Het Beagle kanaal

8 januari 2021

De wind is oost en dus is het tijd om te vertrekken richting Ushuaia. Een mooie tocht naar wat nu zo langzamerhand het Beagle kanaal begint te worden. Onderweg zijn er nog de fonteinen van walvissen. Het wordt weer een dagtocht van rond de veertig mijl, met als doel Estancia Moat. Daar aangekomen moet het laatste stukje gemotord worden, maar voor de boerderij is een soort van ankerplaats. De Prefectura Naval post van Moat zoekt contact om wat gegevens door te geven en op te vragen. Verder geen enkel probleem en er is toestemming om te ankeren voor de boerderij. Deze locaties zijn allemaal heel erg afgelegen. Bij de boerderij spelen wat kinderen en een vrouw hangt de was op. Het komt allemaal wat armoedig over. Aan het geankerd jacht, wordt geen enkele aandacht geschonken.

9 januari 2021

De wind is weer oost, dus zeilend op naar de volgende bestemming, Puerto Harberton.

    

 

Puerto Harberton heeft een historie, leuk om te lezen en te weten. Een dagtochtje van twintig mijl. Bij aankomst, ligt er een Argentijns zeiljacht aan de kleine steiger, dus wordt er geankerd. De wind en dus de swell komt enigszins de baai binnen, het jacht ligt behoorlijk te hotseklotsen aan de steiger. Er is een gratis wifi hotspot hier, dus daar daar wordt dankbaar gebruik van gemaakt. De Prefectura Naval post van Puerto Harberton roept op. De boodschap is dat er geen toestemming is om naar Ushuaia te varen. Op mijn vraag waarom niet, luidt het buitengewoon stupide, werkelijk achterlijke antwoord, dat we van buiten Argentinië komen en de grenzen van Argentinië gesloten zijn. Ik vertel hem daarom fijntjes dat we van de Malvinas komen (Argentijnse naam voor de Falklands) en dat dat volgens de Argentijnse regering toch echt Argentijns grondgebied is, dus dat ik het even niet begrijp. Natuurlijk heeft de beste man op dat moment spontaan een bloedneus en brabbelt wat onverstaanbare dingen.

In de dagen die er op volgen, komt er steeds geen toestemming om naar Ushuaia te mogen varen. Op mijn vraag of er een Engels sprekende collega aan de lijn te krijgen is, krijg ik te horen dat die er niet zijn. Dan poog ik om telefonisch een Engelstalige tolk aan de lijn te krijgen, ook dat wordt niet gehonoreerd. Vanaf dat moment spreek ik acuut geen woord Spaans meer en doe alles in het Engels. Als hij blijft beweren dat we niet naar Ushuaia mogen varen, vertel ik hem in het Engels dat dat wel gaat gebeuren zodra de wind gunstig is en dat ik daar dan wel zie wat er gebeurt. Hij heeft er vrede mee, hij kan er verder ook niets mee. Hij heeft zijn werk gedaan.

 

Tegen zes uur in de avond op één van de dagen tijdens het verblijf hier komt de Sarah W. Vorwerk voorbij varen. Het schip is van Nederlander Henk Boersma die hier met betalende gasten heen en weer vaart tussen Ushuaia en Antarctica. Onder en voor wereldzeilers een BN’er. Als ik hem later ontmoet in Ushuaia, blijkt hij de rust en gemoedelijkheid zelve.

Het Beagle kanaal is schitterend, met aan weerszijden hoge bergen. Het water is diep. Omdat er in Argentinië gevaren wordt, wordt geacht dat er aan de Argentijnse zijde van het kanaal gevaren wordt, maar er is niemand die zich daar druk over maakt.

     

 

12 januari 2021

De Prefectura roept weer op en deelt mede dat er toestemming is om naar Ushuaia te varen. Mooi! Niet wachten tot ze zich bedenken maar direct vertrekken. Er mag wel naar Ushuaia gevaren worden, maar aan land gaan mag niet. Het wordt dus ankeren in de baai en wachten op nadere instructies, omdat er een "protocol" gevolgd moet worden. Het zal wel en het zal mij ook mijn derrière oxideren.

Ushuaia is niet helemaal bezeild, dus er wordt een aantal uren op de knor gevaren. Het mag de pret niet drukken.

De aankomst is in het donker en dus het zoeken een ankerplekje ook, op basis van instructies van een vriendelijke medewerker van de jachtclub, die nogmaals vertelt dat er niet aan land gegaan mag worden, maar dat er gewacht moet worden op instructies van de Prefectura.

De volgende ochtend komt de toestemming om af te meren aan de steiger van de jachtclub. Melden bij de Prefectura, ontvangen van de vereiste papieren, vragen naar het protocol, maar weer krijgt iemand spontaan een bloedneus, dus ik vind het best. Op de vraag of er ook melding gedaan moet worden bij immigratie en of douane, luidt het antwoord ontkennend. Op mijn vraag of hij dat zeker weet belt hij even en nee hoor, daar melden is niet nodig. Onvoorstelbaar om dat mee te maken in een land dat stijf staat van de bureaucratie, maar ook wel even lekker.

In de dagen er na, wordt het stadje een beetje verkend, wordt de dieselvoorraad weer op peil gebracht en wordt de proviand aangevuld.

                    

 

  Terug naar beginpagina