20-05 Falklands - Verrassing

"Het lijkt erop dat het morgen mooi weer wordt, de huurauto maar regelen dan?", vraag ik Henk. "Regel het maar", antwoordt hij. En dus stuur ik een WhatsApp bericht naar Lee van Falkland Islands Services. Nog geen drie kwartier later komt hij tot mijn verrassing de auto zelfs brengen. Het is een vrijwel nieuwe Mitsubishi Pajero met vierwielaandrijving. En dat is echt superservice, want het is nog maar half twee en dus kunnen we er vanmiddag ook nog op uit.

We laten die kans uiteraard niet onbenut en rijden naar Cape Pembroke. We wilden daar al een tijdje naar toe, maar het is te ver om te lopen en echt fietsweer is het ook nog niet veel geweest. Het is heerlijk om even Stanley uit te zijn, want ook vandaag is het lekker weer. Er zijn meer eilanders die er net zo over denken, want we komen redelijk wat auto’s tegen onderweg.

         

 

Om maximaal gebruik te maken van deze luxe, rijden we op de terugweg langs de supermarkt waar ik flink voorraad insla, terwijl Henk onze jerrycans met diesel vult om de tank van Romlea weer bij te kunnen vullen.

Omdat de zon nog maar net onder gaat als we terug rijden naar Romlea, rijden we nog even door naar de Murrel Farm aan de andere kant van Stanley. Onze wandeling van zondag was al een flink eind die kant uit, maar we willen nu nog wel even kijken hoever de weg nog door loopt. Het is al bijna donker als we weer terug komen.

   

 

Deze middag beschouwen we als een cadeautje met dank aan Lee!

21-05 Falklands - Roadtrip

"Ik snap wel dat de Argentijnen de Falklands willen inlijven hoor", zegt Henk als we door het lege landschap van Oost-Falkland rijden. Ook hier is het grote niets. Het landschap is wijds en in dit noordelijke deel van Oost-Falkland bergachtig. Het doet ons denken aan de enorme lege landschappen in Argentinië. Geen mens of huis te bekennen in de wijde omtrek. Zo her en der is er een boerderij, maar die zijn vele kilometers van elkaar verwijderd. Wel zien we overal schapen en zo nu en dan wat koeien. Het gebied hier buiten Stanley noemen de eilanders Camp. Dat is afkomstig van het Spaanse el campo, oftewel het platteland. In vroeger tijden zijn hier gaucho’s uit Argentinië geweest en de Engelsen hebben toen hun woord voor platteland overgenomen. De Falklands bestaan dus uit Camp en Stanley. Er wonen maar weinig mensen in Camp, alleen de boeren. Alle andere mensen wonen in Stanley.

         

 

Om een idee te geven hoe groot de Falklands zijn, ze zijn te vergelijken qua oppervlakte met Wales in Groot Brittanië. Het totale aantal inwoners van de Falklands is zo’n vijfendertighonderd, waarvan zo’n vijfentwintighonderd in Stanley wonen. Niet raar dus, dat het hier leeg is op het platteland.

In het eerste deel van onze rit zien we een neergestorte helikopter. We horen later dat deze in de oorlog is neergeschoten en daar dus al achtendertig jaar ligt. Ze zijn hier niet zo van het opruimen van oorlogstuig blijkt.

         

 

We vervolgen onze rit naar Port Luis, de voormalige hoofdplaats van de Falklands. Helaas kunnen we er niet komen, want de boer die eigenaar is van het land waarin het ligt, heeft het hek hermetisch afgesloten met een bord dat zegt dat we Port Luis alleen op afspraak kunnen bezoeken. Op zich wel jammer, maar het is niet anders.

          

 

We vervolgen onze route via de boerderij Estancia naar San Carlos. Een mooie rit door het afwisselende landschap. In San Carlos bezoeken we de oorlogsgraven waar de lichamen liggen van de eerste soldaten die precies achtendertig jaar geleden geland zijn op de Falklands om de eilanden te bevrijden van de Argentijnse bezetters.

            

 

We lunchen er en rijden dan door naar Goose Green, een klein dorp aan de noordkant van het zuidelijk deel van Oost-Falkland. Er is weinig te beleven. Er staan een paar huizen, een kerk en er is zowaar een kleine supermarkt.

      

 

Dan op naar de Argentijnse begraafplaats. Daar liggen tweehonderddertig gesneuvelde Argentijnen en er zijn gedenkplaten waarop alle omgekomen Argentijnen vermeld staan.

Alle Argentijnen die zijn omgekomen in de Falklandoorlog en waarvan de lichamen zijn gevonden, liggen hier begraven. Ze zijn niet teruggebracht naar Argentinië, omdat ze op de Falklands in Argentinië zijn volgens de Argentijnen. Ze erkennen immers de Falklands nog steeds niet als een zelfstandig land en daarom is het ook niet nodig de lichamen van de overleden soldaten terug naar Argentinië te brengen. De meeste slachtoffers van de oorlog, zowel aan Argentijnse als Engelse kant, zijn omgekomen op zee bij het tot zinken brengen van hun schepen. Zij hebben allemaal een zeemansgraf gekregen.

   

 

Vanaf de Argentijnse begraafplaats gaat het terug naar Stanley via het Mount Pleasant Complex, waar de op de Falklands gestationeerde Engelse militairen verblijven en waar het vliegveld is, en via Boot Hill, waar vele laarzen en schoenen op stokken hangen. Wat daar het verhaal achter is moeten we nog horen van de locals.

   

 

  Terug naar beginpagina