07-12 Zuid Atlantische Oceaan - Rustige tocht

We hebben het geluk dat het weer bijzonder rustig is. We zeilen en zo nu en dan moeten we motoren omdat de wind weg is. Iedere drie uur checken we of er bericht is van Carla. Wat zijn we blij dat we het probleem met onze radio hebben opgelost, zodat we mails goed ontvangen en kunnen versturen. Mijn vader is thuis en krijgt morfine toegediend. Er wordt verder goed voor hem gezorgd door de verzorging en uiteraard door mijn moeder. En natuurlijk is Carla er ook om haar bij te staan. Ik besluit dat ik vanuit Puerto Deseado naar Nederland ga vliegen als dat mogelijk is. Mijn vader vond dolfijnen altijd prachtige dieren en genoot van ze als hij op zee was. Wij worden vandaag op heel veel verschillende soorten dolfijnen getrakteerd. Ze brengen troost in deze moeilijke tijd.

08-12 Puerto Deseado - Hectiek

De zon komt net op als we Puerto Deseado bereiken. Mooi op tijd om met het opkomend tij de rivier op te varen. Er staat hier veel stroming en met de ebstroom is het een flinke uitdaging om de twee mijl naar binnen te varen. Daar hebben we gelukkig dus geen last van. Het is een kale wereld hier in Argentijns Patagonië. We meren af aan het drijvende ponton van de Cosarena werf. Geen plek eigenlijk voor een jacht, maar het enige dat hier mogelijk is. Het is een grote roestende ijzeren ponton, bedoeld voor vissersschepen. We kunnen met moeite via de grote autobanden die langs het ponton zijn gebonden van Romlea af komen. Het is de slechtste afmeerplek ooit, maar ook hier zijn de mensen weer buitengewoon vriendelijk en behulpzaam. We ontbijten en hebben eerst telefonisch contact met Nederland uiteraard. Dan duiken we een paar uurtjes ons bed in om uit te rusten. Ondertussen is Marjolein al voor mij bezig om mogelijkheden voor vluchten uit te zoeken.

Na de lunch gaan we op weg naar het dorp. We willen wat verse boodschappen doen en langs het busstation om te kijken wat de mogelijkheden zijn om naar Comodoro Rivadavia te komen. Vanuit daar kan ik naar Buenos Aires vliegen.

Als we in het dorp lopen gaat mijn telefoon. Het is Carla met het bericht dat mijn vader rustig is heengegaan. Uiteraard een emotioneel moment, maar we zijn ook blij dat hij zonder lijden heeft mogen sterven.

Als we weer terug aan boord zijn begint de hectiek van het boeken. Ik begin om zes uur met het boeken van de vlucht naar Nederland en Buenos Aires en om kwart over twaalf heb ik alle vluchten eindelijk klaar. Het was een drama om het voor elkaar te krijgen. Sites die op de laatste stap foutmeldingen geven, call-centers die niet reageren. Precies waar je niet op zit te wachten op een moment als dit. Ik bespaar jullie de details, maar KLM gaat nog van mij horen binnenkort.

09-12 Puerto Deseado - Regeldag

We slapen uit en relaxen aan boord. We melden ons op het kantoor van de werf en het is geen probleem hier langer te liggen, nadat Henk heeft uitgelegd dat ik wegens het overlijden van mijn vader terug naar Nederland moet. Even later worden we aangesproken door Walter. Hij werkt op een boot die bij ons aan het ponton ligt. Een grappige joviale kerel. Hij waarschuwt ons dat we bij harde zuiden wind last gaan krijgen van de grote autobanden omdat die dan onze zeereling kunnen beschadigen. Dat is eerder ook al eens met een jacht gebeurd. Hij heeft echter ook een oplossing. Als we zien dat de wind zuid gaat worden, kunnen we langszij één van de vissersboten afmeren. Hij gaat voor ons de kapitein van het vissersschip vragen of hij dat goed vind.

Eind van de middag gaan we opnieuw naar het dorp. We kopen een tweede mobiele kaart, zodat ik internet heb als ik door Argentinië reis, regelen een buskaartje en een taxi voor morgenochtend vijf uur en doen boodschappen. Al met al zijn we er een paar uur voor kwijt, maar dan is alles geregeld voor mijn reis. Als we terug lopen naar de werf, worden we aangesproken door twee mannen. De oudste van de twee stond gister foto’s van Romlea te maken en wil graag met ons op de foto. Nou dat kan hoor. "We zijn straks beroemd in heel Puerto Deseado!", zeg ik tegen Henk als de heren weer doorgelopen zijn. En dan roept de beste man nog iets. We verstaan het niet en lopen weer een stukje terug. Wat blijkt, hij is de mecaniciën van het schip waar we naast kunnen afmeren bij zuiden wind. Zijn naam is Oscar.

10-12 Puerto Deseado - Lange reis

Om vier uur gaat de wekker, want onze taxi komt om vijf uur voor rijden. Althans dat hopen we. We hebben gister een oudere taxichauffeur gesproken bij het busstation en daarmee afgestemd dat hij ons om vijf uur komt ophalen bij de werf. We zijn er echter niet helemaal zeker van of hij er gaat zijn. Hij wist niet waar de werf was, dus Henk heeft hem dat uitgelegd en daarnaast kan het ook maar zo zijn dat de man het straal vergeten is. Dat is ook de reden dat we hem al om vijf uur hebben besteld. Mocht hij er niet zijn of we krijgen pech onderweg, dan hebben we nog voldoende tijd om lopend naar het busstation te komen. Ik mag de bus niet missen, want dan mis ik het vliegtuig. Er gaan namelijk geen andere bussen. We zijn benieuwd.

Om vijf uur is hij er nog niet, dus nemen we maatregelen. We vertellen de portier van de werf dat we alvast richting busstation gaan lopen en als de chauffeur alsnog komt, dat hij ons dan onderweg kan oppikken. Terwijl we met de portier in gesprek zijn, komt hij er echter al aan rijden.

De bus vertrekt mooi op tijd. We rijden door het grote niets van Argentijns Patagonië. Waar ik ook kijk, pampa, pampa en nog eens pampa. Er lopen wat schapen en zo nu en dan zie ik guanaco’s. Verder is er helemaal niets te zien. Onvoorstelbaar. En ondanks dat hier verder helemaal niets is, zijn er toch een paar kleine dorpjes onderweg. Eigenlijk onvoorstelbaar dat hier mensen wonen. Wat heb je hier te zoeken?

Eén van de plaatsjes waar we door heen komen heet Fitz Roy. Er staan een paar huizen en er is een benzinestation. Het dorpje heeft zelfs een hotel. En daarbuiten opnieuw het grote niets.

      

 

Na een busreis van meer dan vier uur, kom ik aan in Comodoro Rivadavia. Ik neem een taxi van het busstation naar het vliegveld. Het is maar een kwartiertje rijden en ik ben dan ook ruim op tijd op het vliegveld.

Mijn vlucht vertrekt zowaar op tijd en iets meer dan twee uur later land ik op Aeroparque Newberry waar Marjolein mij ophaalt met de auto. Ik heb even een reispauze voor ik morgen doorvlieg naar Nederland. Dat is wel fijn, want ik heb na een lange reis hier naartoe, nog een lange vlucht te gaan.

 

 

11-12 Buenos Aires - Tweede reisdag

Ik slaap redelijk op het logeerluchtbed en word ’s-nachts alleen een keer wakker van Milo. We doen het overdag lekker rustig aan en vertrekken op tijd om Milo naar zijn Argentijnse oma te brengen, zodat Marjolein mij naar Ezeiza kan brengen voor mijn vlucht naar Nederland. Pablo is ook thuis, want hij heeft een Argentijns griepje te pakken. Als ik het maar niet krijg! Mijn vlucht vertrekt opnieuw mooi op tijd en ik zie een hoop bekende plaatsen voorbij komen. Colonia en Juan Lacaze in Uruguay en diverse steden in Brazilië waaronder Salvador en Maceio. Het is opnieuw een raar idee om in een paar uur tijd alle plaatsen die we in meer dan een jaar tijd hebben aangedaan de revue te zien passeren.

12-12 Leeuwarden - Geen tijd te verliezen

Ik land mooi op tijd op Schiphol waar Popke klaar staat om mij naar Leeuwarden te brengen. Ik had ook prima met de trein gekund, maar Henderica zei me dat "nee" zeggen geen optie was op het aanbod van Popke mij van Schiphol te halen. En eigenlijk is het toch ook wel heel fijn even een bekend gezicht te zien op Schiphol en rechtstreeks naar mijn ouders huis te worden gebracht.

Tegen twaalven stap ik het huis van mijn ouders binnen. Tijd om even rustig te landen is er niet, want ik moet meteen aan de bak om alle verdere voorbereidingen voor de crematie van mijn vader te doen. Er moet nog en hoop gebeuren ook al hebben mijn zus en moeder al heel veel gedaan. Samen met mijn zus zoeken we alle foto’s uit die we in de fotopresentatie tijdens de uitvaartplechtigheid willen hebben. Een behoorlijke klus, want we willen een zo goed mogelijk overzicht van het leven van mijn vader hebben. Urenlang puzzelen we welke foto’s wel en niet geschikt zijn. Tijd voor verdriet is er eigenlijk niet.

Ondertussen bezoekt Henk in Deseado de tandarts voor zijn jaarlijkse controle. Geen gaatjes en betalen is ook niet nodig. Wat een service!

13-12 Leeuwarden - De laatste loodjes

Ook vandaag zijn we druk met alle voorbereidingen. De deadline voor het aanleveren van de foto’s bij het crematorium is ’s-middags om vier uur. Althans dat dachten we totdat Myriam, de uitvaartbegeleidster, arriveert en aankondigt dat we de spullen al om drie uur moeten aanleveren. We werken hard door om alles af te krijgen, maar drie uur gaan we niet halen, dat is duidelijk. Om tien voor half vier is dan eindelijk alles af. We rijden naar het crematorium om het foto-overzicht aan te leveren en nog een laatste keer samen met mijn moeder bij mijn vader te kijken. Ondertussen voel ik me ziek worden. Het zal toch niet hè? Maar ja hoor, ik ontkom er niet aan, ik krijg verhoging en heb dus een gevalletje Argentijnse griep opgelopen.

In Deseado gaat Henk gezelschap van een aantal andere boten krijgen die inmiddels onderweg zijn.

14-12 Leeuwarden - De uitvaart

Vandaag is de uitvaart van mijn vader. Het Argentijnse griepje zit me behoorlijk dwars met koorts en al. Ik kom de dag door met het slikken van een flinke hoeveelheid paracetamol. Alle harde werken van de afgelopen dagen blijkt gelukkig niet voor niets. Het is een mooie uitvaart, passend bij mijn vader. Als eind van de dag iedereen weer weg is, kunnen mijn moeder en ik eindelijk uitrusten.

De eerste twee boten zijn inmiddels gearriveerd in Deseado. Henk heeft de Kiwidream langszij liggen en de Mouez Avel ligt voor ze. Voor de andere twee boten die vandaag en morgen arriveren is er geen plek meer bij de werf. Zij zullen een ander plekje moeten gaan vinden.

   

 

In memoriam

Simon Wahle 30-06-1939/08-12-2019

   

 

15-12 Leeuwarden - Rust

Vandaag rusten mijn moeder en ik lekker uit. In de middag maken we even een wandeling naar de supermarkt, want er zijn wat boodschappen nodig. Helaas begint mijn moeder nu ook het Argentijnse griepje te krijgen en dat is natuurlijk helemaal niet fijn. In Deseado zijn ook de andere twee boten inmiddels aangekomen en is het volle bak op de paar plaatsen waar afgemeerd kan worden. Henk heeft nog niet veel klusjes kunnen doen vanwege de harde wind die iedere dag opsteekt. Hij is een paar keer van plaats moeten wisselen om niet aan lager wal te liggen. ’s-Avonds krijg ik een appje van Carla. Zij ligt ook al met koorts in bed! Echt niet te geloven.

16-12 Leeuwarden - Voorbereidingen

Omdat ik woensdag al weer terug naar Argentinië vlieg, begin ik vandaag met de voorbereidingen. Ik kwam zonder bagage naar Nederland, maar moet natuurlijk weer een hoop dingen meenemen als ik terug vlieg. Mijn moeder wil even boodschappen doen bij de Appie en dat komt voor mij ook goed uit. Ik sla meteen de spullen die op mijn lijstje staan in. Voor de rest doen we het lekker rustig aan, want we zijn allebei moe en nog steeds wat ziek.

Henk vermaakt zich ondertussen prima in Deseado. Hij repareert onze kachel en brengt de was naar de wasserette. Maar hij heeft ook een klein ongelukje. Hij helpt Hervé van de Mouez Avel met zijn dinghy en maakt een uitglijder waardoor hij voor de derde keer een gekneusde rib oploopt. Nu maar hopen dat het niet zo erg is als de vorige keren.

17-12 Leeuwarden - Even naar huis

’s-Middags ga ik langs de opticien om mijn bril na te laten kijken en rij ik naar Holwerd om even bij mijn huis te kijken en spullen op te halen die Henk bij Johan heeft laten afleveren. Het is gelukkig niet zoveel dit keer, maar het zijn wel belangrijke dingen. Een nieuwe omvormer, omdat onze oude niet zo goed kan omgaan met hogere accuspanning, een nieuwe furlinglijn en verder zouttabletten en CO2-patronen voor onze reddingsvesten. Ook moet er ergens in huis nog een goede acculader liggen die Henk graag wil installeren ter vervanging van de lader die we nu op Romlea hebben. Hij is niet zo blij met het ding wat er nu in zit. Jeltje had het hele huis al doorzocht, maar heeft de lader niet kunnen vinden. Ik vind hem uiteindelijk in het schuurtje, dus die gaat ook mee. Jeltje komt nog even langs om dag te zeggen en dan vertrek ik weer naar Leeuwarden.

Henk krijgt vanavond visite aan boord. Hervé en een stel vissers die met hun schip bij de werf liggen. Ze zijn natuurlijk razend benieuwd hoe zo’n zeiljacht er nou van binnen uit ziet.

 

 

18-12 Leeuwarden - Terugreis

Vandaag begint mijn reis terug naar Argentinië al weer. Het bliksembezoek is omgevlogen en ik had graag nog wat langer bij mijn moeder willen blijven om er voor haar te zijn, maar dat gaat helaas niet. De omstandigheden in Deseado zijn bepaald niet ideaal en we moeten zo snel mogelijk verder. De week in Nederland is omgevlogen, maar het was wel goed er te zijn. Met een dikke kus en knuffel neem ik afscheid van mijn moeder. Buurman Jan is zo aardig mij naar het station te brengen. Voor ik het weet ben ik al weer onderweg naar Schiphol.

Eenmaal daar, krijg ik natuurlijk vragen over de spullen in mijn rugzak. "Wat zit er in uw rugzak mevrouw?", vraagt de man bij de beveiliging aan mij. "Een omvormer en een acculader", antwoord ik. Zoals gewoonlijk word ik weer wat glazig aangekeken. Tja, onderdelen voor een zeilboot zijn natuurlijk geen gebruikelijke spullen in de handbagage van een vrouw;-) De spullen worden extra gecontroleerd en dan mag ik uiteraard weer door.

Mijn vliegtuig vertrekt mooi op tijd. We vliegen over Zuid-Engeland als ik een paniekerig appje krijg van Henk. "Hervé moet onmiddellijk hier komen!". Het blijkt te waaien dat het rookt en Romlea en Mouez Avel krijgen de volle laag. Henk heeft het nummer van Hervé niet, maar ik gelukkig wel en er is tegenwoordig wifi in het vliegtuig, dus ik stuur een berichtje naar Hervé dat ie als de duvel terug moet naar zijn boot.

Gelukkig duurt de storm niet al te lang en keert in Deseado de rust al snel weer.

 

 

19-12 Buenos Aires - Jammer maar helaas

We landen rond zeven uur in de ochtend op Ezeiza, het internationale vliegveld van Buenos Aires. Natuurlijk word ik er door de douane uitgepikt met de vraag wat er in mijn rugzak zit. Als ik de douanier uitleg wat het is en hem verzeker dat de spullen op de boot blijven, mag ik gelukkig doorlopen. Eerst maar eens een lekkere kop koffie scoren voor ik een Uber ga regelen. En dan bedenk ik mij ineens dat ik mijn prachtige blauwe bodywarmer in het vliegtuig heb laten liggen. Daar baal ik stevig van. Eerst maar op zoek naar een loket van KLM. Maar hoe ik ook zoek, KLM is niet te vinden op het vliegveld. In de andere vertrekhal zouden ze wel moeten zitten, maar er is helaas niemand aanwezig. Dan maar proberen of ik online kan laten weten dat mijn bodywarmer per abuis in het vliegtuig is achter gebleven. Ik zal hem wel nooit meer terug zien, maar je weet natuurlijk nooit.

Ik neem een Uber naar Marjolein, want het lukt haar vanochtend niet mij op te halen van het vliegveld. Gelukkig brengt ze me morgen wel naar Aeroparque Newberry voor mijn vlucht naar Comodoro Rivadavia.

Het is bloedheet in Buenos Aires, dus we zitten de hele dag binnen met de airco aan. Ik geniet dubbel van deze laatste dag met Milo, maar ga ’s-middags ook nog maar even lekker een siësta houden.

20-12 Puerto Deseado - Weer thuis

Vandaag wordt ook een lange reisdag. Mijn vlucht vertrekt tegen half twaalf, maar mijn bus vanuit Comodoro vertrekt pas om kwart over zeven. Ik moet straks dus een aantal uren rondhangen op het vliegveld voor ik naar het busstation kan gaan. Erg vervelend, maar het viel niet anders te plannen helaas. We brengen Milo om half acht naar Any, de moeder van Pablo en zijn mooi op tijd op het vliegveld. Na een kop koffie met een lekker stuk chocoladetaart is het toch echt tijd om afscheid te nemen en naar de gate te gaan. Voor hoe lang zal het afscheid dit keer zijn? Ik hoop snel weer een keer naar Buenos Aires te kunnen komen om het jonge gezin te bezoeken.

Na een vlucht van iets meer dan twee uur land ik mooi op tijd op het vliegveld van Comodoro Rivadavia en begint het lange wachten.

Als ik het na een uurtje of twee zat ben, neem ik toch maar vast de taxi naar het busstation waar ik ook nog een paar uur mag rondhangen. Maar dan stap ik toch echt in de bus en kan gelukkig redelijk slapen onderweg. Terwijl ik onderweg ben in de bus, heeft Henk visite aan boord van Ricardo en Candela. Twee lokale Argentijnen die een kleine zeilboot aan de andere kant van de ponton hebben liggen. Ze hebben alle buitenlandse boten die in Deseado zijn op kerstavond via Henk uitgenodigd voor het kerstdiner. Wat een schatten!

Stipt op tijd om kwart voor twaalf kom ik aan in Deseado waar Henk al op me wacht met de taxi. Doodmoe kom ik aan op Romlea en ben ik weer thuis.

21-12 Puerto Deseado - Komen en gaan

Het is een komen en gaan van internationale boten. De eersten zijn gister al weer vertrokken vanuit Deseado naar het zuiden en anderen kwamen net aan. We hebben ze allemaal uitgenodigd voor kerstavond bij Ricardo en Candela en zijn benieuwd met hoeveel mensen we uiteindelijk zullen aanschuiven. Inmiddels liggen Nauti Blue en Max bij ons aan het pontoon. Nauti Blue heeft helaas problemen met de motor en omdat Elisete maar drie maanden de tijd heeft verwachten ze niet verder zuid meer te kunnen gaan, maar terug te moeten keren naar La Paloma in Uruguay, hun thuishaven.

Wij doen inmiddels de voorbereidingen, oftewel aanvullen van de voorraden, voor ons vertrek naar de Falklands. Wanneer dat precies gaat zijn is nog niet duidelijk, want de eerstkomende dagen is er nog geen goed weergat. En verder ben ik nog veel te moe om een zeiltocht van drie dagen te kunnen maken.

22-12 Puerto Deseado - Uitrusten

We doen vandaag niet zo veel en rusten vooral uit. Ik slaap veel om de laatste twee zware weken te verwerken. Henk rust ook veel, want de continue harde wind hier en zijn gekneusde rib eisen hun tol.

23-12 Puerto Deseado- Baggerschuit

Vandaag is het toch echt tijd Romlea weer eens uit te mesten. Alles is stoffig en zout, dus ik begin maar eens met de achterhut en badkamer en het dweilen van de complete vloer. Wat je ook beet pakt, het zit onder het stof en dat is niet verwonderlijk. Het waait hier iedere dag dat het rookt en de stofroest vanaf het pontoon waait zo de kuip en de boot in. Het dek van Romlea lijkt wel het dek van een baggerschuit. Onze witte fenders zijn inmiddels compleet zwart geworden van de grote zwarte autobanden tegen de kade en ook de romp is van flinke zwarte vegen voorzien omdat de fenders er zo nu en dan tussenuit piepen. Deze plek is echt een ramp voor een zeiljacht.

We zijn om zes uur samen met de Nauti Blue uitgenodigd aan boord van de Max voor een borrel. Het is super gezellig, maar het wordt wel laat avondeten vandaag ;-)

  

 

24-12 Puerto Deseado - Laatste voorbereidingen

We gaan maar weer eens op weg voor onze tweede ronde boodschappen. Alle voorraden zijn eind van de ochtend weer aangevuld en het lijkt erop dat we morgen op eerste kerstdag kunnen vertrekken naar Port Stanley op de Falklands.

Maar we vieren vanavond eerst kerstavond bij Ricardo en Candela samen met vier andere boten: Nauti Blue met Elisete en Centauro, Max met Herve, Corinne, Hervé en Carol, Hamaka met Christof, Ursula, Lion en Lukas en de Pawsitive Latitude met Brian, Robert, Anastasia en een Braziliaan en Rus waarvan we de namen niet kennen helaas.

Het is een heerlijke typisch Argentijns ongeorganiseerde avond, waarbij de BBQ rookt, de wijn ruim vloeit en er eten in overvloed is, want iedereen heeft wel iets meegenomen. Om twaalf uur wordt er geproost en worden cadeautjes uitgepakt. Alle boten hebben iets voor de andere boten meegenomen voor onder de boom, dus niemand is zonder cadeautjes vanavond. Zelfs de Pawsitive Latitude heeft cadeautjes meegenomen, terwijl ze pas vanochtend in Deseado zijn aangekomen!

    

 

Tegen een uur of één vinden wij het wel welletjes, want we willen morgen in het begin van de middag vertrekken. De andere boten die bij ons aan het pontoon liggen lopen gelijk met ons mee terug.

25-12 Puerto Deseado - Time to go

Het weergat blijkt bestendig voor onze vierhonderd mijl naar Port Stanley, dus we vertrekken vandaag. We hebben eerst een beetje uitgeslapen vanochtend, want we moeten toch op het tij wachten. Na ontbijt en afwas vertrekt Henk naar de Prefectura, maak ik de laatste dingen aan boord klaar voor vertrek en zet koffie. Omdat Henk vergeten is zijn iPad met de vergunning voor de Malvinas oftewel Falklands mee te nemen, mag ik ook de wandeling naar het kantoor van de Prefectura maken. Om naar de Falklands te gaan moet je een vergunning van de Argentijnen hebben als je weer terug wilt keren naar Argentinië en geen bekeuring wilt krijgen. De Argentijnen vinden namelijk dat de Falklands van hun zijn. Je checkt dus ook niet uit Argentinië uit en je visum blijft intussen ook gewoon doorlopen. We lopen daar mogelijk wel tegen het probleem aan als we niet voor drie februari weer terug zijn om het visum van Henk en de boot te verlengen. Volgens de mannen van de Prefectura in Deseado is dat echter geen probleem, dat lost de Prefectura in Ushuaia wel op zodra we daar aankomen. Hmm, dat hopen we dan maar. We verwachten in principe ruim op tijd daar te zijn, maar je weet het nooit met het weer in deze contreien.

Tegen twee uur gooien we de lijnen los en gaan op weg. Als we de rivier afvaren vertrekt ook de Pawsitive Latitude al weer voor hun trip naar het zuiden. De rest wacht op een beter weergaatje.

De eerste middag en avond op zee verlopen zoals gepland. Onder begeleiding van dolfijnen maken we de eerste zeemijlen. We beginnen rustig en de wind neemt ’s-avonds wat toe, zodat we flink gereefd de nacht in gaan.

 

  Terug naar beginpagina