28-06 Rio de Janeiro - Uit het boekje

We vertrekken vandaag voor dag en dauw uit de baai bij Cabo Frio. Het begint net een klein beetje licht te worden als we door de smalle doorgang varen die ons terug voert naar zee. Er staat een lichte bries, maar als het goed is gaat tegen een uur of acht de wind wat aantrekken. We motorzeilen het eerste stuk, want er staat een brood aan en de accu’s kunnen nog wel wat extra gebruiken. Na een uurtje of twee gaat de motor uit en zeilen we. Er komen ons ook vandaag weer een aantal bultruggen tegemoet. Het blijft een fascinerend gezicht die grote beesten door het water te zien gaan en enorme sprongen te zien maken. Rond half één begint het echt lekker door te waaien en krijgen we de wind plat van achteren. We zetten de boom op de genua en de bulletalie op het grootzeil en vlinderen met vijf tot zes knopen. Even later schieten we zelfs met zeven knopen door het water. Heerlijk! Het is een perfecte dag met helaas ook een klein zwart randje. We zien veel plastic afval in de zee drijven. Stukken piepschuim, flesjes, dekseltjes, slippers en zelfs sportschoenen. Brazilianen vinden het kennelijk nog steeds de gewoonste zaak van de wereld alles maar in zee te gooien. Wij worden er verdrietig van. In Europa komt er nu een verbod op veel soorten plastic producten en zijn plastic tasjes inmiddels grotendeels verleden tijd. Hier plempen ze alles nog opzettelijk in zee. We hopen maar dat ooit hier ook het besef komt dat er zoiets als een plastic soep bestaat in de oceanen.

Aan het eind van de dag varen we de baai bij Rio binnen. De zon gaat net onder en kleurt de hemel fantastisch rood. Het suikerbrood en het beeld van Jezus steken prachtig af tegen de rode lucht. Wat een prachtige aankomst in deze bijzondere stad.

      

 

29-06 Rio de Janeiro - Bijzondere ambtenarij

Vandaag staat het rondje officials op het programma, zodat we op tijd zijn met uitklaren. Maar eerst melden we ons aan bij de Yacht Club Charitas, waar we sinds gisteravond geankerd liggen. Henk pompt de dinghy op zodat we naar de kant kunnen. Het blijkt een grote club met een mooi zwembad en diverse sport mogelijkheden. Als we ingeschreven zijn vertrekken we snel naar de ferry om de baai over te steken naar Rio. We hebben een druk programma vandaag, want we moeten langs drie verschillende officials om uit te klaren uit Brazilië voor onze visa verlopen.

Als eerste gaan we naar de Policia Federal om ons uit te stempelen. Het kantoor is een stukje lopen vanaf de ferryterminal, maar het is goed te doen. Als we aankomen bij het kantoor blijkt dat we niet daar maar op een ander kantoor moeten zijn. Kennelijk is dat sinds het uitkomen van de pilot die wij gebruiken gewijzigd. We moeten weer terug naar waar we vandaan kwamen en dan nog een stukje verderop aan de andere kant van het plein zijn. We vinden het gebouw. De ingang vinden is echter nog een uitdaging. Het blijkt dat we aan de achterkant van het pand moeten zijn. Door een hek en langs een boel oude rommel komen we via een achterdeur het pand binnen. We moeten gelijk een trap op en komen uiteindelijk in een koepelzaal terecht, waar een stel ambtenaren gezellig aan een grote tafel zit te lunchen. Eén van hen helpt ons en dat gaat gelukkig vrij vlot. We checken gelijk of het adres dat wij hebben voor het kantoor van de Receita Federal juist is. En dat blijkt tot onze opluchting nog steeds het juiste te zijn.

Omdat we het wel even hebben gehad met lopen, nemen we een Uber naar het kantoor van de Receita Federal. We worden netjes voor de deur afgezet door onze Uber chauffeur. Het blijkt alleen niet het goede gebouw. Al weer? Nee hè! Gelukkig moeten we in het gebouw direct naast dit gebouw zijn. Oef! Dat valt gelukkig weer mee. Als we binnen komen blijkt dat de receptioniste al op de hoogte is van onze komst. We worden meteen doorgesluisd naar een collega. "Mooi zo, dat gaat lekker vlot!", denken we. Maar dat is iets te makkelijk gedacht. De beste man aan de andere kant van het bureau is buitengewoon vriendelijk, maar niet degene die ons kan helpen. We zijn belandt in een kantoortje met een tweetal enorme schermen aan de muur en een aantal monitoren op twee bureau’s. We bevinden ons in het "controlecentrum" van de douane, waar alle containervervoer in de haven wordt gecontroleerd. De ambtenaar spreekt maar een paar woorden Engels en doet erg zijn best. Hij belt met de collega die ons zou moeten helpen en vertelt dat die over een half uurtje weer terug is. We komen de tijd door met wat geklets over Nederland en hij legt ons uit wat het werk is dat ze hier doen. Na een half uur is de collega die ons uit moet klaren er echter nog steeds niet en de ambtenaar druk aan het bellen. Hij krijgt echter zo te horen steeds een antwoordapparaat. "Die dame in het andere gebouw zei toch dat we in zaal 201 moesten zijn op de tweede verdieping? Dit is de eerste verdieping en niet zaal 201. Zou deze beste man wel begrijpen waar we eigenlijk voor komen?", vraag ik Henk. "Het zal toch niet? Ik stel hem wel even de vraag via Google Translate of we hier wel op de goeie plek zijn", antwoord Henk. Kennelijk helpt de vraag, want de beste man gaat weer bellen en zegt dan dat zijn collega er echt aan komt en dat met een half uurtje alles geregeld is. En inderdaad arriveert er een collega die begrijpt wat er moet gebeuren. Ook deze man heeft alle tijd, want er volgt eerst een verhaal over fietsen in Rio en dat hij graag naar Nederland toe wil om daar te fietsen. Dan bekijkt hij onze papieren en gaat het kantoor weer uit. Even later keert hij terug met de mededeling dat we naar zijn baas gaan, omdat die zelf onze boot wil uitklaren. Of we hem maar willen volgen. Ja hoor, dat willen we wel. Tot onze verbazing lopen we naar de achterkant van het gebouw waar een auto met chauffeur klaarstaat. Of we maar in willen stappen. "This is the quickest way", volgens de ambtenaar. We stappen in en worden naar een ander kantoor gereden samen met de ambtenaar. Onderweg gaat het nog steeds over fietsen. We rijden naar het haventerrein en stoppen bij een zeer aftands gebouwtje. Als we binnen komen zit daar een soort van portier, die naar een film zit te kijken op een groot televisiescherm. Het gebouw is van binnen net zo aftands als van buiten. We worden uitgenodigd te gaan zitten en de ambtenaar gaat met onze papieren een deur door. Nou we zijn benieuwd! Even later komt hij terug met ons gestempelde uitklaringspapier en de mededeling dat de chauffeur ons weer terug zal brengen naar het andere kantoor. We stappen opnieuw in de auto en worden netjes weer terug gebracht.

We zijn ernstig toe aan een goede lunch voor we naar onze laatste official moeten, de Capitania dos Portos. We laten ons de gegrilde biefstuk met patat en salade goed smaken.

En dan gaan we op naar de Capitania. Dat kantoor zit vlak bij de ferry hebben we gezien. De poortwacht stuurt ons echter naar de buren, het Marine Museum. We zijn enigszins verbaasd, omdat er toch duidelijk Capitania dos Portos op het bord staat, maar je weet het hier in Brazilië nooit. We lopen terug naar het museum en moeten daar toch echt niet zijn. Dan weer terug naar de poortwachter. Als Henk de papieren laat zien en nog een keer uitlegt wat we komen doen, mogen we door naar het loket. Na een tijdje wachten komt er eindelijk een ambtenaar ons in- en uitklaren. Inmiddels is het al eind van de middag. We nemen de ferry terug naar onze boot en zijn net voor donker weer aan boord. Het was al met al een vermoeiende dag.

30-06 Rio de Janeiro - Strand en suikerbrood

Omdat het gister al vrijwel donker was en we te moe waren, leggen we Romlea vanochtend eerst aan de steiger voor we opnieuw vertrekken naar Rio. Als we bij de ferry aankomen, blijkt deze niet te gaan vandaag. Dat is een tegenvaller, maar gelukkig is er ook een oplossing. We nemen de bus naar Niteroi waar ook een ferry vandaan gaat naar Rio. Zo zien we ook nog iets van deze kant van de stad. Als we aan de overkant zijn nemen we, na een kop koffie met cake, de bus naar de Copacabana. Eén van de beroemdste stranden ter wereld. Het is er gezellig druk, want het is zaterdag. Er zijn veel mensen aan het wandelen over de boulevard en aan het sporten op het strand. We maken een korte wandeling over het strand en nemen dan een Uber naar de Paõ de Acucar, oftewel het suikerbrood. De beroemde berg aan bakboord als je Rio binnen vaart vanaf zee. We gaan met de kabelbaan naar boven en hebben daar een prachtig uitzicht over de stad. Als we weer beneden zijn is er geen tijd meer om nog naar het Christusbeeld te gaan. Dat bewaren we voor morgen. In plaats van de ferry nemen we een Uber terug naar de boot, omdat we dan over de Rio-Niteroi brug gaan. Dat vinden we ook wel een belevenis. We hebben vanaf de brug een prachtig uitzicht op Rio, Niteroi en de baai. Terug op de boot genieten we nog na van onze dag onder het genot van een koud biertje en wat hapjes.

Het is vandaag precies een jaar geleden dat we Nederland hebben verlaten. Dat lijkt best lang geleden, omdat we in een jaar tijd ontzettend veel hebben gezien en meegemaakt. Vertrokken we een jaar geleden naar België, nu zijn we al weer bijna aan het eind van ons verblijf in Brazilië. Aan de andere kant vliegt de tijd en vinden we eigenlijk dat we overal te kort zijn. Meestal kan dat niet anders omdat onze planning nu eenmaal grotendeels door het weer wordt bepaald. Ergens langer blijven, betekent op een andere plek korter kunnen blijven of een jaar wachten. We hadden graag langer de tijd gehad hier in Brazilië, maar hier wordt onze verblijfsduur bepaald door de duur van ons visum. Formeel moeten we uiterlijk maandag het land verlaten. En dat doen we ook door onze reis naar Uruguay te starten. We gaan alleen wel een aantal tussenstops maken, want ook hier geldt: het weer bepaalt hoe we varen.

    

 

01-07 Rio de Janeiro - Verdwenen Jezus

Vandaag staat een bezoek aan het grote beeld van Jezus op het programma. Na een reis met bus, boot en Uber zitten wij in het oudste treintje van Brazilië dat ons de berg op brengt via een prachtig oerwoudbos. Eenmaal boven is het beeld gehuld in een dikke wolk. Vele bezoekers maken dan maar foto’s met zichzelf in de karakteristieke houding van het beeld met de armen gespreid. Wij besluiten rustig af te wachten en raken in gesprek met een jonge Mexicaan die in Saõ Paulo woont. Hij laat ons een foto zien die hij een uurtje eerder van het beeld maakte met een prachtige blauwe lucht op de achtergrond. Even later komt Jezus dan deels uit de wolken tevoorschijn. Er klinkt gejuich van alle aanwezige bezoekers. Helaas te vroeg gejuicht, want het beeld verdwijnt meteen weer in een wolk. We wachten opnieuw rustig af en worden dan eindelijk beloond met een prachtig uitzicht op het beeld. Helaas is het nog steeds te mistig om van het prachtige uitzicht op de stad te kunnen genieten. Gelukkig hebben we dat gister al vanaf het suikerbrood kunnen zien. We gaan met hetzelfde treintje terug naar beneden en zitten helemaal vooraan met een prachtig uitzicht op het spoor. Terug beneden genieten we van een late lunch in een druk bezocht Italiaans restaurantje en is het daarna al weer tijd terug te gaan naar Romlea.

         

 

02-07 Rio de Janeiro - Dubbele winst

Het is maandagochtend even voor elf uur en er wordt vuurwerk afgestoken. Het is echter geen feestdag vandaag. Wat is er dan wel aan de hand? Het Braziliaanse elftal speelt de achtste finale tegen Mexico om elf uur. Heel Brazilië zit dus weer voor de televisie. De eerste helft blijft het stil, maar de tweede helft horen we tot twee keer toe gejuich aan alle kanten van de baai en wordt er vuurwerk afgestoken. Als de wedstrijd is afgelopen horen we overal gejuich en vuurwerk. Ze hebben duidelijk gewonnen;-)

Na de lunch gaan we naar Niteroi voor onze boodschappen ter voorbereiding op ons vertrek uit Rio. We hebben de planning maar weer eens aangepast omdat de beloofde wind van vandaag is uitgesteld tot morgen. Op zich komt ons dat niet zo slecht uit, omdat we toch alle voorbereidingen nog moeten doen. We hebben eerder een stukje verderop een supermarkt gezien en nemen de bus daar naar toe. Nu maar hopen dat we hier alles kunnen krijgen wat we nodig hebben voor de komende tijd. Als we de supermarkt binnen komen zien we tot onze verbazing een enorme keuze in verse groente. "Kijk eens, ik heb zelfs spruitjes gevonden!". Daar maak ik Henk blij mee;-) Verder hebben ze zelfs goede bloemkool en snijbonen. We slaan onze slag en komen met volle tassen weer terug bij de boot. Wat ons betreft dubbele winst vandaag!

03-07 Atlantische Oceaan - Wisselvallig

Volgens de weerkaarten komt er eind van de ochtend wind uit het westen die vanaf een uur of twee via het zuiden naar het oosten gaat. Dat betekent dat we begin van de middag vertrekken naar Ilha Grande, zo’n zestig mijl west van Rio. Het is niet echt ideaal, maar wel het enige weergaatje dat we zien in de aankomende week. Na vandaag wordt het windstil.

         

 

We hebben het eerste stuk nog de wind recht op de kop, dus dat wordt kruisen. En natuurlijk gaat de wind veel later naar het zuiden dan voorspeld, zodat we een flink aantal rakken moeten maken. Maar goed, we zeilen tenminste. Tegen een uur of acht is het gedaan met de wind en gaat de Knor aan. We balen er best wel van, maar het is niet anders en we motorzeilen verder. Ik heb de eerste wacht en zie op de radar dat we een regenbui tegen gaan komen. Even later valt de wind helemaal weg en rol ik de genua in. Het grootzeil laat ik staan, want dat moeten we met zijn tweeën doen en ik wil Henk nu niet wakker maken. Zodra de bui voorbij is begint het echter weer te waaien uit het zuiden en zet ik de genua zelfs dubbel gereefd bij. We doen zes tot zeven knopen en ik twijfel nog even of het grootzeil verder gereefd moet worden als we boven de zeven knopen komen. Om elf uur zit mijn wacht erop en neemt Henk het over. Hij kan nog een tijdje doorzeilen, maar dan is het opnieuw gedaan met de wind en motoren we rest van de rit. Om half vijf valt het anker bij Ilha Grande.

 

  Terug naar beginpagina