01-01 Falklands - Hobbelpaard

"We krijgen haar hier zo niet weg", is de conclusie van Henk. We zijn op tijd opgestaan, maar het waait al harder uit het noordwesten dan voorspeld. Normaal gesproken is dat niet direct een probleem om Romlea van lager wal weg te krijgen, maar we kunnen hier niet op de gebruikelijke manier afvaren, omdat de ruimte te klein is en de jetty niet geschikt om met fenders op de boeg weg te varen. We kunnen niet anders dan het uitzitten. Niet fijn, maar we hebben een hele dikke bal tussen ons en de jetty, die er netjes voor zorgt dat we van de kant af blijven. Henk en ik zijn wel kwaad op ons zelf dat we niet gewoon gisteravond zijn gaan verliggen. Nee, we hadden er na twee dagen gedoe geen zin in, en ja het leek erop dat het vanochtend ook nog prima kon.

Thies en Kicki komen even langs voor een bak koffie. "Jullie moeten echt verplaatsen vandaag hoor, want morgen gaat het vijftig knopen blazen uit het noordwesten", waarschuwt Thies ons. "Dus ga, zodra je kan!". We hadden zelf al in de gribs gezien dat er vijfentwintig knopen aan zit te komen, maar door het tunneleffect hier in de baai mag je dat kennelijk keer twee doen. We zullen echter moeten wachten tot het eind van de dag, want ook vandaag is de drijvende steiger weer druk in gebruik door tenders van een cruiseschip. Dit keer jongens die het redelijk hebben begrepen, want als Henk één van hen vraagt een beetje rekening met ons te houden in verband met de golfslag die ze veroorzaken, doen ze dat ook. Varen kunnen ook deze gasten niet, want één van hen dreigt op ons af te komen, maar wordt gelukkig tegen gehouden door een kleinere pontoon.

Als om zes uur de laatste tender is afgevaren en de wind in kracht is afgenomen, brengen we een lange lijn uit naar de publieke jetty. We zetten de lijn op onze elektrische bakboordlier en lieren Romlea ver genoeg van de kant om haar uit te kunnen varen. We lossen de lijn en varen naar de andere kant van de East Jetty waar we langs een groot houten schip afmeren.

Als we goed vast liggen halen we onze drijvende lijn op en spoelen die schoon. We zijn goed en wel weer aan boord als Paul, de eigenaar van het houten schip, aan boord komt. Hij is verbaasd dat we al naast hem afgemeerd liggen, want hij zou even komen helpen. Tja, wij hebben onze les hier inmiddels wel geleerd. Verplaatsen zodra je denkt dat het kan en niet wachten op een beter weergaatje, want grote kans dat dat er helemaal niet komt en je in grotere ellende terecht komt.

02-01 Falklands - Hoe hard waait de wind?

Als we ’s-ochtends wakker worden, blaast het al aardig. We zetten nog meer extra lijnen en zelfs eentje vanaf de stuurboordlier naar ons buurschip. Even later komt Paul er ook al aan. Hij zet samen met Henk ook nog extra lijnen. De wind trekt inmiddels aan tot boven de veertig knopen. Paul is er niet gerust op en zet zelfs zijn motor bij. Mochten we ondanks alle lijnen los raken, dan kunnen we tenminste iets. Tegen lunchtijd vindt Paul het wel welletjes en heeft er inmiddels wel vertrouwen in dat de lijnen het houden. Hij gaat even naar huis en komt later weer terug. "Ik laat de deur van de boot open, voor als je naar binnen wilt", zegt hij tegen Henk.

Henk komt terug aan boord en we willen lunch gaan maken. De wind begint echter behoorlijk toe te nemen tot boven de vijftig knopen. Op zich nog steeds geen drama, maar de East Jetty ligt bij noordwesten wind aan lager wal. Wij liggen wel aan hoger wal ten opzichte van de jetty, maar niet ten opzichte van de baai. De golven worden maar ten dele tegen gehouden door de jetty. Ze slaan tegen het achterschip van zowel onze buurman als Romlea. Het zoute water vliegt ons om de oren. Mochten we los slaan dan is er geen houden aan voor ons en zullen we te pletter slaan op de stenen op de kust. Henk vertrouwt het niet meer als de wind de zestig knopen op de meter laat zien. "Schat, maak de noodton maar klaar met onze laptops, ipads, telefoons, portemonnees, paspoorten enzovoorts. We gaan van boord. Ik vertrouw het voor geen meter!". En dus pak ik alles in en gaan we van boord en vinden beschutting in het stuurhuis van buurman Paul. We kunnen niet eens van zijn schip de wal op komen als we zouden willen.

    

 

Paul komt even later polshoogte nemen. De wind neemt gelukkig weer wat af en na twee uurtjes uitzitten, keren we terug aan boord. Romlea heeft zich gelukkig prima gehouden aan al haar lijnen.

Na het avondeten gaan we even van boord. De wind is afgenomen tot normale proporties en we zijn wel even toe aan een wandeling. We willen even kijken bij Thies en Kicki en bespreken hoe en wanneer we eventueel daar kunnen afmeren in afstemming met eigenaar Carl.

Wanneer we eind van de avond weer terug lopen is de wind helemaal gaan liggen. Alsof er niets gebeurd is de hele dag. Het is ongelooflijk.

03-01 Falklands - Steigertje hoppen

Omdat Paul vanochtend wil vertrekken en de wind naar oost draait, verplaatsen we maar weer eens. Dit keer naar de drijvende steiger naast de East Jetty, want er worden vandaag en morgen geen cruiseschepen verwacht. Eindelijk weer eens eenvoudig op en van de boot stappen en dat is wel erg lekker. In principe is het met oostenwind lagerwal, maar omdat zowel de East Jetty als een inmiddels op de kop daarvan afgemeerd groot schip ervoor liggen, gaat het prima. Er zijn inmiddels vorderingen in het vinden van een betere plek voor ons om meer beschut te liggen. Thies ligt in het minihaventje van Carl en die is akkoord dat we naar daar verplaatsen. We hebben eerst wel toestemming nodig van de verzekeringsmaatschappij dat we een paar kilometer verderop gaan liggen. Dat is gelukkig snel geregeld, dus kunnen we morgen opnieuw verkassen. Ik draai nog een aantal wasjes en we doen boodschappen, zodat we er helemaal klaar voor zijn.

Aan het begin van de avond treft Henk Will en Krista aan op de steiger. Ze wachten op hun lift naar de Tecla, een Nederlandse tweemaster die sinds twee dagen voor anker ligt in de baai. Het is koud en het regent een beetje, dus nodigt Henk ze uit aan boord van Romlea. We voorzien ze van een biertje en even later delen we ons avondeten met ze. Ik was al aan het koken, maar eten voor twee kan ook prima voor vier hoor. Geen probleem. Will komt uit Tasmanië en is pas tweeëntwintig, Krista komt uit de Verenigde Staten en is zevenentwintig. Ze hebben allebei een half jaar in Nederland doorgebracht aan boord van de Tecla en lessen gevolgd aan de Enkhuizer Zeevaartschool. Het is een kleine wereld wat dat betreft. Tegen tien uur vertrekken ze naar de Tecla. Het was voor ons een mooie afleiding van alle gedoe rond de aanvaring en leuk om hun enthousiaste verhalen te horen.

04-01 Falklands - Verhuizen

We hebben vanochtend om negen uur afgesproken met Thies en hij is er stipt. Omdat het pas om half twee hoog water is en Carl tegen een uur of één terug is, spreken we af dat Thies om twaalf uur terug komt om ons te helpen met binnen varen in het kleine kommetje van Carl.

      

 

Om twaalf uur is Thies terug en bespreken we hoe we het afmeren in het kommetje gaan doen. We hebben er vrijwel geen manoeuvreerruimte, maar het is gelukkig heel rustig weer vandaag. Tegen half één gooien we de lijnen los en varen we naar het westelijk deel van de baai. Het is maar een kwartiertje varen en als we aankomen staan Carl en nog twee man al klaar om ons te helpen. Het lijkt een beetje overbodig zoveel mensen, maar omdat we een haakse bocht moeten maken om de kleine drijvende steiger heen, is het toch wel heel fijn dat er twee man Romlea afduwen van de punt van de steiger. We meren zonder probleem af en leggen Romlea met vele lijnen vast aan zowel de steiger als punten aan de kant. Het lijkt overdreven, maar gezien de enorm harde wind die hier kan blazen is het geen overbodige luxe, maar bittere noodzaak.

We kunnen nu eindelijk rust nemen en ons even niet meer druk maken over waar we vandaag weer naar toe moeten verhuizen om goed te liggen ten opzichte van de wind.

Omdat het de hele middag af en aan wat regent, blijven we lekker aan boord. Ik doe een middagslaapje, want ik ben doodop. En zelfs Henk valt in slaap op de bank. We hebben het nodig na alle drukte van de afgelopen weken.

05-01 Falklands - Rust in de tent

Omdat het vandaag zondag is, zijn er verder geen ontwikkelingen aan het schadefront. Het is rustig weer vandaag en we maken in de middag een mooie wandeling langs de baai en een heuvel op. We krijgen eindelijk een glimp te zien van het eiland buiten Stanley. We zijn hier nu al een week, dus het wordt ook wel tijd.

      

 

06-01 Falklands - Opnieuw werk aan de winkel

We slapen opnieuw wat uit vandaag. De vermoeidheid begint een beetje af te nemen gelukkig. Diane, de vrouw van Carl, nodigt ons uit voor een kop koffie in de sailloft. Het is een houten gebouw direct naast het haventje. Henk ondertekent het document met de regels van de haven en Thies tekent deze als getuige.

Terug aan boord drinken we nog een kop koffie en bespreken wat we verder moeten doen vandaag. We besluiten na de lunch naar het dorp te lopen. We willen langs Angeline om te horen wanneer de surveyor nou precies langs gaat komen, langs Jason om te betalen voor de nachten aan de East Jetty, naar de tourist office voor informatie en even onze mail en whatsapp berichten ophalen bij West café omdat daar de snelste wifi hotspot is.

Na een wandeling van een half uurtje lopen we het kantoor van Angeline binnen. Ze belt meteen naar het surveyor kantoor om te horen wanneer Trevor bij ons langs gaat komen. Na een paar minuten hangt ze weer op en wordt duidelijk dat Trevor niet gaat komen. Een reden waarom heeft ze niet gekregen. Ze wil graag weten of Thies het eventueel kan doen en bij haar langs kan komen. We zullen het hem vragen zodra we weer terug bij de boot zijn.

De volgende stop is de East Jetty. Jason is er vandaag niet, dus we moeten morgen maar weer terug gaan. Dan door naar het tourist office, waar we diverse folders met wandelroutes krijgen en een mooi boekje met diverse locaties op het eiland waar je naar toe kunt en eventueel kunt overnachten. We willen graag een auto huren en twee of drie dagen over het eiland toeren. De dame van het tourist office vraagt waar we verblijven. Als Henk vertelt dat we van het jacht zijn dat eerder deze week is aangevaren, vertelt ze dat ze de klap heeft gehoord. "Een collega van mij dacht dat er een bom afging en dook op de grond! Zo hard was de klap", zegt ze. Wij herinneren ons het geluid eigenlijk beiden niet als een harde klap. Waarschijnlijk omdat we het aan zagen komen en meer bezig waren met de impact zelf dan het geluid.

En dan gaan we door naar West Café waar we een lekkere warme chocolademelk met slagroom bestellen. We doen het minimale online. Het internet is hier zo traag, dat online bankieren niet eens wil lukken. Henk geeft het maar op. Misschien volgende keer beter.

We lopen terug naar Romlea. Als ik Henk vertel dat naast de plek die we eerder aan bakboord hebben gezien, ik gister ook de andere impactplek aan bakboord goed kon zien, gaat hij op nader onderzoek uit. Hij maakt foto’s van de plek op de boeg en checkt de ankerbak. Het blijkt dat we meer schade hebben dan we in eerste instantie hebben gezien. Henk heeft vrijdag al naar de Oyster werf gemaild voor een second opinion en schrijft een tweede mail met onze nieuwe ontdekkingen. Om de mail te kunnen versturen, moet hij weer naar het dorp lopen, want we hebben geen wifi hotspot bij de haven.

’s-Avonds komen Thies en Kicki langs. Henk bespreekt met Thies de vraag van Angeline en verder is het vooral heel gezellig. Van het opruimen dat we gepland hadden vanavond te doen, komt helaas niets terecht. Morgen dan maar in de herkansing.

07-01 Falklands - Net echte toeristen

Omdat we niet alleen maar met de schade bezig willen zijn, maar ook nog iets van het eiland willen zien, bezoeken we vandaag het museum in Stanley. Het is niet zo heel groot, maar er is genoeg te zien. We brengen er een paar uurtjes door.

Daarna is het tijd voor ons standaard rondje Stanley, we beginnen bij het West Café waar we onze mail en Whatsapp berichten ophalen. Dan door naar Jason van de East Jetty. De bewakingscamera heeft de aanvaring opgenomen en we willen heel graag de beelden hebben. En dat lukt! De volgende stop is Angeline om te horen hoe het nu verder gaat. Ze heeft nog geen uitsluitsel, maar de zaak wordt vandaag besproken bij de verzekeringsmaatschappij van het cruiseschip. We geven haar een kopie van de video van de aanvaring.

Dan op naar het politiebureau om ook daar een kopie van de video achter te laten. Tegen de tijd dat we terug zijn op de boot is het al weer etenstijd. De dagen vliegen hier voorbij.

We bekijken ook zelf de video nu nog eens goed. De klap was een stuk harder dan we in ons hoofd hadden. We hadden bijvoorbeeld gezien dat de Sea-me antenne was los gekomen. Dat hadden we niet gerelateerd aan het ongeluk, maar we zien nu duidelijk op de video dat het ding als een luciferhoutje afbreekt. Zo zien we ook dat onze verstaging het flink te verduren heeft gehad. We worden er niet vrolijk van en zijn nu helemaal overtuigd dat er een degelijke inspectie van de hele boot moet gebeuren door een surveyor met kennis van zaken.

08-01 Falklands - Lange wandeling

Het waaide afgelopen nacht hard, dus we hebben allebei niet echt goed geslapen. We bespreken de wat-als-scenario’s. Wat als de boot terug moet naar Europa voor reparatie. Gaan we dan opnieuw naar hier? Stoppen we helemaal met onze reis? Wat als de boot total loss wordt verklaard? Kopen we dan een andere boot en beginnen we opnieuw?

Na de lunch gaan we toch weer op pad. Eerst langs Angeline. Ze heeft de video niet kunnen versturen, want het bestand was te groot. Henk spreekt af dat hij een kortere versie voor haar zal maken en morgen langs brengen.

Dan lopen we door naar de andere kant van Stanley. We lopen langs de grote begraafplaats die pontificaal aan de kust ligt. Als je aan komt varen zie je hem meteen. Navraag heeft eerder al opgeleverd dat de begraafplaats vroeger aan de rand van het dorp lag. Tegenwoordig ligt hij na alle uitbreiding van het dorp in het midden.

We lopen nog een flink stuk door, want we willen naar de grootste supermarkt van Stanley, The Chandlery. Hij heet zo omdat het eerder inderdaad een winkel met scheepsbenodigdheden was. Behalve nog wat lijnen en wat kleine dingen in de kelder als je er om vraagt, hebben ze dat nu helemaal niet meer en is het gewoon een supermarkt tegenwoordig. Wel een supermarkt met een uitgebreid assortiment, dus zeker de moeite van de wandeling waard.

We kopen alleen het hoogstnoodzakelijke en dat blijkt toch weer teveel als we de meer dan vijf kilometer terug lopen met voor mij een zware rugzak. Afgepeigerd stappen we weer op Romlea na de fikse terugwandeling. Volgende keer gaan we op de fiets of lenen we de auto van Thies.

09-01 Falklands - Het heen en weer

In de ochtend is het mooi weer, dus tijd voor een wasje. Zodra de was hangt begint het te regenen. Het is een bui, dus na de bui mag de was opnieuw aan de lijn…en er weer af voor de volgende bui…. en weer aan de lijn…. Zo gaat het even door, maar ’s-middags wordt het gelukkig weer droog. Henk gaat dan maar weer eens op pad voor zijn vragenuurtje bij Angeline en ik doe het broodnodige schoonmaakwerk in de boot.

10-01 Falklands - Heeeel duur!

Vandaag staat voor mij het afmaken van de schoonmaak in de kajuit op de agenda en Henk wil aan de slag om de romp schoon te maken. Die is in Deseado door de autobanden flink zwart geworden.

’s-Middags gaat Henk weer naar zijn vriendin Angeline en ik ga eens bij de Sure shop informeren of er andere mogelijkheden zijn voor internet dan de dure hotspot prepaid kaarten. Nou dat valt dus flink tegen. Je kunt een simkaart kopen voor dertig pond en dat is dan inclusief tien pond tegoed. Dat tegoed stelt niks voor want de kosten blijven gigantisch. Voor 10 pond krijg je het enorme tegoed van 200 Mb dat veertien dagen geldig is!!!! En dat durven ze dan ook nog data boosters te noemen. Op mijn vraag of het dan ook sneller is dan de megatrage WiFi Hotspots, krijg ik als antwoord dat het zeker sneller is omdat het 4G is. Hmmm, 4G neemt ook weer meer Mb’s toch? Het zijn regelrechte criminelen met een monopoliepositie hier. De bevolking klaagt dan ook steen en been, want ook broadband internet is niet te betalen hebben we gehoord.

11-01 Falklands - Mount Longdon

Henk maakt de rest van de romp schoon en ik trek er op uit. Het is zowaar een superrustige dag vandaag. Er staat helemaal geen wind en dat is echt uitzonderlijk hier. Ik maak een lange wandeling naar Mount Longdon. Volgens de beschrijving in de folder een wandeling van 7,5 kilometer. Tel daarbij op dat ik eerst zo’n twee kilometer moet lopen om bij het beginpunt te komen en dus ook weer twee kilometer terug. Ik vertrek om een uur of twaalf en ben pas om vijf uur weer terug. Dat is wel erg lang voor een wandeling van in totaal een kilometer of twaalf. Als ik nog eens goed in de folder kijk, blijkt dat die 7,5 kilometer alleen de heenreis is. Tja, nu snap ik wel waarom ik er zo lang over heb gedaan! Maar het was zeker de moeite waard. Er zijn een aantal overblijfselen van de Falkland oorlog te zien en boven aan de top zijn herinneringsplakkaten aan de op Mount Longdon gesneuvelde soldaten. Het is een indrukwekkende plek. Verder heb je een prachtig uitzicht op de omgeving van Stanley.

De terugweg loop ik niet via de berg, maar door het dal over de oude weg naar Stanley. Je kunt het eigenlijk geen weg meer noemen, want het is een stenen pad met flinke gaten erin.

               

 

12-01 Falklands - Rommeldagje

We rommelen vandaag een beetje aan. Het is niet echt lekker weer helaas. Henk gaat ’s-middags naar de pub, want dat had hij half en half afgesproken met onze politie detective Kevin. Ik heb er niet zo’n zin in om met een stel van die Engelse kerels aan het bier te gaan. Laat mij maar lekker een beetje lezen vanmiddag. Eind van de middag loop ik wel even naar het kantoortje van de telefoonmaatschappij om mijn WhatsApp berichten en mail binnen te halen. Als tegen zeven uur Henk er nog niet weer is, ga ik er maar van uit dat hij in het dorp eet en maak een simpele tonijnsalade voor mijzelf. Wat dat betreft is het wel super vervelend dat we geen internetbereik hebben op de boot, maar naar een WiFi hotspot moeten lopen om een heel klein beetje supertraag internet te hebben.

13-01 Falklands - Het betere duikwerk

"Hi, how are you?", vraagt de buurman van twee bootjes verder. "Well, I have been better!", antwoord ik en ik vertel hem wat ik net te horen heb gekregen van Angeline. "That doesn’t sound good", concludeert de buurman en daar ben ik het helemaal mee eens.

Vanochtend ben ik na de koffie op stap gegaan naar het dorp om boodschappen te doen en om langs Angeline te gaan voor het laatste nieuws. Thies komt aanrijden als ik net onderweg ben, dus ik krijg een lift. Dat scheelt weer tweeënhalve kilometer lopen. Ik ga als eerste langs Angeline. "Ik ben bang dat ik geen goed nieuws voor je heb", vertelt ze. Wat blijkt, ze heeft een email van de verzekeraar gehad waarin ons wordt meegedeeld dat we maar met onze eigen verzekering contact moeten opnemen en onze verzekering dan weer met de cruiseline. Zij hebben verder geen rol meer. Ik kijk met verbazing naar de email die Angeline me laat lezen. Ik snap er helemaal niets van en Angeline ook niet. We spreken af dat zij het met haar manager gaat bespreken en dan aan het eind van de dag even bij ons langs komt.

Ik ga eerst maar eens boodschappen doen en loop dan terug naar de boot. Geen lift op de terugweg dit keer helaas. Henk valt ook zo’n beetje van de bank als ik hem vertel hoe we er nu voor staan. "Eerst het antwoord van Angeline vanmiddag maar even afwachten, maar als dat niet goed is, dan ga ik morgen eerst naar de politie en dan naar een advocaat", concludeert Henk.

En dan bedenk ik mij ineens dat onze visa voor het verblijf hier aflopen. We zijn maar voor twee weken ingestempeld en dat is normaal meer dan genoeg, maar nu natuurlijk niet. Gelukkig moeten Thies en Kicki na de lunch ook weer richting het dorp en kan ik opnieuw meerijden. De douane zit aan de andere kant van het dorp en Thies zet me netjes voor de deur af. "Ze zijn hier niet zo moeilijk hoor", verzekert hij mij. Ik ben benieuwd. De oudere man achter de balie weet meteen wie ik ben als ik vertel dat we hier wat langer zullen zijn dan voorzien. "Ah, your from the yacht that was hit by the tender boat, right?", vraagt hij. "Yes, that’s us!", antwoord ik. En natuurlijk wordt ons verblijf zonder problemen verlengd met een maand. Twee minuten later sta ik weer buiten en begin ik voor de tweede keer vandaag aan de wandeling terug naar Romlea.

Begin van de avond komt Angeline langs. Ze heeft één en ander besproken met haar manager, maar moet ons helaas vertellen dat zij er nu ook geen rol meer in hebben. Kortom de verzekeringsmaatschappij en de tussenpersoon hier op het eiland duiken en wij zijn terug bij af. Angeline verontschuldigt zich en voelt zich zichtbaar niet blij met de hele situatie. Tja, zij kan er verder ook niets aan doen natuurlijk en heeft ontzettend haar best gedaan. We vertellen haar dan ook dat we haar persoonlijk niets kwalijk nemen en blij zijn met alles wat ze tot nu toe heeft kunnen doen.

14-01 Falklands - Het vervolg

Henk gaat ’s-ochtends op weg naar het dorp. Hij haalt eerst de mail met de communicatie van de verzekeraar bij Angeline op. Na bestudering besluit hij eerst toch maar even langs Sulivan, de agent van de cruise line hier op de Falklands, te gaan. Die zeggen hem helaas ook niet verder te kunnen helpen. Tja, dan rest er niets anders dan langs de politie en een advocaat te gaan. Henk vertelt wat de status op dit moment is aan onze vrienden van de politie en dat hij juridische hulp gaat zoeken. Iedereen is erg verbaasd, maar ook de politie kan ons vooralsnog niet verder helpen.

Angeline heeft Henk een goed advocatenkantoor getipt en dus gaat Henk daar dan maar naar toe. Hij bespreekt daar wat er aan de hand is. Ze willen de zaak zeker op zich nemen, maar moeten wel eerst checken of er geen sprake is van conflicterend belang. Ze zullen per mail laten weten hoe en wat en een afspraak voor donderdag inplannen.

15-01 Falklands - Gierende knopen (Ook hier heb ik niets van idem als op 02-01)

"Misschien moeten we ook nog maar een extra lijn op de bakboord kikker erbij zetten", stelt Henk voor. Als de wind even iets minder lijkt te worden gaan we allebei in onze regenpakken naar buiten. "Blijf eerst maar even onder de kap zitten tot ik de lijn klaar heb om naar je over te gooien", zegt Henk voor hij op de kant stapt. Zodra Henk klaar is stap ik op het bakboord gangboord. Ik moet mezelf goed vasthouden met één hand en proberen de lijn te vangen met de andere. Maar hoe goed Henk ook gooit, de wind slaat de lijn naar beneden het water in vlak naast de boot. Na een drietal pogingen hebben we er genoeg van en haal ik de pikhaak van binnen. Henk gooit nog een keer en gelukkig kan ik de lijn met de pikhaak uit het water krijgen.

    

 

Eerder heeft Henk ook al een extra lijn vanaf de kant op één van onze lieren gezet om te zorgen dat Romlea vrij van de steiger blijft. We liggen inmiddels vast met zoveel lijnen, dat het wel heel gek moet gaan willen we van onze plek kunnen komen. En waarom is dat dan? Nou er trekt een zomerstorm over het eiland met vijftig knopen wind en in vlagen tot over de zestig knopen. Gelukkig hebben we dit keer geen golven zoals twee weken geleden, maar spannend blijft het nog steeds.

Thies komt eind van de middag even langs om te vragen hoe het gaat en of er nog nieuws is. Een mooie gelegenheid voor Henk om hem te vragen of hij vanavond de auto even kan lenen om naar het dorp te gaan om zijn mail op te halen. "But of course!", zegt Thies. En dat is erg fijn, want stel je voor dat de afspraak bij de advocaat al morgenochtend is.

"En?", vraag ik aan Henk als hij weer terug is uit het dorp. "Er is geen conflicterend belang en ik zit morgen om negen uur bij de advocaat. Maar er is ook ander nieuws, waardoor ik hem waarschijnlijk niet meer nodig ga hebben." Nu ben ik natuurlijk wel nieuwsgierig wat dat nieuws dan is. Wat blijkt, terwijl wij vandaag hier aan boord de storm aan het "overleven" waren zijn er toch wat mensen wakker geworden. De mensen van Sulivan waren kennelijk toch geschrokken van Henk zijn opmerking dat hij juridische hulp zou gaan inschakelen en hebben er toch maar even een mail naar de reder aan gewaagd. En daar is zowaar de directeur Insurance wakker geworden. We hebben een mail gekregen waarin ze alle schade erkennen en er alles aan zullen doen zo snel mogelijk voor ons de dingen op te lossen. Zou er dan nu eindelijk ook een einde komen aan het lange wachten op een oplossing? We gaan het zien.

16-01 Falklands - Het lijkt wel werk

De wind is de hele nacht blijven doorstaan met tussen de veertig en vijftig knopen. Gelukkig zijn de hele harde uithalen van zestig knopen er wel uit, maar we hebben geen van beiden goed geslapen. Henk kan vanochtend ook de auto weer lenen om naar het dorp te gaan voor zijn afspraak met de advocaat. Als hij tegen elf uur nog niet terug is, drink ik toch maar vast een kop koffie. "Dat koste allemaal weer veel tijd zeker?", vraag ik als hij tegen half twaalf weer terug is. "Ja, toch maar even alles goed met de advocaat doorgesproken voor geval het alsnog fout gaat lopen. Ik heb hem uitgenodigd ’s-avonds maar een keer langs te komen als hij dat leuk vindt, want hij had zelfs al een aantal van onze YouTube filmpjes bekeken en vindt het helemaal geweldig dat we de wereld rond zeilen. En verder natuurlijk druk geweest met mailen met de rederij." "Het lijkt zo langzamerhand wel werk!", zeg ik. En dat is het ook. We komen eigenlijk nergens aan toe en kunnen verder ook niet veel, omdat we iedere dag bovenop het oplossen van de problemen moeten zitten en dat kost gewoon heel veel tijd.

Pas in de tweede helft van de middag neemt de wind dan eindelijk af tot een knoop of dertig met uitschieters naar veertig.

17-01 Falklands - Kan er ook nog wel bij

"Het gaat niet goed hoor", zeg ik als ik ’s-ochtends wakker word. "Volgens mij heb ik een blaasontsteking." Een uurtje later weet ik het wel zeker en begin met een antibiotica kuur. Moet je dan niet eerst langs een dokter? Tja, met sommige dingen gaat dat aan boord net even anders. We hebben een flinke apotheek aan boord met alle medicatie die we mogelijk nodig kunnen hebben onderweg. Wanneer we op zee zitten, kunnen we niet even langs een arts of apotheek als we onderweg zijn. En omdat ik in het verleden wel vaker een blaasontsteking heb gehad, herken ik duidelijk de symptomen en weet ik welk antibioticum ik moet gebruiken.

En hoe weten we dan welke medicijnen we allemaal aan boord moeten hebben en mag dat dan zomaar? Er is een medicatielijst die is opgesteld door een zeilende arts en apotheker in samenwerking met de Radio Medische Dienst (RMD). Op basis van die lijst hebben wij in afstemming met onze huisarts onze huisapotheek samengesteld en ik heb hem ook nog eens doorgenomen met Marjolein om nog extra informatie vast te leggen over welk middel we waarvoor het beste kunnen gebruiken, aanvullend op wat er al in de lijst staat. Zo hebben we bijvoorbeeld ook medicatie aan boord die we niet zomaar mogen gebruiken. Dat staat allemaal netjes genoteerd. Voor die specifieke medicatie moeten we eerst contact opnemen met een arts van de RMD. Dat kan op zee via onze SSB-radio. Voor alle meer huis-tuin- en keuken aandoeningen, zijn we in principe zelfvoorzienend.

Voor vandaag is het regime veel sap, water en thee drinken en proberen niet vaker dan één keer per uur naar het toilet te gaan. Dat laatste gaat eind van de dag gelukkig al een stuk beter, dus een teken dat de antibiotica aanslaat. Ook al is het meer dan twintig graden in de boot, ik zit met een dikke trui, daaroverheen een fleecejack en een dekentje met lichte koorts op de bank.

18-01 Falklands - Stukken beter

Gelukkig heb ik de hele nacht door kunnen slapen en gaat het vandaag al weer een stuk beter. Zelfs zo goed, dat we ’s-middags een wandeling naar het dorp maken om te internetten en boodschappen te doen. Als we terug zijn vind ik het ook wel weer genoeg geweest.

"Zullen we vanavond een film kijken? Daar heb ik wel even zin in", vraag ik Henk. Die vindt het ook een goed idee, dus zetten we na de afwas onze thuisbioscoop klaar en gaan lekker een film kijken.

19-01 Falklands - In het zonnetje

Als we wakker worden, schijnt zowaar de zon. "Volgens mij kunnen we zowaar buiten ontbijten vandaag!", zeg ik en ik probeer even of het buiten inderdaad zo lekker is als het lijkt. En jawel, de kussens kunnen naar buiten zowaar. Er is niet al te veel wind, de zon schijnt volop en we zitten lekker achter de buiskap. Tegen lunchtijd is het echter al weer gedaan met de pret en vluchten we weer naar binnen. De zon is verdwenen achter de wolken en het begint te regenen.

Na de lunch ga ik even een uurtje liggen, want ik ben behoorlijk moe en begint Henk met de montage van de nieuwe omvormer. "Maak je me over een uurtje wakker?", vraag ik Henk, want voor je het weet slaap ik zo de hele middag en dat wil ik nu ook weer niet.

Als Henk me na iets meer dan een uur roept, heb ik niet echt geslapen, maar wel lekker gerust. Henk kan mijn hulp wel even gebruiken, dus ik mag weer wat moertjes op schroefjes draaien enzo.

Als ik niet nodig ben als montageassistent, ga ik bezig met het ordenen van alle gebruikersdocumentatie aan boord. Voor we vertrokken heeft Henk alle gebruiksaanwijzingen, installatie handleidingen enzovoort netjes in mapjes gedaan en voorzien van een sticker met wat erin zit. In de praktijk blijkt het toch iedere keer weer een gedoe als je uit de meer dan zeventig mapjes iets nodig hebt. Ik heb de mapjes nu allemaal op alfabetische volgorde gelegd en ga ze voorzien van een nummer. Dat is nog wel even een werkje. De bedoeling is de genummerde mappen dan op te nemen in een excelsheet, zodat we daar alleen nog maar in hoeven op te zoeken welk nummer hoort bij de documentatie die we nodig hebben. De genummerde mappen zijn eenvoudiger op volgorde te houden dan wanneer ze op alfabet liggen.

Eind van de middag heeft Henk de installatie van de nieuwe omvormer helemaal klaar. Er kan weer een klus van de lange lijst worden gestreept!

20-01 Falklands - In de wacht

Na de lunch maken we onze vaste wandeling naar het dorp maar weer eens. "En? Is er nieuws?", vraag ik Henk zodra hij zijn mail heeft binnen gehaald. "Nee, helemaal niets". Het is nu de tweede werkdag op rij zonder bericht van de rederij. Henk stuurt ze maar weer eens een mail en dus moeten we morgen opnieuw naar het dorp om te kijken of er dan wel bericht gaat zijn. De tijd loopt intussen verder door. We zijn hier nu al ruim drie weken en komen geen steek verder. Het is vooral vervelend omdat we ook niets anders kunnen ondernemen. Het gemak waarmee de rederij zijn tijd pakt begint ons te irriteren. Het leek vorige week voortvarend te gaan, maar we hebben sterk het gevoel dat er opnieuw niets gebeurd. Ondertussen zien we op de Zuid-Amerika WhatsApp groep de ene na de andere boot aankomen in Ushuaia en staan wij vooralsnog nog altijd in de wacht.

21-01 Falklands - Beweging

Ook vandaag gaan we weer naar het dorp in de hoop op nieuws van de rederij. En zowaar is er een mail. Ze stellen voor de schade af te kopen. Daar moeten we eerst eens goed over nadenken, want het betekent dat we ze moeten vrijwaren van eventuele latere claims. We moeten dus heel zeker weten dat er geen structurele schade met dure reparatiekosten is.

22-01 Falklands - Wikken en wegen

De wekker gaat vandaag vroeg, want Henk heeft Stevie opnieuw gevraagd nog een keer te komen kijken naar de bakboordschade. Hij heeft na het ongeluk daar wel gekeken, maar pas toen we hier in de kleine marina kwamen, zagen we nog een impactplek aan bakboord.

Na het vertrek van Stevie gaan we eerst weer naar het dorp. De antibiotica hebben onvoldoende gewerkt, want mijn blaasontsteking is nog niet over. We kunnen alleen naar het lokale ziekenhuisje, want een huisarts hebben we hier niet gevonden.

"You first have to go to the colleagues from finance", zegt de aardige dame aan de receptie. Eerst betalen en dan pas kan ik geholpen worden. Het is wel boter bij de vis hier zeg. Omdat het lunchtijd is, zijn de dames van finance er helaas niet. Of we over een uurtje terug kunnen komen? Ja hoor, dat kan wel. We gaan dan eerst maar onze mail en boodschappen doen. Als we een uurtje later terug komen kan ik betalen, waarna we nog meer dan een half uur moeten wachten voor ik eindelijk geholpen word. Mijn bloeddruk en temperatuur worden gemeten en ik mag een plasje inleveren voor een test. Overigens moet ik voor de test en eventuele medicatie ook nog weer extra betalen, vertelt de assistente. Tja, dat moet dan maar, want ik heb niet echt een keuze. Dan is het nog niet klaar, want ook een co-assistent wil nog een vragenlijstje afwerken en kijken of ik niet een nierbekkenontsteking heb. Als ook dat achter de rug is, komt dan eindelijk de arts langs die een recept voor me uitschrijft en ben ik klaar. De assistente brengt me opnieuw langs de finance afdeling en dan kan ik door naar de apotheek.

Twee uur later ben ik dan meer dan zeshonderd euro lichter eindelijk klaar. Het is echt waanzinnig wat je hier kwijt bent voor zoiets simpels!

Weer terug op de boot, wikken en wegen we of we akkoord moeten gaan met het voorstel van de rederij. We rekenen diverse scenario’s door en Henk komt tot de conclusie dat het aanbod van de rederij niet opweegt tegen het risico dat we lopen als de schade toch groter blijkt te zijn dan we nu kunnen voorzien.

    

 

23-01 Falklands - Service

Als na de lunch de regen is opgehouden maken we onze dagelijkse gang naar het dorp. Als eerste doen we onze mail. Dan ga ik naar de supermarkt met een zakje aardappelen dat ik eerder kocht. Verse groente en fruit zijn hier schreeuwend duur. Een zakje aardappelen van tweeënhalve kilo kost meer dan drie pond en als dan van het zakje de helft ook nog een keer van binnen rot is, ga ik toch echt even terug. Zonder pardon krijg ik mijn geld terug en als ook het andere zakje dat ik heb gekocht niet goed is, moet ik vooral terug komen. Nou, dat valt dan al weer alleszins mee. Op de terugweg gaan we opnieuw langs de apotheek omdat van de twee soorten antibiotica die ik gister heb meegekregen er eentje maar goed is tot februari. In principe heb ik maar één kuur nodig en is de andere voor als deze onverhoopt niet mocht werken en anders om onze boordapotheek aan te vullen. En dan hebben we natuurlijk niets aan medicatie die nog maar één maand goed blijft. Zonder problemen wordt het doosje omgewisseld voor een andere met langere houdbaarheid. De stickers worden omgepakt en het doosje dat ik inlever gaat gewoon de kast weer in. Onbestaanbaar in Nederland, maar hier geen enkel probleem kennelijk.

Wat service betreft hebben we niet echt te klagen hier, want gister heb ik ook al netjes een refund gekregen op mijn internetkaartje. Het totale tegoed bleek onterecht te zijn afgeschreven en zonder pardon kreeg ik dat weer terug.

24-01 Falklands - Weer beter

Na goed nadenken en wikken en wegen de afgelopen dagen heeft Henk besloten het aanbod van de rederij niet te accepteren. Het risico dat we lopen is eenvoudigweg te groot. Nadat we de watertanks hebben bijgevuld en geluncht, gaan we maar weer eens naar het dorp voor mail en boodschappen. Gelukkig slaan de nieuwe antibiotica inmiddels aan en begin ik me weer een stuk beter te voelen. Ik krijg weer wat energie.

25-01 Falklands - Bustochtje

Het is zaterdag en prachtig weer, dus we gaan er op uit. We willen een wandeling maken naar Gypsy Cove aan de andere kant van Stanley. Het is een behoorlijke wandeling vanaf hier, maar wel te doen. Het is vandaag echter ook "cruiseschipdag", wat betekent dat er veel toeristen in Stanley en omgeving zijn. In het dorp is het dan ook een drukte van belang, maar zodra we aan de oostkant van het dorp komen is er geen toerist meer te bekennen. Pas als we een flink aantal kilometers verder zijn, komen we de eerste toeristenbussen weer tegen. Bij Gypsy Cove aangekomen is het wel druk, maar niet overdreven. Er zouden pinguïns moeten zitten, maar dat valt dik tegen. We zien er welgeteld drie. Eentje in een nest, eentje op een heuvel en eentje op het strand. Je zal hier als cruiseschiptoerist speciaal met de bus naar toe komen om pinguïns te zien, wat een deceptie! Voor ons maakt het niet uit, wij hebben al duizenden pinguïns van dezelfde soort gezien op Isla Leones en Isla Tova. "Heb jij nog zin om het hele stuk weer terug te lopen?", vraagt Henk. "We kunnen volgens mij zo in één van die toeristenbussen stappen." We bekijken even hoe het gaat en er blijkt helemaal niet gecontroleerd te worden of de mensen die instappen nu wel of niet op een cruiseschip thuis horen, dus wij spelen even toerist te zijn en stappen in. Het busje zet ons netjes af bij de pier in het dorp. Dat scheelt een heel stuk lopen voor ons!

  

 

Terug in het dorp trakteren we onszelf op een kop koffie met iets lekkers erbij. We checken onze mail en er is een bericht van de rederij. Ze gaan alsnog een surveyor sturen, maar wanneer die precies komt is nog niet bekend. Hij moet uit Argentinië komen. We zijn inmiddels vier weken na het ongeluk en dit had al veel eerder geregeld kunnen zijn!

26-01 Falklands - Rustige zondag

Omdat het weer eens slecht weer is, blijven we aan boord. Henk vermaakt zich met zijn Arduino’s en ik lees wat. Als het weer ’s-middags wat beter is gaan we er toch nog even uit. We wandelen naar het dorp voor onze WhatsApp berichten en mail en nemen een kleine omweg weer terug naar Romlea. ’s-Avonds kijken we lekker een film. Het lijkt morgen opnieuw prachtig weer te worden voor een lange wandeling.

27-01 Falklands - Mount Longdon revisited

Het is inderdaad prachtig weer vandaag, de zon schijnt en er is bijna geen wind. Na de koffie vertrekken we voor de lange wandeling naar Mount Longdon. We maken nu samen dezelfde wandeling als ik twee weken geleden al heb gedaan. Dit keer heb ik mijn telefoon in mijn rugzak gestopt zodat we weten hoeveel kilometer we hebben gelopen als we terug komen. En jawel hoor, het is in totaal achttien kilometer lopen geweest. Na een late lunch wandelen we ook nog een keer naar het dorp voor de mail en boodschappen. Er is opnieuw bericht van de rederij, de surveyor komt woensdag!

En er is een berichtje van Craig van SY Sirius. Ze zijn vanochtend aangekomen in Stanley vanuit Deseado en zitten aan de koffie in het Waterfront Hotel. Natuurlijk schuiven we even aan voor een lekkere warme chocomel. We zijn behoorlijk moe van de wandeling van vandaag en blijven niet zo lang, maar spreken wel af elkaar snel weer te zien. Als we terug aan boord van Romlea zijn, staan er 23,5 kilometers op de teller en is Henk twee blaren rijker.

28-01 Falklands - Het moet niet gekker

Stevie vertelt over de materialenlijst waarnaar gevraagd is door de rederij/surveyor. Wakker geworden doordat Henk heeft gewaarschuwd dat temperatuur en luchtvochtigheid straks niet meer in orde zijn voor reparatie? Ze willen kennelijk een hersteller vanuit BA invliegen. Want de lijst is enorm. Ze kunnen hier helemaal de definitieve reparatie niet uitvoeren, want daar zijn de omstandigheden helemaal niet geschikt voor. En wij zitten niet te wachten op een reparatie die door de rederij straks als definitief wordt beschouwd, maar niet voldoet aan onze kwaliteitseisen. We weten hoe ze polyester boten bouwen in BA en dat is zeker niet de kwaliteitsstandaard van een topwerf als Oyster, dus onbespreekbaar en onacceptabel voor ons. Ze willen zelfs met epoxy aan de slag en dat kan hier helemaal niet vanwege de temperatuur. En dat nog los van de eventuele structurele schade of schade aan de tuigage. Het enige wat hier mogelijk is, is een tijdelijke reparatie waarmee we naar Nieuw-Zeeland kunnen varen. Daar kan de boot eruit en kunnen ze kwalitatief volwaardig de boot repareren. En dat kan eigenlijk alleen als er geen structurele schade aan de boot is. Het beoordelen daarvan is hier ook niet goed mogelijk omdat ze er nu eenmaal niet uit kan hier en voor de beoordeling daarvan het vooronder grotendeels gestript moet worden. Wij zijn nog steeds niet honderd procent overtuigd dat er geen structurele schade is en zitten zeker niet te wachten op kwalitatief onvolwaardige reparatie. Daarmee gaat de waarde van de boot achteruit en dat is onacceptabel.

’s-Middags gaan we dan ook maar weer op pad naar het dorp om met Angeline te praten over hoe het nou precies zit met die hersteller uit BA. We vinden het samen met haar bijzonder dat zij nu weer in de loop van de gebeurtenissen zit, maar inmiddels verbazen we ons nergens meer over.

29-01 Falklands - Bijzondere ontmoeting

"Je raadt nooit wie ik net tegen kwam!", zeg ik enthousiast tegen Henk als ik terug aan boord van Romlea kom. Henk doet een aantal pogingen en raadt het inderdaad helemaal niet.

Vandaag komen de Argentijnen aan. Een surveyor en een GRP-specialist. We hebben eind van de middag een afspraak met ze in het lokale hotel. Omdat het gewone boordleven ook doorgaat, ga ik eind van de ochtend naar het dorp om een wasje te draaien op de East-Jetty. De mannen daar hebben ons al eerder aangeboden dat we, zo lang als we in Stanley zijn, van de wasmachine en droger gebruik mogen maken. Dat is wel fijn, maar ook wel gedoe. Eerst bijna drie kilometer er naar toe lopen, de was in de machine doen, weer drie kilometer terug lopen omdat de machine er nu eenmaal twee uur over doet, en dan weer drie kilometer heen om de was in de droger te laden. Ik krijg er het heen en weer van. En omdat het hier nu eenmaal iedere dag waait dat het rookt is fietsen ook niet echt een optie. Al dat lopen heeft ook een voordeel, we bouwen weer lekker conditie op.

Nadat ik de was in de machine heb gedaan zie ik buiten een heel bekend gezicht staan. Het is Skip Novak. Een wereldberoemde zeiler, die net is aangekomen met zijn stoere schip de Pelagic Australis. We hebben een kort praatje, maar dan moet hij weer weg omdat zijn team het dorp in gaat. Met een "we talk later", nemen we afscheid en begin ik mijn terugtocht naar Romlea. Als ik er bijna ben, begint het te regenen en zelfs te hagelen. Ik schuil in de tuin van één van de huizen langs de weg onder een grote yuca en blijf er keurig droog. Gelukkig duurt de bui niet zo lang en na een kleine tien minuten vervolg ik mijn weg.

    

 

"Wow, dat is wel heel gaaf zeg", vindt Henk als hij hoort wie ik net heb gesproken. Tja, dit soort zeilgrootheden loopt op plekken als deze gewoon in het wild rond natuurlijk.

Rond half drie loop ik weer terug naar het dorp om de was in de droger te doen. Net als vanochtend ontkom ik ook dit keer niet aan twee dikke hagelbuien en moet ik schuilen. Gelukkig duren de buien niet lang, maar op deze manier kost de wandeling wel weer een kwartiertje extra. Omdat het drogen van de was een uurtje duurt, blijf ik lekker in de kantine van de East-Jetty op de bank met een boek op de e-reader. Om half vijf is de was eindelijk droog en haast ik mij naar de Weststore waar ik heb afgesproken met Henk. We halen allebei onze mail en WhatsApp berichten binnen en gaan dan snel naar het hotel voor onze afspraak met de Argentijnen.

We vertellen ze wat er is gebeurd en Henk laat uiteraard de video van de aanvaring zien. Daarna nemen we ze mee naar Romlea voor een eerste blik op de schade. We spreken af dat ze morgenochtend terug komen voor de nadere inspectie. We zijn benieuwd hoe het gaat verlopen, maar onze eerste indruk is positief.

30-01 Falklands - De inspectie

Marcos en Daniel staan stipt om negen uur op de steiger en beginnen buiten met hun inspectie van de boot. Wij maken ondertussen het vooronder voor ze leeg en demonteren een aantal wandpanelen, zodat ze ook daar alles goed kunnen bekijken.

De mannen nemen ruim de tijd en zijn druk in de weer met meetlinten, stiften en een hamer om op de romp te kloppen. Met dat laatste kunnen ze mogelijke delaminatie van het polyester opsporen. Tegen lunchtijd zijn ze klaar en lopen we met ze naar het dorp om de plaats van de aanvaring te bekijken. Dat laat toch een stuk beter de omgeving zien dan op de beveiligingsbeelden. Na het nemen van foto’s en maken van notities nemen we afscheid van ze en lopen naar de Pelagic.

Tot onze verrassing mogen we aan boord komen en geeft Skip ons een rondleiding op de aluminium 74-voeter. Wat een schip zeg! Alles is gebouwd op de zware omstandigheden in de Zuidelijke Oceaan. De boot vaart commercieel en er zijn dan ook nog gasten aan boord. Skip is druk met van alles en nog wat, maar neemt ondanks dat rustig de tijd om ons de boot te laten zien. Uiteraard gaan we samen op de foto en als hij hoort dat we uit Friesland komen krijgen we meteen een uitnodiging om in Makkum een schip in aanbouw te gaan bekijken. Het schip wordt gebouwd voor een rijke Chileen en Skip doet namens hem de supervisie op de bouw. De tewaterlating gaat in november zijn, dus als we voor die tijd eventueel in Nederland zijn, moeten we zeker gaan kijken. Nou, wie weet!

          

Weer terug op Romlea eten we een late lunch en gaan dan aan de slag om het vooronder weer in te ruimen. Eind van de middag zijn we behoorlijk moe. Het was een drukke dag vandaag.

31-01 Falklands - Daily walk

Ook vandaag staat er weer veel op het programma. Ik doe ’s-ochtends maar weer eens een wasje. Dit keer gewoon op de boot in mijn eigen machientje. Henk neemt even de tijd om wat met zijn Arduino’s te prutsen.

Na de lunch is het tijd voor onze "Daily walk" naar het dorp. Voor Henk niet zo fijn, want hij heeft nog behoorlijk last van zijn maandag opgelopen blaren. Eén van de blaren is aardig aan het herstellen, maar de andere is nog erg pijnlijk. Dan bedenk ik mij dat ik van die mooie blarenpleisters heb meegenomen aan boord. Henk gelooft er niet zo in, maar op het moment dat de pleister erop zit en hij gaat lopen is hij verbaasd hoe goed het werkt. Tja, dat wist ik al, want ik heb er zelf ook wel eens eentje gebruikt. Die dingen zijn echt onvoorstelbaar goed.

We lopen langs het hotel van Marcus en Daniel om te checken wat de status is van de surveyrapportage. Deze blijkt inmiddels klaar te zijn en verzonden naar het kantoor in Buenos Aires. We horen geen woord van wat er in de rapportage staat en wachten dus maar af. We nemen weer afscheid van de mannen en lopen door om onze mail en WhatsApp berichten maar weer eens op te halen en keren dan weer terug naar Romlea. Het is zowaar rustig, dus nemen we meteen de gelegenheid te baat om de onder de veranda opgeslagen spullen terug aan boord te brengen en onze watertanks af te vullen. Dat is nog een behoorlijk werkje, want we hebben geen slang bij de boot. We vullen onze flessen en brengen die tot aan de loopplank van de steiger met een kruiwagen. We vullen de tank en als ik nog vier flessen te gaan heb, begint Henk al weer met vullen. Na een uurtje werken zitten de tanks weer helemaal vol. Nu maar hopen dat het lukt ze dagelijks op te toppen, zodat we niet weer zoveel werk hebben.

 

  Terug naar beginpagina