27-11 Buenos Aires - Dag van het stag

Henk heeft tijdens de inspectie van de tuigage gezien dat het babystag aan vervanging toe lijkt. Buurman Kaj moest zijn achterstag vervangen en dat was in een uurtje gepiept. Het blijkt dat er een tuiger vlak om de hoek zit die binnen een half uur een nieuw stag voor je klaar heeft. Kijk, daar houden we van! Henk haalt het babystag naar beneden en er blijkt inderdaad een tier geknapt. Hij gaat op stap naar de tuiger en ik ga ondertussen verder met het schrobben van het dek. Omdat we er onverwacht uit zijn gegaan, was die klus nog even blijven liggen. Als Henk na een dik uur nog steeds niet terug is, zie ik dat hij een berichtje heeft gestuurd met de vraag of Kaj het adres van de eerste tuiger waar hij langs was geweest voor hem heeft. Wat blijkt, de tuiger heeft het stag wat wij nodig hebben wel, maar de bijbehorende terminals niet. Dat hebben wij natuurlijk weer. Ik app Henk het adres, maar krijg als antwoord dat het al is opgelost. Als hij even later aan boord komt, vraag ik hem wat er nou precies aan de hand was. Kort gezegd komt het erop neer, dat hij Rufino heeft gebeld om voor hem te vertalen en dat er toen met zijn hulp is geregeld dat een andere tuiger de terminals leverde. Gelukkig is het goed gekomen en tien minuten later zit het nieuwe babystag er al weer op. Eind van de dag nodigt Kaj ons uit voor een afscheidsborrel. Hij wil morgen vertrekken. Het wordt opnieuw gezellig samen met Bernhard en Werner.

 

 

28-11 Buenos Aires - Lastig probleem

Om een uur of tien ontvang ik een whatsapp van onze Deense buurman Kaj met de vraag of hij ons vuurwerk en een reddingsvest mag lenen in verband met een inspectie die de Prefectura wil doen. Kaj wil vandaag vertrekken naar Uruguay met een kleine omweg via de rivierdelta. Hij is al vroeg vertrokken naar Tigre om alle formaliteiten bij immigratie, douane en prefectura te regelen. Natuurlijk helpen we hem ook al vinden we dat hij, net als wij allemaal, genoeg tijd heeft gehad om zelf te zorgen voor het vereiste vuurwerk. Bernard brengt met zijn dinghy ons tonnetje met vuurwerk en een reddingsvest met bijbehorend lampje aan boord van Getaway. Een paar uur later is Kaj weer terug aan boord en blijkt de inspectie alsnog niet door te gaan. Op zich jammer, want het was voor ons een mooie test geweest om te zien of onze reddingsvesten door de keuring komen;-) En dan zwaaien we Kaj uit. Misschien tot ziens!

Henk wil graag de distributieriem van de motor vervangen voor we richting Patagonië gaan. Dat is een klus die hij liever niet zelf doet, omdat hij er geen ervaring mee heeft en foutieve montage kan leiden tot het overlijden van de motor. We hebben al eerder geprobeerd een monteur te laten komen, maar die laat niets meer van zich horen. Rufino heeft zaterdag aangeboden ons te helpen en zijn monteur zou vandaag langs komen, maar helaas is ook deze monteur niet op komen dagen. Rufino wil ons graag goed helpen, maar zit de hele dag continue vast in het verkeer vanwege allerlei wegafzettingen in verband met de komende G20. Morgen gaat deze monteur in de herkansing.

29-11 Buenos Aires - Redding nabij?

Ondanks een aantal telefoontjes van Rufino, komt de monteur helaas ook vandaag niet. Omdat we niet op één paard willen wedden, loopt Henk maar eens hier naar de werf om te kijken of er iets te regelen is. Even later komt Henk terug. "En?", vraag ik. "Gaat het hier wel lukken?". "Het lijkt erop dat er morgen iemand komt", antwoordt Henk. "Maar waarschijnlijk vanwege een misverstand." En dan legt Henk uit dat de monteur geen woord Engels spreekt, maar na zijn uitleg begrijpt wat de bedoeling is. Helaas heeft hij niet eerder tijd dan twaalf december. Henk vertelt hem dat hij graag eerder wil dat er iemand komt en dat we hier al sinds september liggen en hij het natuurlijk al veel eerder had moeten regelen. "Volgens mij heeft hij dat verkeerd begrepen en denkt hij dat ik al sinds september op een monteur wacht hier". Nou ja, waarom zouden we dat recht breien? We zijn allebei benieuwd of het nu echt gaat lukken.

30-11 Buenos Aires - Mas tarde

We staan op tijd op en Henk gaat als eerste naar de werf. Hij heeft afgesproken dat hij zich daar zou melden vanochtend en dat er dan een monteur met hem mee komt. Helaas luidt het antwoord "Mas tarde", maar hoeveel later wordt niet duidelijk. Aan het eind van de ochtend waagt Henk een nieuwe poging en dan is de man die hij gister heeft gesproken er ook weer. Helaas, het gaat echt niet lukken vandaag, maar zes december hebben ze echt tijd voor ons. Dat is inderdaad mas tarde! Henk laat de datum toch maar vastleggen. Beter iets dan niets en ondertussen houden we ook nog het andere ijzer via Rufino in het vuur. We worden er allebei wel een beetje kriegel van, want er is direct na het weekend weer een weather window om naar Mar del Plata te komen.

"Ik heb nog eens even nagedacht", zegt Henk als hij terug komt van een rondje aan de wal om spullen te scoren bij diverse ferreteria’s. "We laten ons de kop weer gek maken door dat hele gedoe. Ik heb me bedacht dat we maar gewoon moeten accepteren dat we misschien pas volgend jaar naar Patagonië gaan en hier nog een jaar blijven." En dat is grappig want ik dacht precies hetzelfde toen Henk weg was. We zijn vorig jaar vertrokken omdat we het vertrek niet langer wilden uitstellen. We waren immers al vijf jaar aan het klussen en de boot is nooit af. Dat is niet alleen bij ons zo, maar bij iedereen die vertrekt voor een reis als de onze. Op een gegeven moment moet je gewoon gaan en dat hebben we dan ook gedaan. Vanaf het vertrek uit Nederland wordt je alsnog gedwongen op bepaalde tijden verder te trekken. Dat kan zijn door het veranderen van de seizoenen of door bijvoorbeeld hoe lang je in een land mag zijn. We kunnen hier eenvoudig heen en weer pendelen naar Uruguay om onze visa en de verblijfsduur van de boot te verlengen. Dus is het besluit snel genomen. Als de motor op tijd voorzien is van een nieuwe distributieriem, dan gaan we naar het zuiden en is het niet op tijd, dan blijven we gewoon een jaartje langer hier. We hebben immers de tijd en de vrijheid om dit besluit te nemen. En anders dan toen we in Salvador "vast" zaten, hebben we het hier prima naar onze zin. Een leuke plek, alle voorzieningen om de hoek en familie in de buurt. Zo nodig vertrekken we mas tarde!

01-12 Buenos Aires - Kantje boord

"Moet je kijken! De hele weg staat onder water en we kunnen niet meer bij het bootje komen!". We hebben net in het clubhuis van Barlovento iets gegeten en willen terug naar Romlea, maar we kunnen de steiger waarvandaan de watertaxi vertrekt niet meer bereiken. Henk loopt terug en vraagt aan ober Johnny of hij weet waar vandaan het bootje nu gaat. Hij weet het ook niet, maar de bewaker natuurlijk wel. We moeten naar de drijvende steiger aan de andere kant bij de werf. Daar aangekomen kunnen we nog net met droge voeten de steiger op komen en brengt Gauchita ons weer naar Romlea. Als ik tegen twaalven nog een keer naar buiten kijk liggen we vrijwel direct aan de rivier in plaats van achter de oever. Het water staat extreem hoog door de harde zuidenwind van vandaag. Zo hoog hebben we het eerder nog niet gezien. Maar goed dat we niet in San Fernando zijn gaan eten en later terug waren, want dan hadden we niet meer bij Romlea kunnen komen.

 

 

02-12 Buenos Aires - Op de thee

"Hola, de donde eres?", vraagt een dame die met haar familie bij haar tuinpoort staat aan ons. "English?", vraagt ze hoopvol. Ja hoor, wij spreken prima Engels en een poco de Espagnol. We zijn op de terugweg naar de boot na een wandeling in de buurt als ik voorstel een straat verderop, parallel aan de hoofdweg, te nemen, zodat we niet dezelfde weg terug lopen. Helaas blijkt de straat uiteindelijk weer op de hoofdweg uit te komen, maar vlak voor we daar zijn worden we door deze dame aangesproken. Natuurlijk vertellen we waar we vandaan komen en voor we het weten zitten we aan een heerlijke kop thee in de patio van Mariana en haar man. Haar zoon en schoondochter met hun twee kleine kinderen zijn op bezoek, maar staan op het punt te vertrekken. Het blijkt dat Mariana Ierse ouders heeft en dat is natuurlijk de reden dat ze zo goed Engels spreekt. Ze vertelt onder andere dat ze een boerderij hebben in Salta die ze proberen te verkopen. Dat lukt alleen niet echt vanwege de economie hier. Henk biedt aan haar te helpen door haar in contact te brengen met bemiddelaars in Nederland. Er zijn immers veel Nederlandse boeren die in het buitenland een boerenbedrijf willen beginnen. Wie weet krijgen ze de boerderij op die manier wel verkocht. Na bijna twee uur nemen we afscheid en we beloven zeker nog langs te komen voor we vertrekken naar Mar del Plata.

Als we terug komen in Barlovento stuur ik Bernard en Werner een WhatsApp. De mannen zijn vanmiddag vertrokken naar Buenos Aires om daar uit te checken en naar Montevideo te varen. Ze waren gedurende drie maanden onze buren zowel in Buenos Aires als hier en laten een enorme lege plek achter.

 

 

03-12 Buenos Aires - Keuringsdienst

Henk gaat vandaag op stap om onze reddingsvesten en brandblussers te laten keuren. Je zou verwachten dat dit hier in de buurt gedaan kan worden, omdat hier zoveel boten zijn, maar helaas. Hij moet zestien kilometer verderop zijn om de klus geklaard te krijgen. Omdat de brandblussers behoorlijk zwaar zijn, neemt hij een Uber naar het keuringsbedrijf. In principe kan hij alles na een uur weer ophalen, maar hij kan niet bij het bedrijf zelf wachten. De omgeving is niet echt uitnodigend om een uurtje zoet te brengen, dus Henk stelt voor dat hij woensdag de boel weer op komt halen en neemt de bus en trein weer terug naar Barlovento.

En dan is het tijd om maar weer eens lekker vlees te grillen met een goeie Malbec erbij. We moeten tenslotte de eer van de Duitse vrienden een beetje hoog houden. Zij gingen vrijwel dagelijks naar de wal om te barbecuen;-)

04-12 Buenos Aires - Nog meer vrienden

We staan vanochtend op tijd op om nog een aantal boodschappen te doen. We willen rubber laarzen kopen voor Patagonië, een nieuwe melkopschuimer ter vervanging van de oude die de brui eraan heeft gegeven en beyond repair is, een tweede waterslang en permanent markers. Verder wil Henk nog op zoek naar een compressor zodat hij zonder flessen onder de boot kan werken. Uiteindelijk keren we terug met nieuwe laarzen en de markers, de andere zaken zijn helaas weer niet gelukt.

Zodra we terug zijn sturen we een WhatsApp naar Leonardo en Noemí die we bij Ilha Grande in Brazilië hebben ontmoet. Zij lieten dit weekend weten weer terug te zijn in Buenos Aires en graag bij ons langs te willen komen. Nou, dat vinden we natuurlijk helemaal leuk. Tegen vier uur arriveren ze in Barlovento en hebben we een gezellige middag. Ze blijken Ariel en Isabelle, die wij in La Paloma zagen, ook te hebben ontmoet in Brazilië. En van Monica op het havenkantoor van La Paloma kregen ze de link naar onze website. Wat bleek, Monica vertelde dat er een stel Nederlanders was geweest, wij dus, en toen ze ons beschreef wist Leonardo meteen dat het over ons ging. Wij vinden dat helemaal geweldig natuurlijk. De zeilwereld is hier maar heel klein!

05-12 Buenos Aires - Keurmerk

Vandaag haalt Henk de reddingsvesten en brandblussers weer op. Ze zijn allemaal goedgekeurd gelukkig, dus kom maar op met de veiligheidsinspectie in Mar del Plata!

06-12 Buenos Aires - De laatste loodjes

Als Henk net naar de wal is, komt er een dinghy langszij met twee Argentijnen. Er moet een permisso komen voor de monteur op het kantoor van de club, zodat hij aan de motor kan komen werken. Snel app ik Henk, dat hij naar kantoor moet voor de goedkeuring. Jawel, het is eindelijk zover! Er komt een monteur op de afgesproken dag onze distributieriem vervangen! We ontvangen hem natuurlijk met open armen en iets meer dan twee uur later is de klus geklaard. Nu kunnen we met een gerust hart zuidwaarts gaan. We hebben al een mooi weergat gezien in de gribs en als dat doorzet dan kunnen we zaterdag eindelijk vertrekken naar Mar del Plata.

Als de monteur vertrokken is en we hebben geluncht gaan we richting Coto voor de laatste verse boodschappen en trakteren onszelf op een laatste barbeque op de Club Velero Barlovento.

07-12 Buenos Aires - Het heen en weer

"Is it always this difficult or just here in Argentina?", vraagt de enige Engels sprekende ambtenaar bij de Prefectura in San Fernando. "No, it’s the same in Brazil and Uruguay", antwoord ik. "It’s just difficult in South America!". En daar moet hij wel om lachen. Nu we eindelijk zijn uitgecheckt gaan we weer terug naar Buenos Aires stad waar onze dag ook begon vandaag.

We staan vandaag op tijd op omdat we in de stad hebben afgesproken met Marjolein. We gaan met haar naar het Teatro Colón en daarna samen lunchen. Het Colón hadden we nog niet bekeken en is toch echt wel een plek waar je geweest moet zijn in Buenos Aires. Het is een indrukwekkend gebouw en we snappen dat de Argentijnen er trots op zijn. We krijgen een, gelukkig engelstalige, rondleiding van ongeveer een uur. Er blijken vijftienhonderd mensen te werken in dit theater, onvoorstelbaar!

         

 

Na het bezoek aan het Colón gaan we naar nog een andere bezienswaardigheid, Café Tortoni. Dit is één van de oudste en beroemdste café’s van Buenos Aires. We moeten in de rij staan voor we naar binnen kunnen. Een beetje raar is dat wel, want als we binnen komen zijn er ruim genoeg tafeltjes vrij. Volgens Marjolein is het deel van de beleving dat je even in de rij moet staan en houden ze op die manier de mythe van een zeer druk bezocht café in stand. Als we de lunch achter de kiezen hebben is het tijd om echt voor de laatste keer afscheid te nemen van mijn dochter en aankomende kleinzoon. Dit keer extra emotioneel, omdat we nu toch echt vertrekken morgen. Ik ben ontzettend blij dat ik een groot deel van haar zwangerschap heb mogen meemaken. Ondanks dat is het voor ons allebei moeilijk om nu weer afscheid te moeten nemen.

      

 

Als Marjolein vertrokken is, rekenen we af en gaan we richting Prefectura bij Puerto Madero. De plek waar we bijna vier maanden geleden zijn ingecheckt. Het is een niet al te lange wandeling langs het Plaza de Mayo en de kades van Puerto Madero.

We vragen om uit te checken en leggen uit dat onze originele rol hier op kantoor ligt en we nu in Barlovento liggen. We krijgen als antwoord dat we dan niet hier maar in San Fernando onze Zarpe (toestemming om te vertrekken) moeten gaan halen. Aj, daar hadden we niet op gerekend! We hebben namelijk vanavond afgesproken te gaan eten met Leonardo en Noemí, en die wonen in Buenos Aires Stad! Er zit niets anders op dan de drie kwartier met de trein terug te gaan naar San Fernando en daar onze Zarpe te halen. We lopen van Puerto Madero naar het station van Retiro. Dat is sneller dan een Uber of bus nemen met het drukke verkeer in de stad. Gelukkig hoeven we niet lang op een trein te wachten. Na een goeie drie kwartier zijn we er en lopen naar de Prefectura die hier op een redelijk afgelegen plek zit bij een zijtak van de rivier. Als eerste krijgen we de vraag wanneer we willen vertrekken en als de beambte hoort dat we morgenochtend willen gaan, vindt hij dat we dan morgen maar terug moeten komen. Nou daar zijn wij het helemaal niet mee eens. Ik leg hem uit dat we volgens mij binnen vierentwintig uur na het verstrekken van de Zarpe moeten vertrekken. Het is nu zes uur en we willen om een uur of zeven morgenochtend weg. Dat is zo’n dertien uur na nu, dus ruim binnen de vierentwintig uur toch? Hij moet er even over nadenken, maar dan komt het verlossende woord, hij gaat een nieuwe rol voor ons maken met een vertrekstempel!

Ook hier loopt de ene na de andere beambte binnen en ze spreken geen van allen Engels uiteraard. Uiteindelijk staan er weer zeven man aan de balie die allemaal reuze geïnteresseerd zijn in onze paperassen. En ze doen allemaal alsof ze druk bezig zijn. Wat zij niet weten is dat wij al lang hebben gezien dat ze op één van de twee beeldschermen voor hun neus gewoon YouTube open hebben staan. Oftewel, zodra wij er weer vandoor zijn, kunnen ze verder met filmpjes kijken;-) Als dan na veel vijven en zessen de rol klaar is bedanken we de mannen natuurlijk uitvoerig en blijkt er eentje toch echt wel een aardig woordje Engels te spreken! Ja hoor, het is in heel South America very difficult!

Gauw gaan we weer terug naar het station om opnieuw de trein naar Buenos Aires te pakken. Vanaf station Retiro nemen we een Uber naar onze vrienden en ook nu wacht ons weer een verrassing. Leonardo, onze chauffeur, wordt aangehouden door de politie. Zijn kenteken ontbreekt op de achterkant van zijn auto en dat heeft hij opgelost door een briefje op zijn achterruit te plakken met zijn kenteken. En dat vindt meneer agent geen goed idee. Nadat Leonardo het papier heeft weggehaald en uitgelegd dat een nieuwe kentekenplaat in de maak is, mag hij gelukkig doorrijden. Even later zet hij ons netjes af bij het huis van Leonardo en Noemí en neemt zij ons mee naar een wijnwinkel bij hun om de hoek. Naast het winkelgedeelte is een klein restaurantgedeelte waar Leonardo al met hun vrienden Juan en Gladys op ons wacht. We hebben een supergezellige avond met heerlijke wijnen en tapas. We maken het niet te laat, want moeten morgen al weer vroeg op. Leonardo en Noemí brengen ons met de auto weer helemaal terug naar Barlovento. Doodmoe kruipen we in ons bed, maar wat een geweldige afsluiting van onze tijd in Buenos Aires!

 

 

08-12 Buenos Aires - A mi corazón!

"Gauchita, Gauchita! Romlea!". Henk roept voor de laatste keer het bootje op om hem naar de kant te brengen zodat hij onze elektriciteitskabel kan ontkoppelen. En daar komt Marcelo al aan gevaren. Henk ontkoppelt de kabel en Marcelo brengt hem terug naar de boot. Na iets meer dan drie maanden verlaten we vandaag Barlovento. We nemen afscheid van Marcelo, bedanken hem voor alle keren dat hij ons op en neer heeft gebracht en vragen hem ook zijn collega’s namens ons te bedanken. Hij vertelt ons dat hij ons zal missen omdat hij ons zulke fijne mensen vindt. Hij legt zijn hand op de plaats van zijn hart en zegt "A mi corazón!". Jullie hebben een plekje in mijn hart! Nou, Marcelo heeft zeker ook een plekje in ons hart net als zijn grappige collega Poggo! We zullen deze geweldige plek niet snel vergeten. Wat een schatten van mensen ook hier weer en wat een heerlijke plek om te verblijven. En dan is het toch echt tijd om te gaan. We gooien de lijnen los en varen rustig weg terwijl we worden uitgezwaaid door buurman Roberto en overbuurvrouw Gabriela. Het voelt een beetje als verhuizen.

 

 

We kunnen vanwege de waterstand niet via de korte route, dus varen opnieuw via Kanaal Honda naar de Rio de la Plata. Het eerste stuk is tegen de wind in, maar zodra we de bocht naar stuurboord hebben gemaakt, kunnen we zeil zetten.

         

 

We zeilen langs Buenos Aires naar La Plata.

      

 

Als we daar aan het eind van de middag aankomen draait de wind en valt zelfs helemaal weg. En dat gebeurt natuurlijk precies op het moment dat het avondeten op staat. "Zullen we maar gewoon het anker laten vallen, eten en een paar uur slapen?", stel ik voor. "Als het goed is begint het om een uurtje of tien weer te waaien." En dat doen we. We ankeren vlak naast het veld met geankerde zeeschepen voor La Plata. We eten en duiken dan ons bed in voor een paar uurtjes rust. Slapen lukt niet echt, maar we rusten in ieder geval wel uit. Als het tegen elven begint te waaien gaan we ankerop. We hebben halve wind en ik neem de eerste wacht. Twee uur lang stuur ik lekker zelf en doen we negen knopen met een gereefd grootzeil en volle genua. Heerlijk! Dan moet ik tien graden afvallen en vind ik het zelf sturen wel welletjes, Sjonnie mag het overnemen.

 

  Terug naar beginpagina