20-12 Gran Canaria - Gaan of blijven?

Zoals het nu lijkt gaan we volgende week dinsdag de kant op voor de reparaties. Tja, en wat doen we dan? Hier blijven of toch nog naar het zuiden van het eiland gaan. We besluiten uiteindelijk te blijven. Het kost toch een dag om er te komen en we weten niet zeker of de wind goed zal zijn om weer terug te komen. Bovendien moeten we dan op eerste kerstdag terug varen. Eigenlijk vinden we het risico dat we niet op tijd terug kunnen zijn te groot. We kiezen voor zekerheid. En dat geeft ook wel weer rust en tijd voor andere dingen.

21-12 Gran Canaria - Weer een klus geklaard

"En dat was de laatste!". Eind van de middag hang ik het laatste nieuwe gordijntje op in de kajuit. Ik ben in de winter van 2015-2016 al begonnen met het maken van nieuwe gordijnen voor de boot, maar heb dat toen niet af gekregen vanwege voorjaarsklussen aan de boot en verhuisperikelen. Afgelopen winter hadden andere vertrekklussen een hogere prioriteit, dus moesten een zestal gordijntjes in de kajuit nog steeds gemaakt worden. De stof had ik voor vertrek al geknipt en nu is er dan eindelijk tijd om het af te maken. Weer een vinkje op de eindeloze kluslijst!:-)

  

 

22-12 Gran Canaria - Rare manier van vragen

"Die Engelse boot voor ons heeft zijn motor nog lopen. Ruik je dat?". We zitten net aan de koffie en het stinkt naar dieseluitlaatgassen. Kennelijk wil de Engelsman zijn accu’s bijladen. Als ik even binnen ben gaat Henk naar het voordek en spreekt de man aan. Ik vind de manier waarop hij dat doet maar raar en loop weer naar buiten. "Je raadt nooit wie er voor ons ligt", zegt Henk. "Nou? Wie dan?". "Ian!". Haha, dat verklaart alles. Even later zitten we aan een kop thee bij Ian aan boord van Naomi. Hij heeft een rustige oversteek gehad en vertelt dat Big Steve ook onderweg is hier naartoe. Nou die zal er wel iets langer over doen met zijn kleine kimkieler. Tot mijn verbazing zien we hem toch eind van de middag aan komen varen. Hij gaat de haven in.

23-12 Gran Canaria - Voorbereidingen voor kerst

Voor het eerst kerst zonder kerstboom en kerstversieringen. We hebben er geen van beiden aan gedacht kerstspullen in te pakken en hier op Gran Canaria heb ik tot nu toe niets kunnen vinden. Verder doen ze hier op het eiland ook niet bijzonder veel aan kerst lijkt het. In Nederland is alles in kerstsferen, hier blijft het beperkt tot een miniboompje in de supermarkt en in de receptie van de haven. Als ik naar de huizen, vooral flats, in de stad kijk vanaf hier, zie ik twee appartementen met wat kerstverlichting. Voor de rest niets. En op de één of andere manier klopt het ook wel. Voor ons is het ook raar, kerst met zomerweer.

Als even later er een groep kano’s en suppers door de haven roeit met kerstmutsen op, is er toch een klein beetje kerstsfeer.

         

 

24-12 Gran Canaria - Feestnacht, maar niet voor ons!

"Het zal toch niet hè?". We liggen net in bed en er klinkt een hoop kabaal vanuit de tent voor de Real Club Nautico de Gran Canaria. Na een halve minuut is het weer stil. "Ik hoop van niet, maar ben er bang voor", antwoord ik. En ja hoor, een kwartiertje later barst het feest los. Keiharde muziek klinkt uit grote boxen in de gedeeltelijk open feesttent. Niet fijn, maar goed, één avondje moet kunnen toch? Het is echter bepaald niet onze muzieksmaak en ieder nummer klinkt hetzelfde en is vooral keihard. We kunnen ons er niet voor afsluiten, dus slapen ho maar.

Uiteindelijk gaat de muziek om zes uur in de ochtend dan toch eindelijk uit en kunnen we slapen. De rest van de dag zijn we brak alsof we zelf tot diep in de nacht hebben gefeest.

25-12 Gran Canaria - Christmas dinner

Voor het eerst vieren we kerst zonder familie en zonder kerstboom, maar met cruiser vrienden Big Steve en Ian. Ian kwam gister op zijn weg terug van de boot van Steve bij ons langs en nodigde ons uit voor Christmas dinner at lunchtime bij hem aan boord. Reden? Big Steve heeft een kalkoen gekocht en die moet natuurlijk gezamenlijk soldaat worden gemaakt. Nou wij zijn benieuwd hoe hij het voor elkaar gaat krijgen een kalkoen te braden in een kleine boordoven. Om half één worden we aan boord verwacht, dus roeien we de vijftig meter naar Naomi.

En je wilt het niet geloven, maar de kalkoen is perfect gelukt! De mannen hebben het voor elkaar gebokst een klassiek Engels Christmas dinner te koken. Kalkoen met gravy, stuffing, mashed patatoes, dorperwten met mais, geroosterde wortelen, gebakken aardappelen en rode kool. En natuurlijk heerlijke wijn erbij. Als toetje appeltaart met custard. We hebben een geweldig gezellige middag en het voelt echt als kerst. Helaas moeten we al op tijd weer terug naar Romlea, want morgenochtend vroeg gaat ze het water uit.

  

 

26-12 Gran Canaria - Tweede kerstdag, huh?

Kerst duurt hier maar één dag, dus vanochtend moeten we vroeg opstaan en gaan we ankerop en de haven in. Romlea gaat er vandaag uit voor de broodnodige reparaties. We worden om half tien bij de werf verwacht en zijn keurig op tijd. Maar ja, dit is Spanje, dus we zijn natuurlijk nog niet aan de beurt. Er moet eerst nog een ander jachtje uit. Ach, we hebben de tijd, dus drinken eerst lekker koffie. En dan zijn wij aan de beurt. Het blijft toch altijd weer spannend als de boot eruit gaat. Ze hangt in een tweetal banden en wordt omhoog getild. De kraan kan 65 ton tillen en we wegen 17,5 ton, dus geen zorgen. Maar ik ben altijd blij als ze op haar kiel staat en de steunen eronder staan.

      

 

En dan gebeurt er iets waar ze in Nederland nog een puntje aan kunnen zuigen. Juan Carlos, de directeur van de werf, loopt met een aantal van zijn mannen om Romlea heen. Ze krijgen allemaal te horen wat er precies moet gebeuren en het werk wordt verdeeld. Maar eerst siësta uiteraard. Stipt om drie uur is iedereen weer terug en weten we niet waar we het eerst en het laatst moeten kijken.

Om zes uur is het einde werkdag en zijn we verbaasd over hoeveel werk er al is gedaan in drie uurtjes tijd. Als dit zo door gaat ligt Romlea er in no time weer in. Henk moet nog opschieten met de klussen die hij zelf wil doen!

27-12 Gran Canaria - It paed werom

"Hé, een lege tas mee? Dat zie ik niet veel. De meeste mensen komen met volle tassen het vliegtuig in.", zegt de vriendelijke Nederlandse stewardess als ik het vliegtuig instap. Ik vlieg vandaag terug naar Nederland. Onder mij de oceaan en witte wolken. Het is een gek idee dat ik met een paar uurtjes weer op Nederlandse bodem sta. De heenreis duurde zeven maanden, de terugreis in totaal een uurtje op twaalf van boot tot huis. Op het moment dat ik dit schrijf naderen we de Portugese kust en zie ik beneden mij Lagos en Alvor. Heel bijzonder. Als we even later via Lissabon over Noord-Spanje en de Golf van Biskaje vliegen is de weg terug wel heel letterlijk. Als we bijna in Nederland zijn vliegen we langs de Belgische en Nederlandse kust. Oostende, Rotterdam, IJmuiden en dan over het Zijkanaal C naar de polderbaan. Bijna niet voor te stellen dat we daar zeven maanden geleden aan de steiger lagen.

28-12 Holwerd - Weer thuis

Ik zit al weer in de bus naar Leeuwarden en het is net of ik niet weg ben geweest. Vanochtend zat ik gezellig bij Jeltje aan de koffie en nu ben ik al weer onderweg naar mijn ouders. Openbaar vervoer is op zich prima geregeld hier in Friesland, maar het kost wel ontzettend veel tijd. En daar hebben zowel mijn ouders als die van Henk een oplossing voor bedacht. "Ga je een auto huren nu je hier bent?", vroeg mijn moeder gister. Nou dat was ik eigenlijk niet van plan. Veel te duur voor twee weken. De schat bood aan voor mij de huur te betalen als ik zelf de benzine dan betaalde. Niet nodig, maar wel heel erg lief. En vanochtend bleek er een auto beschikbaar gesteld te worden door de ouders van Henk. "Die staat toch maar in de garage en je bent een stuk mobieler zo", vonden de ouders van Henk en zijn zussen. En dat is natuurlijk helemaal geweldig!

Gelukkig is de overstap in Leeuwarden op de stadsbus er eentje uit het boekje. Uitstappen uit de ene bus en direct weer instappen in de volgende is wel heel fijn. Scheelt wachttijd in de kou hier! Want koud is het! Na zeven maanden in de zomer is het hier wel erg miserabel. Regen, wind en waterkoud. Brrr.

Ondertussen is Henk in Las Palmas druk aan het klussen en is het weer één grote bouwplaats aan boord. "Je mag blij zijn dat je hier bent!", vindt Jeltje op basis van een foto die Henk van de rotzooi had geappt:-)

29-12 Holwerd - Nog meer familiebezoek

Vannacht ben ik bij mijn ouders blijven slapen, zodat ik niet nog laat met de bus weer terug naar Holwerd moest. Om twee uur is het tijd om de reis te vervolgen naar Damwâld. Daar wonen de ouders van Henk. Nou dat is opnieuw een wereldreis met de bus. Het is half vier als ik eindelijk bij ze aankom. En toch vind ik het stiekem niet erg. De bus rijdt door de halve stad en ik kom langs plekken waar ik sinds ik in 1987 uit Leeuwarden vertrok, niet meer ben geweest. En het ritje door diverse Friese dorpen vind ik ook prima. Ik beschouw het maar als sightseeing;-)

Eind van de middag vertrek ik met de auto en dat is toch wel heel erg fijn. Meteen even langs de appie voor wat boodschappen, want er is natuurlijk helemaal niets in huis. En al heb ik zeven maanden lang geen meter gereden, het went heel snel weer.

In Las Palmas hebben de mannen van Rolnautic het werk zo goed als af. Maandag nog de coppercoat schuren om deze te activeren en dan zijn ze klaar. Henk is echter nog lang niet klaar en daarom blijft Romlea vooralsnog lekker op de kant, zodat hij rustig door kan werken.

30-12 Holwerd - Even tijd voor mezelf

Vandaag staan er geen bezoeken gepland, dus heb ik lekker even tijd voor mezelf. Bovendien wordt er vanmiddag een pakje afgeleverd, dus ik moet in ieder geval tussen half twee en vier thuis zijn. Lekker de Top 2000 aan en meebrullen als ik daar zin in heb;-) Op dit moment Haus am See!!! De grote favoriet van Marc!

Henk is weer druk aan de slag geweest met het isoleren van de koelkast vandaag. Het is een hele klus en ik ben razend benieuwd hoe het er straks uitziet. En gelukkig is hij niet alleen maar aan het werk, want een biertje aan boord bij de Zweedse Ola op de Sola (ja, echt waar!) smaakt natuurlijk prima!

31-12 Holwerd - Oud jaar

Ik vier vanavond oud en nieuw bij mijn ouders samen met hun buren Jan en Lies. Henk viert oud en nieuw in Las Palmas met Ola. Voor mij lekkere appelflappen en voor Henk garnalen en vis. Ook niet verkeerd;-) Het is wel een beetje raar niet bij elkaar te zijn nu, maar het kwam nu eenmaal zo uit. En ik ben niet de enige die zonder haar lief oud en nieuw viert, want Marjolein is sinds donderdag ook in Nederland terwijl Pablo nog in Buenos Aires is. Een beetje gedeelde smart dus. Tja dat krijg je met een stel globetrotters!

Zo eind van het jaar is natuurlijk ook een mooi moment om terug te kijken. Wat hebben we al ontzettend veel gezien en meegemaakt in de zeven maanden die we nu onderweg zijn. Uiteraard wil iedereen graag de foto’s zien, dus heb ik onze reis de afgelopen dagen al weer een paar keer opnieuw gemaakt.

"En hoe is het nu om onderweg te zijn?", is een veel gestelde vraag de afgelopen dagen. Het is fantastisch. We zien veel, ontmoeten veel mensen en maken veel mee. En een hoop dingen zijn onderweg ook gewoon hetzelfde als thuis. Aan boord moet ook gekookt, afgewassen, schoongemaakt en gewassen worden. Het grote verschil met thuis is wel dat huishoudelijke zaken veel meer tijd nemen. Verder zijn er altijd bootzaken die aandacht nodig hebben. Het is dan ook geen vakantie, maar we hebben alle tijd en dat is heel relaxed. We komen ook steeds meer in die relaxte modus. Kunnen we vandaag niet verder dan is er morgen weer een dag. Vandaag geen goede wind? Dan blijven we gewoon wat langer. In de eerste maanden raakten we daar nog wel eens gefrustreerd van, maar we hebben inmiddels geaccepteerd dat het weer regeert. En soms moeten we onze planning daar gewoon op aanpassen. Ook hebben we natuurlijk moeten wennen aan het 24x7 bij elkaar zijn. We hadden allebei een drukke baan en ook de voorbereidingen voor de reis vergden veel tijd. Gelukkig hebben we met de meeste andere zeilers vergeleken een grote boot;-) In de praktijk blijkt Romlea groot genoeg te zijn. Waar we voor we vertrokken nog wel eens de vrees hadden onze spullen nooit allemaal aan boord kwijt te kunnen, blijkt nu dat we ruimte zat hebben. Alles heeft zijn plekje gevonden en er is zelfs ruimte over. Het leven aan boord is simpel en speelt zich nu eenmaal grotendeels buiten af. Er is dan ook niet veel wat we anders hadden willen hebben.

We kijken enorm uit naar het vervolg van onze reis en zijn benieuwd waar we volgend jaar met oud en nieuw zullen zijn!

 

  Terug naar beginpagina