01-02 Atlantische Oceaan - Geen land vol, maar een zee vol (dag 3)

Ik sta aan dek en waar ik ook kijk, zie ik dolfijnen. Aan stuurboord, aan bakboord, voor en achter de boot. Ongelooflijk. Ze buitelen over elkaar heen en doen wedstrijdjes wie het eerst voor de boot is. Ze springen, ze draaien en kijken zo nu en dan of ik ze wel zie. Nou dat doe ik! Ik geniet met volle teugen van dit prachtige schouwspel. Hoe vaak ik intussen ook dolfijnen heb gezien, het blijft een prachtig gezicht en het is iedere keer weer anders. Zo zit er nu een grapjas tussen die het helemaal geweldig vindt om met zijn staartvin op het water te slaan. Alsof hij voor zichzelf applaudiseert.

We schieten al lekker op. Aan het begin van de avond staat het log op driehonderdvijftig mijl en zijn we op de helft. We varen de hele dag al op een uitgeboomde genua en hebben de snelheid er nu goed in. Afgelopen nacht moesten we halsoverkop de boom uit de genua halen en reven omdat er een bui regen over kwam en de wind leek toe te nemen en van richting te wijzigen. Achteraf viel het gelukkig mee, maar je kunt maar beter van het slechtste scenario uitgaan in zo’n geval. Het opgebouwde zout is wel weer lekker van de boot gespoeld in ieder geval.

02-02 Atlantische Oceaan - Het ritme van de oceaan (dag 4)

Wat is dat eigenlijk het ritme van de oceaan? Zijn dat de golven die in een bepaald ritme rollen? Is het de stroomrichting van de grote golfstromen en de windrichting van de passaatwind? Of is het iets anders. In dit deel van de Atlantische Oceaan lijkt de invloed van zon en maan een ritme te bepalen. Overdag is de wind wat zwakker dan ’s-nachts en is de zee rustig. Zo tegen een uur of half zes neemt de kracht van de zon af en de wind iets toe. En omdat de wind toeneemt, worden ook de golven iets hoger. Zodra de maan opkomt neemt de golfhoogte verder toe. Als dan in de vroege ochtend de zon weer opkomt, neemt de wind af en wordt de zee weer rustig. In de weermodellen zien we dit effect niet terug. Die geven voor deze week allemaal precies hetzelfde constante beeld van twintig knopen noordoosten wind aan. Tot nu toe heb ik ze nog niet zo eensgezind gezien en als ik een paar dagen vooruit kijk, zie ik slechts minimale fluctuaties in het beeld. En dan moet ik wel heel goed kijken. In de werkelijkheid ervaren we wel degelijk een groot verschil tussen dag en nacht. Overdag is het lekker relaxed en ’s-nachts hobbelig.

Maar goed, we schieten lekker op en zoals het nu lijkt zullen we morgen in de nacht aan gaan komen. Dat betekent dat we morgennacht weer met de rem erop zullen moeten varen om niet bij donker aan te komen. Tot nu toe verloopt de overtocht lekker relaxed en wordt ons ritme van de oceaan vooral bepaald door de wachten en de etenstijden.

03-02 Atlantische Oceaan - Zoute wind (dag 5)

"Een lege Glorix fles!", meldt Henk als hij om één uur ’s-middags even uit het luik kijkt. Het is prachtig weer, maar we zitten binnen omdat het de hele ochtend al tussen de vijfentwintig en dertig knopen blaast en we geen zin hebben nat en zout te worden. We varen inmiddels op een zakdoekje en proberen onder de vijf knopen te blijven, omdat we anders bij donker aan zullen komen. Tot nu toe lukt het redelijk. We willen eigenlijk graag nog wat langzamer, zodat we voor de nacht wat slack opbouwen en we in de nacht een comfortabele tussen de vijf en zes knopen kunnen varen, maar dan moet de wind wel afnemen. Het wordt uiteindelijk een lange dag binnen zitten met ieder kwartier even een snelle blik naar buiten om te kijken of er eventueel andere boten in de buurt zijn waar we rekening mee moeten houden.

04-02 Atlantische Oceaan - Geduld wordt beloond (dag 6)

De zon is net op en ik zie Ilha do Sal voor de boeg uit de wolken tevoorschijn komen. Een kaal eiland met een aantal vulkanen. De zee is ruw met hoge golven en het waait nog steeds een dikke vijfentwintig knopen. En dan worden we welkom geheten door een aantal dolfijnen. Eentje maakt een enorme sprong aan bakboord vlak naast de kuip. Zo snel als ze zijn gekomen, zijn ze ook weer weg, maar ze hebben even laten zien dat we ook hier weer welkom zijn. Als we nog tien mijl te gaan hebben, maak ik Henk wakker. "Zie je het eiland al?", is zijn eerste vraag. "Jazeker, maar nog maar net vanwege de bewolking die ervoor zat, dus je hebt nog niet veel gemist, alleen een paar dolfijnen".

Onze tactiek van gister heeft gewerkt, want we komen mooi bij licht aan. Vanaf een uur of twee vannacht zijn we weer sneller gaan varen, omdat we genoeg hadden "gespaard". Henk heeft in zijn wacht een klein stukje genua bij gezet en ik vanochtend na zonsopkomst nog een klein stukje. We varen nog steeds veel meer dan twee keer gereefd en lopen daarmee zes tot zeven knopen. Daarmee is het comfortabel en beheersbaar als we straks een stukje moeten oploeven. Gelukkig nemen de golven behoorlijk af zodra we de hoek om zijn en komen we iets meer in de luwte van het eiland. Na een paar mijl lopen we de haven van Palmeira binnen en vinden nog net een plekje om te ankeren. Het is krap en het bevalt ons niet helemaal omdat we maar vijftien meter ketting uit hebben. Dat blijkt even later inderdaad niet voldoende, want we krabben flink. Dan maar weer ankerop en verderop opnieuw proberen. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan, want ons anker zit inmiddels muurvast. Er zit dan ook nog maar één ding op: vinnen en snorkel aan en kijken wat er aan de hand is. Gelukkig is het water niet koud en zie ik snel wat het probleem is. Het anker is achter een lijn gehaakt die vast zit aan twee oude mooringblokken. Omdat het te diep is om met de snorkel naar beneden te gaan en de lijn door te snijden, trek ik mijn duikuitrusting aan en duik naar het anker. In een mum van tijd heb ik de lijn doorgesneden en ligt het anker weer vrij. Snel ga ik weer terug aan boord en gaan we, dit keer succesvol, herankeren verderop in de baai.

    

 

05-02 Palmeira/Ilha do Sal - Formaliteiten

Omdat het gister zondag was, kunnen we vandaag pas inklaren. Je moet hier langs twee loketten: de Politia Maritima en de Immigration. Havenmeester D’Jay vertelde ons gister dat we vanaf elf uur bij de officials terecht kunnen, dus Henk pompt de dinghy op en roeit naar de kade met onze scheepspapieren en paspoorten. Bij terugkomst roeit hij even langs onze buren en nodigt ze uit voor de thee. Het zijn de Zuidafrikaanse Alan en de Spaanse Maria. Zij varen op een koddig Engels bootje dat totaal niet zeewaardig is, vertelt Alan. En toch zijn ook zij hier zonder brokken aangekomen. Onze monden vallen zowat open van verbazing als ze vertellen dat ze slechts één reddingvest aan boord hebben en een reddingvlot dat net zo oud is als de boot zelf en waarvan ze niet weten of het überhaupt wel werkt. Ze hebben inmiddels wel afgezien van het idee om met deze boot naar Madagaskar te varen. Dat vindt Alan toch niet helemaal verantwoord.

Omdat het rondje officials maar voor de helft is gelukt vandaag, doen we morgen een tweede poging om in te klaren bij Immigration. We hoorden van Maria dat we daar met zijn beiden naar toe moeten en dat alleen de schipper met beide paspoorten niet genoeg is. En nu maar hopen dat ze er zijn morgen.

06-02 Palmeira/Ilha do Sal - Alles hangt met alles samen

Vanochtend gaan we op tijd naar Immigratie, maar helaas opnieuw niemand aanwezig. Dan eerst maar een beetje rondwandelen door het dorp op zoek naar wifi. We willen geld pinnen, maar daarvoor moeten onze bankpassen eerst geactiveerd worden voor Afrika. Dat kan online, maar dan moet je wel internet hebben en dat is hier nogal een uitdaging. We proberen het eerst bij de lokale bibliotheek. Deze is gevestigd op de eerste verdieping van een klein gebouwtje. Op de begane grond is een schoolklasje. De bibliotheek bestaat uit een klein zaaltje met een paar planken met boeken. Er is internet, maar geen wifi. Naast het zaaltje met de "bibliotheek" is een zaaltje waar een aantal bureau’s met laptops staan. Daar kan je in principe internetten als de dame die daar over gaat weer terug is. Een jonge vrouw achter het bureau in de bibliotheek verwijst ons naar een restaurantje bij de haven dat wifi zou moeten hebben. Maar helaas, het restaurantje is dicht. Wel zien we een ander restaurant, dat er keurig en gloednieuw uitziet. Dan daar maar naar binnen. We hebben in ieder geval inmiddels wel trek in een kop koffie. Pedro, de eigenaar van het restaurant, moet ons helaas teleurstellen. Hij heeft nog geen wifi. Het restaurant is pas sinds twee weken open en wifi komt pas later, maar hij heeft wel heel erg lekkere koffie en cappuccino. Pedro komt uit Portugal en woont pas acht maanden op Ilha do Sal, waar hij een oud pand heeft gekocht en opgeknapt. Hij heeft vijfentwintig jaar in de horeca gewerkt in Portugal, vertelt hij. Hij geeft ons handige tips over waar we een datakaartje kunnen kopen en waar we geld kunnen pinnen uit een ATM waar wel geld in zit. We betalen onze koffie in euro’s en vragen hem wisselgeld in de lokale munteenheid, zodat we een datakaartje kunnen kopen. In een klein winkeltje even verderop waar ze wat schoolspulletjes verkopen, kunnen we een simkaart kopen volgens Pedro. Maar eerst gaan we weer langs Immigratie om te checken of daar nu wel iemand is.

En zowaar, er zit een man achter het bureau, die druk bezig is met een andere yachtie. Wij blij, want het lijkt dan vandaag toch te gaan lukken in te klaren. Maar helaas, het gaat weer niet lukken. De immigratieofficier moet ons een kwitantie geven om aan te tonen dat we vijf euro hebben betaald. En het vervelende is nu dat zijn kwitanties op zijn, dus kan hij ons niet helpen vandaag. Of we morgen maar terug willen komen. Hij is er dan rond half negen, negen uur. Nou, vooruit dan maar, we zijn er niet blij mee, maar hebben ook niet echt een andere keus.

Dan door naar het winkeltje voor een datakaartje. En dat lukt zowaar wel. Hebben we toch nog iets voor elkaar gekregen vandaag. We gaan snel terug naar de boot en na wat gestoei met onze mifi, hebben we weer internet. Het eerste dat we doen is onze passen activeren, zodat we morgen in ieder geval geld kunnen pinnen.

"Je gelooft het niet!", zeg ik als ik mijn hoofd naar buiten steek door het luik. "Wat niet?", vraagt Henk. "De Franse dekschijter ligt vlak achter ons!". Henk komt ook naar buiten, maar volgens hem is het niet dezelfde boot als die in Peniche vlak bij ons geankerd lag. Nou ik weet zeker van wel. Als even later de Franse schipper aan dek verschijnt, weet ik het helemaal zeker. Het is toch echt de dekschijter. Ze liggen veel te dichtbij ons en een andere boot geankerd, maar de Fransman lijkt zich er niet druk over te maken. Henk spreekt hem aan en de Fransoos belooft een goede look-out te houden en zo nodig morgenochtend te herankeren als de wind minder wordt. We zijn er niet blij mee en vinden eigenlijk dat hij vandaag nog moet herankeren. Tot onze verbazing vertrekt hij vijf minuten later met zijn bemanning in de dinghy naar het strand. Hier zijn we echt niet blij mee, want het betekent voor ons dat we nu niet weg kunnen. Pas tegen de avond komen de mannen weer terug, maar hebben ze gelukkig wel besloten een andere plekje te zoeken.

    

 

07-02 Palmeira/Ilha do Sal - Immigratiesoap

Vanochtend staan we opnieuw op tijd op, zodat we tegen negen uur bij Immigratie zijn. Maar geen immigratieofficier te bekennen. De politieagent die er wel is, weet ook niet wanneer hij er wel gaat zijn. Dan eerst maar geld pinnen. We lopen naar de ATM bij de haven, maar deze is nog steeds niet gevuld. Op weg naar de andere ATM lopen we weer langs het immigratiekantoor, dus kijken of de officier er nu wel is. Helaas, nog steeds niet. We besluiten dan maar dat ik buiten het kantoor ga wachten en Henk ondertussen geld gaat pinnen. De één na de andere politieman komt het kantoortje binnen wandelen, maar geen immigratieofficier te bekennen. Gelukkig is het Henk wel gelukt geld te pinnen. Inmiddels is het elf uur en volgens de politieman gaat hij nu niet meer komen ook. Wij vinden het ook wel weer genoeg voor vandaag en gaan aan de slag met de volgende uitdaging: het doen van boodschappen. We willen aardappelen en verse groente kopen en, als het lukt, vlees. Er zijn twee kleine Chinese winkeltjes. De eerste waar we binnen lopen heeft niet veel soeps, de tweede heeft een ietsje meer. We hebben aardappelen, wortelen, sinaasappelen en tomaten kunnen kopen en nog twee blikken groente. Voor nu redden we ons er wel mee.

En dan spreken we de gasten van de Franse dekschijter. Het is hun ook nog niet gelukt in te klaren bij Immigratie, maar zij vertellen dat hun verzekerd is dat vanmiddag om zes uur er alsnog iemand is. We spreken af dat wij dan ook gaan en we net zo lang daar blijven totdat we geholpen zijn. Om kwart voor zes gaan we met zijn allen naar het kantoor, maar helaas weer geen Immigratie. Langer daar blijven heeft ook niet zoveel zin, want de politie kan er eigenlijk ook niets aan doen. Die balen er net zo van als wij. Onverrichterzake keren we weer terug naar Romlea en spreken af dat morgen de laatste poging gaat zijn. Als het dan weer niet lukt kunnen ze de pot op.

08-02 Palmeira/Ilha do Sal - De aanhouder wint

"Kom, we gaan een kop koffie drinken bij Pedro om het te vieren", stelt Henk voor. En dus lopen we naar het restaurant van Pedro en bestellen koffie. Het is vanochtend eindelijk gelukt in te klaren! We waren stipt om half negen bij het politiebureau en uiteraard was daar helemaal niemand. Ook de politie niet, want die zijn daar sowieso pas vanaf een uur of elf. En dan verschijnt er één van de jonge agenten die we gister ook al zagen. "Still no Immigration!", zeggen we en we vragen hem of het eventueel mogelijk is om op het vliegveld in te klaren. Tja, dat kan niet want de stempel die we moeten krijgen hebben ze daar niet. Maar misschien wil iemand vanaf het vliegveld dan wel met ons mee hier naar toe om ons paspoort te stempelen. Nou, "misschien" daar geloven wij hier niet in. En dan vraagt hij of we in- of uit willen klaren. "Beide!", antwoorden wij. En dat is het sleutelwoord, want hij gaat een rondje bellen en komt uiteindelijk met het verlossende woord dat over veertig minuten de Commandante zelf zal komen om ons in te klaren. Als hij net weg is, verschijnen de Fransen die ons op de stoep voor het bureau zien zitten. "No Immigration?", vragen ze. "Not yet, but someone is coming in about thirty minutes", antwoorden wij. Tegen de tijd dat de Commandante er zou moeten zijn, verschijnt de jonge politieman weer. Omdat de Commandante er nog niet is, gaat hij opnieuw bellen. En zowaar, daar komt hij aan! Maar dan volgt het volgende probleem. De Commandante kwam samen met drie andere agenten aan, waarvan niemand de sleutel van het bureau lijkt te hebben. Er worden diverse sleutels geprobeerd, maar geen enkele past. Henk biedt zelfs zijn bootsleutels aan tot grote hilariteit van de agenten. En dan heeft eentje toch alsnog de juiste sleutel gevonden. We kunnen eindelijk inklaren. De Commandante is buitengewoon vriendelijk en we kunnen aan hem zien dat hij ook niet blij is met hoe het de afgelopen dagen is gegaan. Na het invullen van de benodigde paperassen krijgen we dan eindelijk de langverwachte stempel in ons paspoort. En het kwitantieboekje? Dat was er dus gewoon. Oftewel mijnheer de immigratieofficier had er eergisteren gewoon geen zin meer in om nog een stel in te klaren. We hadden al zo’n vermoeden.

Na de koffie nemen we de aluguer, dat is een klein busje, naar Espargos. Dat is een dorp een paar kilometer verderop, waar we wat rondwandelen. Het dorp is armoedig met overal half afgebouwde huizen en bouwvallen. Ook hier zijn de mensen weer erg vriendelijk. Twee schoolmeiden hebben de grootste lol als wij "goedemorgen" tegen ze zeggen in antwoord op hun "bonjour!". Ze vinden het prachtig met ons te babbelen en als we iets in het Nederlands in hun schriftjes schrijven, zijn ze helemaal in hun nopjes. Die gaan vanmiddag de blits maken op school;-) Als we op de terugweg naar het centrum zijn, zien we tot onze grote verbazing een nieuwe dikke Mercedes ergens voor een huisje staan. Kennelijk zijn er toch lui die wel ergens geld mee verdienen hier. Terug in het centrum doen we nog een paar boodschappen bij een kleine winkel, die de naam supermarkt niet mag hebben, maar waar ze wel verse sla, bleekselderij en zelfs kaas, vleeswaren en yoghurt hebben. Dan snel met de aluguer terug naar Palmeira. Daar komt net een vissersbootje terug van zee met verse vis. We kopen twee vissen en gaan terug naar de boot waar we genieten van een welverdiende lunch.

   

 

09-02 Palmeira/Ilha do Sal - Slippertje

"Wat doen we? Naar de kade of de dinghy gewoon op het strand?" "Gewoon op het strand", besluit Henk. Dus gaan we naar de kant met twee flesjes water en een oude handdoek om zout en zand van onze voeten te spoelen voor we onze schoenen aantrekken. De slippers waar we mee door het water lopen gaan in een plastic zakje in het bootje, samen met de lege flesjes en de handdoek. We gaan vandaag naar Pedra de Lume aan de noordoost kant van het eiland. Er is daar een oude zoutmijn in de krater van een vulkaan die we willen bekijken. Voordat we de aluguer nemen, lopen we eerst langs het politiebureau. We willen graag morgen of overmorgen vertrekken. Het blijkt dat als we uitchecken we binnen vierentwintig uur daadwerkelijk weg moeten zijn, dus denken we er nog maar even over na. Bovendien heeft Henk zijn paspoort niet bij zich en dat is wel nodig om de bootpapieren terug te krijgen. Dus op naar Pedra de Lume. Het vinden van een aluguer kost geen enkele moeite. Er rijden er de hele dag door meerdere. Wat dat betreft is het openbaar vervoer hier prima. Er rijden geen bussen zoals in Nederland, maar kleine busjes. Die rijden ook niet op een bepaalde tijd, maar gewoon de hele dag door. Is een busje vol of bijna vol, dan vertrekt de chauffeur naar het volgende dorp, Espargos. Vanuit daar kun je dan weer verder. Onze chauffeur wil ons prima naar Pedra de Lume brengen. Geen overstap nodig dus. Omdat er in Pedra de Lume geen busjes klaar staan voor de reis terug, spreken we af dat deze chauffeur ons om vijf uur weer ophaalt. Nu maar hopen dat hij woord houdt, want anders hebben we wel weer een uitdaging om terug te komen.

We lopen door een tunneltje en komen dan in de grote krater van deze oude inactieve vulkaan. Binnenin is een groot basin met zout water. Je kunt er in drijven, net als in de Dode Zee. We waren eigenlijk wel van plan dat te doen, maar we vinden het, nu we er zijn, toch wel koud door de harde wind. Als je het zoute water af wilt douchen, moet je eerst weer een heel stuk terug lopen, waar een eenvoudige buitendouche is. Het trekt ons niet zo, dus maken we een prachtige wandeling door de krater. Helaas heb ik mijn fotocamera niet mee. Tot nu toe heb ik die sowieso nog niet mee gehad naar de wal. We houden het lekker low profile om te voorkomen dat er eventueel ingebroken wordt in de boot. De mensen hier hebben nu eenmaal niet veel, dus wij passen ons daarop aan en lopen niet te koop met onze spullen. Achteraf had ik hier wel de camera in mijn rugzakje mee naar toe kunnen nemen, omdat het een toeristische attractie is en ze hier toch niet weten dat we met onze boot in Palmeira liggen. Maar goed, we houden het maar bij filmpjes en foto’s maken met de Gopro.

         

 

Nadat we alles hier hebben bekeken, willen we iets eten in het restaurantje in de krater. Nou dat is een dikke tegenvaller. Ze hebben helemaal niets, alleen wat kleine zakjes chips en frisdrank. Nou dan maar een colaatje met een zakje chips om de honger te stillen. Even later vinden we het wel welletjes en lopen de krater weer uit. We bekijken de rest van de omgeving en wachten op een klein geïmproviseerd bankje op ons busje. We zijn razend benieuwd of de chauffeur woord houdt en ons inderdaad weer op komt pikken op de afgesproken tijd. Om kwart voor vijf komt hij al aanrijden. We zijn blij dat hij er is en hij is ook blij dat wij er zijn, zien we aan zijn brede lach.

Als we terugkomen bij onze dinghy zien we tot onze verbazing dat zowel de slippers van Henk als die van mij weg zijn. Ach, als je zo arm bent dat je kennelijk een paar oude aftandse slippers moet stelen, dan zul je het ook wel meer nodig hebben dan wij. We hopen maar dat degene die ze heeft meegenomen er veel plezier van heeft. Wij kopen wel weer andere.

10-02 Ilha do Sal - Ontstoffen

"Het lijkt erop dat het hier minder stoffig is, maar we zullen het morgen wel zien". Ik heb net de kuip ontdaan van een hele lading rood stof. De rest van de boot zit er nog onder. Het dek is bedekt met een dikke laag, net als alle lijnen, lieren en zonnepanelen. We zijn net vier mijl verder gevaren en liggen nu in de Baia da Mordeira. Dit schijnt één van de mooiste ankerbaaien van de Kaap Verden te zijn, maar vooralsnog waait het dat het rookt en hobbelen we op de golven. Gelukkig is er geen swell en liggen we vlak onder de kust, dus echt hoog zullen de golven niet worden. We hebben vijftig meter ketting uit en liggen als een huis. Naast de boot ontdoen we ook onszelf van het stof. We hebben een klein stukje moeten motoren omdat het om de bocht de baai in niet bezeild was, dus we hebben heet water. Wat kan een warme douche toch verschrikkelijk lekker zijn!

Morgen maar eens zien of we de rest van Romlea weer een beetje schoon kunnen krijgen. Desnoods maar met zout water hebben we vanmiddag besloten.

    

 

11-02 Ilha do Sal - Luie zondag

"Het lijkt erop dat de wind eindelijk minder gaat worden." Ik heb net mijn kop maar weer eens naar buiten gestoken boven de buiskap en dit keer zonder dat mijn haren zowat van mijn hoofd waaien. "De golven zijn ook al een stuk minder zo te voelen", antwoordt Henk. Zou het dan eindelijk ophouden met heel hard waaien? Volgens de weerkaarten moet het vanaf morgen een stuk rustiger worden. We hopen het maar, want we willen graag verder naar Boavista. Vandaag heeft het in ieder geval de hele dag door nog behoorlijk geblazen, dus hebben we maar wat aangerommeld.

In de ochtend is het nog bewolkt, dus lekker rustig opstaan, ontbijten en koffie drinken. Om een uur of twaalf komt dan eindelijk het zonnetje door, dus mooie gelegenheid voor Henk om water te maken. Ik tag nog wat foto’s, zodat het fotoarchief weer bij is en dan is het al weer lunchtijd. Na de lunch zitten we lekker lui in de kuip van de zon te genieten. Zolang we in de kuip achter de buiskap zitten, is het heerlijk. Het schoonmaken van het dek laten we maar even voor wat het is. De wind blaast al een groot deel van het zandstof weg. Alleen de zonnepanelen krijgen een poetsbeurt, want dat scheelt in de energieopbrengst.

 

 

  Terug naar beginpagina