26-12 Zuidelijke Oceaan - Recht zo die gaat

We zijn de nacht goed doorgekomen en ook vandaag gaat alles zoals verwacht. We merken wel dat we allebei nog behoorlijk moe zijn en slapen veel meer dan we normaal doen op zee. Gelukkig kan het ook en we nemen het maar zoals het is. In de nacht hebben we vanwege veranderende windrichting wel wat werk te doen, maar dat hoort er nu eenmaal bij.

27-12 Zuidelijke Oceaan - Nog steeds recht zo die gaat

Ook vandaag verloopt weer rustig en als verwacht. Opnieuw slapen we veel en anders dan normaal doen we eigenlijk niets. We accepteren het maar. ’s-Avonds begint zoals voorspeld de wind toe te nemen en reven we flink voor we de nacht in gaan. Alles verloopt verder prima aan boord en als het goed is komen we morgen in de loop van de dag in Port Stanley aan.

28-12 Zuidelijke Oceaan - Iets met een staart

De wind blijft zoals voorspeld flink doorstaan en is vanochtend vroeg van noord naar west gegaan. We hebben om half vijf onze zeilvoering aangepast en komen ergens tussen twaalf en één aan bij de oostelijk punt van het East Island van de Falklands. En daar begint natuurlijk de ellende. De wind neemt flink toe zodra we de hoek om komen en na een mijltje of tien draait hij naar zuidwest, zodat we het niet meer bezeild hebben. De laatste mijlen moeten we dus motoren en dat valt niet mee met hoge golven en dertig knopen wind tegen. Het venijn zit zoals te doen gebruikelijk weer eens in de staart. Zodra we Volunteer Point voorbij zijn nemen de golven gelukkig af en gaat de wind ook wat terug naar een knoopje of vijfentwintig tot twintig. Zodra we in Port William komen is het gelukkig helemaal gedaan met de golven en kunnen we rustig Port Stanley binnen varen. We besluiten vooralsnog te ankeren in plaats van af te meren aan één van de jetties. Het ligt er aardig vol en we hebben nog even geen zin in alle formaliteiten.

29-12 Falklands - Ankerdagje

We blijven vandaag lekker achter ons anker liggen. De wind is afgelopen nacht weer flink aangetrokken, maar we liggen als een huis. Gelukkig is de baai hier niet supergroot, maar de golven kunnen toch nog redelijk opbouwen. Voor Romlea geen probleem, we hebben wel grotere golven gehad achter ons anker. We zien in de gribs dat we een heerlijk rustige nacht gaan krijgen en dat het morgenochtend tot een uurtje of negen nog heel rustig blijft. We besluiten vannacht nog lekker voor anker te blijven en morgenochtend vroeg op te staan en Romlea dan aan de publieke drijvende steiger af te meren, zodat we netjes kunnen inklaren en het dorp gaan verkennen.

30-12 Falklands - Big Bang!!!

We staan vroeg op en vragen Port Control of er vandaag een cruiseschip wordt verwacht en of we aan de drijvende steiger kunnen afmeren. Het blijkt dat er vandaag geen cruiseschip wordt verwacht en dat we dus af kunnen meren. Dat is mooi, want dan hoeven we niet langszij één van de schepen aan de East Jetty. We gaan ankerop en varen rustig naar de steiger. Daar eenmaal aangekomen blijkt dat er wel degelijk een schip in Port William voor anker ligt en vandaag met tenders meer dan tweeduizend opvarenden naar en van de kant moet brengen. Dan dus toch maar afmeren aan de westkant van de East Jetty naast een grote stalen boot, de Golden Fleece. Zij vertrekken later vanmiddag naar Antarctica en dan kunnen we op zijn plek liggen.

We gaan eerst maar eens ontbijten en koffie drinken. Ondertussen komt de ene na de andere tender mensen afzetten op de drijvende steiger. Zo’n honderd per keer tellen we. Het zijn net haringen in een ton. We vermaken ons prima met het bekijken van al die haringen.

  

 

We roepen de douane op omdat we nog in moeten klaren. Ze zijn natuurlijk druk met het verwerken van alle haringen en wij hebben geen haast, maar onze buurman zet wel een beetje druk op de douane, want hij wil vanmiddag uitvaren en moet uitklaren. "De baas komt hoogstpersoonlijk ons uitklaren en jullie inklaren, want de rest van de mensen is te druk met het cruiseschip", vertelt onze buur. Nou, das helemaal goed natuurlijk!

Henk gaat naar binnen om wat op zijn computer te werken en ik ruim de koffieboel op. Als ik weer boven kom, zie ik één van de tenders recht op ons afvaren met zo’n zes knopen snelheid. De stuurman staat met zijn bovenlijf uit het luik en kijkt achterwaarts in plaats van waar hij naar toe vaart. "Dit gaat helemaal fout!", schiet er door mijn hoofd en ik schreeuw zo hard als ik kan om zijn aandacht te vangen. Dat blijft aan de kant ook niet onopgemerkt, want alle haringen en personeel dat daar aan het werk is kijkt mijn kant uit. De stuurman van de tender kijkt nu eindelijk ook naar voren en ziet dan pas waar hij op af vaart. Ondertussen roep ik Henk, die zich schrap zet. De stuurman zet zijn motoren in de achteruit, maar het mag niet meer baten, hij knalt met volle snelheid op onze bakboord boeg. Door de impact knallen wij met onze stuurboordboeg tegen de Golden Fleece. Het lawaai is oorverdovend, het klinkt alsof Romlea volledig in elkaar wordt gedrukt. "Dit is het einde van onze reis, dat kan niet anders", is het eerste dat door me heen gaat. De tender is terug gestuiterd door de knal en ik ben alleen maar verschrikkelijk kwaad en scheld hem meteen de huid vol.

Henk roept meteen Port Control op om te vertellen dat we door een tender zijn geramd. Binnen vijf minuten is de politie aan boord en staat de brandweer op de kant klaar om ons eventueel van een elektrische pomp te voorzien, mochten we lek zijn geslagen. Gelukkig is dat niet het geval. De hele middag is het een komen en gaan van officials. We hebben nog geen idee van de schade en zijn vooral boos en verdrietig. Gaat dit het einde betekenen van onze reis?

Begin van de avond komt Thies van de Wanderer III een kijkje bij ons nemen. Hij vaart samen met Kicki al vele jaren rond in deze contreien en we hadden al van ze gehoord via Walter en Roswitha. Thies nodigt ons uit even mee te gaan naar Wanderer III, omdat de plek waar zij liggen wellicht een goede plek is om Romlea voor de reparatie heen te varen en om even onze gedachten te verzetten.

"Hebben jullie al gegeten?", vraagt Kicki zodra we aan boord zijn. Nou nee, daar hebben we nog geen tijd voor gehad. En dus zitten we even later aan een bord pasta pesto met een glas wijn erbij. Na nog een lekkere kop thee met cake brengt Thies ons weer terug naar Romlea.

31-12 Falklands - Druk oud jaar

Ook vandaag is het weer een drukke dag. De politie komt langs om mijn verklaring op te nemen, Thies komt langs om samen met Henk naar de schade te kijken. Henk heeft het binnentimmerwerk al los gehaald en wat we zien stemt ons nog niet gerust. We hebben gister al geconstateerd dat er een deuk en een scheur in de stuurboordboeg zit, maar hebben geen idee of er eventueel sprake is van delaminatie of wat dan ook.

Thies stelt ons gerust, er lijkt geen structurele schade aan de romp. Hij gaat ook nog iemand anders met verstand van polyester boten hier op het eiland vragen om te kijken. En er komt iemand langs van The Island Company, die door de reder van het cruiseschip gevraagd is om als onze single point of contact te fungeren en alles in orde te maken met de verzekeringsmaatschappij.

Ook vandaag is er weer een groot cruiseschip geankerd, maar de tenderstuurmannen van deze maatschappij hebben het helemaal begrepen. Ze varen rustig in en uit en meren zonder problemen af. We horen ze niet eens.

Ik maak ondertussen druk gebruik van het aanbod van de mannen van de East Jetty om de wasmachine en droger te gebruiken. De ene na de andere was komt weer schoon gewassen en gedroogd de kastjes in. Eind van de dag zijn we allebei moe en we proberen er toch maar iets gezelligs van te maken met oudejaarsavond. Henk zet de radio aan op de Falklandse omroep, we trekken een fles wijn open en ik maak wat hapjes. Om twaalf uur proosten we op het nieuwe jaar. Van vuurwerk hebben ze hier nog nooit gehoord, want na een paar knallen is het klaar. We duiken snel ons bed in, want morgenvroeg moeten we opnieuw vroeg op om Romlea naar de andere kant van de jetty te verplaatsen in verband met het draaien van de wind.

 

  Terug naar beginpagina