Bahia Buen Suceso en Bahia Aguirre

31 december 2020.

Er wordt geankerd in de baai op een plek waar de wind de minste invloed heeft. Er ligt een zware mooring midden in de baai van de marine, waar Romlea aan afgemeerd zou kunnen worden, maar in de pilot wordt dat afgeraden en terecht. Hotseklotsend aan een grote metalen mooring liggend met kans op beschadiging van de boot is geen goed vooruitzicht. De marinepost die zich hier bevindt, zou ons Nederlanders het schaamrood op de kaken brengen…..

Uit de pilot (even uit mijn hoofd): In Bahia Buen Suceso bevindt zich een post van de Argentijnse marine, met als taak het in de gaten houden van het maritieme verkeer in LeMaire. De post is 24/7 in bedrijf en wordt bemand door zes leden van de marine, die daar twee maanden verblijven. Er is geen toegangsweg, dus alle benodigde goederen worden aan land gebracht over zee. Ook de aflossing van de wacht gebeurt per schip.

Bij het lezen van deze tekst, vóór aankomst, kwam bij mij het beeld op van Fernando de Noronha in Brazilie. Een enorme radar op een hoge berg, die zeer goed zichtbaar door zijn oranje verflaag, langzaam draaiend alle nautische en luchtbewegingen tot in de verre omtrek bewaakt. Toch? Van een marinepost verwacht men een professionele aanpak van een professionele organisatie. En 24/7 bemand zou dan betekenen dat in ploegendienst van drie ploegen, iedere ploeg gedurende acht uur per dag, het station bemand en het maritieme verkeer bewaakt wordt. Zes leden van de marine, dus een ploeg bestaat uit twee personen.

Tijdens het aankoersen op de baai, pak ik de verrekijker om te zoeken naar een grote radar, maar ik kan hem niet vinden. Vreemd. Nadat het anker zich in het zand ingegraven heeft en via de marifoon de aankomst netjes gemeld is, ga ik er eens goed voor zitten met de verrekijker. Een prachtige baai omzoomd door heuvels en bergen met veel bomen. De marinepost blijkt een tweetal barakken te zijn. Eentje als leefgedeelte voor de zes permanent aanwezige mannen en eentje als onderkomen voor twee gloednieuwe generatoren van Argentijnse makelij en een gedeelte dat in gebruik is als "sportzaal" waar de mannen de conditie op peil houden, door te sjorren met oude accu’s en dergelijke. Dan, na lang turen, ontdek ik de radar. Kleiner dan wat ik in de mast heb hangen. Werkelijk een beschamend lachertje. Maar goed. Enkele keren per dag wordt een passerend schip opgeroepen en gevraagd naar naam, MMSI (identificatienummer), vorige haven en volgende haven. Gegevens die ik voor het grootste deel ook op mijn AIS ontvanger kan lezen. Het nut van deze exercitie ontgaat me volledig. Ze hebben geen boot. Ze kunnen niets doen.

       

 

Ook als ik ze enkele keren oproep, om te vragen naar een weerbericht, komt er geen antwoord. Wel ontwaar ik hardlopende mannen op het strand. Kennelijk ook net als de sportzaal om conditie te houden.

Op het moment dat de wind (en dus de "branding") een landing met de brommer op het strand het toelaat, wordt enkele keren de wal opgezocht. De ontvangst is hartelijk, met een aangeboden warme maaltijd, een rondleiding op het station, het krijgen van dozen thee en potten jam voor onderweg en ze vragen honderd uit, zoals zij ook honderd uitgevraagd worden. De generatoren werken niet altijd, ze hebben dus niet altijd stroom en bevragen daarom dus niet altijd alle schepen en beantwoorden ook niet altijd alle oproepen. Eénmaal vertel ik ze dat ze opgeroepen worden door een schip en dan wordt toch de marifoon geactiveerd. Het blijkt een sleepboot te zijn van de Argentijnse marine, die onderweg is naar Antarctica en die verlegen zat om een praatje pot.

Voor de rest gedraagt het korps zich alsof ze in een tentenkamp op vakantie zijn. Geen ploegendienst, geen uniformen, ’s nachts allemaal lekker slapen, dus de 24/7, vergeet het maar. Contact met de buitenwereld hebben ze via SSB radio en er staan twee satellietschotels, eentje voor TV en eentje voor schaars internet. Ik mag hun internetverbinding gebruiken voor het binnenhalen van weersinformatie. Als ze mijn Predictwind app zien, kijken ze hun ogen uit.

Normaliter wordt het station bemand door zes man. Tellen levert er maar vijf op. Eentje is lopend onderweg naar Ushuaia. Ik kom daar later op terug. Op zes januari is het afscheid hartelijk van dit mooie zootje ongeregeld. Er is een mooi windgat om verder te komen. Het doel is Puerto Español in Bahia Aguirre. De wind is noord tot noordwest en dat betekent waakzaamheid. De Kiwidream met Alan en Anne heeft bij Aguirre zestig knopen wind over de mik gehad. En Bahia Aguirre is groot, heel groot.

6 januari 2021

Als Bahia Aguirre bereikt is, staat er wel veel wind, maar gelukkig geen zestig knopen. Die was er op de Falklands al. Het doel is Puerto Español, om daar te overnachten achter het anker. Inmiddels weet een ieder wat haven hier betekent. De pilot beschrijft een strand waarvoor geankerd kan worden, recht voor het onbewoonde huisje dat op het strand staat. Het huisje behoort bij een verlaten Estancia, een boerderij, maar het is een prima herkenningspunt.

          

 

Tijdens de tocht naar de "haven", is een eenzame figuur langs de waterlijn te zien, lopend richting het westen. Ik ben benieuwd of ik die later nog weer ga zien. De baai heeft een paar "lichtopstanden", maar die werken niet. Een totaal gebrek aan onderhoud. Verderop in het Beagle kanaal zie ik dat vaker. Soms liggen ze gewoon omgevallen langs de waterlijn.

De baai blijkt een pleisterplaats voor walvissen. Overal zijn fonteinen te zien en het is voorzichtig navigeren om aanvaringen te vermijden. Het lukt. Eerst is de fontein zichtbaar, dan de rug met vin.

           

Met moeite ploegt Romlea de baai in, wat niet meevalt met de harde noordelijke wind. Als het anker ingegraven is, ligt de boot weer in een prachtige baai met een mooi strand en hoge met bomen begroeide bergen. Er komt rook uit de schoorsteen van het huisje. Het zou onbewoond moeten zijn. Later in Ushuaia vernemen we dat één of andere kluizenaar hier zijn intrek heeft genomen. Hij staat even op een soort heuveltje naast zijn huis om te kijken naar de geankerde boot in zijn "voortuin", ziet dan de bepakte figuur aan komen lopen die ik al eerder zag en duikt weg achter wat bosjes. Een buitengewoon komisch gezicht. De bepakte figuur is de marineman die lopend onderweg is van Bahia Buen Suceso naar Ushuaia. Hij zal overnacht hebben in de hut.

Er lopen paarden en koeien achter het strand in de baai, maar later in Ushuaia blijkt dat dat verwilderde beesten zijn, achtergelaten door de eigenaren van de Estancia, toen die vertrokken. Het blijkt dat de kluizenaar er wel raad mee weet. Nu en dan verdwijnt er een koe in de keuken naar verluidt.

 

  Terug naar beginpagina