01-10 Porto - Wat een lelijkheid

Om half tien gaat het anker uit in de haven van Leixoes (Porto). Wat een vreselijk lelijke haven. We liggen midden in het industriegebied van Porto. Om ons heen kale muren en vrachtschepen. Het lijkt wel of we patent hebben op aankomen in het lelijkste gebied van een nieuw land! We ontbijten en gaan dan lekker slapen, want we hebben geen van beiden een oog dicht gedaan vannacht.

De rest van de dag doen we lekker rustig aan, morgen gaan we Porto verkennen.

   

 

02-10 Porto - Wat een geweldige stad!

"Ik zou hier best kunnen wonen", zeg ik tegen Henk als we heerlijk aan de lunch zitten op een terras in het centrum van Porto. "Ik vind dit echt een prachtige stad. Goed dat we er voor gekozen hebben hierheen te gaan!". We zijn vanochtend na de koffie met de dinghy naar de wal gegaan en hebben een prachtige fietstocht gemaakt vanaf de haven via de boulevard naar het centrum van Porto. De tocht voerde langs het strand en de oevers van de Douro. Je ziet zoveel meer van een stad wanneer je er op de fiets doorheen gaat! Voor de verandering is het een prachtige zomerse dag en dat in oktober.

         

 

Natuurlijk gaan we ook naar de zuidelijke oever waar de porthuizen te vinden zijn. Dat deel is wel iets te toeristisch naar onze smaak, maar goed dat hoort er ook een beetje bij.

         

 

We bezoeken nog een prachtige kerk met bijhorend klooster en gaan dan weer richting Leixoes.

         

 

Na een klein uurtje fietsen zijn we terug bij de haven en daar is het gedaan met het mooie zomerse weer. Mist, kou en wind. Wat een narigheid. Als we terug roeien naar de boot kloppen we even bij onze Franse buren aan op de Chaveta. Zij zijn gister eind van de dag aangekomen en lagen ook al in Bayona. Vanochtend kwamen ze even bij ons langs voor ze naar Porto vertrokken en vertelden dat ze ook op wereldreis zijn en ook naar Patagonië gaan. We vragen of ze vanavond even gezellig wat komen drinken.

Omdat Michele en Pierre-Yves hun dinghy al hebben opgeruimd, haalt Henk ze even op met de onze. Het wordt een korte kennismaking omdat we allemaal op tijd willen vertrekken richting Lissabon morgen, maar we gaan elkaar zeker nog vaker zien.

 

 

03-10 Porto - Ieder nadeel heb zijn voordeel

Het weer langs de Spaanse en Portugese kust trekt zich niets aan van meteorologen. Pierre-Yves heeft zijn dinghy al weer opgepompt, Hennie en Trijnie zijn naar de wal en wij hebben een office day. Oftewel er is dichte mist en er staat geen wind. Eind van de middag komt Trijnie onze kant op roeien en nodigt ons uit voor het avondeten. Die uitnodiging nemen we natuurlijk graag aan. Even later komt Pierre-Yves onze kant op roeien en nodigt ons uit voor een lekker glas port. Die gaat in de rebound, want we moeten een half uurtje later al bij de Yana aan boord zijn. Pierre-Yves verwacht morgenochtend te vertrekken. We zullen zien! We hebben een supergezellige avond aan boord van de Yana en maken er op die manier het beste van hier.

 

04-10 Porto - Just another day at the office

"Ze liggen er nog hoor en ik zie nog geen activiteiten die erop duiden dat ze vanochtend vertrekken", zeg ik tegen Henk als ik uit het raam naar buiten kijk. Opnieuw mist en geen wind, dus ik denk dat Pierre-Yves zijn plan heeft herzien.

Ook de Yana en wijzelf maken geen aanstalten te vertrekken. Voor ons vandaag maar weer eens een "kantoordagje". Boekhouding en filmpjes bewerken voor Henk. Blog en foto’s taggen en uitzoeken voor mij.

 

05-10 Aveiro - Mijnwerkers?

"Het lijken wel mijnwerkers", zeg ik tegen Henk als we ’s-avonds in de kuip zitten en kijken naar een tiental Portugezen met hoofdlampjes die druk aan het pieren steken zijn. Het is laag water in de kom van San Jacinto, aan de overkant van Aveiro, waar we ons anker hebben laten vallen en er valt een flink stuk droog in de kom. Dat heeft een Spanjaard aan den lijve ondervonden daarnet. Hij liep vast op de plaat, maar werd door het veerpontje weer losgetrokken en ligt nu vlak achter ons voor anker.

   

We zijn vanochtend alsnog vertrokken uit Leixoes. Er stond geen wind en het was mistig toen we opstonden. Dat was nog tot daar aan toe, maar het stonk in de haven en om dan nog een week te moeten blijven zagen we niet zo zitten. Pierre-Yves en Michele waren al vroeg vertrokken. Henk ging nog even bij de Yana langs om te vragen naar hun plannen. Zij wilden ook graag weg, maar voor hen is 35 mijl naar de volgende haven motoren helaas geen optie. Wij waren er snel uit vanochtend: weg wezen hier!

Zo’n lang stuk motoren vinden we eigenlijk niet zo fijn, maar als het niet anders gaat, dan moet het maar. We hadden een heerlijk zonnetje onderweg en vrijwel geen swell. Het venijn zat vandaag echter in de staart. We waren net iets te laat voor een gunstig tij waardoor we behoorlijk moesten ploeteren om de rivier op te komen.

 

06-10 Aveiro - Goed besluit

Het was een goed besluit uit Leixoes weg te gaan naar hier. Zoals het er nu naar uitziet is er geen wind en komt er ook geen wind om verder zuidwaarts te gaan. We zijn hier een stuk beter af. Geen lawaai, geen stank, geen golven en geen misthoorns!

 

07-10 Aveiro - Cadeautje

"Heb jij de hengel nog uit?’, vraag ik Henk als ik ’s-ochtends wakker word. "Ja. Hoezo?" "Dan zit er iets aan. Hoor maar, hij rammelt." Henk staat op, kleedt zich aan en gaat naar buiten. Prompt stopt het rammelen. Henk haalt de lijn binnen, helaas geen vis te bekennen. "Nou als er iets aan heeft gezeten, dan is het er weer af." Opnieuw rammelt de hengel en dan realiseren we ons dat het niet een vis aan de lijn is, maar de wind! Er is wind! Snel halen we de nieuwste gribs binnen en zien dat er de komende uren vijftien knopen wind is. Wegwezen dus.

We ontbijten snel en om even na achten gaan we ankerop. We racen de rivier af omdat we tij mee hebben en zetten de zeilen zodra we buiten zijn en uit de stroming van de rivier.

   

 

Wat een teleurstelling als blijkt dat de wind al weer weg is ook. Zijn we nu blij met een dooie mus? We besluiten de wind te gaan zoeken. Eerst vlak onder de kust en daarna een stukje verder op zee. Ook daar is geen wind meer. Wat nu? Terug of maar doorzetten op de motor en hopen dat de wind terug keert? We besluiten het laatste. De rest van de week is er geen wind volgens de verwachting, dus als we vandaag niet op de motor naar de volgende haven gaan, dan wordt dat alsnog morgen. Het zonnetje schijnt, dus gaan met die banaan.

Na negentien mijl motoren komt er alsnog wind. We zeilen tot aan de Cabo Montebo bij Figueira da Foz. Daar valt de wind weer weg, maar zodra we de kaap voorbij zijn hebben we 25 knopen op de kont.

   

Opnieuw een keuzemoment. Binnenlopen in Figueira of tot midden in de nacht doorzeilen naar Nazaré? Is er alleen onder de kaap wind, of een aantal mijl verderop ook nog? Omdat we een heel stuk verderop drie zeilboten vol zeil lekker zien varen en de nieuwe gribs vijftien knopen wind voorspellen tot een uur of twaalf, besluiten we door te zetten. We varen tegen de zeven knopen, dus als we nog een aantal uren wind hebben, zijn we toch een heel eind opgeschoten.

   

Als na zeventien mijl zeilen de wind er weer uit valt, zijn we dik tevreden. We hebben zo’n beetje de helft van de afstand gezeild. Beter wordt het de komende week niet. Als we de knor aanzetten is het inmiddels donker. Even later zwemt er een groepje dolfijnen naast en voor de boot, dat zo’n half uur met ons mee zwemt.

Omdat we weten dat er vlak onder de Portugese kust vissersvlaggen te verwachten zijn, staat Henk op de uitkijk op het voorschip met ons lichtkanon.

Midden in de nacht lopen we Nazaré binnen. Tot onze verbazing blijkt de marina die in de Reeds staat aangegeven een paar schamele steigers in verval te zijn, waar we niet aan kunnen leggen. Als we ook nog worden begroet door de plaatselijke meeuwenkolonie met een hoop gekrijs, vragen we ons af waar we nu weer beland zijn. Eerst het anker maar uit midden in de vissershaven en slapen. We zien morgen wel verder.

 

08-10 Nazaré - Verwachting en werkelijkheid

De beschrijving in de Reeds van de gastenjachthaven van Nazaré luidt als volgt: jachthaven met 40 ligplaatsen, 15 voor gasten met een Britse manager! Dat wekt verwachtingen. Nu de werkelijkheid: drie schamele steigers vol meeuwenstront direct naast de vismarkt waar de vissersboten hun vangst lossen en waar de plaatselijke meeuwenkolonie met een paar duizend meeuwen huist tegen de voor ons riante prijs van zo’n 48 euro. Blij dat we voor anker liggen.

Als we nog wat verder om ons heen kijken zien we dat de als privé aangeduide jachthaven aan de andere kant van de havenkom wel degelijk een aantal buitenlandse jachten herbergt. Volgens onze kaart is die haven echter niet diep genoeg voor ons. Wellicht is hij inmiddels uitgebaggerd? Nou ja, we liggen hier niemand in de weg, het is mooi weer en, omdat het zondag is, lekker rustig. We zien morgen wel weer verder.

 

09-10 Nazaré - Gedaan met de rust!

Om twee uur in de nacht word ik wakker van een hoop kabaal. De aangemeerde vissersboten vertrekken naar zee en er is een schip binnengelopen dat lekker zijn motor blijft laten draaien. Van onze nachtrust komt helaas niet veel meer terecht.

    

Als na het ontbijt en de koffie het visserschip nog steeds met draaiende motor aan de kade ligt en de meeuwen blijven krijsen en ruzieën om de door de vissers in het water gegooide vis, vinden we het genoeg geweest. We gaan ankerop en varen door de mist Nazaré uit. Of we nou morgen of vandaag de ruim twintig mijl naar Peniche motoren maakt uiteindelijk ook niet uit.

    

In de mist varen heeft niet onze voorkeur. We kunnen het prima, want we hebben radar aan boord, maar je ziet helemaal niets onderweg. En omdat je vissersvlaggetjes niet ziet op de radar moet je ook nog goed uitkijk houden. Dat maakt dat het vermoeiend is om te varen. Dat er ook boten zijn die niet goed uitgerust in de mist op pad gaan, merk ik als we een mijltje of vijf onderweg zijn. Ik zie een mooie stip op de radar verschijnen die straks net aan bakboord mij voorbij zal gaan. Als de betreffende boot vlakbij is ziet hij mij pas en toetert om te laten weten dat hij er is. Tja, ik wist dat je er was sukkel, want dat heb ik op de radar gezien. Ik heb daarom mijn koers ook iets naar stuurboord verlegd. Het is een Fransman met een motorcatamaran zonder radar. In plaats van zijn toeter gebruiken had hij in het kader van goed zeemanschap beter iets stuurboord uit kunnen gaan!

Na een mijltje of negen zijn we gelukkig uit de mist en komt de zon tevoorschijn. We genieten van onze tocht en zien in de verte dolfijnen voorbij zwemmen die ons dit keer helaas niet met een bezoekje vereren. Even later zie ik nog een dolfijn. "Henk! Een dolfijn!". Henk komt uit de kajuit naar buiten. "Moet je kijken wat raar. Hij blijft maar boven water. Leeft ie nog wel?". We staan allebei op het voordek en kijken naar de dolfijn. Dan beweegt hij en zwemt opzij van de boot en vervolgens van ons weg, waarna hij opnieuw boven water blijft. Zoiets hebben we nog niet eerder gezien. "Hij is vast ziek", vindt Henk. "Ik denk het ook", beaam ik.

Een paar mijl verder zien we weer iets merkwaardigs. "Moet je kijken! Die vis springt iedere keer uit het water!", roept Henk verbaasd. Het is een raar gezicht en we proberen te zien wat voor vis het is. In eerste instantie denkt Henk dat het een tonijn is, maar even later zien we het beestje iets beter. "Zou het een maanvis zijn denk je?", vraagt Henk. "Zou kunnen. Ik ga wel even googelen". Na wat zoekwerk is mijn conclusie dat het een Atlantische maanvis is geweest. Even later zien we er nog twee. Het blijft een heel apart gezicht zo’n vis met vinnen als een pinguïn die boven het water uitspringt. Zou hij er lol in hebben?

   

Om een uur of zes valt het anker in de haven van Peniche. Weer een stukje verder richting Lissabon. Als de zon net onder is hebben we een prachtig uitzicht op Peniche in pasteltinten. Een stuk beter dan Nazaré vinden we.

     

 

  Terug naar beginpagina