25-02 Atlantische Oceaan - Dubbele dag

In de loop van de dag verandert het prachtige heldere zeewater van de Zuidelijke Atlantische Oceaan in het bruine brakke water van de Rio de la Plata. We zijn weer terug op de rivier. Waar we normaal gesproken uitkijken naar weer een nieuwe plek met nieuwe ervaringen, keren we dit keer voor het eerst terug naar een bestemming waar we al eerder waren. Het is een dubbel gevoel. We hadden nu in Patagonië moeten zijn, maar varen in plaats daarvan in een gebied dat we inmiddels kennen. Maar het geeft ook rust. We kunnen nu eerst het vertrouwen in de boot weer terug krijgen, weer een hoop dingen van de nooit eindigende kluslijst afronden en in de buurt zijn als ons eerste kleinkind ter wereld komt.

In de loop van de dag neemt de wind wat af en varen we halve wind. We zetten het grootzeil gereefd bij en rollen de genua helemaal uit. In de middag is het heerlijk zeilen, maar is de wind ook grillig. Zo nu en dan valt hij helemaal weg om een paar minuten later weer flink aan te trekken. Het lijkt wel jojozeilen. We reven de genua maar weer en zeilen zo lekker verder. Het lijkt erop dat we diep in de nacht aan zullen komen in Juan Lacaze.

26-02 Juan Lacaze - Holwerd aan de rivier

"Control Prefectura Puerto Sauce, Control Prefectura Puerto Sauce, this is Saling Vessel Romlea, Romlea." Ik probeer de Prefectura van Juan Lacaze op te roepen, maar verwacht er niet veel van. Onze ervaring is, dat zodra ze iemand Engels horen spreken, de jongens en meisjes van de Prefectura niet thuis geven. "Al iets terug gehoord?", vraagt Henk. "Nee, helemaal niets". Ik probeer het ook nog eens op onze andere marifoon, maar het blijft stil aan de andere kant. Jammer dan, want er is nu werk aan de winkel. Ik heb mijn best gedaan. We starten de motor en halen de zeilen binnen.

"Zie jij het rode havenlicht?", vraag ik aan Henk. "Nope. Ik zie het groene wel." "Ja, dat zie ik ook, maar ik vind de rode veel belangrijker." Het rode licht staat op het eind van de pier en dat moet ik aan stuurboord houden om niet op de pier te varen. We kunnen het licht geen van beiden vinden, dus we moeten echt vertrouwen dat onze kaart klopt. Op het moment dat we naast het havenhoofd moeten zijn, schijnt Henk met onze grote zaklamp en zien we het baken. Mooi dat er geen lamp brandt op het vermaledijde ding. "Ongelooflijk zeg! Dat is echt levensgevaarlijk!", roep ik uit. We varen om de pier heen en gaan op zoek naar een plekje. Dan horen we een oproep op de marifoon. "Roepen ze ons op?", vraagt Henk. Ik kon het maar half verstaan, dus heb eerlijk gezegd geen idee. Henk geeft me de handmarifoon en loopt naar het voordek om uit te kijken naar een mooringboei. Dan hoor ik opnieuw een oproep en beantwoord die maar met het verzoek om een ligplaats. Geen antwoord. Maar er staan wel drie man op de kant met een zaklamp te gebaren naar een lege plek! Kijk, ze geven dan wel geen antwoord, maar staan wel klaar om ons te helpen. Als we nog maar amper vast liggen komt er een heel verhaal in het Spaans, wat we na enige moeite begrijpen. Wat blijkt, de Prefectura in Mar del Plata heeft contact met de Prefectura hier opgenomen, omdat ze ons kwijt waren. We horen het vol verbazing aan. We hebben op de kop af achtenveertig uur over de tocht gedaan, conform wat we hadden aangegeven. Verder hebben we netjes onze positie via mail doorgegeven op het gevraagde moment. Maar goed, ze gaan Mar del Plata bellen dat we in goede gezondheid zijn aangekomen. Stel je voor dat de Nederlandse Kustwacht alle jachten die op weg gaan op de Noordzee naar bijvoorbeeld Engeland, op deze manier zouden volgen. We nemen het maar ter kennisgeving aan en kruipen onze kooi in.

We slapen lekker uit en gaan na de koffie inchecken bij de haven en op weg naar de Prefectura. Daar horen we helemaal niets meer over het feit dat we "zoek" waren. Uiteraard zijn er ook hier weer vier man bezig met de incheck en worden al onze papieren gekopieerd. Douane zit hier niet en hoeven we ook niet naar toe, immigratie moeten we in Colonia doen, een uurtje rijden met de bus hier vandaan. Nou dat wordt dan morgen, eerst maar eens internet regelen en de omgeving hier een beetje verkennen. Juan Lacaze is een kleine plaats, dat ons een beetje aan Holwerd doet denken. Met één verschil, dit dorp ligt al aan het water!

    

 

27-02 Juan Lacaze - Money, money, money

"Hmm, anders moeten we maar geld lenen van onze buren", verzucht ik nadat we poging nummer drie hebben ondernomen om buskaartjes te kopen. We willen vandaag met de bus naar Colonia om ons in te stempelen bij Immigratie. Na de koffie gaan we op pad naar het kantoortje van één van de lokale busondernemingen om kaartjes te kopen. We zijn helaas net te laat, want het kantoortje is om twaalf uur gesloten. De bus die we willen nemen gaat om twee uur en kwart voor twee gaat het kantoor weer open, dus dat is prima. We maken een wandeling door het dorp om het nog wat verder te bekijken hier en keren dan terug naar Romlea voor de lunch.

Na de lunch gaan we opnieuw vol goede moed weer op pad. Als we bij het kantoortje komen blijkt dat we daar helemaal geen kaartje kunnen kopen, maar dat gewoon in de bus kunnen doen. Er is alleen één grote maar, we kunnen alleen contant betalen. En dat is een probleem, want het is ons gister niet gelukt geld te pinnen bij de lokale bank. De man van de busmaatschappij legt ons uit dat even verderop een andere busonderneming zit, waar we met een pas kunnen betalen. Ah, dat is fijn. Gaat het toch nog lukken naar Colonia te komen, denken we optimistisch. We lopen een paar honderd meter door en stappen het kantoortje van de volgende busmaatschappij binnen. En ja hoor, op de balie staat een pinapparaat. Mooi zo! Henk bestelt in zijn beste Spaans twee bustickets en wil gaan betalen. En dan blijkt het pinapparaat niet te werken. We kunnen alleen contant betalen! De bus van deze maatschappij gaat pas over vijfentwintig minuten, dus snellen we naar de bank. Het is dezelfde waar het gister niet gelukt is geld te pinnen, maar de bank is nu open, dus wellicht kunnen we gewoon aan het loket geld opnemen. We worden vriendelijk te woord gestaan door een dame van de bank. Zij helpt ons eerst bij de automaat, en inderdaad, die werkt niet met onze Nederlandse bankpas of creditcard. Er wordt een andere bankdame bij gehaald en die probeert ook nog eens alle mogelijkheden. Helaas, ook zij krijgt het niet voor elkaar. Geld opnemen bij het loket kan niet, maar we kunnen wel Argentijnse pesos wisselen voor Uruguayaanse. Kijk, daar zijn we dan wel mee geholpen. We krijgen een nummertje en wachten netjes op onze beurt. Dan zie ik de wisselkoersen op een scherm staan. We krijgen voor onze Argentijnse pesos veel te weinig Uruguayaanse terug. We krijgen zo’n dertig procent minder dan de normale wisselkoers. "Dat doen we toch zeker niet?", vraag ik Henk. "Wat een dieven! Kom we gaan hoor." Henk is het gelukkig met me eens en we lopen terug naar de busmaatschappij. We leggen daar uit dat we bij de bank geen geld kunnen opnemen omdat die onze Nederlandse kaarten niet accepteert. En dan doet het pinapparaat het ineens wel! Maar hoe we ook proberen en met welke pas ook, er gebeurt hier hetzelfde als bij de bank. We kunnen niet betalen met onze passen. Henk probeert of we niet nu de kaartjes kunnen krijgen en dan betalen bij terugkomst. We weten dat we in Colonia wel geld kunnen pinnen, want dat lukte de vorige keer dat we daar waren wel. Het meisje is onverbiddelijk. Er zijn nu nog twee mogelijke oplossingen. Geld lenen van één van onze collega zeilers in de marina of naar een andere pinautomaat die in de buurt van een tankstation schijnt te zijn volgens internet. We besluiten het tankstation te zoeken. Gelukkig is het niet al te ver lopen, maar geen pinautomaat te bekennen. We lopen naar binnen en vragen de dame achter de balie van het tankstation. "Nee die is er niet meer", krijgen we te horen. En dan legt Henk uit wat ons probleem is en of we bij haar misschien geld kunnen pinnen. En ja hoor, dat is geen probleem. "Hoeveel wilt u?", vraagt ze. "Doe maar drieduizend peso", zegt Henk. Ze kijkt mij aan en ik knik. Ja hoor, drieduizend is helemaal goed. De eerste poging met de creditcard mislukt. Het zal toch niet? Dan maar met de bankpas proberen…."Si!", zegt ze. Yes! Het is gelukt. We krijgen onze drieduizend peso en Henk geeft haar een dikke zoen en ik ook! Hoe blij kun je zijn?! Helaas is het inmiddels wel te laat nog naar Colonia te gaan, dus morgen in de herkansing.

28-02 Juan Lacaze - Bad Karma

We nemen vanochtend dan toch eindelijk de bus naar Colonia om in te stempelen bij immigratie. Terwijl we op de bus staan te wachten voeren we een leuk gesprek met een Uruguayaanse dame in ons allerbeste Spaans. We merken dat zo’n gesprekje inmiddels steeds beter gaat. Vooral Henk redt zich al behoorlijk in het Spaans, al blijft hij vol houden dat hij geen woord Spaans spreekt;-)

De bussen hier in Uruguay zijn echt een stuk beter dan die in Argentinië en verder is het een vrolijke bedoening in de bus. Juan Lacaze is natuurlijk maar een klein dorp en veel mensen kennen elkaar, dus wordt er ook uitgebreid naar elkaar gegroet. We rijden door een prachtig heuvelachtig landschap met akkers en weilanden met echte Friese koeien. Na een uur zijn we op onze bestemming en lopen we naar de naastgelegen ferryterminal waar het immigratiekantoortje is gevestigd. We kennen de weg, want we waren hier natuurlijk al eerder. We kloppen aan en vertellen dat we met onze boot zijn aangekomen in Juan Lacaze en graag in willen checken. De dame achter het loket vraagt naar onze roll. We zoeken in onze map met papieren, maar zien hem niet. We vinden wel de roll van Argentinië, maar zien daar geen stempel van de Prefectura in Juan Lacaze op staan. We verlaten het kantoortje, gaan aan een tafel zitten en spitten alle paperassen door om de roll te vinden. Helaas, hij is er niet. "Hoe kan dat nou? Heb je hem wel terug gekregen van de Prefectura?", vraag ik. "Dat weet ik niet. Ik ben ervan uit gegaan dat ze hem in de map hadden gestopt, maar heb dat verder niet meer bekeken", zegt Henk. We spitten de boel nog een keer door, maar vinden het goeie papier niet. We proberen nog bij de immigratiedame of ze hem echt nodig heeft om ons in te stempelen, of dat het ook zonder kan. Maar ze in onverwurmbaar. Er zit niets anders op, we moeten morgen maar terug komen.

We balen er flink van, maar maken er toch maar een dagje uit van. We lopen door het oude Colonia op zoek naar een leuk restaurant voor de lunch. We herinneren ons dat er aan het water een goed restaurantje zit en lopen daar naar toe. We eten er heerlijk. Wel duur voor Zuid-Amerikaanse begrippen, maar ook wel erg lekker. Na de lunch lopen we nog even naar de haven om te kijken hoe druk het is en dan terug naar de bus voor onze retourreis.

"En? Heb je hem nu?". Henk komt net terug van de Prefectura. "Je gelooft het niet, maar we hadden hem de hele tijd al!". Ik snap er niets van, totdat Henk het formulier nog eens laat zien. "Kijk, daar staat het stempel". En hij wijst het stempel op de achterkant van de roll aan. "Dat meen je niet! Hebben we dat allebei niet gezien?". Wat blijkt: er staat wel degelijk een stempel op de achterkant die wij onterecht voor een stempel van de Prefectura in Mar del Plata hebben aangezien. Er staat namelijk met de hand Mar del Plata in geschreven, maar als je goed kijkt staat er in de stempel zelf Juan Lacaze. Als ik even later gezellig op de steiger zit met onze Duitse en Turkse buren en het verhaal vertel, trekt Dennis de volgende conclusie: "That must be bad karma!" Morgen maar weer in de herkansing.

01-03 Juan Lacaze - Nieuwe professie

"Kom je mee? We zijn uitgenodigd bij de buren." Henk is net terug van de eerste Engelse les die hij geeft aan de dames van het havenkantoor. Ze hebben hem gevraagd of hij hun Engels wil leren, zodat ze buitenlandse gasten beter te woord kunnen staan. Nou, dat wil Henk natuurlijk wel. Hij neemt het zeer serieus op en is gisteravond al druk bezig geweest met het voorbereiden van de les van vandaag. "Ze waren helemaal verbaasd, dat ik het had voorbereid haha. Maar ze pikken het snel op, dus het gaat goed!", antwoord Henk op mijn vraag hoe het ging. "Hebben we nog bier koud staan? Ik heb beloofd dat ik wat meebreng, want zij hebben niet genoeg ruimte in hun koelkast." Ik vraag me nu af bij wie we dan gaan borrelen, want onze Duitse buren van de Nadir hebben prima koud bier aan boord. Het blijkt echter aan boord bij een stel Argentijnen te zijn. Matias en Marian zijn gisteravond aangekomen vanuit Montevideo. Matias spreekt prima Engels en Marian geen woord, maar dat mag de pret niet drukken. Het wordt een supergezellige avond en het blijft niet bij borrelen alleen, want we moeten ook blijven eten. Al met al een drukke dag vandaag, want we zijn ’s-ochtends opnieuw met de bus op en neer geweest naar Colonia voor onze stempels. Het was binnen vijf minuten gepiept gelukkig, dus we konden met de eerstvolgende bus weer terug. Zou de bad Karma nu dan eindelijk klaar zijn?

02-03 Juan Lacaze - Time flies

Matias en Marian komen op onze uitnodiging koffie drinken, want ze vertrekken vanmiddag al weer naar Riaquelo, een rivier in de richting van Colonia. Ze blijven maar kort, want moeten nog inkopen doen voor ze vertrekken. "See you in Buenos Aires!", klinkt het even later en weg zijn ze. Wij doen het na alle drukte van de afgelopen dagen lekker rustig aan en maken na de lunch een wandeling. Onze bedoeling is om naar het zandstrand verderop te lopen, maar het blijkt dat we niet rond kunnen lopen. We besluiten dan maar een andere keer op de fiets naar het witte zandstrand te gaan en lopen via het dorp weer terug. Eind van de middag doen we boodschappen en is de dag al weer voorbij ook. 

03-03 Juan Lacaze - Heel laag water

"Ik loop toch nog weer even naar hem toe hoor. Kijken of ik hem kan helpen." En weg is Henk al weer. De wind waait al een paar dagen uit het noorden en dat betekent dat de waterstand extra verlaagd is aan deze kant van de Rio de la Plata. Gisteravond laat is er een groot zeiljacht onder Chinese vlag binnen gekomen en iets verderop aan de kade gaan liggen. We hebben er net al even gekeken, want hij had zijn zeilen gehesen terwijl wij vanmiddag lekker lui op de kant zaten. Henk op zijn zitkussen met zijn iPad en ik in mijn hangmat met mijn ereader. De bemanning van het jacht bestaat uit een stel Uruguayanen die als delivery bemanning varen voor de Chinese eigenaar. Ze hebben echter geen rekening gehouden met de verlaagde waterstand en steken maar liefst drie meter. Ze liggen nu vast en kunnen geen kant meer op. Met het zetten van de zeilen hopen ze schuin genoeg te komen, zodat ze de kiel vrij varen. Helaas staat er veel te weinig wind om dat voor elkaar te krijgen. Henk heeft wel een idee hoe hij ze kan helpen, maar de schipper durft zijn voorgestelde oplossing niet aan. De enige mogelijkheid om het jacht los te krijgen is het scheef te trekken met een val door een andere boot. Dezelfde truc die we al eens hebben toegepast met een vastgelopen jacht in Portugal. De schipper is bang dat bij die actie de mast breekt. Tja, dan houdt het op. We wensen hem veel succes!

04-03 Juan Lacaze - Gevangen

"Moet je kijken! Hij ligt nu helemaal scheef!" Het is laag water en het Chinese jacht ligt bijna op zijn kant. Als de weersvoorspellingen kloppen kan hij niet eerder dan ergens vrijdag of zaterdag weer los komen. Dan komt de wind uit de goeie hoek voor verhoging van de waterstand. We denken dat de schipper nog wel spijt heeft van het niet opvolgen van Henk zijn aanbeveling. Een aantal dagen schuin in het water liggen kan nooit goed zijn voor kiel en schip. Hij heeft wel het geluk dat er geen golven staan op de plek waar hij ligt, anders was het leed niet te overzien.

 

 

05-03 Juan Lacaze - Dubbele pech

De Beijing Echo is in de loop van de dag eindelijk weer rechtop gekomen en het lukt ze zelfs van de kade te komen. Maar in plaats van de ruime route tussen de steiger en de moorings door, besluiten ze tussen de gemoorde boten door te varen. Tja, dan lig je dus zomaar weer vast! Ze hebben het geluk dat het nog hoog water moet worden en uiteindelijk lukt het met een beetje hulp van de havenmeesters om het schip weer los te trekken. De schipper vaart vervolgens met veel te veel snelheid door de haven. Gelukkig is het deel waar hij doorheen vaart diep genoeg. Je moet er niet aan denken dat hij met die snelheid opnieuw vastloopt.

06-03 Juan Lacaze - Of beter Juan Lazy

"Nee, dat kan niet. De bomen zijn niet sterk genoeg!". Ik ga de discussie met Maria maar niet aan en hang mijn hangmat een stukje verderop aan een paar dikkere bomen. Het is de enige manier om het vandaag een beetje uit te houden hier. Lekker wiebelen in je hangmatje in de schaduw van de bomen en lekker lezen. Ach, wat hebben we het toch ontzettend zwaar. Omdat het ook ’s-avonds nog behoorlijk zwoel blijft, eten we laat op de avond een eenvoudige maaltijd. Het is nog veel te heet in de boot om uitgebreid te kokkerellen.

07-03 Juan Lacaze - Omslag

Het ene moment weet je niet waar je het zoeken moet, zo benauwd is het buiten, en het volgende moment zit je in een vliegende pampero met regen. We zien aan het eind van de dag hoe een flinke onweersbui zich opbouwt ten westen van ons en richting de Rio de la Plata trekt. "Zouden we hem krijgen of trekt hij voorbij denk je?", vraag ik Henk. Hij denkt dat het niet zo’n vaart zal lopen, maar zet wel een extra lijn van de boeg naar de wal. Morgen krijgen we sowieso harde wind, dus dat moet toch. Ook vandaag was het een hete dag en nog benauwder dan gister omdat het vochtiger is en er geen zuchtje wind staat. Als ik net de pannen op het vuur heb, begint het te waaien en wat te regenen. Dat duurt echter niet zo lang. Voor we het weten waait het dat het rookt en komt de regen met bakken naar beneden. Henk vertrouwt de lijnen van de boot naast ons niet en wil ook zeker weten dat we niet met de boeg de kant raken. De motor gaat even aan en in de achteruit, zodat hij de mooringlijnen strakker kan zetten en hij blijft net zo lang buiten tot de ergste wind voorbij is. Zelfs in zijn regenkleding is hij doorweekt geraakt als hij weer binnen komt. Een paar uur later waait het nog steeds hard en blijft het maar onweren. "Het lijkt wel of die bui gewoon blijft hangen hier". Als we besluiten dat het toch echt wel bedtijd is ondertussen, nemen wind en regen gelukkig iets af en is de windrichting ook wat gedraaid. Nu kan in ieder geval ons toegangsluik weer deels open, zodat het ook in de boot eindelijk kan afkoelen.

08-03 Juan Lacaze - Pamperoleed

Als ik ’s-ochtends naar buiten kijk, zie ik dat er een zeiljacht aan de mooring achter ons is komen liggen. "Nou snap ik waarom de Prefectura gisteravond laat er nog uit ging! Ze hebben dat jacht hier achter binnen gebracht!". Het is een zielig gezicht zo’n boot met de mast naast in plaats van op het schip. Het is een grote chaos aan boord. De mast ligt half naast de boot, een stuk zeil ligt op het voordek. "Ach wat aandoenlijk, hij heeft aan zijn bimini de Uruguayaanse vlag naast zijn Argentijnse vlag gehangen." Zoveel schade en dan toch de hoffelijkheid hebben een gastenvlag te voeren vinden wij wel bijzonder. Even later is de bemanning van vier man bezig om de restanten van de genua binnen te halen uit het water. Het zeil is helemaal aan flarden gescheurd. Ze zullen nog wel even nodig hebben om ook de rest opgeruimd te krijgen. Maar ze zijn in ieder geval alle vier zonder kleerscheuren ervan af gekomen en dat is het belangrijkste. 

 

 

Hoe anders is dat eerder deze week gelopen voor een Frans jacht dat onderweg van de Falklands naar Uruguay in een storm met windkracht negen terecht is gekomen. Met golfhoogtes van zo’n vier meter, zijn dat behoorlijk zware omstandigheden, maar in principe niet dramatisch voor een jacht van bijna twintig meter. Zes bemanningsleden zijn over boord gegaan, waarvan ze er vier weer aan boord hebben kunnen krijgen. Twee mensen worden nog steeds vermist. De kans dat die nog terug gevonden worden is eigenlijk nul. Uit de Argentijnse berichtgeving hebben we kunnen opmaken dat ze niet allemaal een reddingsvest om hadden en niet waren aangelijnd. We weten natuurlijk niet wat er exact gebeurd is, maar verbazen ons wel. De storm was voorspeld en de golfhoogtes ook. Zijn ze alsnog verrast door een verkeerde golf? Uit het nieuws blijkt dat ze zijn platgeslagen. Dat verklaart in ieder geval de oorzaak van het overboord gaan van de zes. Hoe vreselijk moet het zijn zoiets mee te maken. 

Het enige wat ons vandaag parten speelt is de verhoogde waterstand. Met harde wind uit het zuidoosten stijgt het water hier extra hoog, maar we hebben ook nog eens springtij. We zijn gekluisterd aan ons bootje, want de kade staat inmiddels helemaal onder water. Gelukkig hebben we eten en drinken genoeg aan boord, dus wij zitten hier prima!

         

 

09-03 t/m 11-03 Juan Lacaze - No worrie, no hurrie

"Wanneer gaan we verder naar Buenos Aires?", is de vraag die we onszelf stellen deze dagen. Marjolein is vijfentwintig maart uitgerekend en we willen graag in Barlovento zijn als Milo wordt geboren. We zien een mooi weergat aan het eind van de week verschijnen en dat is een dikke week voor de uitgerekende datum. Omdat het haar eerste kind is, schatten we de kans niet echt groot dat het twee weken eerder komt. We hebben het prima naar onze zin hier in Juan Lacaze, dus waarom haasten? We genieten van de rust en de tijd die we hebben om een beetje te hobbyen, lezen en voor Henk Engelse les geven aan Luz en Maria, de dames van de Hydrografía die de marina bestieren. No worrie no hurrie;-)

12-03 Juan Lacaze - Oeps

Een eerste kind twee weken eerder? Neeeee….toch? Nou deze kleine boef vond het wel welletjes in mammies buik, dus besloot om op de eerste dag dat hij mocht, naar buiten te komen! 

’s-Ochtends krijgen we rond tien uur een eerste berichtje van Marjolein dat ze wat weeën heeft. "Maar het kan zo maar weer voorbij gaan hoor!", appt ze. Op mijn vraag hoe vaak de weeën dan komen antwoordt ze om de zeven tot tien minuten. Jaja, nou dat gaat echt niet meer stoppen hoor! Wij halen snel boodschappen en stappen nog net op tijd in de bus naar Colonia om uit te checken bij immigratie. Moeten we toch nog maken dat we in Buenos Aires komen! Het lijkt erop dat we vanavond kunnen vertrekken. Maar als we terug komen vanuit Colonia, blijkt het havenkantoor dicht en kunnen we niet afrekenen en dus ook niet weg. Dat is wel even een flinke domper, want de kans dat de wind morgenochtend gunstig is, is maar beperkt. We kunnen niet anders dan ons erbij neerleggen. Morgenochtend zien we wel verder. Als we net het avondeten zo’n beetje achter de kiezen hebben, komen de eerste foto’s van de kleine Milo binnen. Wat een prachtig mooi kindje! We zijn een trotse oma en, zoals Henk dat zo mooi zegt, lease-opa!

      

 

13-03 Juan Lacaze - In afwachting

Zoals voorspeld is de wind in de ochtend ongunstig. Precies uit de hoek van Buenos Aires! Het zal ook niet. Ook dit moeten we maar weer accepteren, want kruisend die kant op schiet ook niet op. Het lijkt erop dat vanavond de wind zuid wordt, wat betekent dat we dan alsnog zouden kunnen vertrekken omdat het dan net bezeild is. 

Ook vandaag gaat het kantoor al weer om drie uur dicht, dus rekenen we op tijd af. We hebben de grootste lol met Luz, die druk haar Engels oefent. Ze is behoorlijk leergierig. Als ze op een gegeven moment een grap in het Spaans maakt die erop neer komt dat teacher Henk zijn oogje niet op een andere dame mag laten vallen in Buenos Aires, is het helemaal lachen, gieren, brullen. Vooral omdat Henk zegt dat hij zijn perro guardian (waakhond) mee heeft, die dat zeker bewaakt! En ja, daar bedoelt hij mij mee.

De rest van de dag zijn we aan het werk op onze laptops. Henk met zijn Arduino code schrijven en ik werk de blog bij.

Tegen acht uur draait eindelijk de wind en kunnen we de trossen los gooien. Het eerste stukje is nog niet helemaal bezeild omdat de kust zuidwest weg loopt, maar na één kruisrak krimpt de wind iets verder en kunnen we overstag en een directe koers naar Buenos Aires zetten. Het is prachtig zeilweer. Droog, lekker windje, sterren en de maan in het eerste kwartier. Ik neem de eerste wacht en geniet buiten van deze speciale zeiltocht op weg naar mijn kleinzoon. Oma komt eraan!

 

  Terug naar beginpagina