18-07 Aankomst Studland Bay, babynieuws en een bumpy ride! 

Eenmaal verder op zee, na het verlaten van de Solent, blijkt dat er toch behoorlijke zeegang is en besluiten we als de golven ook in Studland Bay zo hoog zijn, we alsnog naar Poole Harbour uitwijken. We varen rustig die kant op en kruisen een beetje af, zodat we niet teveel heen en weer hobbelen.

Aangekomen bij Studland Bay blijken de golven acceptabel genoeg om te ankeren. We liggen op een prachtige plek vlakbij Old Harry's Wife. Een schitterende rotspartij aan het eind van de steile kust.

           

"Kijk eens naar die wolk. Hij rolt!" Aj, dat betekent niet veel goeds. Een rolwolk is de voorbode van ellende. En dat blijkt! Het begint heel hard te waaien en de golven nemen toe. Gelukkig hebben we vijftig meter ketting uit, dus er hoeft geen ketting bij. We liggen als een huis en zien de wind oplopen tot over de dertig knopen. Niet echt comfortabel. Als er ook nog een klapje onweer uit de bui komt, koppelt Henk toch maar even onze antennes af. Dit weer zat niet in de weerkaart! Gelukkig neemt de wind weer af als de bui voorbij is en we gaan ervan uit dat de weerkaarten verder kloppen. Oftewel, rond twaalf uur neemt de wind af en draait naar zuid-west.

En dan is er babynieuws! Stephanie is bevallen van een zoon! Jesse heet hij en we zien een eerste foto op de familie-app. Prachtig zo'n pas geboren mannetje:-)

Om een uur of tien gaan we slapen. Om twaalf uur word ik wakker en het waait nog steeds hard uit het oosten. Om half drie word ik opnieuw wakker. De wind is weer flink toegenomen en zit nog steeds in het oosten! Weer onweer! We proberen maar weer te slapen. We liggen als een huis en er staan twee ankerwachten aan, dus geen reden voor zorg. Oncomfortabel is het natuurlijk wel!

19-07 Studland Bay - Bxxxxx* and the iron lady

Als we 's-ochtends wakker worden is alles rustig, de wind is afgenomen en komt nu inderdaad uit het zuid-westen. Alleen nog wat swell uit het oosten, maar die neemt vanzelf af. De lucht is grijs en het is wat mistig. We slapen lekker uit na een onrustige nacht.

Er staat nog steeds een stevige wind als er eind van de middag een jacht komt aanvaren met de spinnaker om de genua gedraaid. We nemen aan dat ze voor anker zullen gaan, maar dat blijkt niet het geval. Ze gaan rondjes varen om te proberen de spinnaker teruggedraaid te krijgen. Is dat nou wel zo'n goed idee met deze wind? Even later blijkt dat het inderdaad geen goed idee was. Ze moeten nog twee rondjes maken om de laatste draaiingen eruit te krijgen, maar omdat de spinnaker inmiddels vol word geblazen door de wind, krijgen ze de kop niet meer door de wind. Dat gaat helemaal niet goed! We zetten de marifoon aan en horen dat ze inmiddels om assistentie hebben gevraagd. Ze krijgen de spinnaker wel een stukje, maar niet helemaal naar beneden. Van een klein probleem, hebben ze nu een groot probleem gemaakt!

Ze varen rustig richting Poole en we zien dat het ze uiteindelijk toch lukt de spinnaker naar beneden en aan boord te krijgen. "Solent Coastguard, Solent Coastguard, Solent Coastguard. This is Bxxxxx, Bxxxxx". De dame aan boord roept de Solent Coastguard weer op met de mededeling dat ze de spinnaker alsnog naar beneden hebben gekregen en dat assistentie niet langer nodig is. "We will anchor and get a grasp on reality again!", klinkt de bedeesde stem van de dame aan boord in antwoord op de vraag hoe het met ze gaat. Wat een geweldig cool wijf! Henk heeft inmiddels gezien dat het een oudere dame is. Ze blijft "completely calm" en resoluut.

Even later vraagt de Swanage Lifeboat of het goed met ze gaat. "The guys are sorting out the mess on the foredeck", is het antwoord van deze iron lady. De Coastguard vraagt of ze voor trainingsdoeleinden even aan boord mogen komen. Ze waren toch al onderweg voor assistentie. Ja hoor, dat mag. "Can you slowly count to ten ma'm, so we can trace your exact location?". "One, two, three, four, five, six, seven, eight, nine, ten", klinkt het met een treurigheid die Simon Carmiggelt niet zou misstaan. "Would you like to come to starboard or port?", klinkt het opnieuw door de marifoon. "Port will be fine ma'm." "Would you like me to put out some fenders?" "That would be great, thank you."

Even later zet de lifeboat drie man aan dek, die even aan boord blijven en dan weer vertrekken. De Bxxxxx gaat voor anker, wat ook nog enige moeite kost. Dan neemt de wind af en keert de rust terug.

      

 

20-07 Studland Bay - Waterchampagne en slecht nieuws

Omdat er nog een stevige westenwind staat blijven we lekker voor anker in Studland Bay. Mooie dag om de watermaker in orde te maken en te testen.

"Thea, het is zover! Kom je proosten met zeewaterchampagne?". Henk heeft al twee glazen klaar gezet en tapt ze vol met ons eerste gezuiverde zeewater. Voorzichtig probeer ik een eerste slok. Nou, dat smaakt prima! Niks mis mee. Henk heeft er iets meer moeite mee, maar dat zit toch echt tussen zijn oren. Het is natuurlijk ook een gek idee om zeewater te drinken. Alles in je lijf zegt je dat het niet ok is om zeewater te drinken. Daar zijn we mee opgevoed. Maar dit water is glashelder en smaakt uitstekend. Geen spoortje zout meer te bekennen. Henk houdt nog een slag om de arm. "Als ik aan de loop ben morgen, dan weten we hoe het komt!". We gaan het meemaken.

Even later komt er geen goed bericht binnen op de whatsapp. Mijn moeder was voor een blaasonderzoek naar het ziekenhuis en blijkt een poliep te hebben in de blaas. Dat is in principe kwaadaardig en moet operatief worden verwijderd. Afhankelijk van het weefselonderzoek wordt bepaald of het al dan niet blaaskanker is. Eén augustus heeft ze een afspraak bij de anesthesioloog en wordt de operatiedatum bekend. Dat wordt een spannende periode. We hopen er het beste van.

Omdat de wind 180 graden is gedraaid en vanmiddag het weer behoorlijk hard waaide, is ons anker gaan krabben. Het heeft inmiddels wel weer opnieuw gepakt, maar we zijn toch een stuk verplaatst en vertrouwen het niet helemaal. Na het avondeten gaan we ankerop en verplaatsen meteen naar een ander deel van de baai, waar we nog iets meer beschutting en minder golven verwachten.

21-07 Studland Bay - Riders on the storm

Vandaag is het slecht weer. Harde wind tot tegen de dertig knopen en 's-middags regen. We liggen niet ver van de kant, maar hebben alsnog behoorlijke golven. De wind giert door het want. Het is maar goed dat we ingeslingerd zijn, want je zou er zeeziek van worden. Dit is dag drie op rij met harde wind. We beginnen het nu wel een beetje zat te worden. Volgens de weerberichten neemt de wind in de loop van de middag af, maar het is inmiddels vier uur en we merken daar nog helemaal niets van.

Hoezo is het zomer?

Oh ja, we zijn niet ziek geworden van het zeewater;-)

In de loop van de avond is de rust eindelijk weergekeerd. We zien nog net de laatste zonnestralen voor de zon onder gaat. Dit levert een heel bijzonder licht op. Er zijn nog donkere luchten te zien terwijl Old Harry wordt aangelicht door de zon. Het lukt me om het lichteffect vast te leggen in een aantal foto's.

           

 

22-07 Studland Bay - Gezelschap

Nog steeds is het wisselvallig weer met harde wind. Gelukkig uit de goeie hoek voor wat betreft ankeren. Het is aardig druk aan het worden op de ankerplek ondanks het weer. In het begin van de middag krijgen we gezelschap van nog een wereldzeilboot uit Nederland, de Hajo. Het is voor het eerst dat we collega wereldzeilers tegen komen onderweg. We roepen ze op via de marifoon en hebben even kort een praatje.

 

 

23-07 Studland Bay - Lazy Sunday

Als het goed is wordt het vandaag de laatste dag hier. De Hajo is al op tijd vertrokken. Zij wachten kennelijk niet op het betere weer van morgen. Nou wij wel en dat is maar goed ook. Toch nog weer behoorlijk harde wind en veel regen. Daar houden wij niet zo van. Als na het avondeten de wind is gaan liggen en er nog een zonnetje te voorschijn komt, gaan we voor het eerst sinds we hier zijn, naar de wal met onze dinghy. We maken een prachtige wandeling naar Old Harry's Rock en zien heel veel konijnen op weg daar naartoe.

24-07 Studland Bay - Eindelijk weer op weg!

Vandaag dan toch eindelijk ankerop en op weg naar Lulworth Cove. Het is lekker zonnig en er staat een prima noordenwind. We vertrekken na het ontbijt en zijn rond drie uur in de Cove. Het is hier prachtig en met deze wind goed beschut. Als we aankomen is het nog lekker rustig. Er liggen vier andere boten voor anker. Tegen de avond komen er steeds meer bij. Uiteindelijk ligt de Cove behoorlijk vol.

Na het eten varen we naar de kant om een stukje te lopen en mooie foto's te maken.

Omdat we weer warm water in de boiler hebben, kunnen we een lekkere douche nemen aan boord. Vandaag voor het eerst in onze eigen douche mijn haar gewassen. Dat is nog best wat gedoe met dat lange haar van mij, maar het lukt. We gebruiken de douche aan boord niet zo heel vaak. Meestal wassen we ons gewoon bij de wastafel en douchen we wel als we in een haven liggen. Maar als we langer achter elkaar ankeren dan is het toch wel lekker als je even kan douchen. Dat kan dan alleen als we de motor aan hebben gehad, zodat het water in de boiler heet is. Vandaag was dat zo om weg te varen uit Studland Bay en om hier binnen te varen. Dat is net voldoende om het water op een lekkere temperatuur te krijgen. Kort douchen is het credo, want we hebben natuurlijk geen oneindige hoeveelheid water in de tank ;-)

           

 

25-07 Lulworth Cove - Van vakantiedrukte naar eenzaam en alleen

Het lijkt wel of alle Engelsen met vakantie zijn naar Lulworth Cove! De strandjes zitten vol, het grasveld op de heuvel zit vol en in de Cove zelf is het een drukte van belang met kano's, supboards, zwemmers en kleine bootjes. En dan natuurlijk alle boten nog voor anker. Maar aan het eind van de dag zijn alle vakantiegangers huiswaarts gekeerd en liggen we als enige nog in de Cove naast natuurlijk de lokale vissersbootjes. Een rare gewaarwording. Zelfs mensen die pas vanmiddag aankwamen zijn al weer vertrokken. Is daar een reden voor? We bestuderen nog een keer de weerkaarten en luisteren naar het weerbericht van de kustwacht. West tot zuidwesten wind en morgenvroeg kort even zuid 10 tot 15 knopen zeggen zowel de kaart als het weerbericht. Mwah, dat laatste kan even wat oncomfortabel zijn, maar niet direct reden tot zorg lijkt Henk. Ik twijfel nog. We zorgen in ieder geval toch maar dat alles gereed is om als het nodig is snel te vertrekken. Verder zetten we de ankerwacht redelijk krap. Dat heeft als eventueel nadeel dat hij vannacht een keer onnodig af gaat, maar dat nemen we maar op de koop toe. Als om even na acht uur er nog een Engels zeiljacht komt ankeren, voelen we ons toch een stukje zekerder dat we geen fout besluit hebben genomen. Ik ben benieuwd!

     

 

26-07 Lulworth Cove - Anchor Track Alarm!

Om ongeveer drie uur 's-nachts klinkt het keihard: "Anchor Track alarm!!! Anchor Track alarm!!! Anchor track alarm!!!". We schrikken wakker uit een diepe slaap, kijken op de iPad aan het voeteneind van ons bed naar het patroon dat we daar zien en springen meteen ons bed uit. Het blijkt, als we buiten om ons heen kijken, gelukkig vals alarm. De wind is gedraaid en het tij ook, dus we liggen 180 graden gedraaid ten opzichte van toen we naar bed gingen. Omdat we de ankerwacht krap hadden staan, ging het uiteraard af. Met een nog hoog adrenalinegehalte kruipen we weer in bed. Ik kom daardoor lastig weer in slaap en hoor de broodbakmachine kneden om vier uur. Dan val ik uiteindelijk toch weer in slaap.

We staan rustig op en besluiten vandaag naar Weymouth te varen. Dat is maar zes mijl varen, maar we moeten wel kruisen. Uiteindelijk leggen we elf mijl af. We begrijpen nu wel waarom de Cove gister leegliep. Niet vanwege de zuidenwind of harde wind, maar gewoon omdat het grauw, grijs en regenachtig is.

We meren af aan de kade in Weymouth, nuttigen een late lunch en gaan boodschappen doen. Weymouth is een gezellig plaatsje en heeft een grote supermarkt. Flink inkopen dus!

 

*: Het gebruik van een marifoon gaat gepaard met geheimhoudingsplicht. Vandaar dat de naam van dit jacht verder niet wordt genoemd.

 

  Terug naar beginpagina