29-07 Rio Grande - Bezienswaardigheid

Na alle regen van gister schijnt vandaag gelukkig het zonnetje weer, maar het is nog steeds wel behoorlijk koud. We zitten met onze bodywarmers aan in de kuip.

Vandaag krijgen de bezoekers van het museum er een bonus attractie bij en wel een zeiljacht uit Nederland;-) Achter ons meert het pontje af dat naar het Ilha da Pólvora gaat tegenover het museum. Veel van de museumbezoekers gaan met het pontje naar het kleine eiland waar twee uitkijktorens staan en komen dan langs Romlea. We zwaaien wat af.

’s-Middags zien we zelfs een zeeleeuw zwemmen aan de andere kant van de steiger, heel bijzonder. We horen even later van Camilla, een studente diergeneeskunde, dat dit regelmatig gebeurt omdat de vis die de pinguïns en zeeleeuwen in de opvang niet eten, terug wordt gegooid in het water. Een slimme zeeleeuw laat zo’n eenvoudig maaltje natuurlijk niet aan zich voorbij gaan.

   

 

30-07 Rio Grande - But I’m happy now!

"I used to be a lawyer, but I’m happy now!’, zegt Johan. Hij is de kapitein van de onderzoeksboot van de plaatselijke universiteit. Henk zit al een tijdje met hem te kletsen terwijl ik me aan het aankleden ben. We zijn op tijd opgestaan want we willen om half tien het voeren van de zeeleeuw zien. Als Johan weer doorgelopen is naar zijn boot, ontbijten we snel en lopen we naar het bassin waar de zeeleeuw verblijft. Als we bij het bassin aankomen wenkt Camilla ons. Ze zijn bezig om de pinguïns te wegen en bloedmonsters af te nemen. De dierenarts heeft al zijn kracht nodig om de pinguïns in bedwang te houden. Even later is het voedertijd voor de zeeleeuw. De meeste vissen schrokt hij naar binnen, maar er zitten er tussen die hij kennelijk niet lekker vindt, want die spuugt hij net zo hard weer uit. Je zou denken vis is vis, maar daar denkt deze zeeleeuw duidelijk anders over.

Weer terug bij Romlea drinken we eerst koffie voor we boodschappen willen gaan doen. We hebben de koffie net op als we opnieuw aan de praat raken met Johan. Henk vraagt hem of hij onze boot wil zien en dat slaat hij natuurlijk niet af. Natuurlijk moeten we ook zijn boot komen bekijken. Uiteindelijk loopt het al tegen twaalven voor we op pad gaan voor onze broodnodige boodschappen. Het worden twee rondes dit keer, want we vinden het te dichtbij om een Uber te laten komen, maar we hebben ook weer teveel nodig om het in één keer te kunnen sjouwen. Na de lunch gaan we dus voor ronde twee. Inmiddels is het zonnetje lekker gaan schijnen en is het gelukkig niet meer zo koud als in de ochtend.

Als we aan het eind van de middag lekker in het zonnetje een biertje drinken op het voordek, krijgen we opnieuw visite. Alini, Juliano en Nikos komen aan boord. Alini is administratief medewerkster hier bij het museum. Nikos is schatten wij een jaar of elf en spreekt al prima Engels. Hij vindt het prachtig aan boord en vindt het helemaal geweldig als hij een glas zeechampagne van ons krijgt. Voordat ze vertrekken krijgen we natuurlijk het telefoonnummer van Juliano. "Als jullie ergens hulp bij nodig hebben, dan bel je me maar." We blijven de gastvrijheid en behulpzaamheid van de Brazilianen onvoorstelbaar vinden.

      

 

31-07 Rio Grande - Nederlandse link

"Eigenlijk wil ik gewoon van het lekkere weer genieten in plaats van de halve dag in de wasserette te zitten. Die was kan ook nog wel als we in La Paloma zijn." En dus moet de was maar wachten en zitten we lekker in het zonnetje. Na de lunch pakken we de fiets en rijden we de stad in. Er is niet echt veel te zien. Henk wil even langs een internetcafé om het volgende YouTube filmpje te uploaden. Zitten we uiteindelijk toch nog een uur binnen! Onze fietsjes zijn weer de attractie van de dag, echt iedere Braziliaan die voorbij komt bekijkt ze met grote belangstelling. We ontmoeten in het internetcafé een Braziliaanse professor Engels die al een aantal keer in Nederland is geweest en een Braziliaan die een Nederlandse achternaam, de Vos, en voorouders heeft. Zo zie je maar, je kunt wel op een ander continent zijn, maar er is altijd weer een linkje met Nederland.

 

01-08 Rio Grande - Dag van ontmoetingen

"Kom trek je jas en schoenen aan, Alini wacht op ons." Henk komt net terug van de dames van de administratie waar hij om het email adres van Lauro Barcellos ging vragen. In plaats daarvan stappen we in de auto van Alini die ons naar hem toe brengt. Het is maar een klein stukje verderop. We worden met open armen, koffie en chocola ontvangen door Lauro. Hij heeft hier in veertig jaar tijd een aantal musea en een school gebouwd. En vooral op dat laatste is hij bijzonder trots. Het is een school voor de armste kinderen in Rio Grande waar ze les krijgen in praktische zaken zoals scheepsbouw en -onderhoud, navigeren en koken. Alles gericht op het aanleren van vaardigheden waarmee ze straks aan het werk kunnen en in hun eigen levensonderhoud kunnen voorzien. De drijfveer voor Lauro om zijn leven hieraan te besteden is om iets te doen aan de enorme armoede en daarmee samenhangende kansloosheid van het grootste deel van de Braziliaanse bevolking. Wat ons in ieder geval duidelijk is geworden is dat de lokale bevolking hem op handen draagt. We worden uitgebreid rondgeleid en proeven van de lekkernijen die in de keuken worden gemaakt ter voorbereiding op het tienjarig bestaan van de school in augustus. En we moeten natuurlijk ook de werkplaats zien waar nieuwe bootjes worden gebouwd met onder andere materialen uit oude sloopschepen.

Wanneer we weer terug komen bij het museum zijn Juliano en Nikos met zijn vriendje daar ook. We maken nog gezellig een praatje voor we terugkeren naar Romlea.

Al met al was het een drukke dag vandaag, want we zijn vanmiddag ook nog naar de andere kant van de oude haven gevaren om diesel te tanken. Ook dat was weer een gezellige bezigheid, want de eigenaar van de pomp sprak prima Engels en was natuurlijk ook weer nieuwsgierig naar onze reis. Zelfs bij de pomp is het handen schudden en kennis maken met de medewerkers. We moeten het in Nederland nog meemaken dat er drie man komen helpen tanken en alle tijd voor je hebben.

 

 

02-08 Rio Grande - Afscheid

"Eindelijk, we zeilen waarvoor dit schip ontworpen is!", vindt Henk en ik ben het helemaal met hem eens. We gaan als de brandweer met negen tot negen en een halve knoop. We hebben wel iets stroom mee van de rivier, maar na een paar uur varen doen we nog steeds acht tot negen knopen. Romlea is helemaal in haar element en tikt mijltje na mijltje weg. Als dit zo doorzet zijn we in vierentwintig uur in La Paloma, maar eerst zien en dan geloven, want garantie dat de wind tot aan daar zo blijft is er niet.

Eerder vandaag namen we nogmaals afscheid van Johan en de mannen van de Larus. Weer handen schudden, knuffelen en zoenen. Het is niet alleen afscheid van deze mensen, maar ook afscheid van Brazilië. Als ik terug kijk op de afgelopen vier maanden, is het wachten op de verstaging in Salvador/Aratu een vervelende tijd geweest, maar is dat ruimschoots goedgemaakt door de rest van de tijd die we in dit land hebben doorgebracht. Wat een fantastisch mooi land, maar nog veel indrukwekkender, wat een geweldige mensen! We zijn overal buitengewoon vriendelijk ontvangen en troffen alleen maar superaardige en behulpzame mensen op ons pad. Is het dan alleen maar rozengeur en maneschijn in Brazilië? Nee, zeker niet. Het land kent een aantal echt grote problemen. Het grootste deel van de bevolking is arm met weinig tot geen vooruitzichten. Van het bestuur in dit land wordt door Brazilianen gezegd dat het corrupt is van de president tot de burgemeesters. Er is veel gewelddadige misdaad. Van dat laatste hebben wij gelukkig niets meegemaakt, maar we zoeken het dan ook niet op. We ankerden op plaatsen waar dat veilig was of verbleven in een marina of jachtclub met bewaking. In de steden begaven we ons alleen op plekken waar veel mensen komen en we waren thuis voor donker. Plaatsen waarvan het bekend is dat jachten worden overvallen hebben we gemeden. We droegen geen horloges of andere sieraden en lieten de dure fotocamera meestal thuis.

Op naar Uruguay!

 

  Terug naar beginpagina