07-03 Falklands - Toeristische attractie

Ook vandaag maken we een wandeling naar het dorp. Niet omdat het nodig is, maar het is aangenaam weer en heel veel keus in routes zijn er hier niet, tenzij je echt een hele lange wandeling door de bergen wilt maken. Op onze route tussen het dorp en de haven zijn inmiddels een aantal vaste routines ingeslopen. In het dorp zelf is er een hond die ons altijd liet schrikken als we langs liepen. Hij sprong bij het hek van zijn tuin op en blafte heel hard, precies op het moment dat je er langs liep. Henk heeft hem dat inmiddels afgeleerd door precies hetzelfde te doen. Zodra het hondje er aan kwam, liet Henk hem schrikken door hard te blaffen. Een koekje van eigen deeg dus! En dat heeft geholpen haha. Hij is nu zelfs onderdanig als we langs lopen en blaft ook niet meer als andere mensen langs lopen. Een heel stuk verderop zijn nog twee honden, die altijd naar ons toe komen lopen voor een aai over de kop. Een wat oudere bruine hond en twee huizen verderop een jonge golden retriever.

Ook vandaag is de bruine hond er weer, maar zijn baasje is er ook. Die is lekker in de tuin aan het werk. "Kom es!", roept Henk de hond. "Hé, zijn jullie Nederlanders?", vraagt zijn baasje. "Jazeker!", antwoorden wij. En wat blijkt, het baasje van de hond is een Nederlander die hier al jaren in Stanley woont met zijn vrouw. Hij heet Joost, vertelt hij, en het bevalt hem uitstekend hier. Hij wil nooit meer terug naar Nederland anders dan op visite. Onvoorstelbaar dat we al twee maanden vrijwel iedere dag langs lopen en elkaar nog nooit hebben gezien. Als we even staan te praten komt er een vrouw met twee kinderen aanlopen. Het blijkt Esther te zijn. Ze komt uit Spanje en woont met haar Schotse echtgenoot ook al jaren in Stanley. Als we gezellig staan te kletsen stopt de toeristenbus. "Kijk, hier staan locals gezellig over het tuinhek met elkaar te praten", zeggen we tegen elkaar. Vandaag zijn we een toeristische attractie.

08-03 Falklands- Wisselvallig

Henk is nog steeds lekker bezig met een Arduino project. We hebben twee zonnepanelen met inmiddels twee controllers. Die kun je via een app uitlezen, maar niet tegelijkertijd. En dat vindt Henk maar niets, dus heeft hij zelf een Arduino geprogrammeerd die wel op een schermpje beide panelen tegelijk laat zien. Dat schermpje bouwt hij nu in ons instrumentenpaneel in. Zack heeft gister het paneel gefreesd, dus is Henk nu druk bezig met de inbouw. Het is daarom natuurlijk weer een flinke chaos in de kajuit, want er moet een kabel getrokken worden van het instrumentenpaneel naar het kastje waar de controllers hangen. Hij is er gister al mee begonnen en maakt de klus vandaag af.

Ik ontvlucht de boel en ga naar het dorp voor wat boodschappen. Het is vanochtend nog heerlijk weer, dus ik geniet van de wandeling. Op de heenweg maak ik weer een praatje met Joost, die dit keer zelfs in t-shirt en korte broek in de tuin aan het werk is.

Als ik terug kom is Henk gelukkig klaar met klussen en maken we na de lunch nog een wandeling. Het kan nog net, want een half uurtje nadat we terug zijn regent het en is het koud buiten. Niets zo wisselvallig als het weer op de Falklands.

09-03 Falklands - Regelneven

Henk begint vandaag met het organiseren van de reparaties. Hij gaat de klus samen met Stevie klaren is de bedoeling. Het eerste dat er nu geregeld moet worden is de benodigde materialen. De surveyor heeft in januari diverse materialen meegenomen en die hier achter gelaten. De vraag is alleen bij wie precies. Terwijl Henk naar het dorp is, doe ik maar weer eens een saai schoonmaakklusje.

"En? Is het gelukt?", vraag ik als Henk weer terug is. "Nog niet helemaal. Ik weet inmiddels waar de spullen liggen, maar heb ze nog niet". Zoals met alles, duurt ook dit natuurlijk weer langer dan gedacht. Het is niet anders.

10-03 Falklands - De eerste stap

Henk vertrekt na de koffie opnieuw naar het dorp. Dit keer blijft hij veel langer weg dan gister. Zou dat een goed teken zijn? Tegen twee uur is hij weer terug met twee grote jerrycans. "Ben je daar helemaal mee vanuit het dorp naar hier komen lopen?", vraag ik verbaasd. "Nee hoor, Russell heeft me even gebracht met de auto". Gelukkig maar, ik dacht al. Henk zet een grote jerrycan met vloeibaar polyester en en jerrycan met aceton in de kuip. Die hebben we maar vast. Nu nog kijken wat we nog meer nodig hebben en of dat uit het pakket van vijfendertig kilo van de Argentijnen gaat komen of dat we het ergens anders vandaan moeten halen. "Ik moet nog van Roy horen of we de spullen van de surveyor mogen gebruiken, want in principe zijn die door de cruiseline betaald en dus hun eigendom." Maar goed de eerste spullen zijn er en we kunnen nu in ieder geval beginnen met de reparaties.

De eerste stap is het zetten van streepjes op de zaagsneden van de balsaplaten tussen de binnen- en buitenschaal van de romp. Zodra het buiten donker is gaat Henk aan dek met een zaklamp en kijk ik binnen waar ik de zaagsneden zie verschijnen en zet daar met een stift een streep. Op die manier weet Henk precies waar hij morgen gaten moet gaan boren.

11-03 Falklands - Gatenkaas

Henk begint vandaag met het boren van de gaten in de romp. Dat doet hij niet in de buitenschaal, maar in de binnenschaal. Ik heb daarom het vooronder leeg gehaald en Henk heeft de betimmering maar weer eens los gehaald. Het is inmiddels weer een grote puinhoop in de kajuit, maar gelukkig vooral beperkt tot de stuurboord helft van het zitgedeelte. Het is en blijft een raar idee om gaten in de boot te maken. Het is echter de enige manier om daar waar de schaal mogelijk is losgelaten van de schuim vulling, vloeibaar polyester in de sandwich romp te laten lopen zodat de delen weer één geheel gaan vormen.

Het is nog een flink karwei. De onderkant van de gaten vreest Henk een stukje uit, zodat we morgen kunnen beginnen met vullen. Terwijl Henk vreest, zuig ik met de stofzuiger de slijpsels weg.

Als we klaar zijn is het tijd voor onze dagelijkse wandeling naar het dorp, want we hebben ook nog wat andere materialen nodig. "Hé, kijk nou eens wat er in de kuip staat! Een tas met spullen! Wie zou dat er nou neer gezet hebben?", vraagt Henk zich af. Er zitten roestvrijstalen bouten, harder, een grote injectiespuit, schuurpapier, latex handschoenen en nog wat andere dingen in. "Het zal Stevie of Russell wel geweest zijn denk ik", antwoord ik. We zullen er vanzelf wel een keer achter komen wie het was. Voor nu zijn we in ieder geval weer een stukje verder geholpen.

12-03 Falklands - Er is er één jarig!

Het is vandaag precies een jaar geleden dat onze kleinzoon Milo is geboren. Ongelooflijk hoe snel zo’n jaar voorbij gaat! Natuurlijk is het eerste wat we ’s-ochtends doen het sturen van felicitaties naar Buenos Aires. Voor ons helaas geen feest, maar gewoon keihard aan het werk. Ik heb net de koffie klaar als Stevie langs komt, dus die drinkt natuurlijk een bakje met ons mee. Als hij er zaterdag niet met de rib op uit hoeft, komt hij ons helpen. Hij kan ons echter niets beloven, want het wetenschappelijk project waarvoor hij op pad moet gaat voor. We hopen stiekem dat hij er inderdaad niet op uit hoeft, want dan kunnen we zaterdag meters maken. Zo niet dan redden we ons ook wel, maar duurt het natuurlijk wel langer.

Na de koffie begin ik met het mengen van de vloeibare polyester met de harder. Op zich geen spannend werkje, maar de rotzooi ruikt natuurlijk niet echt fijn. Lang geleden dat we samen op deze manier aan het werk waren, maar het gaat weer als vanouds. Ik maak de mengsels klaar en Henk spuit het mengsel vervolgens in de gaten. Er gaat bijna een liter doorheen vandaag.

13-03 Falklands - Gaatjes vullen

Vannacht is de eerste ronde mooi uitgehard en gaan we rondje twee langs alle gaten maken. Zodra we klaar zijn vluchten we naar buiten, want de lucht in de boot is natuurlijk niet echt gezond. We hebben alles open staan en luchten wel flink, maar toch.

We gaan na de lunch aan de slag met het meest spannende deel van het herstelwerk, het repareren van de scheur in de stuurboord romp. Daarvoor moeten we de schade eerst een beetje erger maken. Henk vreest de scheur uit en maakt een mooi gietgat voor de vloeibare polyester. Zodra we klaar zijn plakt hij de boel af, want we beginnen morgen pas met het vullen van het polyester, omdat we anders niet op tijd de stank uit de boot kunnen krijgen.

Ons gewone leven gaat uiteraard ook door. Morgenavond zijn we uitgenodigd voor een diner bij Joost en Jeanet. Ik heb aangeboden het dessert mee te nemen en dus maak ik ’s-avonds twee bakken tiramisu. Ik kon zowaar mascarpone krijgen bij de supermarkt.

14-03 Falklands - Gezelligheid kent geen tijd

Ook vandaag zijn we weer druk met het vullen van gaatjes en het vullen van de uitgefreesde scheur. "Zal ik de ankerkluis vast uitfrezen, of maar liever morgen doen?", twijfelt Henk. Er is een kleine kans op regen, dus hij besluit het klusje maar tot morgen uit te stellen. We stoppen daarom vandaag op tijd. En dat komt mooi uit, want we worden om een uur of zes verwacht bij Joost en Jeanet voor de borrel en daarna diner.

Het wordt een gezellige avond. We zijn niet de enige gasten, want ook Jorge uit Mexico, Paul uit Nieuw Zeeland en Frane uit Kroatië schuiven aan. Vandaag merken we voor het eerst iets van de impact van het corona virus op de wereld. Paul had eigenlijk in het vliegtuig naar Nieuw Zeeland moeten zitten, maar de vlucht is gecanceld vanwege de corona maatregelen. Tot nu toe was het uitbreken van het virus hier op de Falklands ook wel onderwerp van gesprek, maar vooral nog een ver weg show in China. Sinds deze week is er echter ook een uitbraak in Europa, met name in Italië, en zijn nu ook de eerste gevallen in Nederland bekend. Ook in Nederland zijn de afgelopen week maatregelen getroffen. Mensen is gevraagd zoveel mogelijk thuis te werken en bij evenementen en in restaurants enzovoorts mogen niet meer dan honderd personen bij elkaar komen. Het is natuurlijk ook vanavond even onderwerp van gesprek, maar niet te lang. Na een gezellige avond met natuurlijk weer veel teveel drank, gaan we na tweeën weer op huis aan.

15-03 Falklands - Brakke zondag

"We doen het niet meer hoor", nemen we onszelf maar weer eens voor. "Het gaat gewoon ongemerkt op zo’n avond. Een aperitief, wijn bij het eten, port na." Tja, dan zitten we dus met twee katers op de bank en komt er niet heel veel uit onze handen vandaag. Henk vult de scheur voor de tweede ronde en dan vinden we het wel welletjes. Het is heerlijk weer vandaag, dus we genieten in de kuip van het zonnetje met een lekkere kop koffie.

’s-Middags doen we boodschappen en komen we op de terugweg Jeanet tegen. Ze blijkt een echte nachtbraker, want ze heeft nog tot vijf uur met Paul zitten kletsen!

Gelukkig wordt het morgen, zoals de voorspellingen nu zijn, ook goed weer, dus gaan we dan volop verder.

16-03 Falklands - Meters maken

Om acht uur staat Stevie op de steiger. Hij komt ons vandaag helpen met het herstellen van de schade. Dat is super fijn, want nu kunnen er meters gemaakt worden. Terwijl Henk en Stevie aan het werk zijn, zorg ik voor de catering omdat ik verder toch niet veel kan doen.

        

 

Aan het eind van de dag zijn ze flink opgeschoten en hebben we ook een goed zicht op de werkelijke schade, omdat we ook op de andere schadeplekken goed hebben kunnen kijken of er delaminatie heeft plaats gevonden. Het ziet er vooralsnog goed uit, wat betekent dat de tijdelijke reparaties grotendeels de definitieve kunnen zijn en we niet terug hoeven naar Buenos Aires.

17-03 Falklands - De wereld draait even niet door

"De hele wereld is gek geworden!", is de conclusie van Henk na het lezen van de laatste nieuwsberichten. In Nederland zijn sinds gister alle scholen gesloten, mogen alleen mensen met een cruciaal beroep aan het werk, zijn restaurants en bars gesloten, sportevenementen opgeschort en komt vrijwel de gehele economie tot stilstand. En dat is niet alleen in Nederland zo, maar in een groot deel van de wereld. Frankrijk is bijvoorbeeld in een totale lock down. Er is inmiddels geen toiletpapier, pasta of fles water meer te krijgen in de supermarkt. Niet vanwege tekorten, want er zijn voorraden genoeg, maar omdat iedereen aan het hamsteren is geslagen. Mensen zijn doodsbenauwd dat bepaalde zaken straks niet meer te krijgen zijn. Ondanks een oproep van minister president Rutte, blijven mensen massaal hamsteren. Wij bekijken met stijgende verbazing de nieuwsberichten.

Hier op de Falklands is er weinig te merken van alle gedoe. Mensen praten er wel over, maar er is hier geen corona en het leven gaat zijn gewone gang. Er is sinds gister voor ons wel een nieuw probleem. Chili en Argentinië sluiten hun grenzen voor buitenlanders en de havens gaan dicht voor buitenlandse boten. Zijn we straks eindelijk klaar met het oplossen van de schade, kunnen we alsnog niet weg!

Terwijl Henk en Stevie weer druk aan het werk zijn, ga ik op weg naar de douane om ons verblijf hier te verlengen. "Ik heb goed nieuws en ik heb slecht nieuws", zeg ik tegen de dienstdoende douanier. "Het goede nieuws is dat we eruit zijn met de cruise line en inmiddels gestart met de reparaties." En nog voor ik mijn zin kan afmaken, vult de douanier al aan: "En het slechte nieuws is dat jullie alsnog niet weg kunnen, want zowel Chili als Argentinië hebben de grenzen gesloten!". "Yes!", antwoord ik. "Nog maar een maandje langer dan?", stelt hij voor. "Ja, graag!"

Ik ben benieuwd hoe lang we hier nog vast zullen zitten, maar het begint er steeds meer op te lijken dat we hier de winter door zullen brengen.

18-03 Falklands - Inkopen

Ook al is het nog niet direct nodig, ik besluit toch om onze voorraden maar eens op te toppen. Ik had in Buenos Aires voor drie maanden spullen ingekocht in verband met onze tocht door Patagonië en er is inmiddels een flink gat geslagen in een deel van de voorraad.

Ik koop hier alleen wat we in Argentinië niet kunnen krijgen, zoals vlees in blik en verder wat we hier ook gewoon nodig hebben. Het echte aanvullen tot een voorraad van drie maanden, doe ik wel weer in Ushuaia, want boodschappen zijn hier erg duur.

In principe kunnen we met een aantal inkopen wachten tot we daadwerkelijk vertrekken, maar dan zul je zien dat een aantal zaken er niet meer zijn. Dat heeft helemaal niets met de corona crisis te maken, maar alles met het leven op een eiland. Wat je vandaag kunt kopen, is er morgen wellicht niet meer en het is maar de vraag wat er in de volgende levering mee komt. Alles wordt hier namelijk geïmporteerd en per schip aangeleverd. Het enige wat van het eiland zelf komt is vers vlees en wat groente en fruit. De mensen hier kweken vrijwel allemaal hun eigen groente en fruit, dus de keuze in de supermarkt is beperkt en erg duur.

Ik maak de wandeling van vijf kilometer naar de Chandlery. Dat is de grootste supermarkt van het eiland en daar hebben ze in ieder geval goed broodmeel. Ik koop daar echter maar een deel in van de spullen die ik wil hebben. Je moet hier goed op de prijzen letten, want sommige dingen zijn in deze supermarkt goedkoper en andere weer in de Weststore, de supermarkt in het centrum. En dat kan echt heel veel schelen. Omdat we hier al langer zijn, heb ik van een aantal boodschappen de prijzen wel redelijk in mijn hoofd zitten. Gelukkig heeft de Chandlery een bezorgservice en hoef ik niet vijf kilometer terug te lopen met alle boodschappen. Als ik weer terug ben aan boord, staan de boodschappen er zelfs al.

19-03 Falklands - Gif mengen

Twee dagen geleden ben ik weer even naar school geweest. Niet om lessen te volgen, maar om pigmenten af te wegen op een heel precieze weegschaal. Het afwerken van de schade aan de romp doet Henk met gelcoat. Gelcoat is echter spierwit en Romlea is dat niet. De romp is off-white. Henk had kennelijk een vooruitziende blik toen hij mij iets meer dan een jaar geleden pigmenten uit Nederland liet meebrengen om, zo nodig, gelcoat op kleur te kunnen mengen. Het is een precies werkje dat kleur mengen. Hij heeft gister een proef hoeveelheid gemaakt en dat uitgeprobeerd op een klein stukje in de kuip. Daarna heeft hij het grote blik op kleur gemengd. Het lijkt erop dat het nog iets te licht is, maar hij wil eerst een kleine reparatie doen om te kijken hoe het uitpakt voor hij nog wat pigment toevoegt aan het blik.

Omdat het vandaag zo nu en dan wat regent, moet dat wachten tot morgen of na het weekend. Vooralsnog kunnen we toch nergens heen en hebben we dus de tijd.

’s-Avonds ontvang ik een WhatsApp van Marjolein, Buenos Aires gaat vanaf vannacht twaalf uur in lock down. Je mag alleen de deur nog uit om naar de supermarkt of apotheek te gaan. Verder gaat alles dicht. Als je je niet aan de regels houdt, ga je de gevangenis in!

20-03 Falklands - Hello world!

Het is vandaag nog geen goed weer om buiten met gelcoat aan het werk te gaan, dus maakt Henk eerst binnen de boel af. Henk schildert het badkamerkastje met gelcoat en het ziet er na één laag zelfs al weer prima uit. Morgen krijgt het nog een tweede laag en dan is dat klusje ook weer geklaard. Na de lunch gaan we naar het dorp om te internetten. Mijn moeder is vandaag jarig en dat wordt een bijzondere verjaardag dit jaar. Natuurlijk omdat het haar eerste verjaardag na het overlijden van mijn vader is, maar ook omdat ze het dit jaar niet eens met familie kan vieren vanwege de corona virus uitbraak. We hebben vandaag weer geluk, want opnieuw kunnen we "gratis" internetten. Ik heb nog dertig pence op mijn kaartje, maar als ik na tien minuten nog steeds online ben, weten we genoeg. We worden er opnieuw niet uitgegooid, dus internetten maar! Hello world!!! Ik bel lekker lang met mijn moeder, die vandaag door de familie flink in de bloemetjes is gezet. Daarna ook nog heerlijk een klein uurtje met Marjolein. Henk is ondertussen druk bezig met het updaten van zijn apps. We besluiten binnenkort gewoon lekker een hele dag hier te gaan zitten internetten. Het internet blijft traag, maar we kunnen dan misschien zelfs proberen de blog bij te werken. Dat zou wel fijn zijn, want we krijgen inmiddels wel wat bezorgde mailtjes van vrienden die zich afvragen wat er aan de hand is;-)

21-03 Falklands - Voorwerk

Het is vandaag rustig weer, dus Henk begint met de voorbereidingen om gelcoat te kunnen aanbrengen. Omdat we in het vooronder nu klaar zijn, ruim ik dat weer in. Zo kunnen we in ieder geval weer normaal leven in de kajuit. Omdat er in de avond wat regen wordt verwacht besluit Henk alvast een eerste laagje gelcoat aan te brengen om de uitgeschuurde beschadigde delen te beschermen. Morgen wordt ons mooi weer beloofd dus dat is perfect om het gelcoat werk doen.

22-03 Falklands - Hamsteren!

We staan vroeg op en het is zoals beloofd inderdaad prachtig weer. Henk kan productie draaien en ik ook. Na de koffie hangt de zeereling weer vol met wasgoed. Na de lunch gaat Henk aan de slag met de volgende ronde gelcoat en wandel ik naar het dorp voor de boodschappen. Het is zulk heerlijk weer, dat ik zowaar zonder jas aan de wandel kan. Ondanks dat het zondag is, is het een drukte van belang in de Weststore. Tot mijn verbazing zijn er al diverse schappen flink leeg en geldt er een beperking op de hoeveelheid melk per klant. Per klant maximaal drie liter melk, lees ik bij het melkschap. Ook hier op de Falklands hebben de hamsters inmiddels toegeslagen! En dat terwijl er hier nog helemaal niets aan de hand is.

Eind van de middag vindt Henk het wel welletjes geweest met gelcoaten en drinken we lekker een biertje op de steiger. "Wat is er aan de hand?", vraagt Henk ineens. "Er staat een auto met zwaailichten voor de ingang naar de haven". "Ik ga wel even kijken", zeg ik en loop naar het hek. Daar zie ik dat de weg is afgezet. Stevie staat ook al te kijken. "Wat is er aan de hand?", vraag ik. "Oh, iemand heeft een stuk munitie uit de oorlog gevonden en dat blazen ze met een paar minuten op", legt hij uit. Ik wenk naar Henk dat hij moet komen. "Neem de gopro mee!", roep ik naar hem. En dan hoor ik een doffe knal en vliegen er wat zoden door de lucht. Helaas is Henk net te laat om de explosie te filmen.

In Nederland is het vandaag kennelijk ook mooi weer, want iedereen trekt erop uit. De stranden en natuurgebieden in het westen van het land zijn overvol, dat gaat vast niet zonder gevolgen blijven…

23-03 Falklands - No milk today

Er is helaas teveel wind vandaag om de gelcoat klus af te maken. Het lijkt erop dat het donderdag weer een perfecte gelcoatdag gaat worden. Ik help Henk met het zoeken naar een metalen schuurblokje dat hij kwijt is, maar kan het helaas ook niet vinden. Het is wel meteen een mooie aanleiding om de gereedschapskist eens flink uit te mesten en alles weer geordend op te ruimen. Benieuwd hoe lang het zo blijft, haha.

Na de lunch wandelen we naar het dorp. We hebben een flinke lijst af te werken: we moeten geld pinnen om Stevie en de haven te betalen, op zoek naar goudverf, schoenen voor Henk en laarzen voor mij, een nieuwe dekbedovertrek en een nieuwe kraan voor de kombuis.

Sinds een week of twee is er zowaar een pinautomaat in het dorp. Je zou hem verwachten bij de bank, maar nee hoor, daar werken ze nog op de ouderwetse manier zoals wij meer dan dertig jaar geleden geld haalden bij de bank. De bank vindt de kosten voor het installeren van een automaat te hoog ten op zichte van het aantal inwoners en weigert daarom in zo’n ding te investeren. Tja, dan lossen de Falklanders het zelf wel op. De pinautomaat kun je nu dan ook vinden in het winkeltje van het tankstation aan de rand van het dorp. Wij zijn er blij mee, want nu kunnen we in ieder geval onze rekeningen betalen.

Voor de rest van onze lijst slagen we helaas maar ten dele. Verf is gelukt, kraan is gevonden, maar moeten we eerst goed kijken of het gaat passen en de rest van ons lijstje is helaas nog niet gelukt. Ook hier op de Falklands zien we de eerste maatregelen in de bestrijding van het coronavirus verschijnen. De eerste winkels hebben al social distancing ingevoerd. De dame bij de kassa in het tankstation heeft zelfs een mondkapje voor. De anderen laten het voor nu nog bij het houden van twee meter afstand. Als we vragen of er inmiddels al een eerste geïnfecteerde is op het eiland is het antwoord ontkennend, maar ook dat het niet met zekerheid vast te stellen is omdat er geen testsets zijn. Omdat niet alle winkels eraan meedoen, hebben wij het idee dat winkeliers op eigen initiatief de maatregelen invoeren en niet omdat de overheid het oplegt. We zullen het vrijdag wel lezen in het lokale sufferdje.

Op de terugweg lopen we nog even langs de supermarkt voor melk. Ook al kunnen we maar drie liter meekrijgen, alle beetjes helpen. Maar helaas, no milk today! Het schap is helemaal leeg en wordt waarschijnlijk pas weer gevuld als het bevoorradingsschip is geweest. Wanneer dat is, geen idee.

 

  Terug  naar beginpagina