20-02 Mar del Plata - Douanee

"Heb je het slot bij je?", vraag ik Henk als we de fietsjes in elkaar hebben gezet op de steiger. "Aj, vergeten. Ik ga wel even terug om hem op te halen". We moeten naar het clubgebouw van de YCA om te betalen en we willen langs de douane om alsnog te proberen het verblijf van de boot verlengd te krijgen. En daar moeten de fietsen echt wel op slot als we ze niet kwijt willen raken. Terwijl Henk met de dinghy terug gaat naar de boot, maak ik een praatje met Luis, de havenmeester van de YCA.

Even later komt Henk terug met het slot en kunnen we op weg. De portier van de YCA staat ons al op te wachten. Enne, de fietsjes kunnen we gewoon in het gebouw stallen:-)

We rekenen af en vertrekken vervolgens naar de douane. Volgens de Argentijnse wetgeving mag een buitenlandse boot acht maanden in het land zijn. Dat betekent voor ons dat we tot half april in Argentinië zouden mogen blijven met de boot. Henk was al eerder naar de douane om de boot te verlengen en toen is gezegd dat dat niet kon. Inmiddels hebben we op de website van de douane gevonden dat de regel inderdaad is dat een boot acht maanden mag blijven, dus we wagen opnieuw een poging om te verlengen.

We beginnen maar eens met het stellen van de vraag: "Klopt het dat een buitenlands jacht acht maanden in Argentinië mag blijven?". Het antwoord daarop is een volmondig ja, van de betreffende douanebeambte. Ah, dat is mooi! Dan willen wij graag de boot verlengen tot half april. Maar helaas dat kan dan weer niet. We snappen er helemaal niets van. Na een paar keer doorvragen blijkt dat de boot maar één keer verlengd mag worden en dat is al gebeurd in Tigre, dus helaas nog een keer verlengen gaat hem niet worden. Wij blijven ons verbazen en vertellen dat ook aan de inmiddels drie douaniers die ons helpen. In Buenos Aires is ons gezegd dat ze de boot toelaten zolang als ons visum geldig is met een maximum van acht maanden. Wordt ons visum verlengd, dan kunnen we ook de boot weer met dezelfde periode verlengen. De boot langer toelaten dan ons persoonlijk visum geldig is, doen ze niet. En we mogen maar één keer op en neer naar Uruguay om opnieuw acht maanden te krijgen. Hier in Mar del Plata doen ze het anders. Als je vanuit het buitenland hier aan komt krijg je meteen acht maanden voor de boot en die kun je daarna één keer met nog eens acht maanden verlengen. Eén van de douaniers laat ons zelfs het formulier van een andere boot zien, dat inderdaad acht maanden geldig is. Ook als we uitleggen hoe het er in Buenos Aires aan toe gaat, blijven de mannen op hun standpunt. Ze geven wel als tip mee, dat wanneer we vanuit Buenos Aires hier naar toe komen, we vooral eerst even naar Uruguay moeten gaan en vanaf daar naar Mar del Plata. Dan krijgen we van hun gegarandeerd acht maanden voor de boot!. We leggen ons er maar bij neer en vertrekken zodra er een weerwindow is naar Uruguay. Vanaf daar dan maar weer opnieuw naar Barlovento en inchecken bij de douane in Tigre in plaats van Buenos Aires Stad. Kijken of we daar wel acht maanden kunnen krijgen. Vooralsnog is het in ieder geval douanee!

21-02 Mar del Plata - Voorbereidingen

De weerkaarten zijn het nog niet allemaal met elkaar eens, maar er lijkt een weergaatje te komen in het weekend. We starten dus maar eens met de voorbereidingen om na twee maanden terug te zeilen naar Uruguay. Er dreigt de hele ochtend al onweer, dus Henk brengt mij naar de kant voor de boodschappen en blijft zelf voor de zekerheid op de boot.

’s-Middags is het weer eens veel te heet om echt aan het werk te gaan, dus doen we niet veel. Morgen maar een beetje op tijd opstaan dan om verder op te ruimen en vaarklaar te maken. We hebben sowieso nog wel even, want voor zaterdag kunnen we toch niet weg.

22-02 Mar del Plata - Tot november!

Omdat we zondagochtend willen vertrekken, gaan we naar de douane en migratie om uit te checken. Maar eerst lopen we even langs Luis van de YCA. Henk is een lijmklem en een hamer kwijt en denkt dat hij die vorige week per abuis op de steiger heeft laten liggen toen hij bezig was met het demonteren van het oude furlingsysteem. Tot onze verbazing komt Luis aanzetten met zowel de klem als de hamer! "Amigo!", roept Henk. Hij is helemaal blij dat iemand de spullen netjes bij Luis heeft ingeleverd. We vertellen dat we op weg gaan naar de douane en migratie om uit te checken. "Un momento", zegt Luis en hij pakt zijn telefoon. We maken eruit op dat de migratieambtenaar naar ons toekomt. En ja hoor, migrationes is er over een kwartier. Wat een service. We nemen plaats in wat Henk inmiddels "ons" kantoor is gaan noemen en wachten daar op de migratieambtenaar die inderdaad na een kwartiertje verschijnt. De beste man is al druk aan het stempelen als Henk hem voor de zekerheid nog even zegt dat we zondag van plan zijn te vertrekken. Aj, dat kan niet! Dan kan hij ons morgen pas uit stempelen in plaats van vandaag. We voelen ons wel een beetje schuldig dat hij morgen weer terug moet komen, maar hij zit er niet mee. Morgenavond om acht uur is hij er opnieuw. Alle papieren zijn al ingevuld, dus hij hoeft dan alleen nog maar te stempelen.

Op naar de douane dan maar. Daar moeten we even wachten op de juiste ambtenaar, want alleen hij kan ons een document geven waarmee de tijdelijke permisso wordt opgeheven en we een uitklaringsbewijs krijgen. Het is één van de mannen die er afgelopen woensdag ook bij was en het karwei is in no time gepiept. "A Noviembre", zegt hij. "Dan stempel ik jullie in voor acht maanden, geen probleem!". We zijn benieuwd.

23-02 Mar del Plata - Safety check

"En gelukt?", vraag ik als Henk terug komt van de Prefectura. De laatste horde die we moeten nemen is de safety check door de Prefectura. Henk gaat aan het begin van de middag naar de wal om ze te bezoeken, maar is al snel weer terug. "Nope, we moeten eerst de uitklaring van Immigratie afronden en pas daarna komt de Prefectura." Dat is wel een tegenvaller, want de immigratieambtenaar komt pas om acht uur vanavond. "Als ze dan maar wel meteen komen voor de check, want anders gaat onze planning om morgenochtend te vertrekken alsnog de mist in."

Na de lunch gaan we dan eerst maar proberen alsnog de oude furler helemaal uit elkaar te krijgen. Dat is nog maar ten dele gelukt en we willen eigenlijk het oude stag nog wel behouden als reserveonderdeel. Hoe we ook proberen, we krijgen de oude profielen met geen mogelijkheid gedemonteerd. Jammer dan van alle moeite, maar Pato de zeilmaker moet de boel dan maar doorzagen en afvoeren, zoals afgesproken. We gaan terug naar Romlea en eten op tijd, zodat we alles klaar hebben voor we weer naar de wal gaan voor de rest van onze uitklaring.

We gaan om zeven uur naar de kant, omdat we eerst nog even willen douchen. Tot onze verbazing staat de migratieambtenaar al voor het kantoortje van de YCA. Hij is maar wat vroeger gekomen, want er komt regen aan! Hij heeft geluk dat wij toevallig al eerder naar de wal zijn gegaan. Binnen een paar minuten hebben we de benodigde stempels in ons paspoort en vertrekt Henk voor de tweede keer vandaag naar de Prefectura. Ik neem vast een lekkere douche en wacht in "ons" kantoortje tot hij terug is.

In tegenstelling tot wat we hebben gezien bij collega zeilers, is er een ambtenaar meteen met hem meegelopen naar de YCA. Hij stapt samen met ons in de dinghy. Waar wij vanuit de dinghy eenvoudig de boot in klimmen is dat voor deze flink uit de kluiten gewassen jonge kerel nog niet zo gemakkelijk. Ik pak ons trappetje erbij, zodat hij wat gemakkelijker aan boord kan komen. Hij neemt zijn werk zeer serieus, want we moeten de complete lijst van de safety check door en vrijwel alle items aan hem laten zien. Oef, dat ging bij de andere boten toch een stuk makkelijker. Maar hopen dat het niet hebben van een aantal zaken, zoals een sextant, seinvlaggen en bijl, problemen op gaat leveren. Hij kijkt er heel serieus en moeilijk bij, de moed zinkt bij ons wel een beetje in de schoenen. Hebben wij weer, een regeltjesneuker. Als de lijst helemaal is doorgenomen, vult hij de zarpe in en stempelt de boel af. "Ik ben niet zo moeilijk hoor", zegt hij. "Maar houdt er rekening mee dat anderen dat wel zijn!". Opgelucht bedanken we hem en brengt Henk hem terug naar de kant.

Als hij even later terug komt, blijkt dat we er nog niet zijn! Hij moet nog een keer terug naar de kant, omdat de collega van Luis ons betalingsbewijs nog wil zien. Dus Henk gaat opnieuw terug. Je zou er het heen en weer van krijgen. Maar dan kunnen ook eindelijk de dinghy en motor opgeruimd worden. Ik maak ondertussen alles binnen klaar voor vertrek.

24-02 Mar del Plata - Op naar Juan Lacaze Uruguay

Omdat de wind gisteravond al naar de goede hoek is gegaan, besluiten we om niet in de ochtend, maar nog ’s-nachts te vertrekken. Om één uur starten we de motor en gooien los. Er staat een flinke wind op de kont en met een meer dan dubbel gereefde genua gaan we op weg. De zee is al behoorlijk hobbelig, dus rustig inslingeren zit er helaas niet in. Henk neemt de eerste wacht en ik probeer te slapen. Dat lukt niet echt, want ik ben meer bezig met proberen in bed te blijven liggen, dan dat ik kan slapen. Als ik de wacht van Henk overneem, heeft hij hetzelfde probleem. Nou ja, je rust toch uit ook al slaap je niet.

De harde wind houdt de hele dag aan en we blijven dan ook lekker op alleen een gereefde genua doorvaren. We vorderen gestaag. We zouden sneller kunnen, als we meer zeil zetten, maar vinden het eigenlijk wel prima zo. Comfort boven snelheid. Daarnaast moeten we weer een beetje ons vertrouwen in de boot terug winnen na onze ervaring van twee maanden geleden.

25-02 Atlantische Oceaan - Dubbele dag

In de loop van de dag verandert het prachtige heldere zeewater van de Zuidelijke Atlantische Oceaan in het bruine brakke water van de Rio de la Plata. We zijn weer terug op de rivier. Waar we normaal gesproken uitkijken naar weer een nieuwe plek met nieuwe ervaringen, keren we dit keer voor het eerst terug naar een bestemming waar we al eerder waren. Het is een dubbel gevoel. We hadden nu in Patagonië moeten zijn, maar varen in plaats daarvan in een gebied dat we inmiddels kennen. Maar het geeft ook rust. We kunnen nu eerst het vertrouwen in de boot weer terug krijgen, weer een hoop dingen van de nooit eindigende kluslijst afronden en in de buurt zijn als ons eerste kleinkind ter wereld komt.

In de loop van de dag neemt de wind wat af en varen we halve wind. We zetten het grootzeil gereefd bij en rollen de genua helemaal uit. In de middag is het heerlijk zeilen, maar is de wind ook grillig. Zo nu en dan valt hij helemaal weg om een paar minuten later weer flink aan te trekken. Het lijkt wel jojozeilen. We reven de genua maar weer en zeilen zo lekker verder. Het lijkt erop dat we diep in de nacht aan zullen komen in Juan Lacaze.

 

  Terug naar beginpagina