18-03 Mindelo - De laatste voorbereidingen

Vandaag doen we nog wat laatste voorbereidende klusjes. Een rondje langs de wasserette, opruimen en nog een klein klusje aan de deksel van de roerkoning. We varen nog even bij Big Steve langs om afscheid te nemen en gaan daarna op weg naar de Zwitserse Da Da Tux. Helaas zijn Helen en Hansueli niet aan boord. We hebben ze vanochtend zien binnen varen en zijn vlak voordat we naar de wasserette gingen al kort even bij ze langs geweest om kennis te maken. Ze zijn vanochtend aangekomen vanaf Sal. Henk herkende de naam van de boot omdat Steve en Carol die hadden doorgegeven. Zij hebben de Zwitsers op La Gomera ontmoet met kerst en wisten te vertellen dat de Da Da Tux ook naar Patagonië gaat. Het blijkt dat Helen en Hansueli de Zoomax ook al waren tegen gekomen en dus Anna en Paolo ook kennen. Het cruiserswereldje is een kleine wereld, helemaal voor wat betreft de boten die naar Patagonië gaan. Dat zijn er echt maar heel weinig. Omdat we morgen toch nog naar de kant moeten om water te tanken, gaan we dan alsnog wel even bij ze langs.

19-03 Mindelo - Vliegende start

Na het ontbijt gaan we de kant op om uit te klaren. Gelukkig gaat dat hier lekker vlot en zijn we zo weer terug. We drinken koffie en varen Romlea dan naar de steiger om water te tanken, de dinghy af te spoelen en het afval weg te brengen.

"Is there food in there?", vraagt een Kaapverdiaan aan mij. "No just rubbish", antwoord ik. Ik ben bezig onze afvalzakken naar de container te brengen. De containers staan in een afgesloten ruimte, zodat de zwervers er niet bij kunnen om tussen het vuil te zoeken naar bruikbare spullen. De Kaapverdiaan vertelt dat hij drie kinderen heeft en geen werk. Of ik misschien kleren of schoenen voor hem heb. Helaas ik moet hem teleurstellen. Ik kan hem niet helpen. Hij glipt mee naar binnen als ik de containerruimte in ga. Ik leg hem uit dat dit niet is toegestaan en vraag hem om weg te gaan. In de enkele seconden dat hij binnen was heeft hij toch iets van zijn gading gevonden, een boodschappentas. "I just want to take this one", zegt hij met een vragend gezicht. Dat kan ik hem natuurlijk niet weigeren, de pot op met de regels van de jachthaven.

Als ik terug kom help ik Henk met het opvouwen van de dinghy en willen we zo snel mogelijk van de steiger weg. Er staat een behoorlijke swell en wind, waardoor de boot zwaar aan de lijnen hangt. We lopen nog even snel naar de Da Da Tux om afscheid te nemen, maar hebben helaas geen tijd om nog even een bakkie te doen. Hansueli en Helen begrijpen dat prima, zij gaan ook op een andere plek in de haven liggen in verband met de swell. We hopen elkaar terug te zien in Argentinië.

We gooien de lijnen los met de bedoeling direct te vertrekken, maar eigenlijk vind ik dat helemaal geen goed idee. "Zullen we gewoon nog weer even ankeren, zodat we in alle rust de fenders en lijnen op kunnen ruimen en een broodje eten?", stel ik voor. "Dat lijkt me een prima plan!", is Henk met mij eens en dus valt het anker weer in de baai van Mindelo. Een uurtje later vertrekken we dan echt. We krijgen het meteen goed voor onze kiezen, want we duiken zodra we de baai uitkomen de acceleratiezône in. Rustig inslingeren is er vandaag niet bij met veertig knopen. Aan het eind van de middag zijn we er gelukkig doorheen. Er staat nog steeds vijfentwintig knopen, maar dat kunnen we prima hebben.

20-03 Atlantische Oceaan (dag 1) - Zoutwater douche

We houden nog behoorlijke wind de hele nacht en overdag. De zee is warrig en zo nu en dan komt er een flinke bak zout water over. Henk krijgt in de ochtend een zoutwaterdouche als hij in de kuip zit. We houden alle luiken goed dicht om te voorkomen dat er water binnen komt. Het wordt daardoor wel behoorlijk benauwd binnen, maar dat nemen we maar op de koop toe. Als ik ’s-middags wacht heb is het inmiddels al weer een stukje rustiger, dus ik ga lekker buiten zitten. Wel met het toegangsluik dicht. En dan ben ook ik aan de beurt, ik krijg de volle laag en ben helemaal doorweekt. Net op dat moment komen er dolfijnen naast de boot zwemmen. Lachen ze me nou uit?

21-03 Atlantische Oceaan (dag 2) - No fish today

"Have you caught any fish yet?", vraagt Anna in ons dagelijks praatje via de SSB. Helaas, wij hebben nog niets gevangen. Zij ook nog niet, alleen een vogel vandaag en dat was natuurlijk niet de bedoeling. Gelukkig hebben ze die kunnen bevrijden en vliegt hij weer vrolijk rond. Onze vangst bestond uit een aan dek gespoeld inktvisje. En verder zijn de enige vissen die we hebben gezien, vliegende vissen. Gelukkig hebben we nog niet eentje aan dek gevonden, want die dingen schijnen behoorlijk te stinken.

Henk blijft pech houden. Vandaag is hij op het achterdek door een golf uit het lood geslagen toen hij Ploon aan het bijstellen was. Hij is tegen de zonnepaneelbeugel geknald. Zijn ribben hebben opnieuw een klap gehad, dus dat wordt weer zes weken pijn lijden. En dat terwijl het sinds vanochtend een rustige zeildag is. De wind is in de ochtend behoorlijk afgenomen en daarmee de golven ook. Ik ontzout de kuip zodat we weer lekker buiten kunnen zitten. Het mag van ons zo blijven.

22-03 Atlantische Oceaan (dag 3) - Oceaanzeilen uit het boekje

Romlea heeft vandaag het ritme goed te pakken. De golven zijn zoals ze horen, Ploon stuurt perfect en wij hebben eigenlijk niets te doen. We lezen wat, relaxen wat, koken een beetje en kijken lekker om ons heen. We gaan zuidwaarts in een rustig tempo van zo’n vijf tot zes knopen. Zelfs hier midden op de oceaan zien we zo nu en dan nog een zeevogel, verder alleen vliegende vissen en een enkel Portugees oorlogsschip. Zowaar is er aan het eind van de dag toch nog een werkje te doen voor Henk. Het blijkt dat een paar schroeven van Ploon uit zichzelf zijn losgekomen. Henk zet ze weer vast en dat was het voor vandaag. Kortom een heerlijke dag.

23-03 Atlantische Oceaan (dag 4) - Knorrepot

"Zullen we eerst de motor maar weer even starten om te kijken of hij nu wel stroom levert aan de accu’s?". "Wacht even, dan ga ik eerst naar de motorruimte. Start maar als ik ja zeg, dan kan ik zien wat er gebeurt". Ik draai de sleutel in het contact en er klinkt de gebruikelijke piep. Als Henk "ja maar!" roept, druk ik op de startknop. Er gebeurt helemaal niets. Ik druk nog een keer, weer niets! "Hij start helemaal niet!". We zijn allebei verbaasd. Dat hebben we nog niet eerder meegemaakt met onze Knor. Henk is de rest van de dag druk met zoeken naar de oorzaak. Een aantal dingen heeft hij al uitgesloten, maar waar het probleem nu wel zit? We hebben nog geen idee. Henk pluist de handleidingen van de motor uit, maar vindt daar ook niet echt een oorzaak voor het probleem. Voor nu is het nog niet vervelend, want er staat wind, dus we zeilen, maar we naderen wel de doldrums en daar staat geen wind. We zullen daar al gauw een dag tot mogelijk zelfs drie dagen moeten motoren.

En omdat een probleem nooit alleen komt hebben we ook opnieuw een probleem met Ploon. Ze stuurt bij wind van meer dan vijftien knopen prima, maar nu het wat minder waait, blijkt dat het blad wat door de wind de windvaan aanstuurt te stroef loopt. Henk spoelt Ploon met zoet water en draait een bout iets losser. Dit lijkt het probleem op te lossen, maar helaas niet helemaal. Ploon stuurt nu wel goed af, maar nog steeds niet goed op, omdat de vaan naar één kant nog steeds stroef loopt. We besluiten het probleem voor nu maar even te laten wat het is en Sjonnie maar weer eens aan het werk te zetten. De motor weer werkend krijgen is belangrijker.

We gaan over op de energie- en waterbespaarstand. Dat wil zeggen dat we alle dingen die niet beslist noodzakelijk zijn, maar wel stroom nemen, uit zetten. We hebben natuurlijk onze zonnepanelen die overdag veel stroom leveren, maar het is als we zeilen net niet genoeg. We draaien als we onderweg zijn zo nu en dan toch even stroom met de motor. Gelukkig hebben we dat vanochtend nog een dik uur gedaan en hebben de panelen de rest aangevuld vandaag, zodat de accu’s aan het eind van de dag vol zijn. Vannacht zal er echter ook weer een hoop uit gaan. Door stroom te besparen weten we vrijwel zeker dat morgen de panelen de accu’s weer voldoende kunnen opladen. We besparen water omdat we de watermaker nu niet willen gebruiken. Dat is nu eenmaal een energievreter. We hebben vooralsnog meer dan voldoende aan boord, maar zolang het probleem met de motor niet is opgelost, moet je zorgen dat je niet nog meer problemen erbij gaat krijgen.

24-03 Atlantische Oceaan (dag 5) - Badeendje

Het goede nieuws is: we zeilen nog. Het slechte nieuws is: onze Knor is nog steeds zo dood als een pier. Maar….. er zijn wel degelijk vorderingen. De gebruiksaanwijzing van de motor zelf geeft niet echt een oplossingsrichting aan. Henk heeft nog een goed boek over elektriciteit aan boord en daar vindt hij gelukkig wel wat informatie waar hij wat mee kan. Zo is inmiddels wel duidelijk dat het probleem ergens in het begin van de keten moet zitten, heeft Henk al veel doorgemeten en uitgesloten als mogelijke oorzaak en we verwachten eigenlijk wel dat het oplosbaar is. Verder hebben we walhulp aangehaakt. Met veel moeite hebben we via de SSB uiteindelijk een bericht naar Henk zijn zus Henderica kunnen sturen met de vraag contact op te nemen met een deskundige waar Henk al eerder contact mee heeft gehad. Wellicht dat die een idee heeft wat de oorzaak kan zijn, of wat een goede workaround is. Helaas is het weekend, dus daar verwachten we niet eerder dan maandag een antwoord op.

Ondertussen gaat het leven aan boord gewoon door. In de loop van de ochtend is het vrachtschip St. Helen behoorlijk dicht in de buurt gekomen. Onze AIS geeft aan dat het schip over een minuut of twintig op een afstand van minder dan twee mijl zal passeren. Voor ons reden het schip via de marifoon op te roepen om te checken of hij ons heeft gezien. Wij hebben namelijk wel een AIS ontvanger, maar geen zender. Onze ervaring is dat de beroepsvaart eigenlijk volledig op AIS afgaat en vrijwel niet meer op de gewone radar let. Op deze manier vestigen we toch even de aandacht van de stuurman op ons kleine bootje en dat is wel zo veilig. Het schip wijkt voor ons uit en vaart op ruime afstand achter ons langs. Hij laat door middel van zijn scheepstoeter weten dat hij ons gepasseerd is. Zeven keer kort en een keer lang. Wij vinden dat wel humor, want we zien hem natuurlijk duidelijk. Henk roept hem nog een keer op om te bedanken voor de uitwijk en dat wordt duidelijk gewaardeerd. Ach ja, hoe vaak komt zo’n groot schip in deze contreien nou een zeiljacht als dat van ons tegen? We verwachten niet zo heel vaak.

Aan het eind van de dag vindt Henk het tijd voor een nieuw experiment. Zwemmen in de oceaan. Dat wilde hij gister al, maar dat vond ik geen goed idee. Met meer dan vier knopen snelheid en nog best redelijke golven achter de boot hangen? Lijkt me niet! Maar vandaag kan ik hem er niet langer van weerhouden, hij moet en zal het avontuur aangaan. Hij zekert zich met een lijn aan de boot, en gaat lekker aan de zwemtrap hangen. Hij wast en spoelt meteen zijn haar maar even. Het valt toch nog niet mee om weer de zwemtrap op te komen, dus achteraf maar goed dat hij niet gister is gegaan;-)

25-03 Atlantische Oceaan (dag 6) - Nog steeds knorrepot

Ik word om vijf uur in de ochtend wakker omdat Henk een schip oproept. Het blijkt op ramkoers te liggen met ons, dus opnieuw de vraag aan de schipper om uit te wijken. We vinden het toch wel heel bijzonder dat we op de grote oceaan nu al voor de tweede keer een schip moeten vragen koers te verleggen. We denken dat gegeven het kleine aantal schepen dat op deze koers vaart, de kans behoorlijk klein is. Zelfs op de Noordzee hebben we nog nooit een schip opgeroepen met de vraag uit te wijken.

Ook vandaag wordt er weer verder aan het motorprobleem gewerkt. Na nog verdere bestudering van de bedradingsschema’s poppen er weer nieuwe verdachten op om te controleren. Helaas leidt het ook vandaag nog niet tot het vinden van de oorzaak, laat staan tot een oplossing. Gelukkig is er nog steeds wat wind en kunnen we nog zeilen al gaat het wel langzaam. Omdat de zon redelijk schijnt is het zelfs gelukt om vandaag een tijdje water te maken en daarmee onze drinkwaterflessen te vullen. We hebben een flink aantal grote waterflessen die we vullen met water uit de watermaker en gebruiken om zo te drinken en thee van te zetten. We vinden het water uit onze grote tanks niet zo lekker. Dat is water wat we in de marina getankt hebben en daar zit toch altijd een chloorsmaakje of andere bijsmaak aan. We gebruiken dat water voor alle andere dingen, zoals afwassen, wassen en koken. Nadat de flessen gevuld zijn besluit Henk dat hij nog een half uurtje door kan gaan, dus gaat er ook nog wat water de grote tank in.

26-03 Atlantische Oceaan (dag 7) - Eind van de eerste week

Vandaag om 16:00 UTC zijn we precies een week onderweg. De langste oversteek tot nu toe was vijf dagen, dus het is een record dat we ruimschoots gaan breken. Tot nu toe hebben we een heel relaxte oversteek. De eerste anderhalve dag waren wat onstuimig vanwege de acceleratiezônes en nog behoorlijke golven daarna, maar inmiddels varen we heel relaxed. Het leven aan boord is comfortabel, we hebben genoeg te eten en te drinken en zat te doen. Dat laatste heeft alles te maken met het Knorprobleem wat we maar niet opgelost krijgen. We beginnen daar nu wel een beetje moedeloos van te worden en zijn zo langzamerhand echt wel door alle mogelijke oorzaken heen. Gelukkig is het maandag vandaag, dus we hopen dat de expert uit Nederland inmiddels heeft gereageerd. Omdat we op dit deel van de oceaan maar moeizaam contact kunnen krijgen met de Sailmailservers, zal het wel vanavond pas zijn dat we een goede connectie hebben en dus kunnen zien of er een antwoord is. Zolang we nog zeilen is dat geen probleem, maar de kans dat we in de doldrums terecht komen wordt nu wel steeds groter. Het leek er aan het begin van de middag al even op. De wind viel weg tot zes knopen en dan kunnen we in principe echt niet meer zeilen. We gingen dan ook nog maar met een schamele twee knopen vooruit. Gelukkig is de wind net weer een klein beetje aangetrokken en doen we nu een nog steeds schamele drie knopen. Het is niet anders.

Tegen de avond lukt het Henk om de SSB-mail op te halen. Er is gelukkig een reactie van de Knorexpert uit Nederland. Hij vermoedt dat het probleem een kapotte laadregelaar of dynamo is. Die conclusie hebben we zelf inmiddels ook getrokken, omdat we alle andere opties inmiddels hebben uitgesloten. Een kapotte dynamo is onwaarschijnlijk, want die heeft Henk vlak voor we vertrokken nog vervangen door een spiksplinternieuwe. Dan waarschijnlijk toch de regelaar. Het betekent in ieder geval dat we de accu’s niet via de motor kunnen laden en dus volledig afhankelijk zijn van de zon.

Gelukkig is het idee dat Henk had voor het handmatig starten van de motor door de expert bevestigd. Hij geeft echter wel aan dat je erg voorzichtig te werk moet gaan, omdat je anders de startmotor om zeep kunt helpen. In dat geval zijn we nog verder van huis. Gelukkig krijgen we de motor zonder problemen gestart. Daar zijn we superblij mee, want dat was toch wel een groot zorgpunt.

27-03 Atlantische Oceaan (dag 8) - Doldrums

"Sta je op schat, we moeten de boot klaarmaken voor de eerste squall", wek ik Henk om vier uur in de morgen. Ik zag op de radar een flink aantal buien aankomen. We naderen nu toch echt de doldrums. Omdat het stikdonker is buiten, hebben we geen idee wat we kunnen verwachten, dus gaan we van het zwaarste scenario uit. Dertig knopen wind uit de verkeerde hoek en een flinke bak regen. We klappen de bimini op, reven de genua en maken binnen alles stormvast. Ik voel me alleen nog niet helemaal senang bij het laten staan van de boom, dus die halen we alsnog weg, net als het windblad van Ploon. We zijn er helemaal klaar voor, laat die squall maar komen!

Uiteindelijk komt er maar een klein beetje wind uit de bui en de hoeveelheid regen is ook niet veel anders dan in een flinke regenbui in Nederland. Maar goed, beter goed voorbereid, dan in de problemen komen. "Ga jij maar slapen dan, want jouw wacht zit er nu wel op." Ik kruip lekker in bed. Al met al zijn we toch een uur aan het werk geweest. Ik hoor Henk een uurtje later de genua binnen halen. Vanaf nu mag onze Knor het werk gaan doen, want voorlopig is er geen wind te verwachten.

De hele dag is het een komen en gaan van regenbuien. Echte squalls zijn het gelukkig niet, dus we knorren gestaag verder. Wat wel echt vervelend is, is dat er tussen de buien door geen zonnetje schijnt. Onze accu’s laden maar een klein beetje bij. En dat is echt te weinig om de nacht door te komen. We proberen ook nog een idee van Henk uit hoe hij misschien alsnog de accu’s kan laden door de laadregelaar te omzeilen. Helaas werkt het plan niet. We besluiten nog verder het electriciteitsverbruik terug te schroeven. De koelkast gaat uit aan het eind van de dag.

En dan krijgen we nog een nieuw probleem erbij. Kennelijk is de huidige ellende nog niet genoeg. De windmeter geeft aan dat het meer dan zeshonderd knopen waait! Verder geeft hij ook niet volledig de goede windhoek weer. En daar balen we goed van, want deze is pas twee jaar oud. De vorige gaf destijds precies hetzelfde probleem, maar die was achtentwintig jaar oud. We hebben toen besloten tijdens onze vakantie naar Engeland om hem te vervangen. Henk heeft zelfs de bedrading door de mast vernieuwd. Maar hopen dat dit een gevalletje garantie is en dat we snel een vervangende kunnen krijgen in Brazilië.

Al met al zit het ons deze oversteek niet mee, maar we blijven er rustig onder. Ook met deze problemen kunnen we nog steeds zeilen en nu gelukkig ook weer motoren, dus geen zorgen, maar balen is het wel.

28-03 Atlantische Oceaan (dag 9) - Nog steeds doldrums

Henk zet tijdens de tweede wacht om een uur of vier in de morgen de genua bij en gaat motorzeilen. De Knor mag wat minder toeren gaan maken en dat scheelt een hoop lawaai. Als mijn wacht erop zit om negen uur, wek ik Henk en ga ik opnieuw te kooi. Ik ben moe en slaap nog een uurtje of twee. Als ik wakker wordt motorzeilen we nog steeds, maar is er inmiddels wel wat meer wind. "Zullen we het grootzeil bijzetten? Ik denk dat de Knor dan wel uit kan." Henk ziet het nog niet zitten, maar we proberen het toch. En de Knor kan inderdaad uit, want we lopen een keurige vier tot vijf knopen. "Kotterfok ook nog bijzetten?". Het is eindelijk eens weer om vol zeil te varen. Dat gebeurt niet zo vaak. We zeilen prachtig over de rustige oceaan.

We komen langs de St. Pieter en St. Paulus rotsen. Dat is een stuk van de Atlantische bergrug dat boven de zeespiegel uitstijgt. Henk wil er erg graag dicht langs varen, maar dat zit er helaas niet in. De rotsen zijn een natuurpark en we moeten ruim oost voorbij varen. Het is een bijzonder gezicht. In the middle of nowhere een paar rotsen met een vuurtoren. Meer is het niet. Erg jammer dat we niet dichterbij mogen komen, want het is lastig om ze goed op de foto te zetten.

We krijgen om een uur of vijf de eerste echte squall voor de kiezen. We reven het grootzeil en de genua en een half uurtje later kan het zeil weer bij. Dan nog een squall. Het lijkt een kleine en we krijgen alleen het achterste stukje mee, dus besluiten het zeil dit keer te laten voor wat het is en een stukje af te sturen. En dat gaat prima. Na het avondeten als Henk aan de afwas is, al weer een dikke bui. We krijgen de boel net op tijd gereefd. In deze zit toch wel wat meer wind, maar met een gereefd grootzeil en genua gaat het prima. Romlea spoelt mooi schoon in al die buien.

Ik heb vanavond de eerste wacht en tijdens mijn wacht komt er ook nog een dikke squall op ons pad. Omdat de maan bijna vol schijnt, zie ik hem mooi op tijd en ben ruimschoots klaar met alle reefactiviteiten voor de bui over komt. Het zal de laatste squall zijn die ons pad kruist voorlopig. Tegen de tijd dat mijn wacht eindigt valt de wind helemaal weg. Henk haalt de zeilen binnen en start de motor, terwijl ik mijn kooi in kruip.

         

 

29-03 Atlantische Oceaan (dag 10) - De evenaar

"Over twintig minuten zijn we er. Kom je ook?" Henk ligt in bed, want het is mijn wacht tot negen uur in de morgen. Hij komt zijn bed niet uit. Jammer dan, ik ga wel alleen aan de borrel met vriend Neptunus. Je gaat tenslotte maar één keer in je leven voor het eerst op een boot de evenaar over. Henk vindt zo’n traditie echt volkomen onzin. Ik niet, dus ik schenk een borrel in voor Neptunus en eentje voor mezelf. Proost!

 

 

We motorzeilen weer een deel van de de dag en als de wind aantrekt kan de Knor gelukkig weer uit. Aan het eind van de middag zit ik lekker op het achterdek. De wind zakt er weer behoorlijk uit en we laten de zeilen maar even voor wat ze zijn in de hoop op meer wind zodra de zon onder gaat. Ik hoor een vreemd geluid bij onze spiegel aan bakboord. En nog een keer. Even denk ik dat het komt doordat er misschien water in de uitlaat van de motor loopt door de golven wat er vervolgens weer uitstroomt. Maar dan zie ik wie de veroorzaker is, een walvis! Aan stuurboord komen nog meer walvissen aan zwemmen. In totaal een stuk of twintig, dertig schat ik. Wat een prachtige beesten. Ze bewegen heel anders door het water dan dolfijnen, veel rustiger. Als ze boven komen blazen ze lucht uit, zo nu en dan met een kleine waterfontein. Het is een prachtig rustgevend gezicht. Zouden ze op het klapperen van de zeilen afgekomen zijn? Het is een prachtige afsluiting van de dag. Als ze na een kwartiertje zijn vertrokken, rollen we de zeilen in en gaat de Knor weer aan.

30-03 Atlantische Oceaan (dag 11) - Hard werken

In de afgelopen nacht is de wind gelukkig weer terug gekomen. We tikken overdag rustig de mijltjes weg. Ik heb vanavond de eerste wacht en mag flink aan de bak. De ene squall na de andere komt over. Tussen de squalls in staat er niet al te veel wind. In totaal komen er tijdens mijn wacht vier over. Bij de laatste wek ik Henk, want die komt zo snel en er zit zoveel wind in, dat ik het niet voor elkaar krijg op tijd te reven. Samen lukt het gelukkig wel. Henk neemt de wacht een uurtje eerder over. Ik kruip bekaf in bed.

31-03 Atlantische Oceaan (dag 12) - De laatste loodjes

Er is wind! Eindelijk staat er een fatsoenlijke bries waarmee we rond de zes knopen zeilen. Nu schiet het lekker op. De wind is wel een stukje zuidelijker dat normaal is voor deze regio, waardoor we redelijk aan de wind moeten zeilen. Maar de zee is rustig, dus we gaan lekker. Het lijkt erop dat we eind van de middag aan zullen komen.

En dan zien we eindelijk land in zicht. Er verschijnt een top van een berg aan de horizon. Het lijkt net een piramide. Even later verschijnen er meer bergtoppen en zien we Ilha Fernando de Noronha. Het reisdoel van deze oversteek. De laatste tien mijl zijn helaas niet meer bezeild, dus komen we op de Knor binnen varen. We ankeren in de buurt van een ander zeiljacht tussen allemaal gemoorde lokale boten. Na 1363 mijl zijn we in Brazilië! Onze eerste echte oceaanoversteek zit erop.

      

 

  Terug naar beginpagina