01-04 Fernando de Noronha - Eerste kennismaking

We staan, na een nacht goed slapen, redelijk op tijd op. Henk pompt de dinghy op en ik ontdoe de kajuit van de zoute plaklaag. Je loopt toch altijd zout naar binnen en zit met zoute handen aan grepen en deurtjes. De buitenkant van Romlea is in de nacht mooi schoon gespoeld door de regen, maar binnen zullen we toch echt zelf moeten doen. Geen fijn werkje in de tropische hitte, maar gelukkig zijn de weergoden ons gunstig gezind vanochtend. Het is bewolkt en zo nu en dan valt er een bui. Daarmee is de temperatuur binnen nog een beetje te doen doordat het onder de dertig graden blijft.

Na de lunch is het tijd om aan land te gaan. Volgens de pilot kunnen we, ondanks dat het zondag is, inklaren. Als we aan wal komen, blijkt dat niet helemaal te kloppen. Het is eerste paasdag en dan zijn de officials toch echt niet aan het werk. Dan eerst maar op zoek naar een geldautomaat, want zonder centjes wordt het toch een beetje lastig. We lopen naar het dorp anderhalve kilometer verderop, waar volgens het meisje van het tankstation een geldautomaat is. Haar aanwijzingen blijken helemaal te kloppen, dus pinnen we Braziliaanse reals en strijken even later neer op een terrasje waar we een lekker koud welverdiend biertje drinken. Morgen maar verder met inklaren en eiland verkennen.

02-04 Fernando de Noronha - Verkenningstocht

"Zijn we toch weer de hele ochtend kwijt hè?". We zitten op een bankje onder een afdak te wachten op de bus die ons naar Remedios moet brengen. We zijn net ingeklaard en hebben wat informatie opgehaald bij de Tourist Info. We hebben twee belangrijke zaken op het programma staan voor vandaag. Het regelen van mobiel internet en het huren van een buggy. Een buggy is een open auto waar vrijwel iedereen, zowel locals als toeristen, hier in rond rijdt. De dame van de Tourist Information sprak helaas geen Engels en wij spreken maar een enkel woordje Portugees, maar ondanks dat hebben we toch kunnen achterhalen waar we één en ander kunnen regelen.

"Hadden we er hier nou uit gemoeten?" "Het lijkt er wel op!". Omdat we maar een simpel kaartje hebben van de omgeving, en alles veel dichter bij elkaar ligt dan je op basis daarvan denkt, hebben we te laat door dat we al weer uit de bus hadden moeten stappen. Nou ja, we zien op deze manier in ieder geval al iets van het eiland en blijven net zo lang zitten tot de bus weer op de terugweg is. We stappen alsnog uit in Remedios. Eerst maar eens ergens koffie drinken, want daar zijn we wel aan toe. We strijken neer op een terrasje. Als we de koffie op hebben, zijn we eigenlijk ook wel toe aan lunch. We maken hier voor het eerst kennis met een typisch Braziliaans eetconcept: eten per kilo. Je pakt een bord, schept daar op wat je lekker vindt vanaf een buffet en rekent vervolgens per gewicht af tegen een vaste prijs per kilo. Het kleine terras zit dan ook vol met Braziliaanse toeristen en locals. Voor het eerst sinds de Canarische Eilanden eten we weer eens een heerlijke entrecôte. Zo lekker krijg je ze in Nederland niet zo snel!. Even later zien we onze Franse buurman voorbij lopen en hij komt ook het terrasje op. We nodigen hem uit bij ons te komen zitten. Hij heet Christian en hij heeft een schattige Jack Russel bij zich, Jade. We zitten gezellig te kletsen en besluiten samen een buggy te huren de volgende dag. Het regelen daarvan gaat op zijn Braziliaans. Eén van de medewerkers van het restaurantje kan dat natuurlijk wel regelen voor ons!

         

 

03-04 Fernando de Noronha - Buggyride

De wekker gaat vanochtend extra vroeg om zes uur. We hebben met Christian afgesproken dat we hem om acht uur ophalen, zodat we op tijd zijn voor de bus van half negen. We zijn ruim op tijd in Remedios, maar nog geen buggy te zien. Bij navraag blijkt dat de man die de buggy komt brengen er pas om tien uur zal zijn. Dat is niet echt fijn, want we hebben gister duidelijk afgesproken dat we om negen uur vanaf het restaurantje willen vertrekken. Maar goed, het mag de pret niet drukken en uiteindelijk is hij er even na half tien. We maken een mooi tochtje over allerlei hobbelwegen langs de prachtige stranden aan de noordkant van het eiland.

                   

 

Rond lunchtijd komen we aan bij één van de ingangen van het natuurpark. Christian kan dat deel niet mee, omdat er geen honden mogen komen. Als we horen wat de toegangskaarten kosten, worden we daar niet vrolijk van. De kosten zijn omgerekend vijftig euro per persoon. Hmm, dat vinden we eigenlijk veel te duur. We besluiten eerst terug te rijden naar Remedios voor nog zo’n lekkere kilolunch en dan te besluiten wat we doen.

      

 

Eigenlijk zijn we er snel uit. Vijftig euro? In geen vijftig jaar! We hebben het er niet voor over honderd euro uit te geven om een uurtje in een baai te kunnen snorkelen en wat paden met de buggy te kunnen rijden. De rest van het eiland is ook al prachtig genoeg. Als we eind van de middag weer terug zijn op de ankerplaats nodigt Christian ons uit voor de borrel. En dat slaan we natuurlijk niet af!

   

 

04-04 Fernando de Noronha - Ruik jij wat ik ruik?

"Er hangt een vies luchtje in het vooronder, ruik jij dat ook", vraag ik Henk. "Het lijkt wel of er een dood beest ligt of zoiets", vindt hij nadat hij ook even is gaan ruiken. "Weet je zeker dat het toilet naar buiten staat en niet op de tank?", vraag ik dan nog maar een keer. Henk is ervan overtuigd dat dat het geval is. Toch halen we voor de zekerheid de spullen maar weer uit de voorhut en verwijderen de kussens en de planken. En ja hoor, het is opnieuw foute boel. Weer vies bruin stinkend pompwater in de bak. En dat kunnen we vandaag nou echt niet gebruiken, want we willen verder naar Salvador. We hebben tijdens onze oversteek van de Kaap Verden naar Noronha het voorste toilet weer in gebruik moeten stellen, omdat de pas twee jaar oude pomp van het achterste toilet is vastgelopen. Dat klusje willen we in Salvador oplossen, want hier op de ankerplek staat teveel swell en dan is zo’n klus al helemaal niet fijn.

Uiteindelijk hebben we de boel weer redelijk schoon en kunnen we om half vijf dan eindelijk vertrekken. Zodra we in Salvador zijn, zullen we nog een keer extra goed soppen, voor nu moet het maar even zo. We hebben al wel besloten dat één van de klussen in Buenos Aires het slopen van de vuilwatertank in het vooronder gaat zijn. Het ding lekt, de leidingen van het toilet naar de tank stinken en we hebben hem ook niet echt nodig. Eén toilet dat op de tank kan als dat nodig is moet voor ons voldoende zijn. Bijkomend voordeel is dat we een prachtige bergruimte krijgen in het vooronder.

 

 

05-04 Atlantische oceaan (dag 1) - Hoe de wind waait…..?

"Je ziet hier toch veel minder dieren dan eerder hè?". Ik heb het nog niet gezegd, of er duikt een dolfijnenfamilie op. Ze zwemmen gezellig een kwartiertje met ons mee en gaan er dan weer vandoor. Verder zien we nog een paar vogels en een enkele vliegende vis, waarvan er eentje in ons gangboord is beland. Die moeten we straks maar met een stuk keukenrol over boord zetten, voordat het gaat stinken. Vliegende vissen hebben sowieso al de reputatie te stinken. We schieten al lekker op. De wind is gisteravond lekker door gaan staan, zodat we zes tot zeven knopen lopen tot ver in de middag. Dan zakt de wind een beetje in en vallen we een knoopje terug, maar we zijn nog steeds dik tevreden. Omdat de zon volop schijnt bakken we een brood. Hopelijk hebben we morgen weer zoveel zon, zodat we ook weer water kunnen maken. We hebben in principe voldoende om het uit te zingen tot aan Salvador, maar hoe voller de tanks hoe beter. De windex heeft het inmiddels helemaal begeven, dus behalve windsnelheid kunnen we nu ook de windhoek niet meer zien. Dat is vervelend, maar niet onoverkomelijk. We zijn benieuwd naar het antwoord van de leverancier van het ding. Henk heeft hem een mail gestuurd met de vraag hoe B&G dit gaat oplossen. Wij hebben voorgesteld reparatie of vervanging binnen garantie.

06-04 Atlantische oceaan (dag 2) - Een squall komt nooit alleen

We hebben een heerlijk rustige nacht achter de rug, waarin we lekker zijn opgeschoten. Helaas zakt in de loop van de dag de wind behoorlijk in, waardoor we eind van de middag nog maar amper drie knopen lopen. Als de zon bijna onder gaat zien we een squall verschijnen. En nog één en nog één en nog één en…… Kortom een hele straat squalls. We reven zodat we er zonder problemen doorheen gaan en zijn eigenlijk wel blij dat we in ieder geval weer wind hebben. De hoeveelheid regen valt tot nu toe gelukkig mee, dus we kunnen het toegangsluik lekker open houden. Het is overdag nog steeds behoorlijk heet en dat is binnen ook goed te merken. Ondanks dat we ieder uur weer een stukje verder van de evenaar komen, daalt de temperatuur nog niet echt. Zodra je maar even iets doet, drupt het zweet langs je lijf. We doen het dan ook lekker rustig aan. Zo nu en dan zien we een vliegende vis of een vogel. Vanochtend werd ik getrakteerd op dolfijnen bij mijn ontbijt. Dit waren wel speciale, want ze waren veel groter dan al de dolfijnen die we tot nu toe hebben gezien. Ik ben benieuwd of ik, als we weer internet hebben, kan achterhalen wat voor soort het is.

07-04 Atlantische oceaan (dag 3) - Niets zo veranderlijk als een zeilplan

"Wat doen we? Doorvaren naar Salvador of uitwijken?", vraag ik Henk. Afgelopen nacht viel om één uur de wind helemaal weg, zodat we opnieuw de Knor hebben moeten starten en we motoren nog steeds. Verder is het opnieuw een bewolkte dag waardoor we geen water kunnen maken en blij zijn als we de accu’s weer voldoende bijgetankt krijgen. Om te kunnen bepalen of we door kunnen of moeten uitwijken zetten we alles op een rijtje. Hoeveel water en diesel hebben we nog? Hoe ver is het nog varen naar Salvador? En heel belangrijk, wat zeggen de gribs? Op basis van alle informatie besluiten we uit te wijken naar Maceio. De gribs geven aan dat er de komende dagen weinig wind zal zijn en we beginnen aardig door onze dieselvoorraad heen te komen. De enige zinvolle uitwijkmogelijkheid voor Salvador is Maceio dat nog zo’n tweeënzeventig mijl varen is. Het besluit is snel genomen: we verleggen onze koers.

08-04 Atlantische oceaan (dag 4) - Land in zicht

Henk maakt mij om vijf uur wakker omdat zijn wacht erop zit, maar vooral omdat we flink moeten reven vanwege een dikke bui die er aan komt. We hebben gister eind van de dag alle zeilen bij gezet, omdat er een heel klein beetje wind was, zodat we met een gangetje van drie knopen de goeie kant uit gaan. Het is even aanpoten, maar na het inrollen van de kotterfok en het dubbel reven van zowel grootzeil als genua, varen we met zo’n zes knopen door het eerste deel van de bui. Henk gaat te kooi, maar ik moet hem al heel snel weer erbij roepen. De wind ruimt enorm en daardoor varen we recht op de Braziliaanse kust af die zo’n veertien mijl verderop ligt. We gaan overstag. Henk gaat weer te kooi, maar opnieuw niet voor lang. De wind valt helemaal weg en het heeft geen zin meer nog langer door te zeilen. We rollen alle zeilen in en starten onze Knor maar weer eens met nog zo’n dertig mijl te gaan. In de loop van de middag valt het anker in de haven van Maceio. We zijn blij dat we voor uitwijken hebben gekozen.

      

 

09-04 Maceio - Schatten

Er is in Maceio, ondanks dat het een stad is met meer dan een miljoen inwoners, geen marina. Wij vinden het onvoorstelbaar. Er is wel een Yachtclub waarvan we in de pilot al hebben gelezen dat ze gastvrij zijn. Na de lunch varen we naar de kant en vragen we bij de Yachtclub of onze dinghy bij hun achter het hek kan liggen. En dat kan uiteraard, maar we worden meteen doorverwezen naar de manager. En dan weten we niet wat we meemaken. Hij wijst ons de douches, geeft ons de code van de wifi, wijst waar we water kunnen halen en natuurlijk kan hij ons helpen met diesel. Sterker nog, hij vindt het maar raar dat wij met onze jerrycans naar het tankstation willen lopen en terug. Dat gaat toch helemaal niet met tweehonderd liter diesel? We moeten maar even gaan zitten, hij komt zo bij ons terug. We gaan op het terras zitten en zijn benieuwd. Vooralsnog gebeurt er helemaal niets. Zouden we hem wel goed hebben begrepen? Maar dan wenkt hij ons en lopen we mee naar de ingangspoort. Tot onze verbazing staat daar al iemand klaar met een auto met een karretje met vier grote tanks waar tweehonderd liter in kan. Hij rijdt met ons naar het tankstation, waar we helaas niet kunnen pinnen en maar een deel van de tweehonderd liter kunnen tanken omdat we niet meer contant geld hebben. Maar dat is geen probleem, hij rijdt ons natuurlijk ook naar de ATM en opnieuw naar een ander tankstation waar we kunnen pinnen. Als we weer terug zijn bij de Yachtclub moeten de grote tanks in onze dinghy worden geladen. En ook daar krijgen we hulp bij van twee jonge vissers op het strand. Wat een geweldige service!

10-04 Maceio - Rondje officials

Omdat we gister druk waren met het regelen van diesel is het nog niet gelukt het rondje langs de officials te maken. We moeten Romlea nog inklaren. Dat kon niet op Noronha omdat dat geen port of entry is. Maceio is dat wel, dus op naar de Receita Federal, oftewel de douane. De dame in de receptie verwijst ons naar een dame even verderop achter een bureau. Daar krijgen we twee visitor passen en worden door een vriendelijke jongeman naar het kantoortje gebracht waar we in kunnen klaren. De eerste ambtenaar die ons helpt bekijkt onze papieren uit Noronha en vraagt waarom we daar niet ingeklaard zijn. We leggen hem uit dat er geen customs is op Noronha en dat we daar wel wilden, maar niet konden inklaren. Een tweede beambte komt erbij, de mannen overleggen even en we worden verder geholpen door de tweede man die de "baas" blijkt te zijn. Ook hij bestudeert alle paperassen en vertelt dan dat het wel eventjes kan duren voor hij klaar is met alles in het computersysteem in te voeren. Reden? Het is al twee jaar geleden dat er een buitenlands jacht is ingeklaard in Maceio en hij moet echt even goed kijken hoe het ook al weer allemaal precies moet! Wat een humor. En opnieuw zijn de mensen hier erg vriendelijk. De beste man verontschuldigd zich een aantal keer dat het zo lang moet duren. Nou, wij vinden het geen probleem hoor. De airco staat lekker aan, buiten is het bloedheet, dus ons kan het niet lang genoeg duren!

Na de Receita Federal moeten we nog naar de Capitania. Ook hier worden we weer buitengewoon vriendelijk geholpen. De jongeman die onze gegevens noteert neemt ook weer alle tijd. Het is ook heel ingewikkeld allemaal;-) Maar dan is ook hij uiteindelijk klaar met alle formaliteiten. We hebben tot nu toe nog niets te klagen over Brazilië. De mensen zijn buitengewoon behulpzaam en vriendelijk. Om half elf is ons rondje officials klaar en gaan we op weg naar de supermarkt. We doen weer flink inkopen om onze voorraden aan te vullen.

Als we klaar zijn nemen we de taxi terug naar de Yachtclub. We tanken daar onze waterflessen vol, zodat we onze watertank van flink wat nieuwe voorraad kunnen voorzien.

Ook nu is iemand van de Yachtclub weer buitengewoon behulpzaam. Hij helpt ons alle boodschappen en flessen naar de dinghy te brengen. Onze pakezel heeft het maar zwaar deze dagen, maar slaat zich er prima doorheen.

Na de lunch doen we nog een rondje water halen en douchen we in het clubgebouwtje. Een beetje primitief is het wel, maar we vinden het prima. Opnieuw vullen we onze waterflessen voor we terug gaan. Henk heeft zelfs een grote twintig liter fles geleend. Dat schiet lekker op! Eind van de middag hebben we onze watertank een flinke boost gegeven en hebben we alle boodschappen gedaan. Niets houdt ons tegen om morgen weer verder te varen.

     

 

  Terug naar beginpagina