18-06 Atlantische Oceaan - Jonas

"Dit maakt alle ellende van de afgelopen weken meer dan goed!" We zijn onderweg van de Abrolhos naar Vitória, een tussenstop op weg naar Rio de Janeiro. Zagen we de afgelopen dagen zo nu en dan bultruggen op flinke afstand, nu zien we ze tot vlak naast en achter de boot. Waren ze op grote afstand al indrukwekkend, zo dichtbij weet je echt niet wat je ziet. Wat een geweldig indrukwekkende dieren. Ze blazen enorme waterfonteinen, slaan met hun staartvinnen op het water en springen hoog de lucht in. Er is één woord dat je maar blijft uitspreken: "Wow!!!". We hadden een beetje gehoopt dat we ze onderweg wellicht van wat dichterbij konden zien, maar we worden enorm verwend door het aantal walvissen dat vlak bij ons langs zwemt.

Zeilen is een drama tot het avond wordt vanwege opnieuw veel te weinig wind. Zoals eerder gaat de wind pas weer aan zodra de zon onder is. De bultruggen maken echter de eerste mijlen op dit traject onvergetelijk.

 

 

19-06 Atlantische Oceaan - Alles of niets

Was er gister vrijwel geen wind, vanochtend varen we zelfs met een dubbel gereefd grootzeil en genua. Bultruggen zien we helaas niet meer, want daarvoor zijn we inmiddels te ver van de Abrolhos af. In de middag neemt de wind af en moeten we een paar kruisrakken maken totdat de wind na het passeren van een front helemaal wegvalt. We hebben dan nog vijfenveertig mijl te gaan tot Vitória en kunnen niet anders dan de Knor starten en het laatste stuk motoren. Heel vervelend, maar het is niet anders.

20-06 Vitória - Twee werelden

Vanochtend, of beter gezegd vannacht, valt om half vier het anker in de baai van Vitória vlak naast de Ithaca van Pierre en Ping. We vallen als een blok in slaap. Rond tien uur worden we wakker en schijnt het zonnetje. Pierre heeft ons al een goedemorgen welkomst-app gestuurd met een mooie foto van Romlea.

    

Ze komen later even een kop koffie drinken en we kletsen bij over de afgelopen weken. Wat wij al dachten op het eerste gezicht wordt door Pierre bevestigd. We zijn aangekomen in een ander Brazilië dan waar we uit vertrokken zijn. Vitória ziet er modern westers en goed verzorgd uit. Totaal anders dan Salvador. Omdat we vandaag nog aan het bijkomen zijn van de reis hier naartoe, stellen we het verkennen van de stad uit tot morgen.

      

 

21-06 Vitória - Naar de wal

"Het is fris buiten!" Dat zijn we niet meer gewend. In plaats van in bikini zit ik in korte broek en t-shirt lekker in het zonnetje in plaats van onder de bimini. Het is een rare gewaarwording. We zijn zo’n 450 mijl ten zuiden van Salvador en in een heel ander klimaat belandt. De luchtvochtigheid is een stuk lager net als de temperatuur. Wij voelen ons er een stuk beter bij.

Na de lunch gaan we naar de kant om ons te melden bij de Capitania dos Portos en boodschappen te doen. De Capitania blijkt helaas dicht, dus morgen maar een nieuwe poging. De sfeer hier is totaal anders dan in Salvador. Vitória is een westerse stad en ziet er welvarend uit. De mensen zijn hier actief. Ze zijn aan het werk of zijn sportief bezig en ze zien er verzorgd uit. Wat een verschil met het Brazilië dat we tot nu toe gezien hebben. Salvador is pure armoede en vergelijkbaar met de Kaap Verden wat betreft de sfeer. Hier is het totaal anders en dat in hetzelfde land.

22-06 Vitória - Voetjebal

"Het is toch geen feestdag hier vandaag hè?", vraag ik Henk terwijl we opnieuw onderweg zijn naar de Capitania. Ik heb pas geleden nog de Braziliaanse feestdagen opgezocht en herinner mij niet dat er nog wat in het vat zit zo lang we hier nog zijn. "Het is echt veel te stil voor een normale werkdag hier." Er zijn vrijwel geen mensen op straat en ook bijna geen auto’s. "Kijk dan, zelfs de bussen zijn zo goed als leeg en er staan geen mensen bij de bushalte. En we hoorden ook al een aantal keren vuurwerk. Zal je zien dat ze weer dicht zijn". Als we bij het kantoor van de Capitania aankomen is dat gelukkig gewoon geopend. We worden door maar liefst drie man geholpen. Eentje bekijkt alle papieren, zoekt uit wat hij nodig heeft en stelt vragen. Nummer twee vertaalt dat in het Engels voor ons en nummer drie maakt fotokopieën van alles wat voor hun van belang is. Ook hier zijn ze weer ontzettend aardig. Er moet echter nog wel een veiligheidsinspectie van onze boot plaats vinden voordat we weer mogen vertrekken. Omdat wij morgen al richting Rio willen moet dat dus op korte termijn. En dat blijkt geen enkel probleem. Wat ons het beste schikt? Nou als het kan graag vandaag om een uurtje of vier. We leggen uit waar we precies geankerd liggen en dan zijn we klaar. Er wordt ons zelfs nog iets te drinken aangeboden, maar dat slaan we af, want we hebben nog meer officials op het programma staan vandaag.

Als we buiten zijn bestelt Henk een Uber, die er gelukkig al snel is. We stappen in bij Diego. Eindelijk een chauffeur die Engels spreekt! We vragen hem waarom het zo stil is op straat. En wat blijkt? Brazilië speelt een WK-wedstrijd tegen Costa Rica. Aha! Iedereen zit dus voor de tv! Daarom is het zo stil op straat. Diego zet ons keurig af bij de Policia Federal waar we opnieuw een poging willen doen om onze visa te verlengen. Ze zijn gevestigd in een grote shopping mall. Ook daar is het opvallend stil, er staan vrijwel geen auto’s in de parkeergarage. We moeten met een roltrap naar boven om bij de Policia Federal te komen en wat blijkt? Ze zijn gesloten vanwege het voetbal! Er hangt een briefje op de deur met aangepaste openingstijden op de dagen dat Brazilië speelt. Ze zijn vandaag tussen 14:00 en 17:00 open. We besluiten dan maar eerst ergens een kop koffie te drinken en de tijd door te komen in de shopping mall. Maar alle winkels blijken dicht. Heel Brazilië is op slot omdat ze een voetbalwedstrijd spelen! En niet een finalewedstrijd, maar gewoon een poulewedstrijd in de eerste ronde. Wij staan perplex.

De wedstrijd is tegen elf uur afgelopen en Brazilië heeft met 2-0 gewonnen. Alle Brazilianen gaan uit hun dak. Even later stroomt het winkelpersoneel binnen en gaan de winkels om twaalf uur weer open. We lopen wat rond en gaan na de lunch opnieuw naar de Policia Federal. Het is pas kwart over één, maar wie weet is het kantoor toch al open. Tot onze verbazing staan er al een aantal Brazilianen voor de deur te wachten. We sluiten maar aan in de rij, want we hebben geen zin straks uren te moeten wachten voor we aan de beurt zijn.

Stipt om twee uur gaat de deur open en stroomt de wachtruimte helemaal vol. Wij mogen meteen doorlopen naar het migratieloket. De Brazilianen blijken allemaal voor een nieuw paspoort te komen. Hoe goed Henk ook zijn best doet onze situatie uit te leggen, we krijgen geen verlenging van ons visum. "U kunt het bij het kantoor bij de haven proberen", is het advies van de dame achter het loket. "Misschien dat zij wel iets kunnen regelen". We besluiten dat we wel klaar zijn met de Policia Federal. Nog meer tijd verknoeien om te proberen ons visum te verlengen zien we niet zitten. Bovendien komt de Marine om vier uur voor de inspectie en moeten we ook de dieselvoorraad nog aanvullen.

We nemen een Uber terug naar de boot en zijn ruim op tijd terug voor de inspectie. Even na vier uur komt er een rib van de Marine onze kant op. Ook nu weer drie heren. Eentje die de boot bestuurt, eentje voor het afmeren en eentje die bij ons aan boord komt voor de daadwerkelijke inspectie. De beste man spreekt geen woord Engels, maar ook hier doet Google Translate weer zijn werk. We voldoen aan alle voorwaarden en krijgen onze saida papieren.

Henk krijgt hulp van Pierre van de Ithaca bij het halen van de diesel. Omdat onze buitenboordmotor defect is, gaan de mannen met de dinghy van Pierre en Ping naar de Yachtclub met een heel stel jerrycans.

-s-Avonds wordt het nog heel gezellig bij onze Zuid-Afrikaanse vrienden aan boord. We hebben een hoop lol en het bier dat Pierre zelf brouwt smaakt Henk prima. Ik houd het bij een lekker rood wijntje.

23-06 Atlantische Oceaan - Oh my….

We zijn toch wel een beetje brak als we opstaan en doen het rustig aan. Er is nog geen wind en we besluiten niet te vertrekken voor het waait. We ruimen op en maken de boot vaarklaar. Als we aan de koffie zitten komen er twee kano’s aanvaren. "Hi, where are you from?", klinkt het in redelijk goed Engels. De twee kanoërs zijn razend nieuwsgierig. We vertellen dat we uit Nederland komen. Nou dat kennen ze wel. "Did you come here by sailboat?", wil de ene weten. "Jazeker", antwoorden wij. "Oh my God, really?!". Ja hoor really;-) "Oh my God, wow! Do you have a kitchen and a bed in your boat?", wil hij ook nog weten. "Yes we do". "Oh my God, wow!", klinkt het opnieuw. "So, you have a floating apartment!’. Haha, daar zijn wij het natuurlijk wel mee eens. Ons drijvende huisje brengt ons overal.

Na de koffie gaat de wind aan en het anker op. We varen de baai uit en zetten de genua. We doen rond de vijf knopen met een bakstag windje. "Lekker relaxed zeilen zo hè?". Van Henk mag het tot aan Rio zo blijven en van mij ook!

   

 

24-06 Atlantische Oceaan - Gewoon lekker zeilen

Het lijkt erop dat het deze rit eens een gewoon lekker stuk zeilen gaat worden. Afgelopen nacht en ook vandaag blijven de windgoden ons gunstig gezind. Zo nu en dan moeten we de koers en zeilvoering een beetje aanpassen, maar dat is het dan ook. De windsterkte is behoorlijk constant, dus we schieten redelijk op. Tot nu toe nog geen mijl gemotord, dus wij zijn tevreden. We zijn wel benieuwd of we morgen ook nog wind gaan hebben, want alle modellen geven een dip aan in het stuk voorbij Cabo Frio.

25-06 Cabo Frio - Tussenstop

Zowaar kloppen de windmodellen een keer. Als we vroeg in de morgen bij Cabo Frio aankomen zakt tijdens mijn wacht de wind in tot windstilte. Ik overleg even met Henk en we besluiten naar Cabo Frio te varen en daar op wind te wachten. Terwijl Henk verder slaapt start ik de motor en omdat er nog een heel klein beetje wind is motorzeil ik een stukje. Als ook het laatste beetje wind helemaal weg is, rol ik de genua in. Het grootzeil doen we wel als Henk weer wakker is. Het gaat een stuk makkelijker en beter om dat samen te doen dan in mijn eentje. En dan zie ik walvissen. Bultruggen op weg naar de Abrolhos. Ik pak snel de GoPro als er eentje wel heel dicht in de buurt komt. Als ik weer aan dek ben met de camera in de aanslag, zie ik hem nergens. En dan ineens komt hij boven vlak voor de boeg. Ik schrik ervan, want we varen tegen de vijf knopen. "Ga snel onder water beestje, want straks raak ik je nog!", denk ik hardop. Gelukkig gaat het net goed. Hij was zo dichtbij dat ik de zeepokken op zijn rug kon zien. Als Henk ook weer op is, zien we nog een paar aan ons voorbij trekken.

We ankeren even later op een mooi beschutte plek. Er is zelfs geen swell in de baai, heerlijk. ’s-Middags gaat Henk het water in om de romp te ontdoen van aangroei. Ondanks dat we coppercoat als antifouling op onze romp hebben, groeien de kokkels flink aan. Tot aan Salvador hebben we vrijwel geen aangroei gehad, maar waarschijnlijk toen we in Aratu lagen is er een behoorlijke laag ontstaan. Gelukkig wil het er redelijk goed af, maar het is toch veel werk. Henk gaat er druk mee zijn de komende dagen.

      

 

26-06 Cabo Frio - Stortplaats?

"Kom er maar gauw uit. Er komt viezigheid aan drijven", waarschuwt Henk mij. En dan zie ik het ook. "Het lijkt erop dat één van die toeristenboten zijn stronttank leeg heeft laten lopen. Getverderrie, wat vies!". Gelukkig zijn we allebei op tijd uit het water. Ik zie even later ook nog allemaal plastic afval drijven. Onvoorstelbaar dat iemand zoiets doet in een baaitje waar het zo mooi is en waar veel mensen zwemmen en snorkelen. Sowieso onvoorstelbaar dat iemand gewoon plastic afval in het water gooit. Wij begrijpen daar helemaal niets van. Ik ben even daarvoor een stukje verderop aan het snorkelen geweest. Ook hier weer veel vissen en een heuse zeeschildpad. Ik heb wel tien minuten met hem rond gesnorkeld. Wat een geweldige ervaring om met zo’n prachtig beest op te zwemmen.

27-06 Cabo Frio - Ontslakken

Ook vandaag gaat Henk weer onder de boot om kokkels te verwijderen. Dit keer met een duikfles. Om de plekken waar je moeilijk bij kunt ook goed schoon te krijgen werkt dat toch wat fijner dan iedere keer weer naar de oppervlakte te moeten voor een ademteug. Als hij weer boven komt is de fles zo goed als leeg, maar de boot nog niet helemaal kokkelvrij. De rest moet dan maar als we voorbij Rio zijn.

 

  Terug naar beginpagina