20-10 Buenos Aires - Zowaar op tijd!

Omdat we na het ontbijt tijd genoeg hebben om naar het vliegveld te komen, besluiten we de bus te nemen. We zien zo ook nog een stukje van het noorden van de stad. Helaas is ook dat deel niet noemenswaardig. We worden wel aardig bekeken. Twee van die toeristen met bagage die de bus nemen naar het vliegveld in plaats van een taxi, zien ze hier waarschijnlijk niet zo vaak ;-)

De bus zet ons keurig voor de ingang van de vertrekhal af en omdat we ruim op tijd zijn, gaan we eerst maar eens een kop koffie drinken. De keuze daarvoor is niet zo heel groot, want het vliegveld van Mendoza is natuurlijk maar klein. We hebben de pech dat er een enorme groep jongens tussen de twaalf en zestien verspreid over een aantal tafels zit. Net in de leeftijd dat ze zich natuurlijk met veel bravoure moeten laten gelden. De volwassen begeleiding zit een eindje verderop en trekt zich niet veel aan van het gedrag van de jongens. De bediening irriteert zich zichtbaar, maar grijpt ook niet in. Als een van de jongens op een gegeven moment een met water gevulde fles over de balustrade naar beneden gooit, is voor Henk de maat vol. Hij loopt naar de begeleiding en vertelt dat de jongens nogal baldadig zijn en een fles over de balustrade hebben gegooid. En dan wordt er eindelijk door de begeleiding ingegrepen. Één van de begeleiders komt nog netjes zijn verontschuldigingen aanbieden en heeft wat lekkers voor ons meegenomen om het goed te maken. Nu maar hopen dat ze niet met hetzelfde vliegtuig moeten!

Na de koffie gaan we naar de gate. Gelukkig gaat het zooitje ongeregeld met een andere vlucht!

Ons vliegtuig vertrekt zowaar stipt op tijd. En dat is best een unicum hier. Naast mij zit een aardige dame. Ze blijkt ongeveer van mijn leeftijd en gaat naar Barcelona en Parijs op vakantie. Het is voor het eerst dat ze naar Europa gaat en zelfs voor het eerst naar een bestemming buiten Argentinië. Ze heeft de reis cadeau gekregen van haar kinderen. We hebben een leuk gesprek en de vlucht naar Buenos Aires vliegt dan ook voorbij.

Eenmaal geland op El Palomar bestelt Henk een Uber en zijn we snel weer thuis op Romlea. Omdat we natuurlijk helemaal geen boodschappen in huis hebben, besluiten we bij Orione te gaan eten. We vragen aan Walter en Roswitha of ze zin hebben me ons mee te gaan en dat is niet tegen dovemansoren gericht. Het wordt een gezellige afsluiting van onze geweldige vakantie.

21-10 Buenos Aires - Nog even lui

We doen het nog even rustig aan vandaag. De vakantie indrukken moeten nog even bezinken en we moeten boodschappen doen, want we hebben natuurlijk niets meer in huis. Vanaf morgen is er werk aan de winkel om alle voorbereidingen voor onze reis naar het zuiden te doen.

22-10 Buenos Aires - Klussen maar

Het is vanaf nu weer gedaan met het luie vakantieleven. Er is natuurlijk al weer een lange lijst met klussen die gedaan moeten worden voor we kunnen vertrekken. Henk begint met het monteren van een kogel op het anker. Deze moet voorkomen dat de ketting draait als de boot om het anker draait. En verder wil hij nieuwe merktekens op de ankerketting maken, omdat de verf die we eerder op de ketting hebben aangebracht er inmiddels is afgesleten. We willen toch wel graag weten hoeveel ketting we uitgeven. Hopelijk blijven de nieuwe merkjes langer zitten dan de verf.

Ik ben vooral druk met de was, want dat is natuurlijk een aardige bult na drie weken vakantie.

23-10 Buenos Aires - Uhm, pizza?

We zijn vandaag samen met Walter en Roswitha uitgenodigd bij Marcelo en Vida. Henk en Marja zijn gister terug gekomen uit Nederland en worden ook uitgenodigd. We vertrekken tegen half zeven met een Uber naar het huis van Marcelo. Als we aankomen brandt de parilla natuurlijk al. Reden voor de uitnodiging is dat Marcelo ons een Argentijnse specialiteit wil laten proeven: Matambra a la pizza. Mocht je hierbij denken aan een pizza van de barbecue, dan heb je het mis. Er liggen twee enorme lappen dun vlees op het rooster. Deze fungeren als pizzabodem! Als het vlees gaar is worden er kaas, tomaten en kruiden op gelegd en is de matambra a la pizza klaar zodra de kaas is gesmolten. Eet smakelijk!

 

 

24-10 Buenos Aires - Stug doorwerken

Ook vandaag zijn we weer hard aan het werk. Het ene klusje na het andere kan van de lijst worden afgestreept. Henk repareert het lampje in de badkamer in het vooronder, zet de electronica van de windmeter in de lak, gaat achter een nieuwe fuse voor de ankerlier aan en zo nog wat dingen.

Voor mij opnieuw de was (er komt ook nooit een eind aan) en het afkrabben van de lak op de peddels van onze dinghy. Een vervelende klus, maar ze zijn toch echt aan een nieuwe laklaag toe. Voor we het weten is de dag al weer voorbij.

25-10 Buenos Aires - Pfffff...

"Ik stop ermee hoor, ik ga eind van de middag wel verder", verzucht ik rond een uur of één. Het krabben is zwaar werk en het is vandaag hoogzomer. Een graadje of zevenentwintig is echt te warm voor zware klussen.

In de boot loopt het al weer tegen de dertig graden, we doen het dus noodgedwongen maar rustig aan.

Het is vrijdag, dus om acht uur zitten we weer lekker aan een welverdiend biertje op de club. Benieuwd hoeveel vrijdagavondborrels er nog volgen voor we vertrekken.

26-10 Buenos Aires - Nog steeds pffff...

Ook vandaag is het opnieuw heet. Ik maak ondanks dat mijn krabklusje af. Henk regelt vervoer met onze vriend Rufino voor maandag. Het reddingsvlot, de reddingsvesten en de brandblussers moeten worden gekeurd. De laatste twee zijn vorig jaar ook al gekeurd, maar dat moet hier jaarlijks. Het vlot is drie jaar oud, dus dat moet sowieso. Ze zijn hier in Argentinië behoorlijk streng in die dingen, je hebt overal een geldig certificaat voor nodig. Omdat we geen zin hebben in gezeur, zorgen we dat alles weer op orde is voor we naar Patagonië gaan.

Na de lunch gaan we naar de wal lekker in de schaduw van de bomen zitten. En wie zien we daar verschijnen? Onze vriend Carlos. "Wanneer vertrekken jullie?", vraagt hij. "We hopen tussen nu en twee weken, maar zoals je weet hangt dat van het weer af", antwoorden wij. "Dan moeten jullie volgende week zondag nog wel even bij me komen eten!". We nemen de uitnodiging onder voorbehoud aan, want als er een weergat is, dan gaan we!

27-10 Buenos Aires - Hey!

We hebben afgesproken vandaag bij Marjolein op visite te gaan. Het is waarschijnlijk de laatste keer dat ik het jonge gezin kan bezoeken voor we vertrekken. Voorzien van wasgoed en onze laptops vertrekken we rond een uur of elf per Uber naar Ramos Mejia. Het is lekker rustig op de weg, dus drie kwartier later zijn we er. Pablo is er helaas niet, want hij zit al sinds zeven uur vanochtend op het stembureau. Vandaag zijn namelijk de presidentsverkiezingen in Argentinië en iedere Argentijn is verplicht om eens in de zoveel tijd een stembureau te bemannen. En dat werk is hier geen sinecure, want het is een complex systeem dat ze hier hanteren en de controles zijn streng. Dat laatste is natuurlijk niet voor niets, ook hier moeten de verkiezingen eerlijk verlopen en mag er geen ruimte zijn voor corruptie.

Milo is in de afgelopen vier weken al weer enorm gegroeid. Waar hij eerder nog met enige moeite zichzelf kon omrollen, gaat dat nu met het grootste gemak en kruipt hij inmiddels over de vloer. Dat kruipen gaat alleen wel op een bijzondere manier. Hij trekt zichzelf met zijn armen vooruit en vindt het niet nodig ook zijn beentjes te gebruiken. Het is een koddig gezicht. En hij kan inmiddels ook een beetje praten! Het woordje "hey" is zijn grote favoriet, erg grappig. Eind van de middag nemen we met een dikke kus en knuffel afscheid en spreken af dat ze zaterdag nog een laatste keer naar Barlovento komen.

28-10 Buenos Aires - Grote inventarisatie

Voor we naar het zuiden kunnen vertrekken moeten de certificaten voor de brandblussers, reddingsvesten en het reddingsvlot weer op orde zijn. Henk gaat dus vanochtend met Rufino op pad om de spullen weg te brengen voor de keuring. Ik hang ondertussen beddengoed en handdoeken die ik gister bij Marjolein heb gewassen aan de lijn. Helaas maar voor een half uurtje, want dan begint het te onweren. Verder maak ik een start met de inventarisatie van de voorraden. Ik was altijd heel precies in het bijhouden en aanvullen van de voorraden tot we hier stil kwamen te liggen. Met een supermarkt om de hoek is er natuurlijk helemaal geen noodzaak om de uitgebreide lijsten bij te houden. Nu we weer onderweg gaan wordt dat uiteraard anders. Na twee en een half jaar weet ik gelukkig hoeveel we van ieder item gebruiken, dus dat helpt bij het bepalen van de boodschappenlijst. Ik check de voorraad blikken onder de vloer, maar waar ligt alles ook maar weer? Het is al weer een jaar geleden dat we alle inkopen voor Patagonië hebben gedaan en onder de vloer hebben opgeruimd. De blikken in de kombuis en onder de vloer in het gangpad naar de achterhut heb ik snel gevonden en geïnventariseerd, maar ik mis nog dingen. Ik schroef de vloerplanken in de achterhut los, maar daar ligt niets. Waar is de rest dan? Uiteindelijk vind ik de andere blikken van de voorraad in de voorste badkamer onder in één van de kastjes. Alles is nog in prima staat, behalve wat blikken onder de vloer in de kombuis, die een klein beetje zijn gaan roesten. Vooralsnog geen probleem, want dat zal niet doorroesten in de komende maanden.

29-10 Buenos Aires - Inkopen doen

Ik werk vandaag de voorraadlijsten verder bij en maak de boodschappenlijst. Henk haalt een nieuwe zekering voor de ankerlier. In principe hebben we levenslange garantie op de oude, maar krijg de nieuwe maar eens op tijd hier. De zekering die we onder garantie krijgen laat Henk naar Nederland sturen. Die komt wel een keertje naar ons toe als reserveonderdeel. Henk monteert de nieuwe, dus de ankerlier kunnen we vooralsnog weer veilig gebruiken.

’s-Middags gaan we naar de Coto om alle inkopen te doen. Onze kar is afgeladen vol, maar we hebben nog lang niet alles. Voor vandaag vinden we het wel even genoeg. Inkopen is één ding, maar alles administreren en plek geven is twee. Ik ben er nog een aantal uur mee bezig in ieder geval. Ronde twee volgt later deze week wel.

30-10 Buenos Aires - Verder fourageren

Ik maak vandaag opnieuw een boodschappenlijst, want alles ging niet in één keer mee en de non-food items moet ik nog inventariseren. Gelukkig is de lijst iets minder lang dan de vorige, morgen maar opnieuw inkopen doen dan.

Henk is vandaag bezig met zijn favoriete bezigheid, de administratie. Dat was even blijven liggen in verband met onze vakantie. Ik ben verder druk met foto’s taggen en de blog bijwerken.

31-10 Buenos Aires - Druk, druk, druk, maar….

Ook vandaag zijn we weer druk aan het werk. Er moet weer gewassen worden en Henk is druk in de weer met het keuringsbedrijf. Ze proberen ons een poot uit te draaien, door ons allerlei zaken aan te smeren die zogenaamd nodig zijn, voor ze ons een certificaat kunnen geven. Henk is er zo druk mee, dat van ons plan om ronde twee in de supermarkt te doen, niets terecht komt. We halen dan ook alleen wat nodig is voor de cruisersbarbeque vandaag. Nu alle buitenlandse boten in Barlovento weer bemand zijn en de eersten al snel willen vertrekken, hebben Walter en Henk besloten dat het tijd is voor een asado. Het is lekker weer vandaag, dus tijd voor de broodnodige gezelligheid en ontspanning. Er is bier, wijn, vlees en groente in overvloed en het wordt dan ook een gezellige middag. Morgen maar weer verder aan het werk!

      

 

01-11 Buenos Aires - Time to say goodbye

We worden een beetje chagrijnig van het keuringsstation. Nu zijn onze smeltpillen ineens over datum, waardoor ze onze reddingsvesten niet kunnen goedkeuren. We hebben nog zat van die dingen op voorraad, maar allemaal over de datum natuurlijk. En nu moet je niet denken dat ze hier in Buenos Aires ergens te krijgen zijn. We proberen bij onze medezeilers, maar helaas zonder resultaat.

In de ochtend doen we onze tweede ronde boodschappen. Het is opnieuw een hele kar vol en alle voorraadplekken beginnen nu echt vol te raken met spullen. Terwijl ik alles uitpak, registreer en opberg, gaat Henk met Marcelo op stap voor diesel en om te proberen nieuwe smeltpillen voor de vesten te scoren. Helaas zonder resultaat.

Even later blijkt dat de Dina Helena maandag bezoek uit Nederland krijgt, dus daar is onze hoop dan nu op gevestigd. In Nederland zijn ze namelijk bij iedere watersportzaak te koop, dus het zou mooi zijn als ze op die manier ingevlogen kunnen worden.

En omdat het vrijdag is, treffen we onze medezeilers om acht uur opnieuw in het clubhuis. Walter en Roswitha zijn klaar om morgen naar Uruguay te vertrekken, maar het wordt nog spannend of ze kunnen gaan in verband met de waterstanden die behoorlijk laag zijn. Om elf uur komt het verlossende antwoord op de site van de Argentijnse Hidrografia, er is voldoende water morgen! Het is zelfs zoveel dat Aloma de rechtstreekse route kan nemen. We nemen afscheid, maar hopelijk niet voor lang. We zullen onze Duitse vrienden missen!

02-11 Buenos Aires - Zware dag

Ook wij zullen binnenkort Barlovento en Buenos Aires verlaten. Er lijkt een weergaatje te komen op woensdag of donderdag dat we willen gebruiken om naar Colonia in Uruguay te komen. Het betekent dus ook dat we vandaag al afscheid gaan nemen van Marjolein, Pablo en Milo. We besluiten tot een afscheid in stijl met een asado hier in Barlovento. Het is een heerlijke middag, maar voor we het weten is het echt tijd voor ze om naar huis te gaan. Het is opnieuw moeilijk om afscheid van elkaar te nemen. Alle andere keren was afscheid nemen al lastig, maar dit keer is het extra moeilijk omdat er zo’n fantastisch klein mannetje bij is gekomen. Na een heleboel knuffels en kussen rijden ze toch echt het terrein af. Gelukkig zullen we nog wel een tijdje in Zuid-Amerika zijn en gaan er overal vandaan vluchten naar Buenos Aires!

03-11 Buenos Aires - Drie maal is scheepsrecht

"Het wordt een asado hier op de club", leest Henk het WhatsApp bericht van Carlos. "O nee hè, al weer een asado! Ik groei helemaal dicht!", roep ik uit. Het is dan ook al de derde barbecue in vier dagen. Zo bont hebben we het nog niet gehad tot nu toe. Maar goed, zoals Henk altijd zegt: "Het belangrijkste is het gezelschap, dan de wijn en als laatste het eten". En gezellig is het met de hele familie van Carlos. Zoals altijd een heerlijk ongeorganiseerde bende, met leuke gesprekken, lekkere wijn en heerlijk eten. Ook aan deze dag komt weer een eind met dikke knuffels ten afscheid.

 

 

04-11 Buenos Aires - Voorbereidingen

We zijn vandaag opnieuw druk met alle voorbereidingen. Er moet toch altijd weer meer gedaan worden dan we van tevoren kunnen bedenken. Dat heeft alles te maken met kluslijsten, voorraden en de boot op orde brengen. "Anders pakken we nog een week hoor, om dingen af te maken", vindt Henk. Tja, dat kunnen we wel doen, maar er is altijd wel een reden om nog een weekje te wachten en voor je het weet is het december. "Zijn er blokkerende dingen dan waarom we niet weg zouden kunnen?", vraag ik. "Nou nee eigenlijk niet, maar ik wil die kachel op de motor eigenlijk nog graag maken." "Hmm, maar we gingen toch vorig jaar ook gewoon weg zonder dat je een kachel had gemaakt, dus als dat toen kon, kan dat nu toch ook?". En daar heb ik dan toch wel een punt. Als we vorig jaar klaar waren, zijn we dat nu net zo goed. Dus gaat Henk onderweg wel aan de extra kachel werken.

Zoals op alle boten is ook onze kluslijst nooit af. Je doet wat je kunt, maar uiteindelijk blijven er altijd klussen liggen en komen er weer nieuwe bij. Henk maakt maar weer eens een lijst met benodigde spullen en gaat ’s-middags op stap om inkopen te doen. Daarmee heb ik het rijk mooi alleen om alvast op te ruimen en schoon te maken. Ik krijg natuurlijk niet alles af, maar kom een heel eind. Morgen maar weer verder poetsen.

05-11 Buenos Aires - De laatste loodjes

Het weergat dat we twee dagen geleden zagen op woensdag of donderdag zet door morgen, dus we werken hard door om alles af te krijgen. Terwijl Henk onze brandblussers, reddingsvesten en reddingsvlot gaat halen bij het keuringsbedrijf, doe ik de laatste verse boodschappen. We zijn bijna gelijktijdig terug en gaan meteen door naar de officials om uit te klaren. Met een beetje geluk kunnen we morgen zelfs via de directe route naar Colonia in Uruguay. De reden dat we eerst naar Uruguay terug willen heeft alles te maken met onze visas. We willen graag een "verse" drie maanden, zodat we nergens verplicht naar toe moeten om te verlengen. De procedure bij migratie en douane loopt zoals gebruikelijk weer bijzonder soepel en vriendelijk. Met een "buen viaje" worden we vaarwel gekust door onze douane vrienden. De mensen van migratie en douane in Tigre zijn wat ons betreft de allervriendelijkste en meest professionele die we tot nu toe hebben mogen meemaken op onze reis. Ik neem meteen de Tren de la Costa terug naar Romlea terwijl Henk de formaliteiten bij de Prefectura afwerkt.

Ik ben nog maar net klaar met het uitpakken van alle eerder gedane boodschappen als Henk al weer terug is.

We nemen nog even de tijd om afscheid te nemen van de Dina Helena en dan hijs ik Henk maar weer eens de mast in. In het laatste beetje licht monteert hij de windmeter weer boven in de mast.

Uiteindelijk liggen we toch weer te laat in ons bed, want om half drie gaat de wekker. We willen op hoog water uitvaren, zodat we de korte route kunnen nemen naar Colonia.

06-11 Colonia - Vroege vogels

"Eerst maar koffie nu", zeg ik als we afgemeerd zijn aan een mooring in Colonia. Het is pas half tien in de ochtend. We zijn in zes uurtjes van Barlovento naar Colonia gevaren. Het eerste stukje op de motor omdat er nog te weinig wind was en de verhoging aan de krappe kant, maar vanaf Buenos Aires keurig bezeild met zeven tot acht knopen naar de overkant.

Henk heeft onderweg lekker nog een uurtje of twee geslapen en ik pak na de koffie twee uurtjes slaap. Na de lunch klaren we in en ook direct weer uit, want morgenochtend is er een mooi gaatje om weer over te steken naar La Plata in Argentinië.

07-11 La Plata - IJsselmeer?

Ook vanochtend staan we weer bij het krieken van de dag op. Er is een weergaatje tot een uur of half één. Daarna gaat de wind uit. Om half zeven varen we de haven uit en hebben meteen een lekkere vijftien knopen bakstag wind. We zetten alleen de genua en zeilen met zes tot zeven knopen de twintig mijl naar de overkant. Het is een lekker relaxte oversteek. Alsof we van Lelystad naar Enkhuizen zeilen. Om half twaalf liggen we dan ook al weer lekker voor anker bij de Club Regatas La Plata.

Na de lunch pompt Henk Dingemans op en varen we naar de steiger van de club. We konden hier niet in de marina zelf liggen, omdat de steigers niet sterk genoeg zijn voor een grote zware boot als Romlea. Heel erg vinden we het niet, na acht maanden haven liggen is het wel weer fijn om voor anker te liggen in plaats van aan een stel lijnen. Gelukkig zijn de officials hier niet al te ver weg. We nemen een remis, dat is een soort van taxi, naar de commerciële haven. De autoriteiten zitten hier allemaal dicht bij elkaar. We beginnen natuurlijk weer bij migratie en worden zonder problemen weer ingestempeld. Hoeveel Argentijnse stempels hebben we inmiddels al niet in ons paspoort? Dan door naar de douane, die niet aanwezig blijkt te zijn. De man van immigratie zegt dat we het formulier wel gewoon onder de deur door kunnen schuiven en dat dit voldoende is. Dan door naar de Prefectura. Deze blijkt kampioen kopiëren, want we krijgen maar liefst zeven gestempelde formulieren mee. Ach ja, beter teveel dan te weinig zullen we maar zeggen!

  

 

08-11 La Plata - Wachten op een weergat

Vanaf nu is het wachten op het volgende weergat waarop we door kunnen naar Quequén, Necochea. Dat ligt zo’n zestig mijl ten zuiden van Mar del Plata. We willen na onze ervaringen met uitchecken van vorig jaar, Mar del Plata overslaan. We hebben er ook niets meer te zoeken. De belangrijkste reden om naar Mar del Plata te gaan is het kopen van de lange lijnen voor Patagonië en die hebben we vorig jaar al gekocht. We bekijken drie keer per dag het weer en er lijkt maandagochtend een goede mogelijkheid. We doen verder wat klusjes en doen het rustig aan.

09-11 La Plata - Een dagje eerder

Niets zo veranderlijk als het weer. Het blijkt dat we ook morgenochtend al op weg kunnen, sterker nog, het is zelfs een betere optie dan maandag. Dus maken we alles klaar om morgenochtend te vertrekken. Opnieuw vroeg, want we krijgen maar een paar uurtjes een iets noordelijkere dan oostenwind, en dat is wat we nodig hebben om de eerste twintig mijl bezeild te hebben. De modellen zijn het niet helemaal met elkaar eens, het kan zijn dat de wind alsnog pal oost is. In dat geval zullen we eerst een slagje naar buiten moeten maken om vervolgens onze koers te kunnen pakken. Maandagochtend ziet er eigenlijk qua windrichting net iets beter uit, maar heeft als groot nadeel dat het veel harder waait en dat is aan de wind zeilend toch een stuk minder prettig. We besluiten dan ook het gaatje morgenochtend te benutten. En we hebben nog een meevaller, het tij is precies goed. We spoelen met zo’n anderhalve knoop tij mee mooi een stukje verder. Opnieuw vroeg op dus en maar hopen dat de modellen het bij het juiste eind hebben.

10-11 La Plata - Blij met minder wind

We staan vroeg op om zoveel mogelijk profijt te trekken van weinig wind en het afgaand tij. Weinig wind is relatief, want er staat tien tot vijftien knopen. We moeten het eerste stuk kruisen om de Rio de la Plata af te komen en dit is vooralsnog de enige en beste mogelijkheid. Morgenochtend staat er namelijk twintig tot vijfentwintig knopen en dat geeft vervelende golven bij afgaand tij en weinig diepte hier op de rivier. We kruisen in drie mooie slagen de rivier af en hebben het voor de rest prachtig bezeild. We varen flink gereefd met tegen de tien knopen gemiddeld de beruchte baai van Samborombon over. Dit keer zonder pampero gelukkig!

11-11 Zuid Atlantische Oceaan - Paniekvogels

"Je wilt het niet geloven, naar de Prefectura heeft Henderica geappt", vertelt Henk als ik na mijn rustpauze de kuip in stap. "Oh, wat nu dan?", vraag ik enigszins verbaasd en nieuwsgierig. "Er was paniek in de tent omdat ik gisteravond geen positie heb doorgestuurd en dus hebben ze Henderica een bericht gestuurd met de vraag om onze positie. En ze hebben mij ook geappt, maar ja ik had geen bereik natuurlijk." We zijn beiden weer verbaasd over deze gebeurtenis. De regels schrijven hier in Argentinië voor dat je iedere vierentwintig uur je positie moet doorgeven. Het staat zelfs op de zarpe die je krijgt van de Prefectura als je vertrekt uit welke haven dan ook. Zes uur vanochtend was voor ons dus het eerste moment om onze positie door te geven. "Ik moet nu van de één vanavond om zes uur opnieuw onze positie doorgeven en van de ander als we bij Mar del Plata zijn." Ik bereken snel wanneer we daar zullen zijn. Het toeval wil dat het rond zes uur zal zijn haha.

Henk neemt vanavond de eerste wacht van acht tot elf. Hij checkt net zijn mail als ik eruit kom om de wacht over te nemen. "Slecht nieuws van Mélanie". De Myriade is sinds kort toegevoegd aan de vloot zeilers die dit jaar naar Patagonië zeilt. We kregen gister nog een mail van ze dat ze met een paar uur uit Mar del Plata zouden vertrekken om verder zuidwaarts te gaan. Op de AIS zagen we vandaag dat ze nog steeds in Mar del Plata liggen. We weten nu waarom. Hervé heeft een hartinfarct gehad en ligt in het ziekenhuis. Hij moet een aantal dagen blijven en daarna zeker één tot twee maanden rust houden. Hoe vervelend ook, ze mogen hun handen dicht knijpen dat ze niet op zee zaten.

12-11 Quequén - Kleine aanvaring

We hebben een rustige nacht. We moeten een beetje afremmen om niet bij donker aan te komen in Quequén, dus reven we de genua en lopen een mooie zes knopen voor het windje. Als later in de nacht de wind even wegvalt voor een uurtje of twee, blijkt dat we het afremmen ook wel achterwege hadden kunnen laten. Gelukkig is de windstilte van korte duur, want zodra het begint te regenen, keert de wind ook weer terug.

Om acht uur lopen we Quequén aan. Als we de genua binnen halen gaat dat op het laatste stukje ineens moeizaam. We zien gelukkig al snel waarom. De mantel van de furlinglijn is kapot en stroopt op voor een blokje. Gelukkig geen drama, maar hij moet wel worden vervangen.

Als we de havenkom binnenvaren worden we opgeroepen door de Prefectura. We moeten een aantal gegevens doorgeven en gaan dan op weg naar de Yachtclub even verderop op de rivier. We worden opnieuw opgeroepen door de Prefectura. Henk denkt te hebben begrepen dat hij ons aan de kade bij het kantoor van de Prefectura wil hebben, dus varen tot voor het kantoor. Er komen twee mannen druk gebarend naar buiten. Ze vragen wat we komen doen. Wat we komen doen? Jullie willen ons toch hier hebben? Na wat moeizame communicatie blijkt dat ze ons helemaal niet naar de wal willen hebben. Er wordt ons ook duidelijk waarom niet. Er ligt een wrak! Wat ze bedoelden te zeggen toen ze ons opriepen was iets heel anders. Als we afgemeerd zijn bij de Yachtclub moeten we ons daarna komen melden met onze papieren. Voortaan kunnen ze misschien toch beter in het Spaans communiceren in plaats van het Engels!;-)

Als we aankomen bij de Club ligt de Duitse Oka er nog. We doen een fly by. Ze vertrekken over een korte tijd en we kunnen op hun plek liggen. "Gerardo vindt het goed dat jullie op onze plek naast hem komen liggen", vertelt Peter. "Ik heb hem dat al even gevraagd. Wij zijn zo klaar om te vertrekken". Wij varen de rivier af om alles aan boord klaar te maken en om nog wat stroom te draaien. De weersverwachting is dat het de hele dag blijft regenen en dan leveren onze zonnepanelen natuurlijk helemaal niets. Even later doen we een tweede fly by. En dat gaat niet helemaal goed. De wind en stroming krijgen vat op Romlea en we tikken met onze achter preekstoel net de voorpreekstoel van Oka aan ten koste van het bakboordlicht. Gelukkig doet de lamp het nog en kan Peter het provisorisch maken met Ducttape. Henk baalt als een stekker natuurlijk. We weten zelf hoe verschrikkelijk vervelend dit soort dingen zijn juist op het moment dat je weg wilt. Uiteraard bieden we meteen aan de schade te vergoeden.

Als het na de lunch weer een beetje minder hard regent vertrekt Henk naar de Prefectura en ga ik nog even een paar uurtjes slapen. Als Henk terug is nemen we eerst een lekkere douche in het clubgebouw. We maken er kennis met Lucas en vragen hem waar we het beste een nieuwe furlinglijn kunnen kopen. Volgens hem is er in heel Necochea/Quequén geen goede lijn te koop en kunnen we het beste naar Mar del Plata. Maar dan bedenkt hij zich dat de voorzitter van de club naar Buenos Aires gaat. Hij kan vast ook wel dertig meter lijn voor ons meenemen. Hij appt met de beste man en ja hoor, geen probleem. Laat maar weten welke je wilt hebben.

13-11 Quequén - Op verkenning

We slapen ’s-ochtends eerst maar eens lekker uit en komen er dan achter dat we helemaal zijn vergeten een brood te bakken. Gelukkig hebben we ook nog crackertjes aan boord, dus daar doen we het mee. We besluiten voor de lunch dit keer maar eens brood te kopen op de wal. Kunnen we meteen de boel een beetje verkennen hier. Helaas is de bakker dicht, maar we kunnen wat stokbrood kopen bij een kleine kiosk. We doen het vandaag verder rustig aan om bij te komen van de afgelopen reis. Twee nachten doorzeilen is toch altijd weer flink vermoeiend omdat we niet in het zeeritme komen. Het enige wat we vandaag doen is onze watertanks bijvullen. We varen een paar keer met flessen heen en weer met onze Dingemans. De tanks zitten al snel weer helemaal vol. Even later maken we kennis met buurman Gerardo. Een aardige kerel.

14-11 Quequén - Aan het werk

Vandaag gaan we dan toch maar eens aan het werk. We doen boodschappen bij de lokale Coop supermarkt waar we Richard tegen het lijf lopen. Hij spreekt perfect Engels omdat zijn ouders oorspronkelijk uit Engeland komen. En zoals alle Argentijnen biedt hij ook aan: "als je iets nodig hebt, dan bel je maar aan. Ik woon in het huis op de hoek tegenover de club."

Na de lunch gaat Henk op zoek naar een lek. Er stond ineens een beetje water in de achterste badkamer toen we over stuurboord hingen. We hebben dat eerder gehad en toen bleek de Volvo seal, oftewel afdichting, van de schroefas niet meer helemaal goed te zijn. Die hebben we vorig jaar vervangen, maar Henk controleert hem toch maar weer. Gelukkig blijkt er niets mee aan de hand. Maar waar komt het water dan vandaan? Lekt één van de aanvoerslangen in de badkamer misschien? Nee, dat is het ook niet. Dan blijft er nog maar één verdenking over, de lazaret. Henk heeft de regenwaterafvoer wel helemaal aangepast, dus dat zou nu opgelost moeten zijn, maar wellicht heeft er nog wat water onder in de lazaret gestaan wat nu alsnog naar binnen is gekomen. We weten het pas zeker als we de lazaret leeg halen. Mooi klusje voor morgen of overmorgen.

Ondertussen ga ik aan de slag met het repareren van de dinghy hoes. Er zijn wat aantrekkoorden gaar en de handvaten moeten worden vervangen. Ik begin maar eens met de koorden. Voor de rest moet de naaimachine uit de kast komen.

   

 

15-11 Quequén - Nieuwe oplossing

"Aj, ik zie net dat de voorzitter pas volgende week donderdag terug komt uit Buenos Aires". Henk herleest nog eens even de berichtjes op WhatsApp van Lucas. Dat is wel erg laat vinden we en we hebben van Gerardo al een tip gekregen van een winkel in Necochea die een prima kwaliteit lijnen verkoopt. Gelukkig blijkt de voorzitter de lijn nog niet gekocht te hebben. Als Henk Gerardo appt waar die winkel nu precies zit, krijgt hij een berichtje terug dat hij onderweg is en zo op de club. Even later komt hij aan roeien en zegt tegen Henk: "Kom maar mee, dan gaan we er samen wel even naar toe." Nou dat hoef je tegen Henk geen twee keer te zeggen.

Even later komen de mannen weer terug en zijn we een nieuwe furlinglijn rijker. Nu nog een goed weather window!

16-11 Quequén - Murphy’s law

"Is er nog bericht van de Aloma?", vraag ik Henk. "Nee nog niet, ik heb net nog gekeken." We hebben al twee dagen geen bericht van onze vrienden gehad. Ze zijn afgelopen zaterdag vertrokken uit Piriapolis naar de Falklands. Ze maken de oversteek in één keer in plaats van in stappen zoals wij. Omdat we weten waar ze zich ongeveer bevinden, kunnen we ze redelijk volgen via de AIS. We hebben gezien dat ze een afwijkende koers aan het varen zijn. Ons gevoel zegt dat ze waarschijnlijk een probleem hebben, waardoor ze niet doorvaren.

Eind van de dag ontvangen we inderdaad een redelijk uitgebreide mail. Ze hebben behoorlijk wat pech en natuurlijk komen er meerdere dingen tegelijk. Murphy heeft weer goed zijn best gedaan. Maar gelukkig laten ze zich niet zo snel uit het veld slaan en hebben ze eigenlijk alle problemen ook met enige creativiteit weer opgelost. Omdat er voor aanstaande woensdag een flinke storm aan zit te komen boven de Falklands, zullen ze voorlopig een pas op de plaats maken in het deel van de oceaan waar ze nu zijn. Een verstandige keuze. We zijn trots op ze, maar ook blij dat wij een andere keuze hebben gemaakt.

Wij klussen in de tussentijd maar een beetje door. Henk trekt de lazaret maar weer eens leeg op zoek naar ons lek en ik ga verder met de reparatie van de hoes van Dingemans.

Het lijkt erop dat er mogelijk maandag een weergaatje komt om verder zuidwaarts te gaan. We houden het nauwlettend in de gaten.

17-11 Quequén - In afwachting

Het lijkt er nog steeds op dat er mogelijk morgen een weergaatje komt. In afwachting van de ontwikkeling van het weer, klus ik lekker verder aan de dinghyhoes en gaat Henk maar weer eens de wal op om zijn digitale wereld te updaten. Ondertussen zijn gister en vandaag een viertal boten vertrokken uit Barlovento en onderweg naar Quequén. Dat gaat nog volle bak worden hier, want zoveel plek is er helemaal niet!

18-11 Quequén - We passen

Het weergaatje dat we eerder zagen voor vandaag, blijkt minder ideaal te zijn geworden. In de nacht van maandag op dinsdag is er vrijwel geen wind. We besluiten dit keer te passen, te meer omdat we zien dat er een beter gaatje aan lijkt te komen. We doen het rustig aan vandaag om goed uitgerust te zijn als we inderdaad morgen kunnen vertrekken.

19-11 Quequén - Gaan, of toch niet?

We twijfelen of we vandaag wel of niet zullen gaan. Het lijkt een mooi ruim weergat voor de tweehonderd mijl naar Bahia San Blas. Er zit alleen een klein addertje onder het gras. We krijgen een aantal uur de wind uit het zuidwesten. Gelukkig niet erg hard en niet te lang. Er lijkt eind van de week een nog beter weergat te komen, maar dat zouden we ook kunnen gebruiken om van Bahia San Blas naar Caleta Horno te komen. We wikken en wegen en besluiten er toch maar voor te gaan. Terwijl wij aan het afwegen zijn, loop de Franse Mouez Avel van Hervé Michel binnen. Hij is de eerste van het contingent van inmiddels vijf boten, want er is vandaag ook nog een boot vanuit Mar del Plata vertrokken naar Quequén. Henk en Hervé vertrekken samen naar de Prefectura terwijl ik de laatste verse boodschappen haal en nog iets in het boek van de Club schrijf.

Om een uur of drie zijn we klaar om te vertrekken. Op naar Bahia San Blas!

De eerste honderd mijl zeilen we heerlijk op de genua met twintig knopen op de kont.

   

 

20-11 Zuid Atlantische Oceaan - Nachtelijke ellende

Zoals voorspeld krijgen we in de nacht een wisseling van de wind. Zowel in richting als sterkte, dus we reven, ontreven, reven weer dat het een lieve lust heeft. We krijgen zelfs een acute windshift te verwerken waarbij de wind van vrijwel niets in één keer aantrekt naar veertig knopen. Omdat we alleen op de genua varen zijn we gelukkig snel klaar met reven. Na een drukke nacht zeilen we nu met gereefd grootzeil en de genua met een eerste rif met een schijnbare wind van zo’n vijftien knopen strak aan de wind. Het weer gedraagt zich grotendeels zoals voorspeld en we krijgen de wind langzaam maar zeker steeds oostelijker. Helaas was er vannacht weinig nachtrust voor ons beiden, want we worden allebei een aantal keren uit onze slaap gehaald om aan de bak te gaan. Terwijl ik ’s-ochtends dan eindelijk denk een paar uurtjes slaap te kunnen pakken, horen we ineens een harde knal en wappert de genua. Wat blijkt, onze spiksplinternieuwe furlinglijn is dwars doormidden. De genua stond op het eerste rif en is in één klap verder uitgerold. Gelukkig waait het niet al te hard en lukt het Henk om onze oude furlinglijn er weer op te zetten. Zoveel dan voor de Argentijnse touwwerk kwaliteit.

Ik duik toch nog weer mijn bedje even in en kan gelukkig nog twee uurtjes slapen. Na de lunch doet Henk hetzelfde en ondertussen ruimt de wind lekker door, maar neemt ook verder af. Als Henk nog maar net naar bed is, word ik getrakteerd op een groep dolfijnen. Dat is al weer lang geleden. Henk had gisteravond al het geluk dolfijnen te zien. Voor mij bleef het beperkt tot een glimp van een walvis tot nu toe.

En dan ziet Henk ’s-middags dat de furlinglijn opnieuw beschadigd lijkt. Het zal toch niet waar zijn? Ja hoor, hij is nog niet door, maar opnieuw beschadigd. We rollen de genua in en Henk zet het restant van de nieuwe lijn erop. Inmiddels is wel duidelijk wat de oorzaak is. De lijn loopt de furler in via een soort venster. En daar zit hem de oorzaak. De rand van het venster is zo scherp dat het de furlinglijn beschadigt op het moment dat die er langs schavielt. We mogen van geluk spreken dat we dit euvel niet hebben meegemaakt met harde wind en een flink ingerolde genua, want dat had heel slecht kunnen aflopen. Henk pluist de documentatie van de furler uit om te kijken of we ergens iets fout hebben geïnstalleerd of verkeerd gebruiken. Hij kijkt ook bij de furler van onze kotterfok, die van dezelfde soort is. De installatie is zoals hij moet zijn. Het enige verschil is dat de rand van het venster van de nieuwe furler scherper is dan die van de kotterfok. Zodra we internet hebben maar eens overleggen met de fabrikant. In de tussentijd checken we zodra we het ding gebruikt hebben of de lijn niet bovenin de roller zit en dus schavielt, maar dit kan niet de bedoeling zijn.

We moeten weer eens rekenen om er voor te zorgen niet midden in de nacht aan te komen in Bahia San Blas. In het begin van de avond hebben we niet al teveel wind, maximaal tien knopen. We varen echter gereefd om te voorkomen dat we teveel snelheid maken. Temeer omdat in de loop van de nacht de wind gaat aantrekken naar twintig knopen en we hem van achter gaan krijgen. Om het dan ook nog comfortabel te houden moeten we een kleine vijf knopen varen. Bij het wisselen van de wacht om elf uur is de wind inderdaad al flink aangetrokken en krijgen we hem schuin van achter. We halen het grootzeil binnen en zetten een zakdoekje genua. Daarop lopen we tegen de vijf knopen en komen we mooi bij daglicht aan als het goed is.

21-11 Bahia San Blas - Bestemming bereikt

"Kom je eruit schat, we zijn over twintig minuten bij de bank." Het is half vijf in de ochtend en ik heb zowaar geslapen tijdens mijn drie uurtjes rust. "Mooi getimed!", zeg ik, want het begint net licht te worden. We hijsen onszelf in onze regenpakken, want we moeten straks het laatste stuk motoren met redelijk wat golven, dus groot risico op een bakje water over.

We halen de genua binnen en beginnen onze tocht tussen de zandbanken voor de baai van Bahia San Blas. We krijgen zo nu en dan inderdaad wat water over maar gelukkig minder dan waar we op gerekend hadden en zodra we verder naar binnen komen is het gedaan met de ellende. We lopen mooi met de stroming mee naar binnen. Het is nog zo’n vijf mijl varen naar de ankerplaats en het waait nog steeds een knoopje of twintig. We hebben geluk dat het tij mooi mee zit, want het stroomt hier behoorlijk. Met een beetje pech hadden we zo vier knopen tegen kunnen hebben, maar gelukkig zit het ons nu een keertje mee.

Nu op zoek naar een ankerplek. Voor het dorpje is lagerwal, dus we gaan naar de andere kant en ankeren onder het eiland Isla de Gama. Het is goed uitkienen waar precies want voor het eiland liggen zandbanken en het loopt redelijk steil op. We vinden een prima plek en om zeven uur liggen we strak achter ons anker. Snel ontbijten we en duiken meteen doodmoe ons bed in.

Om een uur of tien staan we weer op en roept Henk de plaatselijke Prefectura op om te melden dat we er zijn. Als we net de koffie klaar hebben, zien we een grote rode rib van de overkant aan komen varen met twee mannen erin. Ze komen recht op ons af en als ze dichterbij komen, zien we dat het de Prefectura is.

"Buen día!", komt er uit twee monden tegelijk zodra de mannen langszij liggen. "Muy lindo velero!". Ze kijken vol bewondering naar onze Romlea. "Stap maar aan boord", zegt Henk. Nou, dat laten de mannen zich geen twee keer zeggen! "Muy lindo!", klinkt het nog een keer zodra ze aan boord zijn. Ze schudden ons de hand en stellen zich voor. "Willen jullie koffie?", vraagt Henk. De ene schudt van nee, maar de andere lust wel een bakkie. En natuurlijk willen ze ook wel even de boot van binnen zien. "Permisso?", vragen ze beleefd. Natuurlijk, stap maar naar binnen. En opnieuw kijken ze vol bewondering rond. Waarschijnlijk zijn ze nog nooit in een zeiljacht als dat van ons binnen geweest, want zoveel jachten komen hier niet en de meesten zullen ze niet aan boord laten.

Ze zijn supervriendelijk en behulpzaam. We krijgen allerlei tips waar we met welke wind het beste kunnen ankeren en de vraag of we iets nodig hebben, zoals water bijvoorbeeld. Als Henk opmerkt dat hij inmiddels wel een douche kan gebruiken, krijgt hij zelfs meteen het aanbod dat hij welkom is in het gebouw van de prefectura te douchen. Dat is nog eens service! Of zou het komen omdat we ze koffie hebben aangeboden? ;-)

Omdat we bijna twee mijl vanaf het dorp liggen is het geen probleem om pas morgen het papierwerk te doen. "Doe maar rustig aan hoor, morgen is prima". Ze vragen ons wel onze marifoon stand-by te houden zodat ze ons kunnen oproepen als er een wijziging in de weersverwachting is, zodat we niet verrast worden. En dan stappen ze weer in hun rib en varen terug naar de overkant. "Wat een service hier zeg! Ze boden je zelfs aan dat je hun douche kunt gebruiken!". "Ja, niet te geloven hé", is Henk het met me eens. We drinken onze koffie en doen het rustig aan, want het was een vermoeiend tochtje dit keer.

Maar helaas, ook vandaag wordt ons geen rust gegund, want de wind draait eind van de middag naar het zuidoosten en staat met veel meer knopen door dan voorspeld. "Die mannen zeiden toch dat de wind morgenvroeg pas richting zuid gaat?", vraag ik aan Henk. "Nou, dat hebben ze dan mooi verkeerd, tenzij het tijdelijk is en hij zo weer terug gaat." Henk besluit toch maar even weerkaartjes binnen te halen via de SSB. Dat gaat niet echt lekker makkelijk vandaag, maar uiteindelijk lukt het. We zien dat de wind lekker zuid-oost blijft, dus we zullen moeten verkassen. Omdat het meer dan twintig knopen waait en we ook nog eens een stroming van vier knopen op de kop hebben, besluiten we te wachten tot de wind weer afneemt. We liggen als een huis en nog steeds comfortabel, want de golven stellen niet echt veel voor We hebben wel eens hobbeliger gelegen. En als er ook nog een zeeleeuw even een kijkje komt nemen, vinden we het helemaal goed. Na het avondeten beginnen stroming en wind af te nemen en verkassen we naar de overkant, een kleine twee mijl verderop. We ankeren een mijltje ten westen van het dorp op aanraden van onze Prefectura vrienden. We liggen opnieuw prima, want de ankergrond is hier voortreffelijk.

  

 

22-11 Bahia San Blas - Warm afscheid

Na het uitvoerig bestuderen van de gribfiles besluiten we vanmiddag te vertrekken naar Caleta Horna, zo’n driehonderdtwintig mijl verder naar het zuiden. Na het ontbijt pompt Henk Dingemans op en varen we naar het dorpje. We hebben onze waterflessen meegenomen om te vullen en ik ga proberen nog wat verse groenten en fruit in te slaan, want voorlopig zien we even geen winkels tot we in Deseado aankomen.

Er is hier geen steigertje of wat dan ook en we moeten met onze dinghy landen op het steile kiezelstrand. Gelukkig zijn we goed voorbereid in onze regenpakken en regenlaarzen. We komen droog aan de wal en tillen Dingemans een paar meter boven de waterlijn. Nu eerst naar de Prefectura voor het broodnodige papierwerk. Het zijn dezelfde vriendelijke kerels van gister. Op onze vraag waar we hier eventueel WiFi kunnen vinden, luidt het antwoord ontkennend. Kennelijk is er geen plek in het dorp waar dat mogelijk is. Ons mobiel netwerk heeft hier helaas geen bereik. "Dat klopt, maar waar hebben jullie WiFi voor nodig?", vraagt onze Prefectura vriend. Als we uitleggen dat we graag de laatste weerinformatie willen binnen halen, komt hij meteen met een oplossing. We kunnen gebruik maken van zijn mobiele WiFi. Zonder pardon deelt hij zijn netwerk met ons en kunnen we het nodige even doen. Weerkaartjes binnen halen, WhatsApp berichtjes versturen aan onze contactpersonen in Nederland en de laatste mail binnen halen.

Ik ga op stap voor boodschappen, terwijl Henk de papierwinkel afrondt en de waterflessen gaat vullen. Verse groente is ook hier weer een uitdaging, maar ik scharrel toch redelijk wat bijeen in de twee supermarktjes die het dorp telt. Als ik bij de eerste supermarkt bij de kassa sta word ik aangesproken door een paar dames. "Bent u van het zeiljacht dat voor anker ligt?". Ja hoor, dat ben ik. Er gaat hier in dit dorpje natuurlijk niets onopgemerkt voorbij. Het is nog buiten het vakantieseizoen, dus veel hobby vissers zijn er nu niet en het dorpje heeft maar vijfhonderd inwoners, dus een zeiljacht voor de deur valt meteen op! Met een "Buen viaje!" verlaat ik het supermarktje.

Als ik terug kom, heeft Henk de flessen gevuld en zijn we klaar om te vertrekken. We nemen afscheid van de Prefectura met een zoen en worden nog even vriendelijk geholpen met het inladen van de flessen water.

"Deze jongens hebben het helemaal begrepen! Die ene zat gewoon op zijn kont bij de kraan onze waterflessen te vullen." "Ja, en tot boven zijn knieën in het water om onze Dingemans op zijn plek te houden, zodat jij de motor aan de praat kon krijgen!", beaam ik. "En ook nog eens helpen de flessen snel in de dinghy te krijgen!". We zijn echt zeer onder de indruk van deze kerels. Wat een service en wat een begrip voor onze uitdagingen hier. "De beste Prefectura van Argentinië!", vindt Henk en ik ben het daar helemaal mee eens.

Rond twee uur gaat het anker op en varen we met een dikke acht knopen op de motor met het afgaand tij de baai uit. Een bijzondere plek hier, die veel doet denken aan het Nederlandse waddengebied. We waren er helaas te kort om het te bekijken, maar het zuiden wacht en een goed weergat laat je niet gaan hier. We worden nog luidkeels uitgezwaaid door twee vissersboten. "Buen viaje!". Ze zwaaien en de duimen gaan omhoog.

23-11 Zuid Atlantische Oceaan - Woest weer

Na een rustige start gister en een buitengewoon rustige nacht verwachten we dat vandaag het geweld gaat losbarsten. Er staan dertig knopen wind in de kaart en reken maar dat er wat sterkere uitschieters tussen zullen zitten, We hebben de wind op de kont en dat heeft ons doen besluiten wel degelijk op weg te gaan. Weergaten zijn hier zeldzaam en meestal zit er een stuk harde wind in, dus daar ontkomen we niet aan. We treffen onze voorbereidingen zodat we klaar zijn voor de dertig knopen die vanaf drie uur gaan blazen. Al wat er gebeurt, de harde wind blijft om drie uur uit. Pas tegen zeven uur neemt de wind wat toe, maar nog steeds acceptabel. Vanaf acht uur gaat het feest dan beginnen, maar de dertig halen we nog steeds niet. Uit voorzorg varen we wel dubbel gereefd en als ik om elf uur de wacht van Henk overneem reven we nog een flink stuk door, want de wind neemt nog een pietsje toe en er zit een onweersbui voor ons.

24-11 Zuid Atlantische Oceaan - Stormpret in de roaring fourties

Tijdens mijn wacht heb ik het er maar druk mee. Zo’n passerende bui geeft altijd gedoe. Wind neemt af, wind neemt toe. Wind neemt af en draait en poeiert vervolgens, om weer terug te gaan naar waar die was en flink af te nemen. Als het dan een half uur bijna niet waait krijg je de neiging om wat zeil bij te zetten, maar die val trappen we mooi niet in. Na drie kwartier blaast het vrolijk weer dertig knopen, dus wij zeilen lekker rustig door. Als Henk de wacht van mij overneemt hebben we toch nog een onaangename verrassing. Ondanks dat we de toegang van de achterhut helemaal waterdicht hebben afgeplakt, is er weer water naar binnen gekomen bij een overkomende golf met als gevolg zout water op ons dekbed. Kennelijk is er een stuk tape losgeraakt of heeft Henk toch nog een stukje over het hoofd gezien. De oplossing vergt een rigoureuzere aanpak, dat is duidelijk.

Romlea danst op de golven en ik slaap als een roosje tijdens mijn rustuurtjes. De wacht van Henk kent ook weer wat buien, maar hij kan gewoon zonder actie lekker doorvaren. We liggen mooi op koers als ik het weer overneem. Op deze manier zijn dertig knopen goed te doen. We zijn ondertussen duidelijk een flink stuk zuidwaarts, want als ik mijn hoofd buiten de deur steek is het al weer flink koud. Niks lekker lenteweer, gewoon terug in de winter, brrrr. Binnen koelt het ook al flink af naar zestien graden. Binnenkort kan de kachel weer aan! Gelukkig zie ik al wat streepjes blauw tussen het grijs en komt hopelijk het zonnetje er zo dadelijk weer bij. Wel zo aangenaam! De albatrossen trekken zich ondertussen nergens iets van aan, die scheren rustig over de golven.

Eind van de middag naderen we onze bestemming. We worden opgeroepen door de Prefectura met de vraag om onze positie en bestemming. Ik geef onze positie door en onze bestemming, Caleta Horno. Even later worden we weer opgeroepen. Of we de weerswaarschuwing hebben doorgekregen. Uhm, nou nee. We hebben kanaal zestien altijd aan staan op onze marifoon, maar tot nu toe nog geen enkel weerbericht gehoord. Er blijkt een waarschuwing voor veertig knopen wind van kracht te zijn, maar als ik vraag wanneer en waar precies, weet de beste man het niet. Wij vertrouwen vooralsnog dan toch maar even op onze gribfiles, maar houden er wel rekening mee dat het eventueel kan gaan poeieren. We reven de genua nog een stuk verder voor de zekerheid.

En dan begint de pret pas echt! We ronden Cabo Dos Bahias om stuurboord uit te gaan naar het Canal Leones. We zijn er net na het starten van de ebstroom. Dat is mooi want dan krijgen we het tij mee en hebben geen last van stroom tegen tij met steile golven als gevolg. Dat blijkt een misvatting. We komen in een ware wasmachine terecht met hoge steile golven op de kont. Henk heeft houden en keren om Romlea op koers te houden. Er breekt een flinke golf vlak achter ons, en we krijgen de volle laag. Henk heeft zijn regenpak aan, maar het water sopt in zijn schoenen. Ik duik weg onder de buiskap, maar krijg toch ook nog een flinke plens over me heen, met een natte broek en sopschoenen tot gevolg. Gelukkig is het niet koud en duurt het maar kort. De relatieve rust keert snel weer. Ik neem het roer van Henk over en opnieuw komen we in een vervelende zee terecht. De wind neemt wel af, maar de golven zijn nog flink. Omdat we niet veel snelheid meer hebben zet ik de motor bij. Het loopt al tegen de avond en we willen voor donker op onze ankerplek zijn. En dan zijn we door de ellende heen en varen de laatste mijlen naar Caleta Horno. En dan zit er toch nog een stukje venijn in de staart. Als we het laatste hoekje om varen krijgen we een flinke windversnelling. We waren er al op voorbereid, want windversnellers bij heuvels hebben we al vele malen gehad. En dan zijn we er. We varen Caleta Horno binnen, wat flinke beschutting zou moet bieden. Helaas is dat met een wind uit het noorden van meer dan twintig knopen net een beetje anders. Er staan flinke Williwaws en er is met geen mogelijkheid te ankeren voor ons nu. We besluiten in de grote baai voor de Caleta voor anker te gaan. Het waait er ook wel redelijk hard, maar daar hebben we in ieder geval de ruimte en liggen we hogerwal. Als het goed is gaat in de loop van de nacht de wind uit en keert de rust weer.

25-11 Caleta Horno - Generale repetitie

De wind is afgelopen nacht inderdaad gaan liggen en als we ’s-ochtends wakker worden is het windstil en heerlijk weer. We zijn hier helemaal alleen, geen mens te bekennen. Op de landtong zien we schapen en guanaco’s en op de rotsen naast ons zitten meeuwen en pinguïns. Er zwemt een zeehond rond die lekker aan het spelen en vissen is. We genieten met volle teugen van de prachtige omgeving. Voor het eerst sinds lange tijd gaat de watermaker weer eens aan. Het zeewater hier is superschoon en omdat er volop zon is, is er ook volop stroom om de watermaker lekker een paar uur te laten draaien.

Als het hoog water is gaan we opnieuw Caleta Horno binnen. Wat een verschil met gister! Het is een waar paradijsje en omdat het rustig weer is, kunnen we prima oefenen met ankeren in een Caleta en onze lange lijnen naar de wal brengen. En dat is best wel spannend de eerste keer. We weten hoe we de boot willen neerleggen, maar we hebben niet heel veel ruimte om te manoeuvreren voor ons gevoel. Maar uiteindelijk liggen we netjes voor anker met twee lange lijnen naar de wal en hebben we dat ook nog best snel voor elkaar gekregen. We zijn zeker niet ontevreden over deze eerste keer Patagonisch ankeren!

      

 

26-11 Caleta Horno - Ankeren 2.0

We willen na de lunch naar de kant om een wandeling te gaan maken, maar er verschijnen donkere luchten achter ons. We besluiten dan ook maar aan boord te blijven want we verwachten regen en wellicht harde wind. De regen valt een beetje tegen wat ons betreft, want Romlea kan wel een buitje gebruiken om al het zout van de zee kwijt te raken. We zetten al enthousiast emmers buiten om regenwater op te vangen, maar het blijft beperkt tot een paar spetters. De harde wind komt echter wel. We zijn niet helemaal tevreden over hoe we nu liggen en besluiten aan het begin van de avond als het weer wat rustiger is, ons anker toch een eindje verder uit te gooien en wat meer ketting te steken. En dat is maar goed ook, want het begint ’s-avonds weer behoorlijk te blazen en dat gaat de hele nacht zo door. We liggen mooi met de kop op de wind en met meer dan voldoende ketting.

      

 

27-11 Caleta Horno - Pracht en praal met een plastic randje

"Ik heb echt geen oog dicht gedaan vannacht." "Nou ik sliep als een roosje", klinkt het naast me. Ik werd vannacht meerdere keren wakker van de harde wind. Daar heb ik bijna altijd last van, maakt niet uit waar we liggen. Zelfs thuis in Nederland word ik om de haverklap wakker als het hard waait. Gelukkig gaat in de loop van de morgen, zoals voorspeld, de wind liggen en kunnen we dan eindelijk onze wandeling maken. We hebben een prachtig zicht op Romlea als we boven op de kliffen staan. Het water in de caleta is prachtig blauw. We zijn hier helemaal alleen en de kans dat er over land hier iemand naar toe komt lijkt vrijwel nul. Wat een fantastisch landschap ook hier weer. Er lopen schapen en guanaco’s en natuurlijk zijn er diverse vogelsoorten. Verder verbazen we ons toch over de diversiteit aan planten. Naast helmgras, zijn er sterke doornige struiken, bloeiende cactus en een soort paardebloemen. Prachtig allemaal. Er is echter ook een onaangename verrassing, aangespoelde plastic flessen en kratten. Op sommige plekken ligt het er vol mee. We zijn hier in een zeer afgelegen deel van Argentinië en ook hier is de natuur vervuild door plastic. "Wat heeft de mensheid er toch in honderd jaar tijd een enorme puinhoop van gemaakt", verzuchten we. Het is voor ons helaas onmogelijk om al die kratten aan boord te nemen en in Deseado weg te brengen, maar onze handen jeuken.

               

 

28-11 Caleta Horno - Allemaal beestjes

Links van mij een groepje pinguïns, recht voor me een kolonie zeeleeuwen. Ik zit op een grote steen op het kiezelstrand van Isla Leones. Romlea ligt een eindje verderop voor anker tussen het eiland en een kleine Isloto er vlak voor, waar een kolonie zeemeeuwen zijn thuis heeft.

We zijn vanochtend van Caleta Horno naar hier gevaren en liggen nu geankerd tussen Isla Leones en het Isloto. Het was nog even hard doorwerken, want om onze lijnen los te kunnen gooien moet het hoog water zijn. En dat duurt hier maar heel kort, voor je het weet kom je de rots waar je aan vastgeknoopt ligt niet meer op. Omdat het beetje wind precies in de goeie hoek zit, kunnen we de lijnen losgooien en voor we ankerop gaan eerst nog even ontbijten. Dan varen we de Caleta uit en gaan op weg naar Isla Leones, een kleine drie mijl verderop.

We ankeren op een mooi rustig plekje en drinken eerst maar eens een lekkere kop koffie om deze plek op ons in te laten werken. Dan gaat Dingemans het water in en roeit Henk ons naar de kant. Het is even zoeken naar een plekje want de zeeleeuwen hebben bijna het hele strand ingenomen. Zodra we in de buurt komen met onze dinghy maken ze echter plaats voor ons. Het zijn grote dieren, maar kennelijk toch bang voor mensen. We tillen de dinghy een heel eind het strand op tot aan een verlaten gebouwtje. Daar zetten we hem rechtop, zodat er geen zeeleeuw in kan gaan liggen. Dat schijnen die beesten nog wel eens te doen en dat moeten we natuurlijk voorkomen.

We zien meteen al een heel aantal pinguïns. Ze zitten deels verstopt in kuilen onder struikjes. We kunnen ze heel dicht naderen en zien dan dat ze aan het broeden zijn. We kunnen ze bijna aanraken, maar doen dat natuurlijk niet. Nadat we wat foto’s en filmpjes hebben gemaakt, gaan we op pad. Er zou een oud pad naar de verlaten vuurtoren moeten zijn, maar we vinden het niet. Dan maar onze eigen weg zoeken tussen het helmgras en de cactussen door. Zelfs een eind van het strand af zitten nog pinguïns. Na een paar heuvels op en af komen we aan bij de vuurtoren. Jammer dat hij behoorlijk vervallen is, maar we kunnen toch een indruk krijgen van hoe het eruit zag toen hij nog in gebruik was. Oude meubels en bedden staan er nog. Het is binnen nogal vies en er liggen overal muizenkeutels. Als we alles hebben bekeken maken we de wandeling weer terug naar het strand. Henk maakt nog een kleine wandeling naar de andere kant van het strand en ik zit lekker op de steen te genieten van de wereld om mij heen.

Als we terug roeien naar Romlea worden we uitgeleide gedaan door een groep enthousiaste zeeleeuwen. Ze zwemmen vlak achter onze dinghy aan. Ze duiken onder en komen dan weer boven om te kijken of we er nog wel zijn. Een heel grappig gezicht. Als we terug zijn bij de boot begint het wat harder te waaien. We zijn dan ook mooi op tijd terug. Tegen zessen gaan we weer ankerop en varen terug naar Caleta Horno. Het was opnieuw een prachtige dag.

                        

 

29-11 Caleta Horno - Trial and error

"En? Gaat het nu beter?". "Hmm, ik denk een beetje, maar het is nog steeds moeizaam", klinkt het vanaf de andere kant van de tafel. Henk is bezig met een experiment. Hij heeft provisorisch een nieuwe antennekabel voor de SSB-radio aangelegd. We hebben de nieuwe kabel al sinds vertrek aan boord, maar er is nog nooit tijd of noodzaak geweest hem te vervangen. Die noodzaak lijkt er nu echter wel. We hebben al een aantal dagen wat problemen om onze gribfiles binnen te krijgen. Dat is buitengewoon vervelend, want we hebben ze nodig om te kunnen bepalen wanneer we hier de eilanden kunnen bezoeken, maar ook om ons oversteekje naar Deseado te kunnen plannen. Een paar dagen geleden liepen ze echter met een noodgang binnen, dus ik ben een beetje sceptisch of het wel aan de kabel ligt. Uiteindelijk lukt het Henk toch een paar gribs binnen te halen, zodat we kunnen bepalen wanneer we naar Isla Tova gaan. Vooralsnog krijgen we dertig knopen wind uit het zuidwesten, dus blijven we lekker op ons plekje liggen.

30-11 Caleta Horno - Stroom in overvloed

De wind heeft de hele nacht flink doorgestaan en ook als we wakker worden waait het nog dat het rookt. Als het goed is moet in de middag de wind gaan liggen. Ondanks de harde wind is het wel een prachtige dag met een stralend blauwe lucht. Onze panelen leveren dan ook een weelde aan stroom. Zoveel dat de accu’s helemaal vol zitten. Onze omvormer is daar niet zo blij mee, want bij (voor hem) te hoge accuspanning weigert hij dienst. Dus zetten we naast de broodbakmachine ook de watermaker aan. De panelen leveren nog steeds meer dan wij verbruiken. Tegen de tijd dat de broodmachine gaat bakken en dus meer stroom vraagt, zetten we de watermaker uit. "Nog steeds teveel spanning hoor, want de omvormer is weer uit", zeg ik terwijl ik de waterkoker dan maar aanzet. Gelukkig zag ik het meteen en heeft de broodbakmachine een geheugen van tien minuten bij stroomuitval, zodat hij netjes zijn programma verder afwerkt. Na een kwartiertje kunnen we stoppen met water koken.

Henk start ’s-middags met het vervangen van de antennekabel van de SSB. Een niet ingewikkeld maar wel tijdrovend werkje, want de kabel moet natuurlijk doorgetrokken worden op plekken waar je er alleen bij kunt als je kastjes leeg trekt en plafondplaatjes weg haalt. Uiteindelijk viel het gelukkig nog mee, omdat het lukte de kabel door de daarvoor bestemde kabelgoot te trekken. Wel fijn als het ook een keertje mee zit. Als Henk na het avondeten een poging doet gribfiles binnen te halen, lijkt het werk toch een beetje voor niets, want het ook nu lukt het weer eens niet. Morgen gaan we naar Isla Tova, daar maar weer eens proberen.

01-12 Caleta Horno - Stuurloos

De wekker gaat om half acht, want we willen vandaag de veertien mijl naar Isla Tova varen en het is om negen uur hoog water. We verwachten te moeten motoren want er is weinig wind vandaag, maar we hebben geluk. We zeilen met een klein briesje rustig op de genua met een bakstagwindje in een kleine drie uur naar onze bestemming. We ankeren in een mooie baai. Het begint gestadig aan wat harder te waaien, dus we durven het nog niet aan om met onze dinghy naar de kant te gaan.

      

 

In plaats daarvan probeert Henk maar weer eens gribfiles binnen te halen. Het lukt hem wel om berichten uit te sturen, maar er komt helemaal niets terug. Dat is erg vervelend, want we hebben nu geen enkel idee meer wat het weer gaat doen. De laatste informatie is van twee dagen geleden en liep tot en met vanochtend.

"Het lijkt wel of de server down is. Er komt helemaal niets binnen", verzucht Henk. Hij blijft stug proberen, maar krijgt nul respons. We kunnen wel zien dat onze vraag om gribfiles is verstuurd, maar verder gebeurt er helemaal niets. Het is zondag vandaag, dus enige hoop dat we nog iets zullen ontvangen hebben we niet. Ondertussen neemt de wind flink toe tot twintig knopen en begint ook meer noord te worden. Op onze ankerplek is dat niet echt ideaal. Onze hoop is gevestigd op de ervaringen tot nu toe dat de wind na zonsondergang gaat liggen. En we hopen maar dat hij niet verder door draait naar noord-west, want dan wordt het wel erg vervelend hier op de ankerplaats. Omvaren naar de andere kant van het eiland lijkt ook niet echt een optie. We liggen daar vast beter, maar als de wind morgenochtend weer draait, liggen we daar finaal verkeerd. Zonder weerinformatie voelen we ons behoorlijk stuurloos. De prefectura oproepen heeft hier ook niet zoveel nut. De informatie die zij verstrekken is vooral bedoeld voor op zee en daar zitten we nu niet. De gedetailleerde informatie die wij nodig hebben, verstrekken ze niet. We kunnen niet anders dan afwachten en hopen dat de wind afneemt of naar een gunstiger richting draait. Vooralsnog is het alleen oncomfortabel. Nu maar hopen dat we morgen dan toch eindelijk weer gribs binnen kunnen halen en een plan kunnen maken voor ons vertrek naar Deseado zo’n honderdenzestig mijl verder zuidwaarts.

02-12 Caleta Horno - Stilte na de storm

Onze hoop op het afnemen van de wind na zonsondergang is gisteravond in rook opgegaan. Sterker nog, om een uur of tien sloegen we van het anker, ondanks vijftig meter ketting. Het blies inmiddels dertig knopen en we hadden houden en keren om ketting en anker veilig binnen te krijgen. Er was nog maar één optie over, zo snel mogelijk in de luwte van de vaste wal aan de overkant van het eiland zien te komen. De tweeënhalf mijl varen, leken wel twintig. De golven sloegen over het dek en ik stond te soppen in mijn schoenen achter het roer. Er was geen tijd geweest om mijn laarzen aan te schieten. Gelukkig wel tussen neus en lippen door om mijn regenbroek aan te trekken. Henk zit ondertussen onder de buiskap uit te hijgen van de zware arbeid op het voordek. Behalve anker en ketting veilig binnen halen, had hij een enorme waterplant aan het anker hangen die hij met heel veel moeite eraf kreeg. Waarschijnlijk was die plant ook de oorzaak van het niet goed pakkende anker. Met stroming, golven en harde wind is het moeilijk koers te houden, maar zodra we de kleine baai aan de overkant binnen komen zijn stroming en golven in ieder geval weg en hebben we alleen nog met de harde wind te maken. Henk laat het anker vallen en ik probeer zo goed en kwaad als het gaat te zorgen dat er niet een volle bak spanning op anker en ketting komt, zodat het anker zich goed in kan graven. Bijna alle ketting gaat uit en gelukkig pakt het anker meteen goed. We besluiten ankerwachten te houden. Ik ga eerst twee uurtjes slapen en daarna is de beurt aan Henk. Tijdens mijn wacht neemt de wind gelukkig af naar een knoopje of twaalf, dertien, zodat we om half vier eindelijk allebei rustig kunnen slapen.

Als we ’s-ochtends wakker worden is er niets meer te merken van het slechte weer van gisteravond. Het is windstil en de zee is blak. En er is ook een klein beetje goed nieuws, we krijgen eindelijk de gevraagde gribfiles binnen. We zien daarop dat het de hele dag rustig blijft, maar vanavond opnieuw hard gaat waaien. Dit keer uit het zuidwesten. Na het ontbijt gaan we dus maar weer ankerop en verhuizen weer naar Isla Tova. In principe waren we liever terug gegaan naar Caleta Horno, maar dat is helaas geen optie. We moeten dan veertien mijl op de motor tegen de stroming in en we kunnen pas bij hoog water in de late avond de caleta daadwerkelijk binnen varen en Romlea weer als een spinnetje in het web leggen met anker en lange lijnen. De kans dat het op dat moment al weer hard waait vinden we een te groot risico. Daarom dus terug naar de overkant. We ankeren dit keer midden in het diepe gedeelte van de baai met veel ketting uit. We verwachten daar minder waterplanten en meer zand. We liggen dit keer ook een stuk ruimer, dus mocht het anker krabben, dan hebben we genoeg ruimte om het probleem op te lossen.

In de middag gaan we met onze dinghy naar de kant, want we willen het eiland natuurlijk wel bekijken. Het kost nog enige moeite om Dingemans ver genoeg het strand op te krijgen, want er blijken flink wat, weliswaar afgeronde, stenen te liggen met daartussen veel glad wier. Met enig struikelwerk en gelukkig zonder te vallen lukt het de dinghy op het strand te krijgen. De pinguïns bekijken het van een afstandje. We wandelen een stuk naar een oude vervallen schuilhut, maar zien ondertussen ook het weer veranderen. Er komt flink wat bewolking uit het zuidwesten opzetten. We besluiten snel terug naar Romlea te gaan. Dan maar wat minder rondgestruind op het eiland. We zijn nog maar net terug als het zachtjes begint te regenen. Daar zijn we eigenlijk wel blij mee, want dan spoelt het zout aan boord in ieder geval mooi weg. En natuurlijk komt er ook even flinke wind, zo’n twintig knopen uit het zuidwesten. Zou het begin van de storm dan nu al zijn in plaats van vanavond elf uur? Maar nee, het duurt een kwartiertje en dan keert de rust weer. We zijn benieuwd of de stilte na de storm van gister nu een stilte voor de storm is geworden voor later vanavond. We zijn in ieder geval voorbereid.

         

 

03-12 Caleta Horno - Wake-up call

De wind is vannacht inderdaad door gaan staan. Rond een uur of vier worden we wakker en blaast het behoorlijk, maar het word ook al snel weer wat rustiger, dus we slapen weer lekker in. Om half zeven worden we opnieuw wakker van de harde wind. Het gaat behoorlijk te keer, maar we liggen als een huis dit keer en we hebben wel wat golven, maar die zijn zoals we hadden verwacht hier in de baai. We doezelen verder en worden dan opgeschrikt door een knal en een lopende ankerketting. Henk vliegt naar buiten en ik sta ook ogenblikkelijk naast het bed en weet niet hoe snel ik wat kleren aan moet trekken. De snubber is geknapt waardoor er in een keer volle kracht van de ankerketting op de ankerlier is gekomen. We zetten de motor bij om anker en ketting te ontlasten en Henk maakt snel een noodsnubber zodat we de ankerlier weer ontzien. Verder maakt hij een extra voorziening waardoor we niet nog een keer deze onaangename verrassing kunnen krijgen. Hij zet een extra harp met lijn op de ketting voor het geval de nieuwe snubber ook weer breekt, zodat de ketting niet zomaar verder uit kan rollen. Het was even schrikken, maar gelukkig heeft de borging van de ketting gehouden en zijn we niet anker en ketting kwijt geraakt of nog erger de hele ankerlier.

We zien even later de wind aantrekken tot zelfs drieënveertig knopen, maar we blijven netjes op onze plek liggen. Oncomfortabel is het natuurlijk wel. De wind raast door de verstaging en we hobbelen aardig op de golven. Zo nu en dan blazen we op één oor als we scheef ten opzichte van de wind komen te liggen. We vinden het vooral erg vermoeiend zo’n stormdag en komen verder eigenlijk tot niets. Het is een kwestie van uitzitten. Rond een uur of zeven neemt de wind, zoals voorspeld, eindelijk af tot een knoopje of twaalf en keert de rust weer.

04-12 Caleta Horno - Storingsvrij

We zitten al dagen te broeden op de oorzaak van het probleem met het ontvangen van de gribfiles. Henk heeft een document gevonden over storingsvrij ontvangen van de mensen van Sailmail en er op nageslagen. Omdat het zenden wel goed gaat en alleen het ontvangen slecht is, lijkt het erop dat we een stoorzender aan boord hebben die roet in het eten gooit. We volgen het advies op om alle elektrische apparaten uit te schakelen en één voor één weer aan te zetten totdat we de boosdoener hebben gevonden. We gaan zelfs zover dat we de MPPT’s van de zonnepanelen afkoppelen, batterijen uit de rookmelders halen en iPads en telefoons uit zetten. Omdat er ook nog wat dingen buiten het schakelpaneel om aangesloten zijn, zet Henk zelfs de hoofdschakelaar om. Nu is echt alles helemaal uit, maar dus ook onze SSB. En die moet nu net wel aan omdat we anders natuurlijk niet kunnen zien wanneer we een stoorzender op de lijn hebben. Henk sluit de SSB met een draad direct op de accu aan en probeert gribfiles op te halen. En ja hoor, het gaat als een tierelier. Binnen no time zijn ze binnen. We kunnen op de SSB zelf ook zien dat er geen storingen zijn. Dat is mooi, want het betekent dat onze installatie in ieder geval goed functioneert. We waren even bang dat onze SSB-radio of ons modem eventueel defect zou zijn. En dan gaan we stukje bij beetje weer dingen aan zetten. We beginnen met de MPPT controllers. Die geven een heel klein beetje storing, maar dat mag eigenlijk geen naam hebben. De volgende is de hoofdschakelaar, terwijl op het schakelpaneel verder alles nog uit staat. En ja hoor, we zien onmiddellijk een flinke storing verschijnen. Hebbes! Het is de elektrische barometer of een USB-laadpunt bij de navigatietafel. Het blijkt de laatste te zijn. Dit probleem is gelukkig makkelijk op te lossen. De poort zit er al sinds we vertrokken uit Nederland, maar kennelijk is het ding op een later tijdstip alsnog een stoorzender geworden. We kunnen nu gelukkig weer met relatief grote snelheid onze weerinformatie ophalen en dat scheelt flink wat buikpijn!

05-12 Caleta Horno - Op avontuur

Het is bijna zomer op het zuidelijk halfrond. De dagen lengen flink, dus we kunnen eindelijk weer genieten van avonden met lang licht. Dat is voor ons heel lang geleden, want hoe dichter bij de evenaar hoe korter de dagen in de zomer zijn. Vanavond blijft het zelfs opmerkelijk lang lekker buiten, dus we zitten tot een uurtje of negen heerlijk in de kuip.

Omdat er vanmiddag vrijwel geen wind was, zijn we weer eens naar de wal geweest en hebben een lange wandeling over het Isla Tova gemaakt. Het is hier werkelijk bijzonder. Overal zien we pinguïns in hun nestplekken onder de struiken zitten en we zien zelfs een paar jongen. De pinguïns hier op Tova zijn wel angstiger dan op Leones merken we. Wat daarvoor de verklaring is weten we niet, maar wellicht dat ze hier minder goede ervaringen hebben in het contact met de mens. Er zijn hier, net als op Leones, geen wandelpaden, dus we zoeken zelf onze weg door het struikgewas. Zo nu en dan moeten we een omweggetje nemen om op een bepaalde plek te kunnen komen, maar dat maakt het natuurlijk wel extra avontuurlijk. We lopen naar het lichtbaken op het hoogste punt van het eiland en hebben daar een prachtig uitzicht over het eiland zelf en de baai. Behalve pinguïns zien we natuurlijk meeuwen, roofvogels, snel rennende knaagdieren, konijnen en een gordeldier. De laatste vinden we wel heel bijzonder. Helaas is het beestje te snel weer weg om op de foto of film te kunnen zetten. Eind van de middag keren we weer terug naar Romlea waar we onszelf trakteren op een welverdiend lekker koud wit wijntje terwijl de pinguïns rond de boot zwemmen en vissen. Het is tenslotte Sinterklaas vandaag!

            

 

06-12 Caleta Horno - En weer door

Er komt een mooi weergaatje aan om de volgende honderdzestig mijl naar Puerto Deseado te zeilen. Volgens de modellen wordt de wind de komende dagen variabel, maar zit er geen harde wind uit zuidwest in. Zo nu en dan zullen er windstiltes zijn, maar die nemen we maar op de koop toe. We vertrekken aan het eind van de dag met een aan de windse koers en dubbel gereefde zeilen. De zee is mooi rustig, want er was de hele dag geen wind vandaag. Henk neemt de eerste wacht voor zijn rekening en ik ga om acht uur te kooi.

"Ga je niet slapen?", vraag ik Henk als ik ben opgestaan voor mijn wacht. Hij zit nog op de bank in de kajuit. "Ik wil je eerst even iets laten zien", zegt hij en schuift zijn laptop naar mij toe. Ik verwacht een weerkaartje te zien, maar dat is het niet. Er is een berichtje van mijn zus Carla. Het is geen goed bericht helaas. Mijn vader is erg slecht en krijgt palliatieve zorg. We wisten dat het er een keer aan zat te komen, maar het is toch schrikken dat het nu al zo ver is. Henk gaat alsnog snel zijn bed in en mijn wacht begint. Mijn gedachten zijn bij mijn vader en moeder en gelukkig is het aan boord allemaal rustig.

 

  Terug naar beginpagina