13-08 Montevideo - Immigratiesoap

De laatste paar uur zetten we een dubbel rif in de zeilen, zodat we flink vaart minderen en bij licht aankomen in Montevideo. We krijgen een plaatsje aan een mooring toegewezen door Fernando en gaan eerst nog een paar uurtjes slapen.

"We moeten hier eerst langs immigratie en dan opnieuw langs de Prefectura", meldt Henk als hij terugkomt van de wal. Na de lunch roepen we Fernando weer op die ons naar de kant brengt. We nemen een Uber naar het kantoor van de immigratiedienst in de commerciële haven van Montevideo. En ook hier wordt het weer eens een complete soap. Volgens de Prefectura moeten we in de hal waar de ferryboot aankomt zijn, maar dat kantoor is dicht. We worden uiterst vriendelijk geholpen door een douanier die eerst niet helemaal begrijpt wat we willen. Gelukkig is Google Translate gewillig en wordt het hem alsnog duidelijk. Hij gaat op zoek naar een collega, die weer op zoek gaat naar een andere collega die ons met grote vragende niet begrijpende ogen aankijkt. Dan wordt collega nummer drie erbij gehaald, die een beetje Engels spreekt en wel snapt wat er moet gebeuren. Hij verwijst ons naar een kantoor even verderop op het haventerrein. Na enig zoeken vinden we dat. Tot onze verbazing krijgen we daar te horen dat we helemaal geen stempel in ons paspoort meer nodig hebben, want we hebben al een stempel van de Prefectura in La Paloma op een formulier daar gekregen en dat is voldoende. Wij maken ons er inmiddels maar niet meer druk over en vertrekken weer. We maken een wandeling naar de Torqeedo importeur waar de nieuwe bediening voor onze elektrische buitenboordmotor al een paar weken voor ons klaar ligt.

Weer terug in de haven blijkt het mannetje van de Prefectura er niet te zijn, dus die zoeken we morgen wel weer op.

14-08 Montevideo - Surprise!

De Prefectura snapt er niets van dat we geen stempel in ons paspoort hebben gekregen bij immigratie. Henk krijgt het hem ook niet uitgelegd, maar hulp is onderweg. Marjolein komt vandaag aan boord en die spreekt vloeiend Spaans en krijgt hem vast wel uitgelegd hoe en wat.

‘s-Middags gaan we de stad in om Marjolein van de bus te halen. Ze heeft een half uur vertraging omdat er iemand niet goed werd in de bus, maar dan zie ik haar na meer dan een half jaar eindelijk weer! We drinken ergens thee met een stuk taart en gaan dan terug naar de jachthaven. Eerst maar weer langs het mannetje van de Prefectura. En ja hoor, eindelijk begrijpt hij wat Henk hem al op diverse manieren heeft proberen duidelijk te maken. Weer een probleem opgelost!

Als we terug zijn aan boord van Romlea wacht ons een bijzondere verrassing. "Ik heb nog iemand meegenomen mama", zegt Marjolein. Het duurt even voor het kwartje valt, maar dan snap ik het eindelijk. Ik word oma!!!!

15-08 Montevideo - Korte citytour

In de middag gaan we naar het oude centrum van Montevideo. Zoals in alle Zuid-Amerikaanse steden is het begrip oud relatief. Er zijn een paar wat oudere gebouwen in het centrum, maar we zijn in Europa natuurlijk zwaar verwend voor wat betreft oude mooie bebouwing. Het stelt ook in Montevideo allemaal niet zoveel voor. Het is wel een heel relaxte en gezellige stad. Na een heerlijke kop warme chocolademelk met wat lekkers erbij nemen we weer een Uber terug naar de boot. We treffen een bijzonder spraakzame chauffeur die honderd uit kletst en we hebben de grootste lol zodra het over zijn Chinese auto gaat ten opzichte van Duitse degelijkheid. "Kijk een BMW", zegt Henk als er een BMW met twee dubbele uitlaten naast ons rijdt. "Mijn Chinese auto heeft genoeg aan één uitlaat!", grapt onze chauffeur. En zo gaat dat nog even door. Behalve een taxirit krijgen we er ook altijd weer een geweldige ervaring bij als we met een Uber reizen.

         

 

16-08 Montevideo - Wanbetalers

"Did you pay?", vraagt Fernando als we in het taxibootje stappen om terug te keren naar Romlea na een heerlijke douche in het clubgebouw. Hij wil graag het bewijs zien dat we inderdaad afgerekend hebben en niet zonder te betalen zomaar vertrekken. Kennelijk gebeurt dat hier wel eens. Aan de ene kant begrijpen we het wel, aan de andere vinden we het eigenlijk ook wel een beetje raar. Communiceren ze hier niet onderling als er gasten vertrekken?

We maken de boot klaar voor vertrek naar Colonia en vlak voor lunchtijd varen we de haven van Montevideo uit. Zodra we buiten zijn zetten we zeil en varen op een heerlijk rustige Rio del Plata weg.

           

 

17-08 Colonia - Tourguide?

"Ben jij een gids?", wil de mime die voor één van de oude poorten van Colonia zijn kunsten vertoont van Marjolein weten. En dat is natuurlijk best grappig, want kennelijk ziet hij haar als een Zuid-Amerikaanse en ons als toeristen. Tja, Marjolein is natuurlijk niet zo groot en spreekt vloeiend Spaans en wij zijn overduidelijk geen locals en hakkelen maar een paar woordjes Spaans.

Colonia heeft een oud gedeelte dat direct bij de haven ligt. Het heeft veel oude huisjes, leuke straatjes met winkels en restaurants en een oude kerk. We beklimmen de kleine vuurtoren en kunnen ondanks dat het wat heiig is toch de Argentijnse kust heel vaag zien. We drinken thee op een terrasje met uitzicht op de Rio de la Plata. Het is een echt lekkere lentedag vandaag en dat in de winter.

            

 

18-08 Colonia - Just in time

Na de lunch gaan we op pad om alle formaliteiten te regelen, zodat we morgen kunnen vertrekken uit Uruguay. We rekenen alvast af bij de haven en wandelen naar het kantoor van de migratiedienst in de ferry terminal. Zo zien we ook nog een ander gedeelte van Colonia. Op de terugweg halen we verse groente en fruit en maken onze laatste Uruguayaanse pesos op bij de supermarkt. We zijn net terug in de haven als de wind flink aantrekt. In plaats van roeien, brengt de wind ons terug naar Romlea. Als we aan boord zijn begint het flink te plenzen. Gelukkig van korte duur, maar de wind houdt aan. Henk legt voor de zekerheid een extra lijn aan de mooring.

   

 

19-08 Buenos Aires - Zeeziek?

"En is het gelukt bij de Prefectura?", vraag ik als Henk weer terug komt aan boord. "Nee." "Nee? Hoezo nee?", vraag ik. "Ik snap er helemaal niks meer van", verzucht Henk. ""Marina is closed", zei die kerel. Maar ik heb gister al betaald, dus dat maakt dan toch helemaal niet uit? Marjolein moet maar even meekomen." Dus stapt Marjolein bij Henk in de dinghy en roeien ze opnieuw naar de kant. En wat blijkt? Het marina kantoor was niet gesloten, zoals Henk begreep, maar de haven zelf! En dat had alles te maken met de harde wind die vanaf gistermiddag tot vanochtend vroeg buiten stond. Gelukkig werd de haven net weer vrij gegeven toen hij met Marjolein voor de tweede keer bij de Prefectura kwam en kunnen we vertrekken naar Buenos Aires. Er staan nog redelijke golven buiten die doen denken aan de golfslag op het Wad bij harde wind. We moeten de bijna negenentwintig mijl naar Buenos Aires strak aan de wind varen. Het eerste stuk motoren we tegen de wind in omdat we wat ondieptes en eilandjes moeten omzeilen. Zodra we daar doorheen zijn zetten we zeil. Het is een hobbelig tochtje en dat is iets teveel van het goede voor een toch al wat ochtendmisselijke Marjolein.

Eind van de middag meren we af bij de Yacht Club Argentino en zijn we dan na bijna twee jaar opnieuw in Buenos Aires, maar nu op eigen kiel!

 

  Terug naar beginpagina