28-01 Mar del Plata - O moeder, wat is het heet!

We hadden het al in de weersvoorspellingen gezien, maar het is ook echt heet vandaag. Als we opstaan is het al warm, dus zetten we snel de bimini en zorgen we dat de luiken goed afgedekt zijn tegen de zon. We houden ons rustig en blijven in de schaduw, maar als ’s-middags de wind ook nog wegvalt is het helemaal niet meer te harden. Het is zelfs te warm om je iPad of ereader in je handen te houden. Ik vlucht op een gegeven moment naar binnen en zoek de verkoeling van één van de vele ventilatortjes op. Dat helpt gelukkig een beetje.

29-01 Mar del Plata - Nog zo’n dag

Ook vandaag is het weer een nutteloze dag. Opnieuw stijgt het kwik ver boven de dertig graden en zitten we onder de bimini met de sprayhood naar beneden, zodat we op de wind zitten. We doen in de ochtend snel een paar boodschappen, omdat we door onze versvoorraad heen zijn, maar even doorlopen naar de kleine supermarkt vinden we al teveel moeite. Gelukkig koelt het in de avond weer wat af.

30-01 Mar del Plata - Einde van de hittegolf

"Oh, lekker zeg! Niet meer zo heet!". We zitten lekker buiten te ontbijten, zonder dat we van onze stoel drijven. Na het ontbijt gaan we naar de grote supermarkt een eindje verderop. Het is nog net te doen, want als we terug komen is het al weer behoorlijk warm. Gelukkig niet meer zo heet als de afgelopen twee dagen, maar wel te warm om te klussen. Aan het eind van de dag is het gedaan met het hete weer. Het koelt heerlijk af en ’s-avonds vinden we het zelfs te fris om buiten te zitten.

31-01 Mar del Plata - Verbazingwekkende hobby

"Jakkes, wat stinkt dat ding hiervoor! De wind staat ook precies onze kant op." "Tja als je wilt dat ie er mee ophoudt moet je er maar naar toe gaan", klinkt het antwoord van Henk uit de kajuit. De buurman voor ons heeft zijn dieselmotor lekker staan pruttelen. Een "hobby" van een flink aantal zeilers hier in de haven. Ze laten hun motor uren lang draaien zonder nut of noodzaak. Sterker nog, het is helemaal niet goed voor een dieselmotor om urenlang stationair te draaien. Hier denken ze daar kennelijk anders over. Het zal wel iets met macho-gedrag te maken hebben, maar wij begrijpen er helemaal niets van. Alle boten liggen aan de walstroom, dus voor het opwekken van stroom is het zeker niet noodzakelijk. Sommigen draaien de motor niet één keer in de week of zoiets, maar gewoon iedere dag. Onbegrijpelijk. Ik kijk het nog even aan, want ik heb niet echt veel zin om de buurman in mijn gebrekkige Spaans uit te leggen dat wat hij doet eigenlijk heel slecht is. Niet alleen voor zijn motor, maar vooral voor het milieu. In Europa is het eigenlijk in alle jachthavens wel verboden om je motor uren te laten draaien, maar hier in Argentinië liggen ze er kennelijk niet wakker van.

01-02 t/m 07-02 Mar del Plata - In afwachting van

We maken even niet zoveel bijzonders mee. Ook dat is het normale leven aan boord. We zijn in afwachting van de levering van de nieuwe furler. Hij is inmiddels aangekomen in Buenos Aires, maar moet nu nog naar Mar del Plata worden gebracht. We wachten rustig af. Sommige dagen zijn te heet om te werken en puffen we uit. Andere dagen gebruiken we om weer wat klusjes te doen. Verder is het een drukte van belang in de haven, want er zijn iedere dag internationale zeilwedstrijden voor kleinere boten. Zowel bij YCA als Club Nautico stikt het van de Optimistjes, Lasers, Simoun 420’s en wat er nog meer aan kleinere bootjes vaart. Wat wel bijzonder is, is dat ze op volle zee zeilen met alle boten. Zelfs de Optimisten!

   

 

08-02 Mar del Plata - Stuivertje wisselen

"Hij zal toch niet met een bootje komen?", vraagt Henk zich af. We zitten op het grasveld bij het clubgebouw en wachten daar op Oscar die om twee uur onze nieuwe furler komt afleveren. "Dat lijkt me toch niet, wel?", antwoord ik. "En bovendien zien we dat dan toch wel?".

Vandaag is het dan zover, de nieuwe furler wordt in de middag gebracht. Werk aan de winkel dus voor ons, want we moeten het oude voorstag vast los halen, zodat we het kunnen laten zakken zodra Oscar en Carlos, de tuiger, er zijn. Als eerste bevestigt Henk één van onze extra vallen aan de ankerpin, zodat we een tijdelijk voorstag hebben. Daarna hijs ik Henk de mast in en bevestigt hij het genuaval met een strop aan het voorstag en koppelt hij het voorstag los, zodat we er helemaal klaar voor zijn.

Na de lunch gaan we op het grasveld bij het clubgebouw zitten, zodat we Oscar zien aankomen en kunnen helpen met het sjouwen van de dozen. We zien het twee uur worden, maar geen Oscar. En dan krijgt Henk een appje. "Je gelooft het niet, maar de dozen staan aan dek! Is hij toch met een bootje gekomen!". We lopen snel terug naar Romlea, en ja hoor, de hele handel staat op het voordek. Even later komt Oscar eraan, maar zonder Carlos. Die blijkt nog op het water te zitten, want zijn zoon zeilt een wedstrijd. Geen probleem volgens Oscar, want zodra hij van het water komt, gaat hij aan het werk met de nieuwe furler. Maar een beetje extra druk zetten kan volgens hem geen kwaad, dus we halen het voorstag vast naar beneden. Oscar vertrekt weer met de mededeling dat hij Carlos meteen in zijn kraag vat, zodra hij van het water komt en meeneemt naar Romlea.

Om vier uur is het dan eindelijk zover, de mannen gaan aan het werk. We pakken alles uit en leggen oude zeilen en kleden op de steiger om te voorkomen dat er per ongeluk onderdelen in het water vallen. Helaas heeft Carlos zijn gereedschap niet bij zich. Hij had er niet op gerekend net in de week dat hij hier is met zijn zoon al aan het werk te kunnen voor ons en heeft zijn gereedschap thuis in Buenos Aires laten liggen. Nou, gereedschap hebben wij in overvloed aan boord, dus geen probleem. Zelfs de haakse slijper, die we van mijn vader hebben gekregen, wordt uit de kast getrokken. Om een uur of zeven ligt het nieuwe furling systeem zo goed als klaar om gemonteerd te worden op de boot. Er blijken nog twee grote bahco’s nodig en die worden morgenochtend geleend van de scheepswerf hier vlak naast.

   

 

09-02 Mar del Plata - Stuivertje wisselen vervolg

Zoals afgesproken is Oscar tegen negen uur bij ons met de grote bahco’s, maar van Carlos geen spoor. Het blijkt dat de zeilwedstrijden vanochtend al vroeg beginnen, dus hij is al weer op het water om zijn zoon te begeleiden. Op zich geen probleem, maar het betekent wel dat er continue één van ons bij de boot moet blijven. Zowel het oude als het nieuwe furlingsysteem ligt op de steiger en er loopt nogal wat volk rond. Zul je net zien dat er iemand zijn voeten op de nieuwe furler zet. In principe moet het spul er tegen kunnen, maar we gokken er liever niet op.

Gelukkig is Carlos om twee uur weer terug en kunnen we het karwei afmaken. En dat gebeurt natuurlijk onder grote belangstelling van de Argentijnse zeilers die bij ons aan de steiger liggen. Iedereen kent Oscar en Carlos, en zij kennen iedereen, dus wordt het werk regelmatig even onderbroken voor een groet en een praatje. Haast hebben ze hier nooit. Eind van de middag is de klus geklaard en heeft Romlea een compleet nieuw furlingsysteem voor de genua. Oscar gaat de komende week de genua repareren. Dat had hij nog niet gedaan, omdat er mogelijk nog aanpassingen nodig waren. Omdat we hebben besloten terug te gaan naar Uruguay en daarna Buenos Aires, hebben wij geen haast. Wij vinden het prima hier nog wat langer te liggen, want op de rivier is het nog een stuk warmer dan hier.

       

 

15-02 Mar del Plata - Laatste loodjes

"Hé, de genua is er!". "Ja, Oscar is net geweest", antwoord Henk. Ik was even terug naar de boot om iets te drinken terwijl Henk in het kantoortje zit om zijn computerpark te updaten en ons nieuwste filmpje te uploaden. In principe zijn we nu klaar om te vertrekken, maar voorlopig zit er nog geen goed weerwindow aan te komen. De hele week wind uit het noorden, en dat is nu net de kant die we op moeten. "Het lijkt erop dat we morgen toch echt buiten aan een mooringboei moeten. Er komen zo’n vijfentwintig boten", vertelt Henk. Vandaag is de zeilrace Buenos Aires - Mar del Plata gestart in Buenos Aires. Er zijn vorige week al een aantal boten vanuit Mar del Plata naar Buenos Aires vertrokken om aan de wedstrijd mee te doen. De haven van YCA is hier in Mar del Plata niet zo heel erg groot, dus was ons eerder al vertelt dat we mogelijk een aantal dagen aan een mooring moeten liggen, om alle deelnemers te kunnen huisvesten. We hebben er niet echt veel zin in, maar we begrijpen het natuurlijk wel. Morgen maar een beetje vroeg opstaan om boodschappen te doen, zodat we ons een aantal dagen kunnen redden zonder naar de wal te moeten. Scheelt weer dinghy oppompen;-)

16-02 Mar del Plata - Speldenknopjes

"Die dingen steken!", roept Henk uit. We zitten in de kuip en het is gewoon midden op de dag. Het is warm, zeg maar gerust heet, weer en er is vrijwel geen wind. We worden belaagd door hele kleine muggetjes, nog kleiner als een speldenknop, die gemeen steken. Gelukkig begint het even later weer een beetje te waaien en zijn we er vanaf.

Eind van de middag gooien we de trossen los om de kom van de jachtclub uit te varen en aan te leggen aan een mooring. We zien dat de eerste jachten uit de wedstrijd vannacht Mar del Plata zullen bereiken en willen het liefst met hoog water naar buiten varen in verband met een rots vlak naast de ingang van de havenkom.

"Zo, nu zal ik die Argentijnen eens even laten zien hoe je hier ook uit kunt varen." Henk stoort zich regelmatig aan het onhandig draaien van een aantal jachten in de piepkleine kom. Je kunt ook gewoon achteruitvarend de kom uit door het bruggetje in plaats van ingewikkeld met veel gedoe proberen te draaien op de vierkante centimeter. En dus varen wij in zijn achteruit de kom uit. Eenmaal buiten draaien we en leggen Romlea aan de mooring. Nu kunnen de wedstrijdjachten maar binnen komen.

17-02 Mar del Plata - Oude bekende

"Het is de Maria, met de spinnaker rond de genua." Eén van de deelnemende jachten uit Mar del Plata ligt aan de mooring naast ons met een klapperende spinnaker die deels rond het voorstag is gedraaid. Er is al een mannetje boven in de mast bezig om te proberen daar de boel los te krijgen. Ik ben net wakker geworden van het klapperende zeil en de kerels die naar elkaar aan het roepen zijn vanaf dek en vanuit de mast. Henk vindt het wel prima en blijft lekker liggen, maar ik kleed me aan en ga lekker eerste rang in de kuip zitten. Ik ben veel te nieuwsgierig hoe de Argentijnen hun Engelandje weer goed gaan krijgen. Voor de oplettende lezer: zo’n anderhalf jaar geleden in Studland Bay, Zuid-Engeland, zagen we voor het eerst een jacht in de problemen met een spinnaker die om het voorstag gedraaid zat. Daarna nog een keer een soortgelijk gevalletje in Mindelo met een deels losgeslagen genua in harde wind. En niet te vergeten, wijzelf natuurlijk twee maanden geleden met een deels losgeraakte genua op weg naar Mar del Plata. Uiteindelijk lukt het de mannen met veel moeite de spinnaker los en naar beneden te krijgen en lijkt hij zelfs nog helemaal heel. Ze hebben geluk gehad.

          

 

18-02 Mar del Plata - Op het randje

Als we ’s-ochtends wakker worden hebben we achter en naast ons nieuwe buren. Achter ons een Argentijns jachtje en naast ons een Fransman met een stoere aluminium boot. Eind van de dag liggen we al weer in ons uppie aan de mooring. De Argentijn heeft binnen een plekje kunnen bemachtigen en de Fransman is naar de steiger in de "buitenhaven" verhuisd. Dat laatste loopt bijna verkeerd af. Twee rubberboten van de Club Nautico willen hem naar zijn plek aan de steiger slepen. Iets waar wij ons iedere keer over verbazen, want zo’n jacht heeft toch zelf een motor en kan prima varen, maar we zien het hier vaker. Terwijl de ene rubberboot achter het jacht ligt met een lijn naar de achtersteven, maakt de voorste rubberboot de lijn aan de mooringboei los. En dat gaat in een superlaag tempo. Het jacht drijft steeds verder naar achteren richting een dam die bestaat uit rotsblokken. De kerel in de rubberboot heeft niets in de gaten. Het jacht komt gevaarlijk dichtbij en zijn collega in de achterste rubberboot schreeuwt dat hij gas moet geven naar voren. Tja, dat kan wel, maar hij heeft nog geen lijn van de boeg van het jacht naar zijn rubberboot vast gemaakt. Het komt gelukkig net op tijd goed, maar het scheelde niet veel! De schipper van het jacht komt met de schrik vrij.

19-02 Mar del Plata - Zestig is het nieuwe veertig!

Hieperdepiep hoera!!! Henk viert vandaag zijn zestigste verjaardag! Natuurlijk gaat dat niet helemaal ongemerkt voorbij. We maken er een feestelijke dag van vandaag. Cadeautjes, ontbijt met een gekookt eitje, taart enzovoort. En omdat het rustig weer is gaan we als de ergste hitte wat voorbij is, ’s-middags met de dinghy naar de andere kant van de haven. Daar is een grote zeeleeuwenkolonie gehuisvest en die willen we wel eens van wat dichterbij bekijken. We houden gepaste afstand, want je weet nooit hoe die beesten reageren op een klein bootje met twee nieuwsgierige zeilers erin. Het is een indrukwekkend gezicht. Er zijn een aantal mannetjes die elkaar regelmatig aanvliegen zodra ze vinden dat een andere zeeleeuw iets te dichtbij komt. Als we weer terugkomen op Romlea proosten we op Henk’s verjaardag en maak ik een lekker diner voor hem klaar.

 

  Terug naar beginpagina