

    

 

15-12 Gran Canaria - Naweeën

Op dit soort momenten mis je de vaatwasser thuis echt wel. Heel gezellig zo’n etentje, maar er staat nog wel een enorme afwas op ons te wachten als we ’s-ochtends opstaan. Daar hadden we gisteravond geen zin meer in, dus na het ontbijt werken we in twee batches de rommel weg. Ach, met tussendoor een kop koffie en een stukje overgebleven taart, is het ook best wel weer te doen.

De rest van de dag wordt gevuld met klusjes en boodschappen doen.

16-12 Gran Canaria - Pissheads

We zijn nog steeds in afwachting van akkoord van de verzekering op het laten uitvoeren van alle reparaties. We hebben besloten maandag maar weer eens met de verzekering te bellen en, als het antwoord onbevredigend is, een conference call met alle betrokken verzekeringspartijen te organiseren. Tot die tijd vermaken we ons met andere dingen. Ik heb de naaimachine maar weer eens tevoorschijn gehaald omdat ik de rest van de gordijntjes nu wel eens af wil maken en Henk werkt aan de youtube filmpjes, zodat hij geen achterstand meer heeft. Tussendoor zitten we in de kuip aan ontbijt, koffie, lunch of thee. En vandaag zie ik voor de zoveelste keer een Fransoos pontificaal aan dek in het water van de ankerplaats staan pissen. Echt alle Fransen op één uitzondering tot nu toe (de Chaveta) piesen vanaf hun dek. Soms zit ik net aan het ontbijt, een andere keer aan de koffie. Maar ik heb een nieuwe strategie. In plaats van een andere kant uit te kijken, kijk ik de mannen recht in hun gezicht. En dat helpt! Vandaag was er eentje die niet kon plassen omdat ik keek haha. Onverrichterzake ging de rits van de broek weer dicht. Ik noem ze inmiddels pissheads. Dat is eigenlijk een Engels woord voor alcoholisten, maar ik vind het prima naam voor Franse zeikerds.

17-12 Gran Canaria - Een tijd van gaan

De telefoon van Henk gaat al vroeg vanochtend. Het is Denis. Hij kondigt aan dat hij zo even langs komt met zijn zoon Matt, die sinds gisteravond bij hem op bezoek is. Even later stappen ze voor een kop koffie bij ons aan boord. Het wordt een korte kennismaking met Matt, want de mannen staan op het punt naar het zuiden van Gran Canaria te vertrekken. Steve en Carol zijn daar gister ook al naar toe gegaan. En gelijk hebben ze allemaal, want aan de zuidkant is het veel beter weer dan hier. Arme wij blijven hier nog eenzaam achter;-)

18-12 Gran Canaria - Eindelijk een doorbraak

Henk belt vanochtend eerst met onze eigen verzekering om te horen hoe het er nu voor staat. We hebben ons huiswerk gedaan ter voorbereiding. Het is inmiddels vijf weken geleden dat we alle informatie hebben aangeleverd bij de verzekering en tot nu toe zijn we geen stap verder. Wat blijkt, de verzekeraar van de tegenpartij heeft de beste man een brief op zijn huisadres in Zwitserland gestuurd. Tja, daar gebeurd natuurlijk helemaal niets mee. Hij zit immers op Porta Santo. De contactpersoon van onze verzekering zal er weer achteraan gaan, maar beloofd ons alvast wel per mail te bevestigen dat we sowieso de onderdelen van de windvaan kunnen bestellen. Nou, dat is in ieder geval iets.

Henk besluit dat hij toch ook de tussenpersoon van de oude Zwitser maar eens gaat bellen. Die moeten toch in staat zijn de oude man op de één of andere manier te bereiken. En dat lijkt te helpen, want eind van de middag krijgen we eindelijk akkoord op het laten uitvoeren van de reparaties. Er is echter ook nog een probleem. De Zwitser kan zich niet herinneren dat hij ook schade aan de achterkant van onze boot heeft veroorzaakt, oftewel de schade aan de windvaan. Of we maar even bewijsvoering aan willen leveren. Nou dat wordt geregeld hoor. We hebben getuigen die precies hebben gezien wat er is gebeurd. Dat de oude man het zich niet herinnert, zal best, maar wij en onze getuigen zijn nog prima bij de tijd!

En vandaag weer een nieuw fenomeen. Ondanks dat het niet bepaald lekker zwemweer is, komt er een zwemster langszij. Ze vraagt Henk of we de Atlantic over gaan en of ze mee kan. We hebben aan de wal al wel een aantal mensen gezien die op zoek zijn als crew mee te varen, maar deze maakt het wel heel bont. En helaas voor haar luidt het antwoord nee. Ze zwemt dan maar door naar de volgende boot. Benieuwd of ze succes gaat hebben.

19-12 Gran Canaria - Geduld is een schone zaak

"Ik zit mezelf op te vreten." Henk zit op de stoel naast me voor het bureau van de havenmedewerker die ons moet inchecken. Vandaag doen we poging vier van deze week om ons aan te melden. De eerste keer mislukte omdat het kantoor "dicht" was. Dat wil zeggen, er zaten drie man op kantoor, maar die waren niet van plan Henk in te schrijven, want siësta. Poging twee mislukte, omdat het kantoor ’s-middags dicht was wegens personeelsgebrek. Poging drie was wel de meest verbazingwekkende. De medewerker die op dat moment achter het bureau zat vond het helemaal niet nodig dat we ons inschreven en ook niet dat we moesten betalen, omdat we voor anker liggen. En waarom doen we zoveel moeite om alsnog ingeschreven te worden? Vandaag hadden we voor de tweede keer twee heren van de havendienst bij Romlea langs in hun rib. Die blijven volhouden dat we ons toch echt op het havenkantoor moeten melden en ook dat we voor het ankeren moeten betalen. Dus zijn wij weer als brave Hendrikken naar het havenkantoor getogen. Gelukkig is het niet druk op het havenkantoor. Er zijn twee medewerkers mensen aan het inschrijven en wij zijn de eerstvolgende. Na ons is onze Franse buurman aan de beurt. Na vijf minuten is eentje klaar, dus dan zijn wij. Maar dan gaat de man achter zijn bureau vandaan en verdwijnt naar een bureaublok even verderop in de ruimte om niet meer terug te keren. Hij wekt de indruk heel druk aan het werk te zijn, maar je kunt zien dat hij maar wat in een stapeltje papieren zit te rommelen en verder niets uitvoert. Er lopen nog een stuk of wat medewerkers rond. Ook zij hebben het enorm druk. De één met roken en de ander met koffiedrinken. Ondertussen is het stel dat aan het andere bureau zit om ingeschreven te worden nog steeds niet klaar. We zijn inmiddels twintig minuten verder als er dan toch eindelijk iemand achter het andere bureau plaats neemt om ons van dienst te zijn.

Tja en die krijgt meteen de wind van voren van Henk. Onze Engelse vrienden hebben zich namelijk helemaal niet ingeschreven en hebben ook niet betaald, omdat de havendienst helemaal niet bij hun langs is geweest. Ze zijn inmiddels vertrokken en Henk wil wel eens weten waarom hij wel moet betalen en anderen kennelijk niet. De beste man vindt dat er helemaal niet met twee maten wordt gemeten, dus Henk geeft het maar op en voorziet hem van alle benodigde gegevens. Ondertussen is het andere stel klaar en denkt onze Franse buurman dat hij nu aan de beurt is. Maar dat ziet hij toch echt verkeerd. Ook deze medewerker loopt vrolijk naar buiten om niet weer terug te komen. Aan het andere bureaublok zit vier man naar een computerscherm te kijken. Die zijn ook niet van plan om de Fransman te helpen.

Na twintig minuten zijn we dan eindelijk klaar en hebben we betaald. "Dit gaat nog erger worden onderweg hè?", vraagt Henk. "Reken maar!".

 

  Terug naar beginpagina