01-10 Salta - Maffiapraktijken

"Ik ben echt geen maffia hoor", zegt onze Uber chauffeur met een grote lach op zijn gezicht nadat we afscheid hebben genomen op Newberry Airport. Hij is van Italiaanse afkomst en heeft een restaurant, maar ook hij verdient, gedwongen door de slechte economie, bij als Uber chauffeur. Natuurlijk konden we een grap over de Italiaanse maffia tijdens ons gesprek onderweg niet laten liggen.

We zijn vandaag al op tijd onderweg omdat we naar Salta vliegen. We hadden wat problemen met het krijgen van een Uber. De ene na de andere chauffeur haakte op het laatste moment af. Volgens onze Italiaan is de reden daarvoor dat ze zien dat wij met een creditcard betalen. De meeste chauffeurs zitten zo om geld verlegen, dat ze alleen cash willen omdat ze te lang op hun geld van Uber moeten wachten. Ze hebben contant geld nodig om hun boodschappen van die dag te kunnen betalen. Hij heeft dat probleem niet, want hij heeft ook gewoon inkomsten uit zijn restaurant en de maffia natuurlijk ;-)

Helaas heeft ons vliegtuig behoorlijk vertraging, dus mogen we ons iets meer dan een uur extra vervelen op het vliegveld.

Na een vlucht van een kleine twee uur komen we aan in Salta. We nemen een taxi naar onze Airbnb. Eigenaresse Virginia blijkt heel goed Engels te spreken want ze is van oorsprong Amerikaanse. Nadat we wat hebben gerust gaan we op pad om iets te eten. We houden het bij een biertje en empanadas en duiken vroeg ons bed in. Morgen gaan we de stad verkennen.

02-10 Salta - De politie is je beste vriend

We staan op tijd op en gaan na het ontbijt met de bus naar het centrum van Salta. Het is maar een kwartiertje rijden. We stappen uit vlakbij het centrale plein van Salta, Plaza 9 Julio. Eerst maar eens een kop koffie zien te krijgen. Dan zien we op de hoek een café dat Van Gogh heet. Daar moeten we natuurlijk naar binnen. Het blijkt een traditioneel Argentijns café te zijn waar alle locals hun koffie drinken. Zoals overal in Argentinië krijgen we ook hier een glaasje water bij de koffie. En dan zie ik iets heel ranzigs als ik mijn bril heb opgezet. De randen van de waterglazen zitten vol stof! Henk heeft zijn glas al voor de helft leeggedronken en ik slechts een kleine slok, maar ik word er toch lichtelijk onpasselijk van. Getver!! Natuurlijk spreken we de ober erop aan. De manier waarop hij reageert en zich verontschuldigt doet ons vermoeden dat dit wel eens vaker voorkomt. Niet voor herhaling vatbaar dus deze plek.

Na de koffie bekijken we de Basilica van Salta. Het is één en al pracht en praal binnen, terwijl buiten de bedelaars op de stoep zitten.

            

 

Na de Basilica lopen we een beetje rond door de straten in de omgeving van het plein. We komen langs een klein museum met onder andere Afrikaans houtsnijwerk.

      

 

We lopen terug naar een plein en eten er een prima lunch. Milanesa (gepaneerd rundvlees) met lekker brood, frieten, salade en een lekker glas wijn.

Dan gaan we weer op pad en bezoeken de Iglesia San Francisco. Een kerk met een mooie toren. We lopen nog weer een stuk en drinken thee met heerlijke bonbons.

         

 

We lopen weer een stuk en stuiten dan op het Politiemuseum, gevestigd in een oud koloniaal gebouw. En daar treffen we Carlos Mendoza. Hij vindt het helemaal geweldig dat er twee Nederlanders het museum komen bezoeken en we krijgen uiteraard een uitgebreide rondleiding. Hij vertelt vol trots over de geschiedenis van de politie in Salta en over het gebouw waar het hoofdbureau nu gevestigd is. Het is in het verleden een gevangenis geweest. Behalve het museum zelf bekijken we ook de binnenplaats van het gebouw. Op de binnenplaats is een gedenkplaat voor gevallen collega’s. Carlos vertelt dat de kinderen van omgekomen politiemensen verzekerd zijn van een baan bij de politie. Er wordt dus gezorgd voor de gezinnen van omgekomen collega’s. Verder is er een jeugdafdeling, waar kinderen van politiemensen les krijgen over de politie. Het blijkt dat hij behalve suppoost van het museum ook leraar is die les geeft aan deze kinderen. We mogen overal foto’s maken en filmen. Aan het eind bedanken we Carlos en krijgen een dikke knuffel. Waar maak je dat nou mee. Een dikke knuffel van een politieman!

            

 

Na het bezoek aan het museum lopen we nog een stukje verder naar het Paleis van Justitie. Ook een mooi oud gebouw, wat we niet van binnen kunnen bekijken helaas. En dan nemen we de bus weer terug naar ons onderkomen.

03-10 Salta - In de wolken

We staan vandaag om half zes op. We gaan op excursie naar de Andes. Als echte toeristen hebben we een tour geboekt met de Tren a las Nubes, de trein naar de wolken. Virginia heeft aangeboden ons naar het station te brengen. Het is niet zo heel ver rijden en zij staat sowieso iedere dag vroeg op. Superlief natuurlijk.

Het eerste deel van de reis zal niet per trein maar per bus plaats vinden. Vroeger reed de trein vanaf het station van Salta, maar sinds een overstroming vier jaar geleden is een deel van de spoorlijn dusdanig beschadigd dat de overheid het niet meer verantwoord vindt dat de trein er met personen overheen rijdt. Er schijnt twee keer per maand nog wel een goederentrein overheen te gaan. We hebben onderweg een geweldige reisleider. Hij heet Facuno. Hij is echt een topper en heeft aandacht voor alle passagiers, maar voor de buitenlandse toeristen in het bijzonder. Hij spreekt dan ook uitstekend Engels.

We rijden door een waanzinnig mooi berglandschap naar San Antonio de los Cobres. Uiteraard maken we een paar stops onderweg voor het maken van foto’s en voor een ontbijtje. En dan stappen we toch echt in de trein die ons naar 4220 meter hoogte brengt. Het is echt prachtig. Het keerpunt van de trein is bij een grote brug en daar stappen we allemaal uit om te genieten van het schitterende landschap. Uiteraard zijn er veel locals die prachtig gekleurde sjaals, poncho’s, kleden en souvenirs aan de toeristen proberen te slijten. Wij kopen tortilla’s met kaas die rechtstreeks van een houtskoolvuurtje komen. Jammie! Dan keren we terug naar San Antonio de los Cobres, waar we op het station weer uitstappen. De bus brengt ons naar het centrum van het dorp waar we de tijd krijgen om te lunchen. We kiezen een restaurantje uit en bestellen pizza. Volgens de serveerster zijn ze niet zo groot, dus we bestellen er twee. Terwijl we wachten op onze bestelling zien we buiten een oud vrouwtje dat hoopvol naar ons kijkt. Ze heeft allerlei snuisterijen bij zich om te verkopen. Helaas, wij kopen niets en de anderen ook niet. Dan wordt de pizza gebracht. Uhm, niet zo groot? We kunnen er met zijn tweeën net eentje op!

En dan is het al weer tijd om de lange terugreis te aanvaarden. We zijn tegen acht uur weer terug in ons appartementje. Het was een lange maar prachtige dag!

                        

 

04-10 Salta - Rustig aan

We slapen een beetje uit en maken er na alle drukte een rustig dagje van. We bezoeken het Parque San Martín. Het park stelt niet zo heel veel voor, maar er is een gondel waarmee je naar de top van één van de heuvels rond Salta kan. Natuurlijk gaan we met de gondel naar boven. We hebben een prachtig zicht op de stad. Als we uitgekeken zijn nemen we de trap naar beneden. Tot onze verbazing wordt er druk gesport op de trap. Veel Salteños lopen of rennen de trappen op en af. Een aardige klim als je helemaal naar boven wilt. Wij vinden de afdaling alleen meer dan genoeg. Ook langs deze trap is het verhaal van de kruisiging van Jezus in twaalf afbeeldingen vastgelegd. Het herinnert ons aan de lange wandeling die we op Santo Antaõ in de Kaap Verden hebben gemaakt. Al was dat laatste wel een stukje spectaculairder ;-)

      

 

‘s-Avonds gaan we naar een Peña. Het schijnt iets typisch voor hier te zijn. Traditionele live muziek terwijl je eet. Er zijn veel restaurants in Salta waar je dit kan meemaken en het wordt door iedereen aanbevolen er heen te gaan. We besluiten bij een wat onbekender restaurant neer te strijken, omdat dat wat minder toeristisch lijkt. Het eten is er prima, de muzikanten zijn best goed, maar wij vinden het echt veel te luid! De versterking had van ons wel een tikkie zachter gemogen. We vertrekken dan ook al weer snel. Deze beleving is niet echt aan ons besteed.

05-10 Salta - Cachi

We mogen helaas van de autoverhuurder niet onze geplande route rijden van Cachi naar San Antonio de los Cobres. Volgens hem is de weg te ruig voor ons Chevroletje. Het is geen groot drama, maar betekent wel dat we morgen een flink stuk moeten omrijden. Het is niet anders. We rijden opnieuw door een overweldigend landschap naar Cachi. Een klein plaatsje op zo’n drieduizend meter in de Andes. Het eerste deel is over een prima weg, maar daarna rijden we over een onverharde weg met veel stenen door een prachtig natuurpark. Het rijdt niet echt comfortabel in ons kleine huurautootje, maar de omgeving maakt alles goed.

                  

 

Als we aankomen in Cachi is het even zoeken naar ons verblijf, maar als we het dan eindelijk hebben gevonden worden we aangenaam verrast. Ons verblijf blijkt in een heuse finca, een grote boerderij, te zijn met geweldig uitzicht en ingericht met authentieke Spaanse meubels. Helemaal goed!

      

 

Omdat het nog te vroeg is om te gaan eten maken we een kleine wandeling in de omgeving van de finca. We spreken onderweg een oud boertje. Hij laat ons gedroogde paprika’s zien en wijst ons waar we verder nog langs kunnen wandelen op zijn stuk land.

‘s-Avonds gaan we lekker uit eten bij de lokale autoclub. Heerlijk relaxed en prima eten begeleidt door lekkere vino tinto van een lokale bodega. Als we weer terug zijn vallen we in slaap op 2400 meter hoogte.

06-10 Salta - San Antonio de los Cobres

Ook vandaag staan we weer op tijd op, want we hebben een lange rit voor de boeg. Na het ontbijt maken we een mooie rit naar beneden. Voor een deel via een andere route, maar de rest is hetzelfde als gister. Dat laatste vinden we niet zo heel erg, omdat gister een deel van de route gehuld was in mist. Vandaag zien we vicuñas en zelfs een condor.

               

 

We onderbreken onze rit voor een lunch halverwege in El Carril. We eten heerlijke empanadas in een lokaal tentje.

      

 

En dan snel weer door naar San Antonio de los Cobres. Daar waren we al eerder deze week op onze rit met de Tren a las Nubes. We hebben hier de duurste overnachting van onze hele reis in Salta. Helaas is het het geld totaal niet waard. De eigenaresse is wel een heel aardig oud vrouwtje, maar haar hotelletje is echt beneden de maat. De badkamer is zelfs zo klein, dat we besluiten het douchen vandaag maar te laten voor wat het is.

We slapen dit keer op 3700 meter hoogte.

07-10 Salta - Tilcara

Voor Henk was slapen op deze hoogte net iets te veel van het goede. Hij heeft vrijwel niet geslapen doordat hij het ‘s-nachts behoorlijk benauwd heeft door de lage luchtdruk. Ik heb gelukkig nergens last van en heb geslapen als een roosje.

Er is helaas in het hele dorp geen vers brood te krijgen, dus we kopen koekjes, sap en water.

We rijden negentig kilometer over opnieuw een onverharde weg met veel stenen naar de Salinas Grandes, een groot opgedroogd zoutmeer. Ook nu zien we weer veel vicuñas en guanacos onderweg. Het landschap is vrijwel kaal en zo her en der zien we een kleine nederzetting. We kunnen echt kilometers ver kijken.

            

 

Als we aankomen bij de Salinas Grandes zijn er redelijk veel toeristen, maar dat mag de pret niet drukken. Het is een fantastisch gezicht al dat zout.

         

 

Dan dalen we weer af door opnieuw een fantastisch landschap. We lunchen in Purmamarca. Eindelijk weer een restaurant met goed eten! Na de lunch bekijken we er het dorp. Purmamarca heeft een flinke hoeveelheid winkeltjes met lokaal handwerk. We kopen een poncho van alpacawol voor Marcelo. Hij heeft ons dat gevraagd toen hij hoorde dat we naar Salta gingen. We vinden een mooie en bellen Marcelo via whatsapp. Zo kan hij kiezen welke kleur hij het mooist vindt. Onze gaucho gaat hem vast mooi vinden;-)

Dan rijden we door naar Tilcara voor onze overnachting in het huis van Deborah.

            

 

08-10 Salta - Tilcara

Het is heerlijk weer, dus we ontbijten in de tuin van Deborah. We hebben een relaxte dag vandaag, want we gaan naar een dorp vijfenveertig kilometer noordelijk van Tilcara. De weg er naar toe is een goede weg, dus drie kwartier later zijn we al in Humahuaca. Bij de ingang van het dorp worden we meteen naar de toeristen informatie geleid. De man die ons aanspreekt praat heel rustig en duidelijk Spaans en is voor ons prima te volgen. Omdat onze verhuurder heeft aangegeven dat de weg de bergen in naar de Serranías del Hornocal met onze huurauto niet mag, gaan we met een 4x4 naar boven. We delen de auto met twee Argentijnen. Dat scheelt de helft in de kosten;-)

De Serranías del Hornocal worden ook wel de bergen met veertien kleuren genoemd. We stijgen naar een hoogte van meer dan 4300 meter. Het uitzicht op de gekleurde bergen is prachtig! Ook hier merken we duidelijk dat we veel minder zuurstof hebben. Je hoeft je maar even in te spannen en staat al weer te hijgen. Na een kleine drie kwartier brengt de chauffeur ons weer veilig naar beneden.

               

 

Eenmaal terug in Humahuaca gaan we eerst op zoek naar een restaurantje voor de lunch. Gelukkig hebben ze hier heerlijke maaltijdsalades op het menu staan. Eindelijk een keer lekker veel groente!

Na de lunch wandelen we door het plaatsje. Het is redelijk toeristisch, maar wel gezellig met een grote keur aan winkeltjes met veelkleurige poncho’s, sjaals en dekens. Ik koop een prachtig truitje voor Milo.

      

 

Aan het eind van de middag keren we terug naar ons logeeradres in Tilcara. Henk koopt een paar koude biertjes bij het kleine winkeltje op de hoek. Tijd om relaxed in de tuin te zitten met een heerlijk koud biertje en de afgelopen dagen nog eens door te nemen.

09-10 Salta - Jakkiebah

Vandaag staat de rit terug naar Salta gepland. Op advies van Virginia nemen we de toeristische route. We stoppen om een uur of elf voor een kop koffie. Het tentje waar we neerstrijken is eenvoudig, maar dat zijn ze hier vrijwel allemaal langs de weg. De koffie valt echter zwaar tegen. Het is Nescafé in plaats van verse koffie en mijn café con leche is leche con een poco Nescafé. Jammer, volgende keer beter. We gaan snel weer op weg. De weg tot aan Salvador de Jujuy is een uitstekende weg en het landschap valt tegen, tot we bij een uitzichtpunt komen. We stoppen voor het maken van foto’s en raken in gesprek met een jong Australisch stel. Ze zijn onderweg op de fiets. Ze maken niet zomaar een tochtje, maar zijn vanaf Cuzco in Peru, via Bolivia onderweg naar Ushuaia! Tot nu toe hebben ze alles per fiets gedaan, maar ze willen van Salta naar Mendoza het vliegtuig nemen om daarna verder zuidwaarts te gaan. En dan worden we in het Engels aangesproken door twee dames. We horen meteen dat het Nederlanders zijn. Erg grappig. Zij zijn ook onderweg met een auto en rijden van Salta naar Tilcara. We horen van hun dat de toeristische route inderdaad erg mooi is en via een smalle maar wel geasfalteerde weg gaat. Mooi zo! De dames vertrekken weer en wij praten nog even verder met het jonge stel. Hij blijkt ook te zeilen en ze wonen in Melbourne. Ik geef ze ons visitekaartje en ze beloven te mailen. Zij stappen weer op hun fiets en wij maken onze foto’s. Even later rijden we ze zwaaiend voorbij.

 

 

Vlak nadat we Jujuy passeren is het tijd voor lunch en we stoppen bij een klein restaurantje in het laatste dorpje waar we doorheen komen. Er zitten mensen op het kleine terras, dus het zal wel goed zijn denken we. Als we naar binnen gaan blijkt het een behoorlijk aftands ding te zijn. Maar ook binnen zitten een paar mensen, dus we laten ons niet uit het veld slaan. We bestellen empanadas. Helaas ze zijn gefrituurd in plaats van in de oven gebakken. We doen het ermee, maar opnieuw een tegenvaller. Volgende keer toch maar rechtsomkeer in plaats van denken dat het wel meevalt, is onze conclusie.

We vervolgen onze weg en rijden even later door een prachtige groene omgeving. Tot onze verrassing zien we een meer, dus we maken weer een fotostop. Als we klaar zijn worden we aangesproken door een fietser die met zijn vriend op weg is naar Bolivia. Hij komt uit Duitsland en vraagt of we wat water voor ze hebben, zodat hij een beetje kan koken. Natuurlijk hebben we dat! En we vertellen hem dat we twee Australiërs zijn tegen gekomen, die net uit Bolivia zijn gekomen. Ze komen elkaar vast nog wel tegen.

   

 

Vanaf hier wordt de route prachtig groen. Het is een laaggebergte met overal bomen en planten. Heel anders weer dan wat we tot nu toe hebben gezien. Het is net of we door Frankrijk rijden.

Eind van de middag zijn we weer terug bij Virginia in Salta. "Hebben jullie de negen genomen?", vraagt ze. "Maar natuurlijk", antwoorden wij. "Tips van locals moet je altijd serieus nemen. Het was prachtig!".

Omdat we morgen de auto nog een hele dag hebben, nodigt Henk haar uit om een dagje met ons mee te gaan. Zijn uitnodiging wordt met een grote lach en ja ontvangen. "En jij bepaalt dan waar we naar toe gaan", zegt Henk. Nou daar heeft ze wel wat ideeën voor, dus dat gaat helemaal goed komen morgen.

10-10 Salta - laatste dag

Vandaag gaan we dus op stap met Virginia. Als eerste neemt ze ons mee naar een heuvel vlak naast de wijk waar ze woont. Er blijkt een bedevaartsoord te zijn, waar veel Argentijnen in het weekend en de vakanties op af komen. We mogen niet helemaal doorrijden naar boven met de auto. Nou daar weet Henk wel iets op. "Jij bent slecht ter been hoor", zegt hij tegen Virginia. En ja hoor, de politieman bij de slagboom laat ons netjes door. Virginia ligt in een deuk. "Je lijkt wel een Argentijn!", zegt ze. Tja, soms moet je een beetje de dingen naar je hand zetten hier;-)

We rijden het laatste stuk de heuvel op en dan blijkt dat degene met het loopprobleem mag uitstappen maar chauffeur Henk toch echt de auto beneden moet parkeren. De vlieger gaat dus helaas niet helemaal op. Omdat het nu ook weer niet zo heel veel voorstelt, rijdt Henk naar beneden en wandelen wij weer terug nadat we het kleine kapelletje hebben bekeken.

   

 

We rijden verder naar het noorden van Salta. Daar is een rivier waar Virginia vroeger veel kwam met haar kinderen. Het is zo’n vijf kilometer rijden over een zandweg. Vlakbij de rivier is een schooltje en er staan wat huisjes. We maken een praatje met een arts en verpleegkundige die er aan het werk zijn, maar kennelijk even pauze hebben. Ze vertellen dat ze zorg verlenen aan de kinderen, met name om te borgen dat ze een goed ontbijt en lunch eten. De armoede is op plekken als dit groot en op deze manier krijgen de kinderen voldoende goede voeding binnen. Als we even later weer vertrekken staat er even verderop een vrouw te liften. "Zullen we haar meenemen?, vraagt Henk aan Virginia. "Maar natuurlijk!", antwoordt ze. Dus laten we haar instappen. Ze blijkt in één van de huisjes te wonen waar we net waren. Als we een klein stukje hebben gereden zien we nog een vrouw lopen. "Past er nog eentje achterin?", vraagt Henk. "Ja hoor, laat maar komen". Dus ook deze dame stapt in. Het blijkt de tekenjuf van het schooltje te zijn. Ze reist vrijwel iedere dag hier naar toe en vertelt dat heen een lift krijgen meestal geen probleem is, maar dat ze terug vrijwel altijd de vijf kilometer naar de bushalte moet lopen. In de hitte van vandaag is dat natuurlijk geen pretje. Zodra we bij de hoofdweg zijn stappen onze liftsters weer dankbaar uit.

   

 

Wij rijden verder door de mooiste buurt van Salta. Het ligt even buiten Salta en het ene na het andere grote mooie huis trekt aan ons voorbij. We rijden ook langs het zwaarbewaakte huis van de gouverneur van Salta. Virginia vindt het huis erg groot, ik vind het eerlijk gezegd nog wel meevallen.

Even verderop drinken we een heerlijke koffie in een restaurant bij een riviertje en een berg. Je kunt er een mooie wandeling maken, maar het is ons te heet vandaag.

Na de koffie vertrekken we naar La Caldera. Het ligt aan de weg die we gister ook hebben gereden, maar we zijn toen niet het dorpje in geweest. Het blijkt een aardig plaatsje wat niet zo toeristisch is, maar waar we wel heerlijke empanadas kunnen eten voor de lunch. Na de lunch rijden we weer terug naar Salta, want Virginia moet nog wat Engelse lessen voorbereiden voor haar leerlingen vanavond en wij moeten de auto inleveren.

We sluiten de week af op het centrale plein van Salta met een lekker koud biertje.

11-10 Salta - Wachten, wachten, wachten

Virginia is zo aardig ons naar het vliegveld te brengen. Uiteraard wel tegen een kleine vergoeding van ons in de kosten die ze moet maken.

Zodra we op het vliegveld zijn, blijkt onze vlucht gecanceld. We vliegen dit keer niet met een low cost maatschappij, maar met de Argentijnse equivalent van de KLM, Aerolineas Argentinas. Het blijkt dat al het vliegverkeer in Argentinië in de soep is gelopen door zware onweersbuien in Buenos Aires. Nou hebben wij geen vlucht via Buenos Aires, maar rechtstreeks van Salta naar Mendoza. De maatschappijen hier vliegen meestal driehoeken. Bijvoorbeeld Buenos Aires via Salta naar Mendoza en dan weer naar Buenos Aires. Ons vliegtuig naar Mendoza gaat dus vandaag niet. Anders dan bij de goedkope maatschappijen, lost AA het gelukkig wel op. We vliegen nu via Buenos Aires alsnog naar Mendoza. Een vlucht van twee uur wordt nu dus een reis van een hele dag. Het is niet anders.

12-10 Mendoza - Zona roja?

"Het is hier ‘s-nachts niet veilig hoor", vertelt onze taxichauffeur als hij ons om kwart over één 's-nachts afzet bij onze Airbnb. "Als je bij donker terug komt uit de stad, altijd een taxi nemen", luidt zijn advies. Gelukkig vond onze gastvrouw het geen probleem dat we pas zo laat in kunnen checken door alle vertragingen met onze vlucht. Wanneer we bij haar checken of het klopt wat onze chauffeur zei, beaamt ze zijn antwoord. "Het is hier een zona roja (rode buurt) dus als je laat terug komt uit de stad inderdaad een taxi nemen." Ons appartement is heerlijk ruim en we vallen meteen in slaap na onze inspannende reis.

Doordat we er zo laat in lagen en na de lange reisdag van gister, slapen we wat langer door. We staan om een uurtje of tien op en gaan dan eerst maar eens op zoek naar een bakker. We vinden er eentje vlakbij met niet direct het allerlekkerste brood, maar we doen het er maar mee. Er is ook een minimarket vlakbij, dus daar scoren we wat broodbeleg.

Het is flink warm vandaag, dus we wachten tot na de siësta om op pad te gaan. We lopen naar het centrum, wat niet zo heel veel voorstelt. We vonden wat dat betreft Salta meer de moeite waard. We wandelen wat rond en keren eind van de middag terug naar ons appartement.

Als we bij het minimarktje nog wat boodschappen halen, drukt de eigenaresse ons ook op het hart vooral een taxi te nemen als we ‘s-avonds nog uit de stad zouden terug komen. "Het is hier een zona roja hoor", zegt ze. Ja, dat hadden we inmiddels begrepen, al hebben we nog geen dames van lichte zeden kunnen ontdekken!

   

 

13-10 Mendoza - Zondagswandeling

Vandaag bezoeken we het San Martin park. Men zegt dat het park net zo groot is als Mendoza zelf. We nemen de bus en besluiten eerst te lunchen voordat we door het park gaan wandelen. Het park is inderdaad behoorlijk uit de kluiten gewassen, maar zo groot als de stad is wel wat veel van het goede. Als we terugkeren van onze wandeling blijkt er een concert te worden gegeven door een orkest van het leger en de plaatselijke politiekapel. We blijven even staan kijken, maar als de presentator van het geheel om een speciaal applaus vraagt voor de aanwezige toeristen, vindt Henk het welletjes. We nemen de bus terug naar ons appartement.

14-10 Mendoza - In het water

"Het lijkt erop dat we de hele dag regen krijgen en het wordt maar acht graden. Hmm, dan gaat ons plan dus opnieuw de mist in", concludeer ik.

Onze planning voor de eerste dagen in Mendoza valt opnieuw in het water. We hadden bedacht op zaterdag een fietstocht door de wijngaarden te maken, maar door de niet geplande uitputtende reisdag en de late aankomst, waren we te laat om te gaan. Gister kon het ook niet omdat de meeste bodegas op zondag gesloten zijn en de fietsenverhuur ook dicht is. Vandaag stond op de planning de heetwaterbronnen te bezoeken, maar laat het weer ons in de steek. Onze plannen vallen dit keer letterlijk een beetje in het water. Het is niet anders en we maken er opnieuw een relaxte dag van.

15-10 Mendoza - Bijzondere ontmoeting

Om tien uur gaan we op pad naar de autoverhuur om onze huurauto op te halen. Omdat het maar twee kilometer verwijderd is van het appartement, lopen we er naar toe. We krijgen een vrijwel nieuwe auto mee, dus dat is helemaal goed.

We rijden nog even langs ons logeeradres om de spullen op te halen en af te sluiten en vertrekken dan naar Uspallata, ons volgende logeeradres.

We rijden de toeristische route. Het eerste deel voert ons door het dal via een kaarsrechte weg. De omgeving is redelijk saai, maar door zijn wijdsheid toch indrukwekkend. Dan gaan we de bergen in en belanden al snel in de wolken. Funest voor het uitzicht, maar toch sprookjesachtig door de rijp, jazeker, op de planten en bomen. Het is de afgelopen dagen enorm afgekoeld en hier inmiddels zo koud dat de wolken rijp vormen. Van hartje zomer naar hartje winter. Wanneer we hoger komen raken we boven de wolken en hebben weer prachtige vergezichten en uitzicht op het wolkendek dat onder ons ligt. De temperatuur is door de zon ook weer een stuk aangenamer.

   

 

We zien ook hier weer veel groepjes guanaco’s. Ze lijken een beetje op de vicuñas die we in Salta zagen, maar zijn net een beetje anders.

De grootste verrassing van vandaag is echter een andere diersoort, de vos. Tot vier keer toe kruist een vos onze weg en als we stoppen blijven ze nieuwsgierig naast de auto staan en kan ik ze prachtig op de foto zetten. Bij de eerste vos denken we even dat het dier misschien ziek is en daarom blijft staan, maar twee vossen verder denken we daar inmiddels anders over. Ze vinden de mens kennelijk geen bedreiging en zijn vreselijk nieuwsgierig. Een bijzondere ontmoeting met deze dieren.

         

 

Onze overnachtingsplek in Uspallata is helemaal goed. Een cabaña (huisje) van hout dat nog helemaal nieuw is en leuk ingericht met een fantastisch uitzicht op de omringende bergen. Als de zon ondergaat wordt het flink koud en steken we de houtkachel aan. We genieten van een lekkere glas wijn en lekkere olijven en houden het avondeten simpel met een knapperig broodje met worst en sla. Genieten in optima forma vandaag!

 

 

16-10 Mendoza - Hartje winter

"Brrr, koud!" Het is even wennen dat het weer koud is als we opstaan. Henk doet snel de gordijnen open in de cabaña zodat de zon het interieur kan verwarmen. We hebben eigenlijk wel een beetje spijt dat we niet wat meer nachten op deze locatie hebben gepland, zo goed bevalt het ons hier.

Na het ontbijt vertrekken we voor onze rit naar Las Cuevas, een kleine honderd kilometer verderop in de Andes vlak bij de Chileense grens.

We genieten tijdens onze rit van het opnieuw indrukwekkende landschap. We raken maar niet uitgekeken op dit overweldigende landschap en stoppen dan ook meerdere malen voor het maken van foto’s en video’s. Er zijn ook nog wat toeristische bezienswaardigheden onderweg die we natuurlijk ook niet overslaan, zoals een oude brug en een plek uit de Incatijd.

      

 

Wanneer we rond een uur of drie onze overnachtingsplek in Las Cuevas bereiken begint het te sneeuwen. In de loop van de middag verandert het landschap om ons heen in een witte wereld. Nog even en de pistes gaan weer open haha.

 

 

17-10 Mendoza - Bergje op en bergje af

"Kijk eens naar buiten? Strak blauw en de zon!". Henk heeft de luiken op onze kamer al iets geopend, maar had nog niet echt naar buiten gekeken. "Perfect weer voor onze wandeling vandaag, blijft het zo?", vraag ik nog maar even voor de zekerheid. Henk kijkt het weer na, en ja het blijft gelukkig zo.

Na het ontbijt gaan we op stap en nemen afscheid van Magalie. Zij werkt in de hostel waar we nu twee nachten verblijven, maar vertrekt in de loop van de ochtend naar Mendoza omdat ze daar toerisme studeert. We hebben gisteravond nog een tijdje met haar zitten praten. "Wel foto’s maken hè!", drukt ze ons op het hart. Nou daar hoeft ze niet bang voor te zijn. Ik heb denk ik in deze drie weken al meer foto’s gemaakt dan sinds we terug zijn in Buenos Aires.

We stappen in de auto en rijden acht kilometer terug het dal in naar het Parque Aconcagua. Het is er nog lekker rustig. De dame bij de kassa vraagt of we "retired" zijn. "Yes", zegt Henk. "Ok", zegt ze. "Then you don’t have to pay." Nou, dat klinkt ons als muziek in de oren. Het blijkt dat dit voor alle parken in Argentinië geldt die in handen zijn van de overheid. Deze houden we erin haha.

We besluiten de lange wandeling van twee uur te maken in plaats van de korte van drie kwartier. Het is niet erg steil, maar loopt langzaam omhoog. We lopen rustig aan. Dat moet wel, omdat we ons op zo’n drieduizend meter hoogte bevinden. Een stuk wandelen is hier veel inspannender dan op zeeniveau. We maken regelmatig een stop voor het maken van video’s en foto’s. Het landschap is nog veel indrukwekkender wanneer je er doorheen wandelt dan wanneer je erdoorheen rijdt met de auto. Na een uur wandelen hebben we dan ook een geweldig zicht op de Aconcagua, de hoogste berg van de wereld na de bergen in de hooggebergten van Azië. Hij is 6920 meter hoog, bijna zeven kilometer dus. De Europese Alpen zijn er echt niks bij. De Mont Blanc is slechts een schamele 4810 meter hoog.

We zien hier weinig dieren, alleen wat prachtige vogeltjes. We zijn omringd door het indrukwekkende berglandschap en het maakt niet uit welke kant we opkijken, het is allemaal even fantastisch mooi. We voelen ons opnieuw enorme bofkonten dat we deze prachtige wereldreis kunnen maken. En wat is de natuur ongelooflijk mooi in dit land! Mocht je ooit in de gelegenheid zijn een wat langere vakantie op te nemen en hou je van de natuur, ga naar Argentinië en maak een reis naar Iguazú, Salta en Mendoza.

                     

 

18-10 Mendoza - Onder begeleiding

"Jullie werden helemaal niet gecontroleerd. Hoe kan dat nou?", vraagt een verbaasde Victor vanaf de achterbank. "Tja, we zijn Nederlanders hè", grapt Henk. "En we hebben natuurlijk onze Policia personal in de auto!".

We hebben Victor opgepikt in het dorpje Penitentes. Hij stond er te liften en moet naar Mendoza. Wij gaan een heel eind die kant op naar Potrerillos. Victor is een jonge politieman en kan zich kennelijk geen auto veroorloven. Hij werkt drie dagen achter elkaar in Penitentes en gaat dan weer terug naar zijn huis in Mendoza. Ook de volgende controleposten kunnen we doorrijden na het beantwoorden van slechts drie vragen: komen jullie vanuit Chili? Nee. Is het een huurauto. Ja. Waar komen jullie vandaan? Nederland.

We zijn er nog niet over uit of dat de reden is dat we geen strenge controles krijgen, zoals alle andere automobilisten, of omdat we een echte politieman met pistool en al achterin hebben zitten.

Het maakt Victor allemaal niets uit, hij is een stuk sneller richting huis dan wanneer hij met Argentijnen of Chilenen meerijdt en zeker ook veel sneller dan met de bus. Bij Porterillos nemen we afscheid. We hopen dat hij snel een volgende lift krijgt voor het laatste stuk.

Wij rijden door naar El Salto, zo’n negen kilometer verder. We hebben daar onze volgende overnachtingsplek gereserveerd. Het is net twaalf uur als we de auto parkeren. Een grote hazewindhond komt ons een tikkeltje te enthousiast tegemoet. Onze Airbnb blijkt een oud huis te zijn en we worden welkom geheten door Manuel. Hij is nog druk bezig met schoonmaken want er was gister een verjaardagsfeest, maar onze kamer is klaar. Dat is mooi, want dan kunnen we onze spullen in ieder geval kwijt. De kamer is verder prima en heeft zelfs een open haard. En dat is ook meteen een probleem. De hele kamer stinkt naar houtvuur! Het is gelukkig maar voor één nacht.

Omdat het nog lekker vroeg is besluiten we alsnog naar de hotsprings te gaan die slechts twintig kilometer verderop zijn. Het is er mooi weer voor vandaag, niet koud maar ook geen felle zon. We besluiten naar de publieke bronnen te gaan. Het is vrijdag, dus het zal met de drukte wel wat meevallen schatten we in. Zodra we aan komen rijden worden we meteen naar een parkeerplaats gedirigeerd. Kleine fout natuurlijk, want een stukje verderop blijk je gratis te kunnen parkeren. Rond de ingang van de hotsprings is het ene restaurantje na het andere en het is er een drukte van belang. We kopen een toegangskaartje en gaan naar binnen. Het meisje bij de ingang wijst ons waar we kunnen omkleden en waar de kluisjes zijn. We vinden de kleedruimte echter niet en de kluisjes zijn allemaal bezet. Verder is het er ontzettend druk. Wat een deceptie! "Kom, we gaan er weer uit en vragen ons geld terug." stel ik voor. "Hier heb ik helemaal geen zin in!" Henk is het er helemaal mee eens. We lopen terug naar de kassa en leggen uit dat het veel te druk is en er geen kluisjes beschikbaar zijn. We krijgen gelukkig zonder discussie ons geld terug en gaan snel naar onze auto. "Verderop zit een hotel, waar ze ook hotsprings hebben. Daar maar naar toe dan en vragen wat het kost?", opper ik. "Laten we maar gaan kijken," vindt Henk.

We parkeren de auto en ik ga binnen vragen wat een middagje relaxen in het thermaal bad kost en of er nog plaats is voor twee personen. De prijs is alleszins redelijk, goedkoper dan in Nederland, en inclusief sauna en een heus modderbad. Een kwartiertje later liggen we heerlijk te genieten in het bubbelbad, omringd door prachtige natuur. Dit is zoals we het ons hadden voorgesteld!

 

 

19-10 Mendoza - Hotel?

Vandaag is het al weer de laatste dag van onze vakantie, want morgen vliegen we terug naar huis. We besluiten de toeristische route naar Mendoza te rijden via het grote stuwmeer.

      

 

Zodra we de bergen weer uit zijn, verkennen we de omgeving ten zuiden van Mendoza. Hier zijn alle grote wijnboeren gevestigd. Behalve druifranken groeien er ook veel olijfbomen. We zien een aantal bodega’s, maar ze zijn allemaal groot en lijken wel fabrieken. Ze lijken ook niet open te zijn. We rijden een beetje rond en besluiten te lunchen in Maipú. Het valt ons allemaal een beetje tegen. Wij Europeanen zijn natuurlijk ook gruwelijk verwend met prachte wijngaarden in Frankrijk en Italië bijvoorbeeld. De wijngaarden hier liggen op de vlakte en zijn dus lang zo mooi niet. We vinden het wel welletjes en rijden naar ons hotel in Mendoza. We wilden iets op loopafstand van onze autoverhuurder, omdat we de auto teug moeten brengen vandaag. Gisteravond vond ik op Booking.com een hotel in de buurt voor weinig. We parkeren de auto, maar zien helemaal geen hotel, alleen een drietal flats. Het huisnummer is voor alle flats hetzelfde, dus we hebben geen idee waar we moeten zijn. Ik probeer contact op te nemen met de eigenaar, maar die reageert niet. We besluiten terug te gaan naar de auto en daar maar even af te wachten. Gelukkig gaat al snel de telefoon. De dame van ons "hotel" bleek in slaap te zijn gevallen en had mijn whatsapp telefoontje niet gehoord. Het "hotel" blijkt geen hotel, maar een kamer in haar huis te zijn. Het is dus eigenlijk een Airbnb kamer, maar het is er keurig schoon en de dame is heel aardig en het is opnieuw maar voor één nacht. Morgenavond liggen we weer heerlijk in ons eigen bedje;-)

 

  Terug naar beginpagina