01-01 t/m 10-01 Holwerd - De tijd vliegt!

 

Ik zit voor ik het weet al weer in het vliegtuig terug naar Gran Canaria en ben toe aan vakantie!;-) De twee weken in Nederland zijn omgevlogen. Mijn dagen waren gevuld met familiebezoek en inkopen doen. In het ruim zit een tas vol met bootspullen en in de bagageruimte boven mijn hoofd bevindt zich nog een tas vol. Gister is op het laatste moment nog een spruitstuk voor onze Knor vanuit Engeland bezorgd. Henk kwam er maandag achter dat er een gat in de oude zit, dus met wat kunst- en vliegwerk is het gelukkig gelukt een nieuwe in Holwerd te bezorgen.

 

    


Natuurlijk had mijn handbagage de volle aandacht van de beveiliging op Schiphol. Hoeveel vrouwen met grijsblond haar hebben er nu een trafo, diodebrug en spruitstuk voor een dieselmotor in hun handbagage? Ik ben benieuwd of mijn tas in het ruim heelhuids overkomt, want daar zitten onder andere twee nieuwe Co2 vervangingssetjes voor onze reddingsvesten in. Geen idee of ze eigenlijk wel mee mogen, maar ik heb nergens gelezen van niet. Het is tenslotte onschuldig spul.

 

    


Het was fijn om alle familie weer even te zien. Uiteraard wilde iedereen graag de foto’s zien, dus heb ik in totaal een keer of negen onze reis van de afgelopen zeven maanden voorbij zien komen. Ik ben blij dat ik twee weken ben gegaan en niet maar één, want zelfs twee weken waren bijna te kort om alles te doen wat ik wilde en alle familie te bezoeken.

Ondertussen is Romlea weer helemaal hersteld van de in Porto Santo opgelopen schade en heeft Henk ook een boel andere klussen en klusjes kunnen doen. Morgen gaat ze weer het water in en kunnen we onze reis hervatten. We hebben er ontzettend veel zin in!


11-01 Gran Canaria - Thuisbezorgd met humor

 

"Mijn man moet ook nog mee!", zeg ik tegen de taxichauffeur als hij weg rijdt van de taxistandplaats. Hij stopt ogenblikkelijk de taxi en begint hard te lachen en ik lach met hem mee. Het is een grap die hij natuurlijk vaker uithaalt, maar ik vind het wel humor. We hebben net zoveel inkopen gedaan bij de supermarkt, dat we hebben besloten de taxi terug naar de haven te nemen. Henk brengt de karren terug naar de supermarkt, terwijl ik alvast plaats neem in de taxi. Koren op de molen van de chauffeur natuurlijk. Vijf minuten later zijn we al weer bij de haven en zijn alle boodschappen uitgeladen. Hulde aan deze chauffeur die zonder pardon onze boodschappen in en uit zijn taxi laadt.

Om drie uur is het dan zover, Romlea gaat het water weer in. Ze is verschrikkelijk vies geworden in die twee weken op de werf, dus na het water tanken, spoelen we eerst alle drab van het dek. En dan op naar de ankerplaats.

We hebben nog maar net het eten op als Denis, Big Steve en zijn vriendin Chinatsu aan boord stappen voor een biertje. Het is een gezellig weerzien met de Engelse clan, maar we willen toch echt morgen vertrekken.


12-01 Gran Canaria - Bakkertje deeg in de bocht

 

Als we net vertrokken zijn uit de haven gaat de telefoon. Het is Ian met de vraag waar wij zo snel naar toe gaan. Tja, we hebben nu echt wel genoeg van Las Palmas en zijn onderweg naar de andere kant van het eiland. We willen naar Las Nieves en vandaar de oversteek naar Tenerife maken. Op aanraden van Denis gaan we via de noordkant van Gran Canaria, omdat na vandaag de wind weer gaat toenemen en we vanaf de zuidkant dan een behoorlijk harde wind kunnen verwachten in de beruchte acceleratiezône tussen Gran Canaria en Tenerife. Ian wenst ons een goede reis. Hij blijft nog even in Las Palmas in afwachting van onderdelen.

 

    


"En, hoe is hij geworden?", vraag ik Henk als hij het brood uit de machine heeft gehaald. We hebben gister onder andere meel ingekocht. De voorraad uit Nederland is inmiddels behoorlijk geslonken en we willen liever geen meel op de Kaap Verden kopen. Om zeker te weten dat we ook van het Canarische meel een fatsoenlijk brood kunnen bakken, maak ik vandaag een brood met dit nieuwe meel. "Ga zelf maar kijken". Aj, dat voorspelt niet veel goeds. Ik verwacht een klein brood of een veel te veel gerezen brood of zoiets. Oftewel niet helemaal gelukt, maar wel eetbaar. Maar als ik in de broodpan kijk, zie ik iets dat in de verste verte nog niet op een brood lijkt! Het is droog meel met zo her en der een balletje deeg erin. Het lijkt wel of ik er geen water in heb gedaan, maar dat is zeker niet het geval. Als we even later in Las Nieves voor anker liggen, belt Henk met de leverancier van het meel. En wat blijkt? We hebben geen meel gekocht, maar gofio, een lokale specialiteit. Gemaakt van graan en gemalen in een molen, maar geen meel dat geschikt is om brood van te bakken. De dame van de leverancier, belooft ons een aantal recepten te sturen. Nou maar hopen dat het goede en lekkere recepten zijn, want we hebben vijftien kilo van dat spul!


13-01 Gran Canaria - Net Porto Santo

 

"We krabben!", zeg ik na onze iPad met het ankertrack gecheckt te hebben. "Nou, ik eet eerst mijn broodje even op. Gaan we daarna wel herankeren", klinkt het antwoord uit de kuip. En dat bevalt me geenszins, maar ik wil dan ook altijd wat sneller actie nemen dan Henk. We liggen weer eens op de millimeter geankerd in het kleine baaitje van de haven van Las Nieves. Aan de ene kant een strandje met even verderop rotsen en aan de andere kant de ferrykade. Als ik tijdens de lunch de ankerketting een raar geluid hoor maken en de twee rotsen links van ons dichterbij komen, kijk ik toch even op de iPad om zeker te zijn dat we inderdaad krabben. Las Nieves is omringd met hoge bergen en sinds het eind van de ochtend hebben we hier hetzelfde verschijnsel als op Porto Santo: valwinden. En dat is niet fijn, want in tegenstelling tot Porto Santo hebben we hier maar twintig meter ketting uit, omdat er simpelweg geen ruimte is voor meer. We voelen ons er niet senang bij en willen morgen verder naar Tenerife. Vanaf maandag gaat het veel harder waaien vanuit dezelfde hoek. Dan moet het hier helemaal niet meer te doen zijn, dus wegwezen!

 

             

 


14-01 Tenerife - Acceleratiefun

 

De Canarische eilanden staan bekend om de beruchte acceleratiezônes tussen de eilanden. Die tussen Gran Canaria en Tenerife is de belangrijkste. De wind heeft op de oceaan vrij spel tot hij de eilanden op zijn pad vindt. Door de hoge bergen van de eilanden versnelt de wind tussen de eilanden. Op sommige plekken staat er daardoor zo’n tien tot vijftien knopen meer wind. De windvoorspelling voor vandaag is zo’n vijftien tot twintig knopen, dus dat betekent in de acceleratiezône vijfentwintig tot vijfendertig knopen. En dat is best veel. Omdat we al van tevoren rekening houden met deze windversnelling, door onze koers en zeilvoering erop aan te passen, vinden wij het eigenlijk heel erg meevallen. Met alleen een dubbelgereefde genua surfen we zo nu en dan met negen knopen van de golven af. Dat schiet lekker op en Romlea is in haar element! Aan het eind van de dag valt het anker in de baai bij Los Cristianos. En nu maar hopen dat het fenomeen valwinden hier niet aan de orde is, want vanaf morgen gaat het harder waaien. Dinsdag zelfs dertig knopen is de voorspelling.

 

       

 


15-01 Tenerife - Cliffhangers

 

"Zijn dat twee kerels daar op de rotsen?", vraagt Henk. Het is prachtig weer vandaag en we blijken voor een HOP te liggen. Leven en laten leven, maar we vinden het niet nodig getuige te zijn!


16-01 Tenerife - Kleine miscalculatie

 

We worden wakker en Romlea ligt behoorlijk op de golven te hobbelen. We hadden gedacht hier goed beschut te liggen voor de dertig knopen wind van vandaag, maar het tegendeel blijkt het geval. De noordoosten wind blijkt zo om het eiland te krullen dat we hier zuidwesten wind hebben en in plaats van beschut liggen we vol op de wind. Gelukkig waait het hier geen dertig knopen, maar de zee bouwt voldoende op om het oncomfortabel te maken. Tja, wat nu? We kunnen terug de hoek om naar Las Galletas, maar we verwachten hoge golven en tegenwind zodra we de hoek om komen. Verder de kust langs naar Los Gigantes, lijkt ons ook geen optie. We kunnen daar niet in de haven liggen omdat we te breed zijn en de gok dat ook daar de ankerplaats te hobbelig is, durven we niet te nemen. Hier blijven is ook geen optie, want de golven beginnen verder op te bouwen. Dan rest er nog maar één mogelijkheid, oversteken naar La Gomera. Het betekent dat we door twee acceleratiezônes moeten. De eerste zal te doen zijn, de tweede wordt spannend, want daar zitten we in de harde noordooster plus acceleratie.

We vertrekken met een meer dan dubbel gereefde genua. Dat lijkt in het begin een tikkie overdreven, maar als we een mijltje uit de kust zijn is het meer dan voldoende om ons met acht knopen door de golven te trekken. De wind waait tegen de dertig knopen en zo nu en dan in vlagen daarboven. En dat is dan de werkelijke wind, want de schijnbare ligt nog wel een paar knopen hoger. Het is te doen, maar fijn relaxed zeilen is het zeker niet. Na vijf mijl zijn we uit de zuidwester en wordt de wind pal west met een knoopje of twaalf. We zijn door de eerste acceleratiezône heen. De knor gaat aan, want kruisen brengt ons nergens met deze wind en golven. Het is in totaal zo’n eenentwintig mijl naar La Gomera. We hebben er net zes opzitten. Na een mijltje of vijf zien we verderop op zee al weer witte koppen op de golven. "Dat wordt een uitdaging straks zo te zien", zeg ik tegen Henk. "Ik begrijp nu waarom die ferries hier met bogen varen. Ze mijden de acceleratiezônes". Henk is het daar niet mee eens, volgens hem ontwijken ze de walvissen die hier schijnen te zitten. Even verderop zien we een tweetal catamarans dobberen die kennelijk met toeristen naar walvissen aan het kijken zijn. Henk ziet een walvis vlak achter ons, maar die laat helaas maar één keer even zien dat hij er is. En dan ruimt de wind en trekt aan. We zetten de genua weer, maar dit keer nog verder gereefd dan eerder. Het lijkt overdreven in het begin, maar als we een mijltje verder zijn trekt de wind opnieuw aan tot dertig knopen en tikken we even later de veertig knopen met regelmaat aan. De golven zijn hier aanmerkelijk hoger dan in de vorige zône, omdat ze vanaf het noordwesten komen en vrij spel hebben vanaf de oceaan. Tot aan La Gomera is het een uitdagend stuk zeilen en krijgen we regelmatig een flinke golf over die de kuip vol water zet. Ik tel de mijlen af, nog zes, nog vijf, ... en dan zijn we er. Na negen mijl hard werken zijn we achter de muur van de haven van La Gomera. "How was it out there?", vraagt één van de zeilers die ons helpt aanmeren. "Challenging and salty!", antwoord ik. We zijn blij dat we binnen zijn:-)

 

  Terug naar beginpagina