Oxford.

Vanaf hier neem ik, Henk, de pen hier op. De aanleiding is niet leuk.

Onze relatie is over. We zijn een mooi avontuur met elkaar aangegaan en hebben een aantal intensieve jaren en evenzo intensieve reis achter de rug. We hebben zoveel mooie momenten gehad. De conclusie echter is onze wegen zich scheiden en dat ons geluk ergens anders ligt. Ik zet mijn reis alleen voort, met dien verstande, dat ik alleen ga zeilen, maar wel richting huis. Thea gaat naar Buenos Aires. Zoals elk afscheid is ook deze heel pijnlijk en moeilijk, omdat er een droom gerealiseerd werd, die vervalt. Mijn komende reis en Thea's vertrek naar Buenos Aires geven in ieder geval rust en tijd om een en ander te verwerken. Het is voor ons beiden hopen op betere tijden.

Aangezien dit verslag geschreven is in april 2021, was het voor mij niet altijd mogelijk de exacte datum op te nemen. Daar waar dat wel mogelijk was, heb ik dat uiteraard gedaan.

Mijn vlucht terug naar de Falklands verloopt ietwat chaotisch. Boris Johnson kondigt een volgende lock-down aan en om te voorkomen dat ik Engeland niet meer in kan, boek ik hals over kop mijn vlucht naar Londen om, naar een dag voordat de lock down ingaat. Als ik het taxibedrijf informeer over deze wijziging, nemen zij het regelen van een hotelkamer in Oxford voor hun rekening, inclusief de betaling aan het hotel, waarbij deze kosten uiteraard wel bij mij in rekening gebracht worden. Maar, ik heb er geen omkijken naar en dat is wel ontzettend fijn.

De avond voor vertrek toer ik met de volle cabrio met twee koffers en andere troep naar Rommert en Mariska. Zij zullen me de volgende dag naar Schiphol brengen.

         

 

Een geplande ontmoeting met haar ouders, die ik nog nooit gesproken heb, zit er helaas niet meer in. Op Schiphol neem ik afscheid en KLM brengt me netjes over de plas. Daar staat alweer een taxi voor me klaar die me naar de Linton Lodge in Oxford brengt. Een prima hotel. Als ik aan de balie vraag wat de lock-down precies betekent en of ik buiten kan gaan wandelen, geven ze aan dat dat prima kan. Buiten wandelen wordt door de autoriteiten beschouwd als oefening. Mooi zo. Het is prachtig weer. Als ik Oxford niet verken, ben ik veel op mijn kamer en haal een aantal jaren gemis van Youtube in. Omdat er weinig gasten in het hotel zijn, is de internetsnelheid uitstekend. Ook het eten in het hotel is meer dan goed.

Oxford is een leuk oud stadje met veel historie, uiteraard mede vanwege de universiteit. Helaas zijn sommige gebouwen in verband met de lock-down niet toegankelijk, maar er is meer dan genoeg om te zien. Een aantal keren dat ik het centrum in wil, besluit ik terug te keren naar het hotel, omdat er wel erg veel volk op de been is en ik geen enkel risico wil lopen. In het hotel loopt ook iedereen keurig met een mondkapje voor en ik pas me aan. De tijd vliegt om.

                    

 

Een taxichauffeur haalt me op zeker moment op om me naar Brize Norton te brengen voor mijn vlucht terug. Als ik hem vraag hoe het gaat met de lock-down vraagt ie: "Welke lock-down?" Volgens hem is er geen hond die zich er aan houdt.

Ook de vlucht terug verloopt voorspoedig met weer een tussenstop in Dakar, maar geen verdere fratsen zoals halverwege terug vliegen naar Engeland. We vliegen in één ruk door naar de Falklands. Boven de Falklands kan ik nog een paar mooie foto's maken van het eiland, de lucht is helder. De baai van Stanley is prima te onderscheiden.

           

 

Inchecken is een compleet drama, omdat de ‘aankomsthal" zo ontworpen is, dat de douanepost zich voor de bagagebelt bevindt. Iedereen haalt dus eerst zijn bagage en gaat vervolgens naar de douane, wat een drama is, omdat de ruimte maar zeer klein is. Ik ga rustig zitten wachten totdat de grootste meute de hal uit is, pak mijn bagage, ga door de douane en stap in de transfer naar het jachthaventje van Carl. Alles is verder prima geregeld.

 

  Terug naar beginpagina