01-03 Santo Antão - Zakjes

"No, thank you very much", zeg ik tegen de vriendelijke jongeman die plastic zakjes uitdeelt aan alle passagiers. Ik ben de enige die het zakje niet van hem aanneemt. Het is kennelijk standaard procedure om te voorkomen dat mensen de boel onderkotsen. Het is echter vrijwel windstil vandaag, golven zijn ook in geen velden of wegen te bekennen en zeeziek verwacht ik sowieso niet te worden;-)

We zijn vandaag vroeg opgestaan, omdat we om acht uur de ferry naar Santo Antão nemen. Het is maar een klein stukje lopen vanaf de marina, maar we maken een ommetje zodat het niet opvalt dat we Romlea alleen aan de steiger laten en zelf op pad gaan. Sinds we zijn vertrokken uit Nederland is dit de eerste keer dat we haar ’s-nachts alleen achter laten, dus een beetje spannend vinden we het toch wel.

Als we een uurtje later in Porto Novo aankomen, staan daar al diverse taxi’s en aluguers klaar, maar wij willen eerst het plaatsje rustig bekijken en ergens koffie drinken. Een uurtje en twee koppen koffie met cake later, nemen we de aluguer naar Paúl. We rijden door een fantastisch landschap langs de kust en worden keurig bij onze Bed and Breakfast afgezet. Nadat we ingecheckt zijn maken we een wandeling door Paúl op zoek naar een tentje waar we iets te lunchen kunnen krijgen. Dat blijkt er helaas niet echt te zijn. Er is een klein barretje waar we op het terras iets drinken, maar dat we te vies vinden om iets te eten te bestellen. Twee andere Nederlanders durven het wel aan. Ik hoop maar dat ze er niet ziek van geworden zijn. In een klein winkeltje kopen we dan maar wat koekjes, worst en water en daar moeten we het maar mee doen tot het diner. We rusten wat uit in onze prima kamer op de bovenste verdieping met een prachtig balkon met uitzicht op zee en de bergen.

         

 

"Laten we maar heel even wachten, dat is wel zo netjes", zeg ik tegen Henk. We zijn na de siësta opnieuw de deur uit gegaan en zien een lijk op een brancard uit het doktersgebouwtje gedragen worden. Ze schuiven hem zo een open aluguer in. Het lijk is geheel verpakt in een wit kleed, maar de voeten steken er uit. De beste man heeft zijn schoenen nog aan. Lijkwagens zoals wij die kennen, hebben ze hier helemaal niet. Alles wordt vervoerd per aluguer, dus ook de doden. Er staan een aantal mensen toe te kijken en als de aluguer is vertrokken blijft het nog even stil op straat. De mensen zijn duidelijk onder de indruk van deze confrontatie en wij eigenlijk ook wel.

We wandelen richting het restaurantje dat getipt werd door de eigenaar van de B&B voor het diner vanavond. Het is aan de andere kant van het dorp direct naast een voetbalveldje. Daar wordt driftig getraind en gepingeld. Als de bal over het muurtje naar ons toekomt, pak ik hem op en schop hem over het muurtje weer het veld op. De "bravo’s" zijn niet te zuinig, de jochies zijn onder de indruk van mijn "voetbaltalent":-) We lopen terug en beklimmen een kleine heuvel midden in het dorp, waar een groot beeld bovenop staat. Opnieuw een prachtig uitzicht op het dal van de Ribeira Paúl.

      

 

We lopen terug naar ons appartement en zitten daar nog even lekker in de schaduw voor we opnieuw naar restaurant Black Mamba lopen. Het restaurant blijkt van een Italiaanse te zijn en ze hebben een echte Italiaanse houtgestookte pizzaoven. We genieten van een heerlijke pizza en wijn. Als we uitgegeten zijn wil Henk graag de oven van dichtbij bekijken. Hij staat op, loopt twee passen en verstuikt zijn enkel. Hij had niet door dat zijn voet was gaan "slapen" en is er zo doorheen gezakt. Maar zien of we morgen onze geplande wandeling naar Kaza d’Igreja nu nog wel kunnen maken. We koelen de enkel met ijs om te voorkomen dat hij teveel gaat zwellen en laten het toetje maar even voor wat het is. Omdat de enkel geen pijn doet vindt Henk dat hij het stukje naar de B&B wel kan lopen, dus we gaan op pad. Als we één keer buiten zijn, voelt hij zich niet lekker en was het zakje van vanochtend misschien alsnog handig geweest!

02-03 Santo Antão - Bergje op en bergje af

"Hoe gaat het met je enkel? Kunnen we de wandeling vandaag maken of beter met de aluguer die kant op?". Henk vindt dat hij de wandeling van vijf uur wel aan kan. De zwelling van zijn enkel is door het ijs afgenomen en het doet geen pijn. En ja, hij weet het heel zeker, dus na het ontbijt vertrekken we. We nemen eerst de aluguer naar Ribeira Grande, waar we over moeten stappen op de volgende naar Ponta do Sol. Zodra we op het pleintje waar alle aluguers staan aankomen, zie ik onze chauffeur al een collega inseinen voor het ritje naar Ponta do Sol. En ja hoor, de beste man komt zelfs al naar ons toe lopen, om te zeggen dat we met hem mee kunnen. Hij rijdt eerst het dorp in en één van de andere passagiers, een vrouw, stapt uit en komt even later terug met een oude man, die op het voorste bankje plaats neemt. Als we weer onderweg zijn, biedt de vrouw ons ieder een banaan aan, die we natuurlijk met alle plezier aannemen. Als we in Ponta do Sol aankomen, stappen we uit, bedanken de dame voor de banaan en legt de chauffeur ons uit hoe we precies bij het wandelpad langs de kust richting Fontainhas kunnen komen. Wat een ontzettend vriendelijke mensen hier op dit eiland.

      

 

We maken een prachtige wandeling van zes uur lang door een zeer indrukwekkend landschap. Aan de ene kant de Atlantische oceaan die hier met donderend geraas op de kust aankomt, aan de andere kant een geweldig berglandschap met diepe ravijnen en kloven. Na een uur lopen komen we in Fontainhas aan, een verstild bergdorpje, waar de tijd lijkt te hebben stilgestaan.

         

 

Na een kleine pauze lopen we weer verder. Het pad gaat iedere keer steil omhoog en weer naar beneden de volgende kloof door. Zo nu en dan hebben we een vlak stukje, maar het grootste deel van het pad is het stevig klimmen en dalen. Na weer een uur lopen zien we het volgende dorpje, Corvo. Van bovenaf zien we op het dak van een huisje "Cold Drinks" geschilderd staan. We lopen er naar toe en bestellen twee colaatjes. De oudere dame die het tentje runt is helemaal verheugd dat we op haar kleine terrasje neerstrijken. De meeste wandelaars lopen door hebben wij de indruk. En de cola is inderdaad flink koud! Na een kwartiertje lopen we weer verder, want we hebben nog een lange weg te gaan naar Cruzinha. Vanaf daar moeten we nog een klein stukje land inwaarts naar Kaza d’Igreja. Na zes uur lopen komen we in Cruzinha aan en zijn we het eigenlijk wel zat. Gelukkig zien we daar weer een aluguer staan, die ons het laatste stukje naar Kaza d’Igreja brengt.

         

 

Kaza d’Igreja is werkelijk een paradijsje. De eigenaresse is een Francaise, Mimi. Zij heeft vier jaar geleden samen met haar man de Kaza gekocht en helemaal opgebouwd. Je kunt er overnachten in een kleine bungalow of in een tent. Wij hebben voor het laatste gekozen. De tuin is werkelijk prachtig en we hebben een geweldig uitzicht op het dal en de zee. Je komt hier heerlijk tot rust. ’s-Avonds eten we een prima maaltijd in de patio. Mimi verbouwt haar eigen groenten en kruiden en maakt haar eigen likeur. Het is echt een feestje om hier aan te komen na zo’n zware wandeling.

En de enkel van Henk? Die heeft het prima gehouden de hele dag, geen centje pijn, maar wel weer aardig gezwollen aan het eind van de dag.

         

 

03-03 Santo Antão - Pakezel

We doen het heerlijk rustig aan vandaag. Ik merk duidelijk dat we een flink eind hebben gelopen gister, want ik heb behoorlijk spierpijn. Henk heeft daar geen last van, maar merkt natuurlijk ook wel dat hij een flinke inspanning heeft geleverd gister. Zijn enkel is nu echt nog behoorlijk dik, maar gelukkig geen pijn. Om negen uur eten we een heerlijk ontbijt en daarna pakken we onze spulletjes in en relaxen in de schaduw in de tuin. Om één uur rijdt de aluguer voor, die ons terug zal brengen naar Porto Novo. Het wordt uiteindelijk een rit van tweeënhalf uur over een afstand van zo’n zestig kilometer. Onderweg stopt de chauffeur op een aantal plaatsen waar meer mensen instappen en er een heleboel spullen op het dak van het busje worden geladen. De medereizigers moeten ook allemaal naar Porto Novo en met de boot van vier uur. En omdat vol pas vol is als er echt geen plekje meer over is, stappen er onderweg ook nog wat mensen in en uit voor kortere afstanden. En wij vinden het prima, want de weg door de bergen is prachtig mooi. We genieten van de geweldige uitzichten onderweg. Als we uitstappen in Porto Novo zijn de eerste stappen wel even moeizaam vanwege het lange stil zitten in het busje. Nu voel ik mijn benen echt wel! We stappen even later aan boord van de oude Oost-Vlieland. En dat is natuurlijk toch wel een beetje speciaal. Henk krijgt het voor elkaar dat hij even in de stuurhut mag kijken. Tja, als zoon van een veerboot kapitein kruipt het bloed waar het niet gaan kan natuurlijk. Om vijf uur zijn we terug in Mindelo en als we weer aan boord stappen van Romlea voelt het alsof we terug komen van vakantie. We zijn weer lekker thuis!

         

 

04-03 Mindelo - Service? Wat is dat?

Omdat we later vandaag weer terug gaan naar de ankerplek, willen we de watertanks vullen en het dek schoon schrobben. Er is nog een hoop stof achtergebleven van Sal en het dek is ook nog zout. Het watertappunt even verder op de steiger doet het niet en die op de dwarssteiger is net iets te ver weg om onze grote watertank te kunnen bereiken, dus verleggen we Romlea naar de dwarssteiger. We vullen de grote watertank en net als we bezig zijn het dek te schrobben en af te spoelen met zoet water komen er drie man van de marina naar ons toe. "You can not stay here! You need to move!". Als we uitleggen dat we over een half uurtje vertrekken en nu alleen nog even het dek willen afspoelen, verwachten we dat dit geen probleem is. De mannen willen echter van geen wijken weten. Dat de steiger verder niet in gebruik is en er ook geen andere boten zijn die willen aanmeren, maakt niets uit. We moeten weg. Ook onze opmerking dat we graag verderop willen liggen en dat tappunt gebruiken, maar dat deze helaas niet functioneert, landt niet. Het antwoord blijft halsstarrig dat we weg moeten. We zijn absoluut niet blij, maar leggen Romlea dan toch maar met de boeg naar de steiger. We hebben de wind gelukkig op de kop en moeten dan op die manier alsnog maar het dek afmaken.

De eigenaar van de marina is Duits, we betalen goud geld om hier te liggen, maar de service is echt bagger. Een chagrijnige meid in de receptie die nog nooit van het woordje "please" heeft gehoord, een uur wachten voor je eindelijk diesel kan tanken, de eerste dag helemaal geen water op de steiger, enzovoort enzovoort. Zouden ze in de leer zijn geweest bij de marina van Las Palmas?

05-03 Mindelo - Stront aan de knikker

Het leven van een cruiser gaat niet altijd over rozen blijkt vandaag maar weer. Zo nu en dan zijn er klussen aan boord waar je niet echt blij van wordt. Voor we naar Santo Antão vertrokken hadden we al een probleem met het toilet in de achterhut. Het leek erop dat de waterinlaat voor het doorspoelen verstopt was, waardoor er geen spoelwater meer ingepompt werd. Gelukkig hebben we twee toiletten aan boord van Romlea, dus gebruiken we tot we het klusje hebben geklaard het toilet in de voorhut. En daar hebben we sinds gister een volgend probleem te pakken lijkt het. Bij het doorspoelen horen we een geluid dat niet helemaal jofel klinkt, dus vandaag beginnen we dan maar met het oplossen van de pleeproblemen.

We beginnen eerst maar eens met het toilet in de voorhut. We hopen dat er niets aan de hand is, maar als we de voorhut helemaal hebben leeg gehaald en de kussens en planken van de banken halen, ruiken we het al. Er zit iets niet goed. Er staat vies stinkend bruin water onder in de bak. Echt heel vies. Oorzaak is een lekkende pomp doordat er overdruk in de stronttank is ontstaan omdat deze te vol zit. Als we in de haven liggen, zetten we het toilet om naar de tank in plaats van op het buitenwater te lozen. Er zit een overloop op de tank die alsnog naar buiten afvoert op het moment dat de tank vol zit, maar ondanks dat is er toch lekkage ontstaan. We pompen de tank leeg en spoelen deze goed door met zeewater. Vervolgens maken we de bankbak helemaal schoon. Gelukkig hebben we een handig pompje om alle viezigheid op te zuigen, want je moet er niet aan denken om dat met doeken te doen. We spoelen goed door met schoon water en schoonmaakmiddel en laten de boel goed drogen. Het vooronder is weer fris en fruitig.

Dan het toilet in de achterhut. Die klus valt gelukkig heel erg mee. Het lijkt erop dat het probleem zichzelf heeft opgelost, want als Henk op zoek gaat naar de oorzaak, blijkt dat het toilet gewoon weer doorspoelt. Waarschijnlijk heeft er iets voor de waterinlaat gezeten, wat doordat we van de ankerplaats naar de haven zijn gaan varen, vanzelf weer is weggespoeld. Gelukkig maar, want één strontklusje is wel genoeg voor een dag vinden wij.

06-03 Mindelo - Bezige bijen

Vandaag staan er nog meer klussen in de voorbereiding op de oversteek naar Brazilië op het programma. Onze Ploon werkte op weg naar de Kaap Verden nog niet naar behoren, dus vandaag gaat ze opnieuw op de schop. Henk haalt een deel van de windvaan weer uit elkaar en vindt de volgende bout die verbogen blijkt. Ook deze wordt vervangen. Het hoofdroer van de vaan staat ook nog uit het lood, maar daarvoor waait het vandaag te hard en zijn er teveel golven. Omdat het een kleine klus is, die we eerder ook al hebben gedaan, bewaart Henk die voor een rustig uurtje. In de middag repareert hij de navigatieverlichting. Gelukkig een klein klusje, want het lampje bleek aan vervanging toe.

Voor mij stond er weer eens schoonmaken op het programma. Gister heb ik de achterhut en badkamer gedaan, vandaag zijn de voorhut en bijbehorende badkamer aan de beurt. Omdat Henk in de kajuit overal en nergens bij moet voor zijn klusbenodigdheden, stel ik die schoonmaakbeurt maar uit tot morgen en stort ik mij in plaats daarvan op de voorraadlijst. Die moet nodig weer worden bijgewerkt, zodat ik weet wat ik voor vertrek allemaal moet aanvullen. Ik ben de laatste twee maanden een beetje slordig geweest in het bijhouden van de lijst, dus ik loop alle kasten en kastjes na en werk hem weer helemaal bij.

07-03 Mindelo - Een klus komt nooit alleen

Klussen op een boot kost altijd meer tijd dan je van tevoren denkt. En voor iedere klus die je van het lijstje streept omdat hij af is, komt er zeker weer één, maar meestal meer bij. We hadden nog een kleine lekkage vanuit de lazarette naar de achterhut, waarvan Henk dacht dat hij het had opgelost, maar helaas. Dus vandaag opnieuw aan de slag om het opgelost te krijgen. Terwijl Henk bezig is komen twee van de drie Franse buurmannen langs. Ze hebben gister hun windvaan gemonteerd. Dat is op zich wel gelukt, maar ze hebben het idee dat de vaan hun stuurwiel niet goed aanstuurt. Dus Henk gaat mee naar de boot van de Fransen om te kijken of hij kan helpen. Ondertussen maak ik lekker mijn laatste schoonmaakklus af. Als Henk weer terug is, lijkt het even rustig met de wind, dus meteen aan de slag met het laatste klusje aan de windvaan. Na wat pielen is dat ook weer klaar en strepen we opnieuw een klus van de lijst. We besluiten dat het wel genoeg is voor vandaag en genieten nog lekker even van het mooie weer. Oh ja, en de klus erbij dan? Nou die is er natuurlijk. We kwamen er vandaag achter dat de grootschootlier doordraait, dus die moet uit elkaar. We hopen alleen een servicebeurtje en geen kapotte onderdelen.

08-03 Mindelo - Bimini improvement

"Hij staat nog niet helemaal recht hoor. Daar ga ik nog even wat aan prutsen." We hebben net onze bimini weer geïnstalleerd, omdat we een verbetering willen doorvoeren. We kunnen de bimini nu niet opklappen en laten staan, omdat hij dan op de buiskap moet rusten. Dat betekent dat we hem er helemaal af moeten halen als er slechter weer op komst is. Henk heeft in Portugal al bedacht hoe hij het op wil lossen en er daar ook de spullen voor gekocht. We zijn tot nu toe alleen nog niet aan die klus toe gekomen, dus vandaag maken we daar een begin mee. En dan komt hij er achter dat de twee onderdelen die op het dek gemonteerd moeten worden, gebogen zijn in plaats van recht. Dat is even een tegenvaller, maar ook daar bedenkt hij weer een oplossing voor. Polyester is gewillig, dus wat rond is wordt gewoon opgevuld en daarmee recht. Lekker uitharden en morgen klaar voor verwerking.

Helaas is het na de lunch te heet om te klussen, dus zitten we lekker in de schaduw onder de bimini. Ik lees de reisgids over Brazilië en Henk monteert maar weer eens een filmpje.

09-03 Mindelo - Gatenkaas

"Het kost toch altijd weer een hoop tijd hè. Zullen we de epoxy morgen maar doen dan?", vraag ik aan Henk. "Laten we dat maar doen inderdaad, want het is toch al weer aardig laat." We hebben vandaag de gaten voor de biministeunen en de gaten voor de ringen waaraan we de dinghy willen sjorren in het dek gemaakt. Dat is een precisiewerkje, want het moet in één keer goed, dus drie keer meten voordat je de boormachine erin zet. En tja, als je gaten in het dek wilt boren, dan betekent dat, dat je binnen in de boot op de nodige plekken de plafondplaten er maar weer eens uit moet halen. En met alleen een gaatje boren zijn we er niet, ze moeten ook nog worden uitgefreesd en vervolgens gevuld worden met epoxyhars gemengd met epoxyplamuur. Dat is nodig omdat we een zogeheten sandwichdek hebben. We hebben bij de refit van Romlea alle dekdoorvoeren zo behandeld, dus ook deze nieuwe gaten krijgen dezelfde behandeling. We voorkomen hiermee dat wanneer er een keer lekkage bij een dekdoorvoer optreedt het water het dek in loopt. Terwijl Henk in de ochtend aan het uitmeten was, heb ik de stuurboord kikker op het achterschip losgehaald en kitvrij gemaakt. De kikker was losgekomen door de continue belasting aan de drijvende steiger in de haven van Mindelo. Daardoor zijn de moeren los getrild en is de kikker zelfs losgetrokken uit de kit. Nu hebben we de sterkste kit die er te krijgen is gebruikt bij de refit. Het voordeel daarvan is dat deze niet zo gemakkelijk loslaat. En dat is dus ook meteen het nadeel, want het heeft me nu een aantal uren gekost om de kikker weer kitvrij te maken.

10-03 Mindelo - Soldaatjes en ravioli

"Maak jij de ravioli’s?" "Ja hoor", antwoord ik, "maar dan heb ik wel ducktape nodig." En die blijkt op te zijn, dus Henk gaat eerst naar de wal om nieuwe te halen. Gelukkig is het hier in Mindelo gewoon te koop. We maken vandaag de gaten voor de biministeunen en de dinghyringen af. Als Henk weer terug is drinken we eerst een kop koffie en dan gaan we aan de slag. Terwijl ik de ravioli’s maak, gaat Henk aan de soldaatjes beginnen. Helaas hebben we geen kunststof slang meer in de goede maat, dus dan maar tape om het hout heen. Geen idee waar ik het over heb? Ravioli maak ik van twee stukken ducktape met daar tussen een kunststof plaatje. Dat ziet er net uit als ravioli, dus vandaar. De ravioli plak ik tegen het geboorde gat in het plafond, zodat de epoxyhars/-plamuur waarmee we de boorgaten opvullen er niet uit kan lopen. Het met kunststof versterkte deel zorgt ervoor dat Henk zijn soldaatjes niet door de ducktape heen kunnen prikken. Die soldaatjes bestaan normaal gesproken uit een houten staafje omhuld met kunststof slang met de doorsnee van het boorgat. Zodra Henk het uitgefreesde boorgat heeft gevuld met epoxy, steekt hij er zo’n soldaatje in. Doordat epoxy niet hecht op de kunststof kan hij, zodra deze is uitgehard, het soldaatje weer verwijderen en blijft er een mooi rond boorgat over waar we een bout door kunnen voeren. We noemen de houten staafjes soldaatjes omdat we tijdens de refit hele rijen aan dek hadden. Het leken net tinnen soldaatjes op een rijtje, vandaar. Als we alle gaten hebben opgevuld, laten we het lekker een nachtje uitharden. Morgen weer verder. Nu eerst naar de wal voor boodschappen.

11-03 Mindelo - In de herhaling

"Als het ooit bij ons gebeurt, dan weten we nu wel hoe het in ieder geval niet moet!", concludeer ik als op het Franse jacht schuin achter ons na drie uur ploeteren de boel weer onder controle is. "Ze hebben ook wel dubbel pech zeg vandaag", vindt Henk. En dat is zeker het geval. Terwijl wij ’s-ochtends lekker aan het klussen zijn, is de dinghy van de Franse catamaran Double Twenty door de harde wind met motor en al ondersteboven gewaaid. De Franse eigenaar zat er zelf in toen het gebeurde en hij loopt een nat pak op. Als we aan het lunchen zijn, zien we een andere Fransman van het jacht schuin achter ons bij hem aan boord, kennelijk om te helpen de motor te ontzouten en weer werkend te krijgen. Als hij even later weg wil varen, blijkt zijn motor het ook niet te doen en liggen er twee onbruikbare dinghy’s achter de Double Twenty. Ondertussen klussen wij lekker verder. We verwijderen alle soldaatjes en maken al het te monteren materiaal vetvrij. Als we in de middag klaar zijn met het kitten van alle ogen en de kikker, zie ik dat de genua van het Franse jacht voor een klein deel is afgerold en staat te klapperen. Er is niemand aan boord, dus roep ik via de marifoon de Double Twenty op in de hoop dat ze uitluisteren. Even later zie ik de schipper aan dek, zwaai naar hem en wijs naar het zeil van het jacht van zijn vrienden. In de veronderstelling dat de eigenaar van het jacht nog steeds bij hem aan boord is, ga ik ervan uit dat ze het wel oplossen. Wij kunnen ook niet veel meer doen, omdat het veel te hard waait om onze dinghy van dek te laten zakken. Als ik even later weer kijk, liggen er nog steeds twee dinghy’s achter de Double Twenty en klappert de genua van het jacht nog steeds vrolijk verder. De Fransman blijkt alleen aan boord te zijn van de catamaran, kennelijk hebben ze toch een dinghy aan de praat gekregen om de rest van de bemanning van Double Twenty en het jacht naar de wal te brengen. Hij krijgt nu echter opnieuw de motor niet gestart en kan niets.

Even later staat één van de Franse jongens achter ons (die van de windvaan) aan dek en Henk houdt de handmarifoon in de lucht. Dat signaal wordt begrepen en Henk vraagt of zij wellicht hun landgenoten kunnen helpen. Helaas is net één van de jongens naar de wal gegaan, dus hun dinghy is er ook even niet. Wij klussen weer verder en als ik even later weer aan dek kom, zie ik dat de Double Twenty kennelijk toch eindelijk een dinghy aan de praat heeft gekregen en dat de eigenaren van het jacht weer aan boord zijn. Ze zijn druk doende met het voorzeil en hebben van een klein probleem een groot probleem gemaakt. Er is nog steeds een deel van het zeil bovenin aan het klapperen, maar ze hebben ook een stuk afgerold, wat kennelijk niet verder uit wil rollen, maar ook niet meer in wil rollen. Het zeil vangt wind en ze zeilen achter hun anker. Waar hebben we zoiets eerder gezien, maar dan met een spinnaker? Studland Bay! Ze krijgen het zeil niet onder contrôle. Het wil niet meer inrollen en iedere andere poging om het in bedwang te krijgen faalt. Het achterlijk begint door te scheuren en het zeil klappert als een razende. Ze zijn al twee uur bezig als onze Franse vrienden weer terug komen. "Kijk ze varen er al naar toe om ze te helpen", zie ik. "Wedden dat die gasten het zo hebben opgelost?". Dat zo, duurde al met al ook nog een klein uurtje, maar ze kregen het wel voor elkaar! Gelukkig maar, want je moet er toch niet aan denken dat die arme mensen de hele nacht met dat klapperende zeil hadden moet doorbrengen.

 

 

12-03 Mindelo - Groene waterlijn

Na de harde wind van gister en vannacht lijkt het vanochtend een stuk rustiger. Ik kan eindelijk aan de slag met het schoonmaken van de waterlijn van Romlea. In twee maanden tijd hebben we al weer behoorlijk wat aangroei opgelopen. Kennelijk vinden de zeewieren ons bootje erg lekker, want ze groeien als kool. We hebben helaas nog geen oplossing gevonden om de aangroei op de waterlijn te voorkomen en zien het ook veelvuldig bij andere boten. Het is een lastig werkje. Je kunt er moeilijk bij en het spul is slijmerig en glad en daarom moeilijk eraf te krijgen. Mijn voorkeur heeft het om vanuit de dinghy te werken, maar ik zie ook wel mensen die het water induiken en het op die manier doen. Ik vind het water hier in de baai niet schoon genoeg om er in te duiken, dus blijf lekker bij mijn dinghy werkwijze. Ik span een lijn langs de romp waaraan ik mij kan vasthouden en leg de dinghy aan bakboord. Als ik nog maar net bezig ben, begint het weer hard te waaien en komen er bijbehorende golven. Tot zover de schoonmaakactie van vandaag, want vanuit een hevig schommelende dinghy dit klusje klaren gaat niet werken. Dan Henk maar helpen met zijn klus. Hij is de moeren van de sjorringen, de biministeunen en de kikker aan het aandraaien, zodat ook die klus is afgerond. Nu alleen de buizen voor de bimini nog monteren, maar dat doen we zodra het rustig weer is.

De volgende klus wordt het oplossen van een lekkage in de achterhut. Het is een lekkage die we niet eerder hebben gehad, dus het wordt een zoektocht naar waar het water vandaan komt. We sluiten een aantal zaken uit en hebben het vermoeden dat het water via de gasbun naar binnen komt. Dat gaan we morgenochtend testen door daar water in te zetten. Na de lunch gaan we eerst maar weer eens op boodschappenjacht en op zoek naar een nieuwe korte broek voor Henk. Dat laatste is een onmogelijke opgave, we vinden simpelweg geen winkels waar ze heren korte broeken verkopen en geven het maar op. Nieuwe ronde, nieuwe kansen in Brazilië.

Als we weer terug zijn aan boord lijkt de wind opnieuw weg te vallen, dus maak ik de dinghy weer klaar om verder te gaan met de waterlijn. Helaas opnieuw van korte duur, want na een kleine tien minuten, blaast de wind al weer. Henk heeft ondertussen de grootschootlier deels uit elkaar gehaald. Hij wil met de harde wind ook niet verder omdat hij bang is kleine onderdelen kwijt te raken. We besluiten dat we het genoeg vinden voor vandaag en dat we morgenochtend maar weer verder gaan. Met een beetje geluk is het morgenochtend vroeg een paar uurtjes rustig, zodat we meters kunnen maken. We besluiten de wekker extra vroeg te zetten.

         

 

13-03 Mindelo - Dinghy op dreef

"Dit moet je komen zien, kom je?", klinkt het vanuit de kuip. Ik ben binnen druk bezig met de tweede ronde inventarisatie voorraadlijst, maar onderbreek die klus met alle liefde. Wat blijkt? De dinghy van onze Franse buurjongens is op dreef en één van de mannen zwemt er achteraan in een poging hem in te halen. Dat lijkt te lukken, want hij is er bijna, maar helaas slaat de vermoeidheid toe en redt hij het niet om nog langer sneller vooruit te gaan dan de dinghy wegdrijft. Eigenlijk vinden wij het best wel gevaarlijk, want het waait hard en hij heeft al een behoorlijke afstand afgelegd. We besluiten ondanks de harde wind onze dinghy vaarklaar te maken. Net als we bezig zijn om de dinghy los te maken, zodat we hem van boord kunnen hijsen, zien we dat de bijboot van een geankerde Kaapverdiaanse sleepboot al uit vaart om te hulp te schieten. De buurjongen was naar de sleper terug gezwommen toen hij zag dat het niet ging lukken en heeft hulp gevraagd en gekregen. Even verderop is ook al een andere Kaapverdiaan onderweg. Wij sjorren onze dinghy weer vast en zijn blij dat onze hulp niet nodig is, want de dinghy te water laten in deze wind is een behoorlijke uitdaging.

Ondanks de harde wind pakken we door met onze klussen. We beginnen met de lekkage in de achterhut. Het is wel even een werkje om er achter te komen waar het probleem zit, omdat we eerst maar weer eens wat demontagewerk moeten doen. We hebben naast de gasbun nog een verdachte: een klein compartiment op het achterdek dat als opslagruimte kan dienen voor wat kleine zaken. We gebruiken dat ding helemaal niet, maar er kan wel water in komen bij een overslaande golf. Henk giet er water in en ik kijk of er water lekt in de achterhut. En ja hoor, er loopt een klein straaltje water naar binnen dat zoet proeft. "Ik denk dat we de boosdoener hebben gevonden hoor!", roep ik naar Henk. "Er komt een beetje water naar binnen en het smaakt zoet!". En Henk heeft de oplossing ook al bedacht. Hij smeert het vak aan met een laag polyester. Eind van de middag is dat mooi uitgehard en gaat er opnieuw water in het compartiment. En zowaar, het blijft kurkdroog binnen. We zijn blij dat het is opgelost. Waarschijnlijk lekt het al jaren, maar iedere keer maar kleine beetjes. Omdat we op de oceaan wel eens een flinke golf over krijgen, is het dit keer harder gaan lekken waardoor het beddengoed aan het voeteneind nat is geworden en we achter deze lekkage kwamen. Weer een probleem minder.

Ook het probleem met de grootschootlier lost Henk vandaag op. Gangbaar maken en smeren was gelukkig voldoende. Alle lieren zijn inmiddels wel aan een servicebeurt toe, maar dat bewaren we voor als we in Argentinië zijn over een dikke drie maanden. Dan hebben we een flink aantal maanden de tijd voor groot onderhoud.

En het verwijderen van de aangroei? Helaas is dat niet gelukt vandaag, want om zeven uur vanochtend stond er zelfs al veel te veel wind. Morgen maar weer in de herkansing.

14-03 Mindelo - Ochtendgymnastiek

"Help je even de dinghy in het water leggen?". Henk draait zich lekker nog een keertje om. "Het is rustig buiten, dus ik wil aan de slag." Kijk dat werkt, Henk staat nu ook op en samen hijsen we de dinghy van dek het water in. En natuurlijk begint het dan weer te waaien, maar gelukkig van korte duur. Om kwart over zeven lig ik in de dinghy en ga verder met het verwijderen van de aangroei op de waterlijn. Ik kan, met een korte pauze om negen uur voor het ontbijt, lekker doorwerken tot elf uur. En dan vindt de wind dat hij flink moet gaan waaien en golven maken en ben ik het ook wel zat voor vandaag. Drie uur ochtendgymnastiek is wel weer genoeg. Tijd voor koffie!

Henk gaat vandaag aan de slag met het oplossen van een lekkage in de lazarette. We krijgen daar als we op zee zijn iedere keer wat zout water binnen. Niet heel veel, maar toch genoeg om de boel zout te maken. Hij verdenkt de slang van de overloop van de zwartwatertank, waar, als we op zee zijn, zeewater van onderop in loopt. Dat is op zich helemaal niet erg, maar ergens komt het zeewater door de slang de lazaret in. Na uitgebreid onderzoek lijkt het erop dat het slechts een kwestie is van een tweetal slangenklemmen goed aandraaien. Onderweg naar Brazilië zal moeten blijken of dit het probleem inderdaad heeft opgelost. We spoelen de lazaret schoon met zoet water en zo is er weer een klus geklaard.

En dan is het zomaar weer zes uur en tijd voor het dagelijks SSB contact met onze vrienden van de Zoomax. Zij zijn al onderweg naar Brazilië en we spreken ze iedere dag op dezelfde tijd. Ik blijf mij er over verbazen dat we via de SSB-radio een prima gesprek kunnen voeren met een ander schip dat zich inmiddels zo’n elfhonderd zeemijl verderop bevindt. Ze verwachten morgen aan te komen op Fernando de Noronha wat naar alle waarschijnlijkheid ook onze eerste bestemming in Brazilië gaat zijn. We zijn benieuwd hoe ze het daar vinden.

 

 

15-03 Mindelo - Catch of the day

"Hé, daar gaat weer een dinghy!", ziet Henk. Ze lijken er hier wel patent op te hebben, want opnieuw is er een dinghy alleen op pad. Dit keer van een Kaapverdiaan die driftige pogingen doet al zwemmend zijn bootje in te halen. "Met een beetje geluk, drijft hij tegen de catamaran aan". We kijken vol spanning toe en ja hoor! De dinghy vaart precies tussen de twee drijvers van de cat en blijft daar mooi hangen:-) Ondertussen is er ook al een ander Kaapverdiaans bootje onderweg om de zwemmer te helpen. Verbazingwekkend hoe snel er hier toch iedere keer iemand is die ziet wat er loos is en komt helpen.

Wij gaan weer snel aan het werk. Henk smeert het roeraslager en ik maak de boodschappenlijst voor de oversteek. Verder willen we vandaag het biminiproject afronden. Wind of geen wind, we pakken maar gewoon door. In de loop van de middag is het project af en kunnen we de bimini opklappen zonder dat hij op de buiskap komt te liggen. Het was nog een heel werk om de twee extra buizen op maat te maken, maar het resultaat mag er zijn.

 

16-03 Mindelo - Dubbel feest

"Zullen we die fles van Sharon en Bart maar eens open maken? Of wil je die voor een andere gelegenheid bewaren", vraag ik aan Henk. "Ik vind het vieren van deze mijlpaal eigenlijk wel een prima reden om die fles open te maken!". En zodoende proosten wij op de verjaardagen van Rommert en Johan, maar voor ons minstens zo belangrijk, we hebben vandaag de mijlpaal van 500 kWh opgewekte stroom via de zonnepanelen gehaald. En dat is maanden eerder dan de prognose die Henk had gemaakt. Volgens die prognose zouden we pas op 31 mei 2018 deze mijlpaal bereiken. Een dikke meevaller dus, want het betekent dat we ruim voldoende stroom opwekken. En dat hebben we de afgelopen maanden ook wel gemerkt, we hebben maar heel weinig stroom gedraaid met de motor. Eigenlijk alleen als we meerdere bewolkte dagen achter elkaar hadden. En dat waren er gelukkig niet zo heel veel.

Omdat we alle klussen die nodig zijn voor de oversteek naar Brazilië gister wel zo’n beetje hebben afgerond, zijn we vandaag de wal op geweest om het computerpark maar weer eens te updaten. Henk wilde ook een volgend Youtube filmpje uploaden, maar dat ging helaas niet lukken. De twee gelegenheden waar we naar toe geweest zijn voor een goede wifi-verbinding hadden redelijke download snelheid, maar uploaden was een ramp. Daarom hebben we toch maar weer geïnvesteerd in het opwaarderen van onze mobiele datakaart, want geen filmpjes live zetten is geen optie. We zijn wel benieuwd hoe het in de toekomst zal gaan als we op andere minder ontwikkelde plekken gaan komen. De tijd zal het leren.

         

 

17-03 Mindelo - Strooptocht

"Gelijk maar weer door voor de tweede ronde, of eerst lunch?". We besluiten eerst te lunchen voor we opnieuw naar de wal gaan om boodschappen te doen. Het is een ware strooptocht van het ene winkeltje naar het andere. We halen overal wat en komen zo aan onze voorraad voor onderweg naar Brazilië. De tweede ronde loont, want bij een winkeltje waar we ’s-ochtends ook al waren, blijken ze nu ineens sinaasappelen te hebben en zelfs bloemkool.

"Je raadt nooit wat ik kwijt was", vraagt Henk mij later in de middag. Terwijl ik alle boodschappen een plekje geef is hij naar de wal geweest om twee van onze lege gasflessen om te ruilen voor volle. In Nederland kost een vulling zo’n vijfendertig euro. Op Las Palmas was het al een stuk goedkoper met zeventien euro per fles. Dus ik ga aan de voorzichtige kant zitten: "Uhm, vijftien euro?". "Nope." "Hoger of lager?". "Lager". "Ok, tien euro dan?". Ik blijf te hoog zitten en uiteindelijk kom ik uit op drie euro en vijftig cent. En dat is de prijs die Henk per fles heeft afgerekend. Tien procent van wat we in Nederland betalen. Het is echt ongelooflijk.

Als ik net van deze dikke meevaller ben bekomen, komt Big Steve aanvaren in zijn dinghy. Hij is vorige week al op de Kaap Verden aangekomen, maar was met motorpech door een visser naar Porto Novo op Santo Antão gesleept. Een aantal reparaties verder is hij vanmiddag aangekomen in Mindelo. Hij komt een biertje drinken en maakt natuurlijk van de uitnodiging van Henk gebruik om te blijven eten. Het wordt een gezellige avond.

 

  Terug naar beginpagina