22-10 Sagres - Easy peasy

Om half tien worden we wakker. De Frenchies achter ons zijn al bezig te vertrekken. Zij lagen vlak achter ons in Cascais en zijn een dag eerder vertrokken dan wij. Toen we vannacht aankwamen lagen ze er al. We vermoeden pas net, want het licht was nog aan binnen. Zij zijn nog jong en hebben kennelijk net iets minder slaap nodig dan wij, zodat ze vandaag al relatief vroeg weer verder gaan. Wij doen het rustig aan.

Om een uur of twaalf gaan we ankerop. De plek waar we nu liggen is echt een soort vluchthaven, maar niet een plek om te blijven. We willen verder naar Lagos of Portimaõ en vandaag is de laatste dag met gunstige wind volgens de gribs.

      

 

Er staat een heerlijke wind als we vertrekken. Omdat het maar twaalf tot dertien mijl varen is, zetten we alleen de genua. We hebben de tijd en willen genieten van de Portugese Algarve kust. Als we een paar mijl verder zijn valt de wind helemaal weg en moet onze Knor weer aan. We sturen dichter langs de kust en daar is net weer een beetje wind om met een schamele twee knopen vooruit te komen. We vinden het prima, we hebben de tijd. We genieten van de zon, de rustige zee en de prachtige kustlijn. Eind van de middag valt het anker voor het strand van Lagos, waar de Frenchies net weer vertrekken richting Portimaõ.

         

 

23-10 Lagos - Vakantie!

Prachtig weer en een goed boek. Need I say more?

Omdat de wind gedraaid is naar het zuidoosten zoeken we eind van de dag een beschuttere ankerplaats op bij Alvor. Het is even zoeken naar een plekje, want we kunnen niet doorvaren naar de ankerplaats verderop op de rivier omdat we te diep steken met onze twee meter. Uiteindelijk vinden we een plekje vlak na de ingang.

      

 

24-10 Alvor - Spannende ankerplek

"Ik haal toch maar even een paar meter ketting binnen, want het roer raakt zo nu en dan even de grond". Henk loopt naar voren en haalt twee meter ketting binnen. Dat moet genoeg zijn, want onder de kiel hebben we nog een meter water staan.

We hebben maar vijftien meter ketting uit, wat we eigenlijk te weinig vinden, maar er is gewoon geen ruimte om meer ketting uit te geven. Aan bakboord hebben we de stenen muur van de rivieringang, voor ons ligt een Noor en achter ons ligt een zandbank. Iets meer naar stuurboord is te ondiep. We liggen geankerd op de millimeter.

We liggen in een prachtige omgeving en genieten met volle teugen.

      

 

25-10 Alvor - Verhuizen

"Hé, de Noor is weg!" "Gelijk maar een stuk naar voren verleggen?", stel ik voor. "Lijkt me wel!". En dus gaan we ankerop om vijftig meter verderop het anker weer te laten vallen. Stukken beter zo, want meer ketting uit en geen zorgen meer over het zandbankje vlak achter ons.

Na de lunch maakt Henk de dinghy klaar en varen we naar de ankerplek en het dorpje een stuk verder de rivier op. Dat valt qua afstand nog best tegen. We checken bij de schipper van de Zeester hoe diep het nu echt is op de ankerplek. Het blijkt dat het zelfs diep genoeg is om Romlea er te ankeren. Misschien doen we dat morgen alsnog.

We varen door naar het dorp en zijn verrast door hoe dat eruit ziet. Super toeristisch met veel "foute" Engelse toeristen. We halen een paar boodschappen en maken dat we weer naar onze dinghy komen. Op de steiger treffen we een oudere Nederlandse man met zijn zoon. Ze brengen reddingsmiddelen en verbanddozen naar hun houten sloep. "We krijgen vandaag controle", vertelt de man. "Dat doen ze eens in de vijf jaar en dan moeten al deze spullen aan boord zijn, anders mag je je boot inleveren". Het blijkt dat hij in het dorp woont en vandaar dat hij dit Portugese bootje heeft. "Ja, wij zijn maar gewoon landrotten hoor", vertelt zijn zoon. En natuurlijk krijgen we de vraag waar onze boot ligt en complimenten voor onze dinghy met elektrische motor.

Als we weer in de kuip zitten op Romlea zijn we er nog niet uit. Wel of niet morgen verkassen naar de ankerplek bij het dorp?

26-10 Alvor - Zo vast als een huis

"Watch out! There’s a bank over there!", roept Henk naar een Engelse zeilboot die onder zeil binnen komt varen. We maken een wandeling op de oever langs de riviermonding. Helaas is de waarschuwing van Henk net iets te laat. Het jacht loopt vast op de bank achter Romlea. We kijken het even aan en zien dat het jacht het zeil binnen haalt, maar nog niet van de zandbank kan komen. Op zich geen drama want het is laag water. Ze komen straks vanzelf weer los als het vloed wordt. Wij maken een prachtige wandeling langs de zandbanken en de oesterbedden die in de rivier liggen. Voor we terug roeien naar Romlea gaan we eerst even bij het Engelse jacht langs. Ze liggen nog steeds vast. Henk geeft ze de tip om de motor stationair achteruit te zetten, zodat ze als het schip loskomt, meteen achteruit van de bank afvaren. Meer dan een uur later liggen ze nog steeds vast en we zien dat het ze niet lukt los te komen. Er zijn inmiddels twee waterscooters binnen komen varen, die lijken te gaan helpen. Henk kan het niet langer aanzien. "Ik snap niet dat ze mijn tip niet hebben opgevolgd. Dit gaat niet goed zo! Ik ga erheen om ze te helpen!". En hij roeit met de dinghy naar ze toe. Even later zie ik hem druk instructies geven aan de Engelsen en de waterscooters! Er gaat een val van het jacht naar één van de waterscooters die opdracht krijgt het jacht scheef te trekken, zodat de kiel los komt van de bank. De Engelse schipperse haalt het anker binnen en haar man krijgt instructies hoe hij weg moet varen.

      

 

Even later is het jacht los en ankeren ze vlakbij ons. Dat is echter niet van lange duur. Ze varen terug naar zee in de richting van Lagos. Ze hebben er kennelijk geen vertrouwen meer in alsnog te proberen naar de ankerplek iets verderop te komen.

En wat doen wij? Wij blijven vandaag lekker liggen waar we liggen, want om Romlea ook op een zandbank te parkeren lijkt ons niet zo’n goed idee;-)

27-10 Lagos - Dat maken we zelf wel uit!

"Put out your fenders!", klinkt het vanaf de Zweedse boot aan de steiger waar wij naast moeten afmeren in de haven van Lagos. "I don’t think so!", roept Henk terug. "You have to put out your fenders!", roept de Zweed nogmaals. Henk antwoordt dat hij dat toch echt niet gaat doen. En opnieuw: "Put out your fenders! There’s enough room!". En Henk blijft halsstarrig antwoorden dat hij dat toch echt niet gaat doen. Zijn wij dan eigenwijs? Ja, in dit geval wel. De Zweed heeft namelijk zelf zijn fenders al uit hangen. Als wij dan die van ons ook naar buiten hangen levert dat problemen op op het moment dat we langszij komen. De fenders drukken elkaar dan weg met als resultaat dat er helemaal geen bescherming meer tussen de boten is. Henk legt hem tot drie keer toe uit waarom we de fenders niet uit hangen, maar het kwartje wil niet vallen. Zodra we de boot hebben afgemeerd, hang ik ze natuurlijk wel uit. Tot mijn verbazing zie ik dat de achterste twee al gedaan zijn. "Heb jij die al uitgehangen Henk?". "Nope." "Hmm, dan heeft onze Zweedse buurman het heft in eigen hand genomen. Hij was ook al bezig onze boot af te houden via de zeereling." Ook dat laatste was helemaal niet nodig. We lagen op dat moment al vast. Even later verschijnt de buurman weer bovendeks voor een praatje pot. Geen woord meer over het voorval. Kennelijk snapt hij eindelijk wat Henk bedoelde. Tegenover ons ligt nog een Zweeds jacht. Terwijl ik bezig was met de voorste landvasten, groeten zij buitengewoon vriendelijk met een grote lach. Wij hebben het vermoeden dat we niet de eersten waren die een kleine aanvaring met de Zweedse schipper hadden.

28-10 Lagos - Mission impossible

Ook dit keer willen we onze havendag zo nuttig mogelijk besteden. Gister is er al een was gedraaid en gedroogd. Vandaag doen we tussen ontbijt en koffie de boodschappen, draait daarna de wasmachine al weer en gaan we na de lunch op pad naar een bouwmarkt en de chandlery. Henk heeft van de receptioniste van de haven een kaart gekregen waarop ze heeft aangegeven waar de bouwmarkt is. We gaan op de fiets, want het is te ver lopen. Het was nog best even zoeken ondanks het kaartje. Heuveltje op en heuveltje weer af met 27 graden is niet echt een pretje op een vouwfiets. Uiteindelijk vinden we de bouwmarkt. Helaas hebben ze de spullen die Henk nodig heeft niet. Dan maar op naar de chandlery. We fietsen weer terug naar de haven en dan door naar de vissershaven. Na enig rondfietsen vinden we de chandlery. Opnieuw pech, want ze zijn dicht. Het is zaterdag en dan zijn ze tot één uur open. Het is inmiddels drie uur, dus opnieuw niet geslaagd. Dan maar weer terug naar de boot. We pakken de boel in, Henk rekent af en we varen weer terug naar Alvor. Als we daar weer lekker achter ons anker liggen, zijn we de mislukte boodschappen al weer snel vergeten.

29-10 Alvor - Weekendgasten

Je kunt merken dat het weekend is! De ene na de andere boot komt binnen varen en gaat voor anker. Weekendgasten. Verder veel vissers op de mohle en op het water. Ook hier weer diverse vismethodieken. Er zijn zelfs snorkelaars aan het speervissen. Wij komen vandaag lekker bij van onze havendagen. Henk is druk met het monteren van filmpjes en ik lig voor het eerst sinds we weg zijn lekker in bikini op een kussen in het gangboord met een goed boek. Heeeel vervelend die herfst!;-)

30-10 Alvor - Zeilen omdat het kan

"Wat doen we vandaag? Naar binnen hier bij Alvor of naar Portimaõ?". We moeten er even over nadenken en besluiten dat we naar Portimaō gaan. We wachten tot er wind komt, zodat we kunnen zeilen in plaats van op de motor. Mocht er geen wind komen, dan motoren we de vier mijl wel. Gelukkig gaat de wind even later aan en kunnen we zeilen. Net als we ankerop willen komt de Yana binnen zeilen. Wat een toeval. We spreken ze even kort, want zij willen ankeren en wij weg. We zien ze ergens de komende dagen nog wel, want voorlopig is er nog geen weergat om naar de Canarische Eilanden koers te zetten. Portimaō is niet bezeild, dus maken we een paar kruisrakken. Het is heerlijk zeilweer, dus wij vermaken ons opperbest. Lekker om eens een korte afstand te zeilen in plaats van een lange. Twee uurtjes later valt het anker in de havenkom van Portimaō. Die chandlery komt morgen wel.

       

 

31-10 Portimaō - Herrieschoppers

Vanochtend lijkt het wel of iedereen lawaai moet maken. Naast ons heeft een jacht zijn generator aangezet. Het ding staat aan dek, dus wij genieten mee. Daar weer naast ligt een jacht met een windmolen van het type lawaaibak. Aan de overkant vindt het restaurant dat ook ’s-ochtends bij de koffie best een lekker dreunmuziekje aan kan staan. Het is dat we hier moeten zijn, maar anders…

Na de koffie gaan we ankerop om een stukje de rivier op te varen richting de chandlery. We leggen aan bij een viskade. Niet echt ideaal, maar het moet maar voor deze keer. Henk spurt naar de winkel en ik hou de stootwillen op hun plek als er weer eens grote golven van voorbij varende vissersschepen Romlea doen stuiteren. Gelukkig is Henk snel terug en gaan we weer terug naar de ankerplek. Het is behoorlijk gaan waaien en aanleggen bij de jachthaven om diesel te tanken is daardoor een uitdaging die we liever tot later verschuiven als de wind weer geluwd is. Eind van de middag is dat zover en gaan we opnieuw ankerop en naar de jachthaven. We mogen daar wel even blijven liggen na het tanken, want ze gaan toch om vijf uur dicht. Henk gaat op het fietsje naar de bouwmarkt om isolatiemateriaal voor de koelkast te scoren. We willen de koelkast verder isoleren, omdat dit één van de grote energievreters is. Nu gaat het nog wel, maar als we straks in de tropen komen gaat het energieverbruik van het ding drastisch toenemen. Dat willen we proberen te voorkomen door de koelkast van binnen verder te isoleren.

01-11 Alvor - Gezellig weerzien

"Ik denk dat er zo wel een kop thee voor jullie klaarstaat", hoor ik Henk aan dek zeggen als ik de broodjes voor de lunch aan het smeren ben. We zijn net teruggekeerd naar Alvor en liggen weer op ons oude plekje.

De Yana ligt vlak naast ons en de uitnodiging van Henk is natuurlijk voor Trijnie en Hennie. Even later roeien ze naar ons toe. Het is een gezellig weerzien nadat we elkaar voor het laatst in Leixoes zagen. Zij zijn uiteindelijk een dag na ons daar vandaan vertrokken en zijn in één ruk doorgevaren naar Cascais, terwijl wij in Alveiro lagen. Uiteraard praten we bij over de afgelopen weken en over de plannen om weer te vertrekken vanuit de Algarve. Zoals het nu lijkt komt er aanstaande zaterdag een mooi weergat aan. Wij willen dat gebruiken om naar Madeira te gaan. Waarom zou je dat links, uhm in dit geval rechts, laten liggen als je zo dicht in de buurt bent? En we hebben de tijd, dus waarom niet!

02-11 Alvor - Het heen en weer

"Twee meter!. Twee meter tien! Eén meter tachtig!", roep ik naar Henk die op het voordek staat. We varen de rivier op naar het dorpje Alvor. Het is hoog water, maar toch een spannend stukje varen vanwege alle zandbanken. Ik geef de diepte door die we onder de kiel hebben. Henk heeft uitkijk op het voordek en geeft mij aan of ik naar bakboord of naar stuurboord moet. We hebben, toen we aan het begin van de monding voor anker lagen, goed opgelet waar de andere boten langs voeren en waar de zandbanken precies liggen, maar het blijft toch spannend. We varen met maximaal twee knopen snelheid en ik houd de dieptemeter goed in de gaten. Het gaat gelukkig allemaal goed en even later valt het anker op de ankerplek vlak voor het dorp. Niet teveel ketting uit, want we liggen in een smal stuk met voldoende diepte.

      

 

Eerder vandaag gingen we na de koffie ankerop. Helaas had de chandlery in Portimaō niet alles wat Henk nodig heeft, dus zijn we opnieuw naar die in Lagos gevaren. We kunnen de iets meer dan twee mijl (jaja, een enorme afstand;-)) aan de wind zeilend afleggen. Om twaalf uur meren we af aan de meldsteiger van de marina. Henk spurt naar de Sopromar en ik maak de broodjes voor de lunch. Zodra Henk terug is vertrekken we direct weer. We zeilen met een bakstagwindje terug naar Alvor, waar we nog mooi op hoog water binnen kunnen lopen.

Na een kop thee vertrekken we met onze dinghy naar de wal voor de boodschappen. Het regent als we de supermarkt weer uitkomen. Aj, dat is niet fijn! "Wat doen we? Wachten of accepteren dat we zeiknat worden?", vraag ik Henk. We besluiten dat wachten geen optie is, want we zien het eind van de regenbui nog lang niet. Dan worden we maar nat. Het gekke is, dat wanneer je dat eenmaal hebt geaccepteerd, het een stuk minder erg is! Het voelt een beetje als thuis in Nederland vinden we. We zijn net weer aan boord als het echt hard begint te plenzen. Lang geleden dat we regen hebben gehad.

03-11 Alvor - Drukke baasjes nemen tijdelijk afscheid

Het weergat dat we eerder zagen houdt stand en we willen dan ook morgen richting Madeira vertrekken. Er is uiteraard alweer druk contact geweest met onze Nederlandse Chileen en hij is het met ons eens. Gister hebben we alle boodschappen gedaan, vandaag willen we eerst de wal op om al onze laptops en iPads maar weer eens te updaten. Onder het genot van een aantal koppen koffie voeren we de meest noodzakelijke updates door. Het wifinetwerk van het restaurantje blinkt helaas niet uit in snelheid. We moeten het er maar mee doen. Om een uur of één is het hoog water en gaan we terug naar Romlea. We varen terug naar de ankerplek aan het begin van de monding. Dit keer een veel gemakkelijker karwei, omdat we gewoon onze gelogde track terug volgen.

Als we net onze lunch achter de kiezen hebben vraagt Hennie of we een bakkie komen doen. Natuurlijk doen we dat. We stappen weer in de dinghy en Henk roeit de veertig meter in record tempo achteruit.

Uiteraard gaat het gesprek naast andere dingen ook nu weer over de plannen. "Wat doen jullie?", is een veel gestelde vraag tussen cruisers. Wel gaan, niet gaan. Wat zien jullie in de weerkaarten? Wij vertellen dat we morgen gaan. Hennie en Trijnie blijven nog een tijdje hier in afwachting van minder harde wind, terwijl wij juist blij zijn dat er twintig tot vijfentwintig knopen aan zit te komen. Omdat we totaal verschillende schepen hebben, zij een trimaran en wij een monohull, komen we dan ook tot verschillende besluiten. Na een uurtje nemen we afscheid. We gaan uit van tijdelijk, want we zullen elkaar vast en zeker ergens op de Canarische Eilanden wel weer tegen komen.

04-11 Alvor - Gevallen man

"Goeie reis!", klinkt het vanaf de Yana als we ankerop zijn in Alvor. "Jullie ook later!", wensen we Trijnie en Hennie toe. Even later zeilen we vol zeil richting zee. Op naar Porto Santo Madeira. Het is nog rustig weer en we varen een aan de windse koers vooralsnog. We drinken koffie en genieten van het vertrek. Om een uur of twaalf krijgen we trek in lunch en gaat Henk naar binnen om lunch te maken. Ik ben de eerste dag altijd snel misselijk onderdeks, dus laat dat graag aan hem over. De golven zijn inmiddels wat hoger geworden omdat we uit de luwte van het vasteland komen en de wind is aangetrokken, dus hebben we zowel grootzeil als genua dubbel gereefd. We hebben de kajuitingang in deze omstandigheden altijd dicht om te voorkomen dat er zoute spray of eventueel zout water naar binnen kan komen. Als Henk al een tijdje binnen is hoor ik opeens een harde klap en schuif ik het luik een stuk open. "Was dat heet water?!", roep ik naar Henk vanuit de kuip. Henk ligt op de kajuitvloer, naast hem de waterkoker en hij is helemaal nat. Ik krijg geen antwoord, dus nog een keer: "Was dat heet water?!" "Nee, warm". Gelukkig, een pak van mijn hart. Henk is net op een verkeerde golf vanuit het kombuis met zijn rug tegen de navigatietafel aan de andere kant geklapt. Dat doet natuurlijk vreselijk zeer. Hij vindt mijn vraag dan ook maar een rare. Tja, voor hem is die zere rug natuurlijk veel erger dan een nat pak. Voor mij is het eerste wat binnenkomt een man die mogelijk kokend water over zich heen heeft gekregen. Gelukkig is de schade aan Henk meegevallen. Op mijn vraag of we terug moeten varen is het antwoord dan ook een luid en duidelijk nee en dat weet hij heel zeker. We hebben dan nog meer dan vierhonderd mijl te gaan.

  Terug naar beginpagina