19-04 Falklands - Opnieuw afscheid

"Hij is er niet meer", zegt Henk. We liggen nog in bed en lezen onze berichtjes zoals iedere ochtend, terwijl de kachel vast de kajuit opwarmt. De vader van Henk is afgelopen nacht rustig ingeslapen. We nemen helaas opnieuw afscheid van één van onze ouders. Het wrange is dit keer dat het voor Henk niet mogelijk was terug naar Nederland te gaan om zijn vader nog eenmaal te zien en bij de begrafenis te zijn. Gelukkig zijn Henk’s zussen er voor zijn moeder, dat biedt in ieder geval troost.

20-04 Falklands - Even geen puf

We doen niet zoveel vandaag. Niet omdat we niets te doen hebben, maar omdat we er even geen zin in hebben. We zijn vooral verdrietig, omdat we binnen korte tijd allebei onze vaders zijn verloren en natuurlijk hakt dat er flink in. We accepteren het maar, we hebben vanwege de coronacrisis nu in ieder geval alle tijd voor verwerken.

Ter afleiding bak ik een lekkere cake, althans dat hoop ik. Om gas uit te sparen heb ik tot nu toe, behalve voor zo nu en dan een pizza, de oven eigenlijk nog nooit gebruikt. Voor alles is een eerste keer en dus ben ik benieuwd of het wil lukken in ons kleine oventje. Ik heb van Marjolein een recept gekregen, want even googelen zit er niet in hier. Een uurtje later haal ik de cake uit de oven en die lijkt best wel goed gelukt. Morgen bij de koffie gaan we proeven.

21-04 Falklands - God save the queen!

"Goodmorning Carl! Would you like to come over for a coffee?", vraagt Henk aan Carl, die net zijn haventje aan het inspecteren is. "You must try the cake Thea made", probeert Henk hem te overtuigen. Nou, dat laat Carl zich natuurlijk geen twee keer zeggen. Nu maar hopen dat de cake inderdaad goed gelukt is. Nou, dat is gelukkig goed gegaan zie ik zodra ik hem aansnijd. Het resultaat valt mij echt dik mee en is zeker voor herhaling vatbaar!

We hebben met Carl regelmatig gesprekken over het leven hier op de Falklands. Dit keer gaat het over schapen. We horen op de radio bij de weerberichten altijd de melding over de Sheep Chill Factor en zijn nieuwsgierig wat dat nou precies inhoudt. Ons vermoeden is dat het te maken heeft met koud weer en geschoren schapen en dat bevestigt Carl ons inderdaad.

Vooral op de West-Falklands zijn schapenboerderijen. De grootsten hebben tegen de zeventigduizend stuks. Die worden ieder jaar in een aantal rondes geschoren en de wol wordt wereldwijd verkocht. Omdat er nog tot laat in het seizoen geschoren wordt is het voor de boeren van groot belang te weten wat de zogeheten Sheep Chill Factor is. Een groot deel van de schapen heeft immers nog onvoldoende wolgroei om goed bestand te zijn tegen de kou. Carl vertelt ons dat de boeren rekenen met zo’n tien procent schapen die de kou niet overleven. Lang geleden heeft hij zelf ook op zo’n schapenboerderij gewerkt en geleerd dat wanneer hij een schaap in stress zag door de kou, hij het beest aan zijn lot over moest laten, hoe zielig hij het ook vond. Het waren er namelijk te veel om ze allemaal te kunnen redden. Het is een harde wereld hier. Destijds gooiden ze de dode schapen over het klif in zee, tegenwoordig is er een abattoir waar de zieke schapen naar toe gaan. Het vlees wordt gebruikt voor lokale consumptie en geëxporteerd.

Het is vandaag Koninginnedag in de UK en dus ook hier op de Falklands. Niet dat we er veel van merken, want de Queen heeft besloten dat ze de gebruikelijke feestelijke activiteiten niet vindt passen vanwege de pandemie. Ook hier in Stanley wordt het verzoek van de oude dame gerespecteerd, dus geen parade, geen hijsen van de Union Jack en geen eenentwintig kanonschoten.

Ondanks kou en wind gaan we ’s-middags toch even een frisse neus halen. We wandelen maar weer eens naar het dorp en terug. Op de terugweg door de zuidkant van het dorp zien we een man druk bezig in zijn moestuin en maken een praatje "over the fence". Mensen zijn hier altijd wel in voor een praatje pot, zeker nu in de coronatijd. Hij vertelt dat hij een paar huizen verderop woont in een houten huis. Er staan een flink aantal houten huizen in dit deel van het dorp en die blijken allemaal vlak na de Falklandoorlog te zijn gebouwd. Omdat er veel huizen zijn vernield tijdens de oorlog, moest er snel weer herbouwd worden. De Engelse regering heeft daarvoor tweeënvijftig kant en klare houten huizen uit Zweden naar Stanley gebracht. Nou dat kennen we, in Nederland staan ook nog veel Zweedse huizen die destijds na de Tweede Wereldoorlog om dezelfde reden zijn neergezet.

Als we afscheid nemen krijgen we een grote knol mee uit de tuin, een "swede", zoals ze het hier noemen. Ik ken de groente niet, maar we gaan het zeker proberen. We vragen natuurlijk wel even na hoe we hem klaar moeten maken en dat is gelukkig simpel. Je kunt hem in principe rauw eten, maar normaal gesproken wordt hij in stukken gekookt of gestoofd. Ik ga het zeker deze week uitproberen.

  

 

22-04 Falklands - Wintertijd

Van de één op de andere dag lijkt het winter geworden hier. We werden vanochtend wakker met hagelbuien en dat gaat de hele dag zo door en het is flink koud, een graadje of drie. Gelukkig is het ’s-middags een langere tijd droog, zodat we onze boodschappen maar weer eens kunnen doen. En verder is er nieuws van de lokale internetboer. Ik had eerder deze week gevraagd of er in verband met de uitzonderlijke omstandigheden op dit moment ook andere mogelijkheden voor ons zijn dan de superdure hotspot of 4G-kaartjes waar we nu gebruik van maken. Gelukkig denkt de dame van de klantenservice met ons mee en biedt ons een oplossing aan. We moeten daarvoor nog steeds gebruik maken van één van de hotspots in het dorp, maar in plaats van vijf pond voor veertig minuten traag internet via de hotspot of vijftien pond voor 400 Mb mobiel internet, kunnen we nu kiezen uit diverse packages die wat betaalbaarder zijn. We kiezen vooralsnog eentje van zevendertig pond voor 13 Gb. Nog steeds duur, maar in ieder geval in lijn met wat de locals hier betalen. Vooralsnog zijn we er blij mee en hopen dat we nu onze blog en ons YouTube kanaal weer eens bij kunnen werken.

23-04 Falklands - Inspectie

"Ik ga zo de diesel maar eens bijvullen, want het is eindelijk eens even rustig weer", zegt Henk als we de koffie op hebben. "Uhm, zouden we niet eerst kijken hoeveel diesel er nog in de tank zit en de tank inspecteren?", vraag ik. De tank is al flink leeg, dus gaat de halve boot weer op de kop. Alle kussens en planken moeten van de bank. Henk had de planken eerder al vastgeschroefd om de boel goed zeevast te hebben, dus alle schroeven mogen eerst weer los. Dan schroeft hij één van de mangaten open en kunnen we zien of de diesel die nog in de tank zit van goede kwaliteit is en of we eventueel bacteriegroei in de tank hebben. We zijn op het ergste voorbereid gezien de kwaliteit van de Argentijnse diesel die we in de tank hebben. Gelukkig zit het ons dit keer eens mee, de diesel is mooi helder en we zien geen bacteriemuizen. Dat laatste betekent dat het bacterie-werend middel, dat we altijd aan de diesel toevoegen, zijn werk kennelijk goed doet. We vullen de tank bij met de diesel uit de jerrycans en kunnen Joost vragen nog een keer voor ons te rijden, want de tank zit nog lang niet vol. Voorlopig hebben we genoeg brandstof om onze kachel aan de praat te houden.

24-04 Falklands - Afscheid

Terwijl het hier in Stanley koud is met zo nu en dan een felle korte bui, is het in Nederland mooi zonnig weer. En dat is fijn, want vandaag is de begrafenis van Henk’s vader. In Nederland is dat om half twee en hier in Stanley dus om half negen in de ochtend. Het is mogelijk om de dienst online bij te wonen, maar omdat wij nog steeds beperkt zijn in onze internetmogelijkheden kunnen we er helaas niet virtueel bij aanwezig zijn. Henk’s zussen sturen foto’s en een kort filmpje en wij zijn in gedachten er wel degelijk bij. De dienst wordt opgenomen en hopen we later deze week te kunnen downloaden, zodat we het alsnog kunnen bekijken.

"Are you Thea?", vraagt een vriendelijke dame. We hebben net boodschappen gedaan en lopen terug naar de haven als halverwege een auto vlak voor ons stopt en er een jonge vrouw uitstapt. "Yes, I am", antwoord ik. Wat blijkt ze werkt voor Sure, de lokale internetboer, en heeft ons kaartje voor de broadband verbinding. Ze was onderweg naar onze marina, maar zag ons lopen en dacht dat wij wel van het zeiljacht zouden zijn. Dat had ze goed gezien! We bedanken haar en lopen weer verder. Komend weekend gaan we maar eens proberen of we hiermee weer wat online werk kunnen doen.

 

In memoriam

Rommert Dijk 30-09-1933/19-04-2020

 

        

 

  Terug naar beginpagina