01-07 Buenos Aires - Hieperdepiep

Mijn vader is gister tachtig geworden en natuurlijk hebben we hem toen al gefeliciteerd. Omdat ze visite hadden hebben we afgesproken vandaag even te Skypen nu alles weer rustig is. Ook vandaag maken we weer een wandeling, want mijn revalidatie gaat gewoon door;-)

02-07 Buenos Aires - Eclips

Vandaag is er op het zuidelijk halfrond een zonsverduistering te zien. Hier in Buenos Aires zal hij niet helemaal volledig zijn, 99,7 %, en pas aan het eind van de middag plaats vinden. Tegen de tijd dat het zover is, is het echter bewolkt. Ondanks dat is het toch een gekke gewaarwording. Het schemert en wordt bijna donker alleen iets eerder dan gister, waarna het weer even wat lichter wordt en weer donker als de zon onder gaat. Het is een dubbele zonsondergang vandaag. Heel apart.

03-07 Buenos Aires - Winter

Het is prachtig winterweer vandaag. Wel koud, maar met het zonnetje en behoorlijke wind uit het zuidwesten. Tijd voor de was! Omdat de lucht goed droog is, krijgen we de was zelfs droog in een paar uurtjes tijd en dat is wel erg fijn. Omdat het koud is zitten we lekker binnen met de kachel aan, maar ’s-middags maken we opnieuw een wandeling en zitten heerlijk uit de wind in het zonnetje bij de rivier. Met mijn rug gaat het iedere dag gelukkig een beetje beter.

04-07 Buenos Aires - In de herhaling

Het wordt een beetje eentonig maar ook vandaag wappert opnieuw de was aan de lijn en maken we onze wandeling naar de rivier. Het zit al weer lekker daar in het zonnetje.

05-07 Buenos Aires - Wieder zurück

Henk’s moeder wordt vandaag vijfentachtig, dus Skypen we met haar en Henk’s vader. Het wordt helaas een kort gesprek, want ze moeten weg. De oudjes hebben het maar weer druk! Na de lunch maken we opnieuw een wandeling naar de rivier en loop ik eindelijk weer pijnvrij. Als we terugkomen is er een appje van onze Duitse vrienden, Walter en Roswitha van de Aloma. Ze zijn weer terug uit die Heimat, dus morgen gaan we een biertje drinken in het clubrestaurant.

06-07 Buenos Aires - Retour aussi

Onze Franse vrienden van de Pikaïa zijn gisteravond ook weer terug gekomen van hun tocht door de delta, dus wordt het een gezellig samenzijn in het restaurant van de club. Behalve een biertje, bestellen we ook eten en zitten we als één grote familie aan tafel. Het is een wirwar van talen. Spaans, Duits, Engels en Frans door elkaar. Gelukkig spreken wij het allemaal min of meer!:-)

07-07 Buenos Aires - We missen niets!

"Er is een aflevering van Floortje op TV over Patagonië", appt mijn moeder. Dus kijken we ’s-avonds op Uitzending Gemist een aflevering van Floortje naar het Einde van de Wereld. Het blijkt dat het een oude aflevering is over Chili en zich afspeelt in de Andes. Maar als we nog wat verder door de uitzendingen scrollen vinden we wel degelijk eentje uit 2018 over een Belgische die samenwoont met een echte gaucho. Het lijkt dat ze aan het einde van de wereld wonen, maar het blijkt vlak om de hoek van Ushuaia! Het valt dus wel een beetje mee met de afstand tot enige beschaving, al is Ushuaia natuurlijk wel de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld.

08-07 Buenos Aires - Fiesta a mañana

"Romlea!", klinkt het vanuit Gauchita. Het is Marcelo die ons uitnodigt morgen mee te gaan naar de rodeo in San Isidro. Het is morgen maar weer eens een feestdag in Argentinië en hij gaat morgen naar de rodeo en nodigt ons en Roswitha en Walter uit mee te gaan. De vrienden van de Pikaïa zijn ook uitgenodigd, maar Manu houdt niet van rodeo’s, dus zijn zij er helaas niet bij. En natuurlijk gaat er ook weer gegeten moeten worden. Marcelo regelt het vlees en de vino tinto!

09-07 Buenos Aires - Rodeo time

We vertrekken ’s-ochtends samen met onze Duitse vrienden met een Uber naar San Isidro. Het is even zoeken waar het precies is, want we hebben van Marcelo alleen de straatnaam doorgekregen en geen nummer. Gelukkig weet onze Uber chauffeur waar we moeten zijn als we hem zeggen dat we naar een rodeo gaan. Hij zet ons netjes voor de deur af. Marcelo staat al op ons te wachten, dus we zijn op de goede plek. We kopen een toegangskaartje en begroeten Marcelo. Dan worden we gekoppeld aan Julio die ons een rondleiding geeft over het terrein van de club. Er is een kapelletje, een aantal oude authentieke karren die vroeger onder andere werden gebruikt voor het vervoeren van water uit de rivier en een heus museum met een verscheidenheid aan oude spullen. Julio is natuurlijk supertrots op al deze historie. We moeten ook het kantoortje van de club bekijken waar zelfs een oude typemachine staat die nog gewoon in gebruik is voor het maken van de ledenpassen. Ik verbaas mij erover dat daar nog linten voor te krijgen zijn.

               

 

En dan gaat het verder naar de stallen waar de paarden staan, maar ook een groot vet varken. "Voor het vlees", verduidelijken Julio en Marcelo. Dat geloven we meteen.

Als laatste bekijken we het restaurantje, wat er super gezellig uit ziet en lopen we langs een paar stalletjes waar van alles wordt verkocht wat met gaucho’s te maken heeft. Met een "disfrutar el rodeo hoy!", neemt Julio afscheid van ons en zoeken we Marcelo op aan de andere kant van het rodeoveld. Hij is al druk bezig alles in gereedheid te brengen voor de asado. Er schalt muziek over het veld, waarvan het geluid flink wordt opgevoerd als het Argentijnse volkslied speelt en de Argentijnse vlag wordt gehesen. We staan allemaal met de vingers in onze oren zo hard is het! Gelukkig gaat het geluidsniveau daarna weer een stukje naar beneden.

            

 

En dan gaat het spektakel beginnen. Er worden door de gaucho’s te paard ongezadelde paarden naar binnen gereden die worden vastgemaakt aan drie palen. Ze worden voorzien van teugels en een soort steun waar de gaucho’s zich aan vast kunnen houden. Zodra de bel gaat wordt het paard aan paal één los gelaten en begint natuurlijk enorm te bokken. De gaucho kan maar net blijven zitten en zodra de bel weer gaat, wordt hij door twee andere gaucho’s te paard van zijn paard getild en in veiligheid gebracht. Wat een spektakel! Het gaat een aantal rondes zo door en dan is het pauze en tijd voor de lunch.

            

 

Inmiddels zijn er twee vrienden van Marcelo bij ons aangeschoven, Oscar en zijn vrouw Griselda. Ongepland, maar dat is hoe het gaat hier in Argentinië. Er is vlees genoeg! Dus hun auto wordt naast die van Marcelo geparkeerd, er komen stoelen, cola en wijn uit de auto en even later verdwijnen ze weer om ook nog empanada’s te halen. Het kan niet op allemaal.

               

 

Na de lunch begint ronde twee van de rodeo. Dit keer valt er een gaucho van zijn paard en komt onder het paard terecht. Het gebeurt vlak voor onze neus. Doodeng! Gelukkig staat hij weer op en loopt gewoon weg. Het lijkt erop dat hij geen verwondingen heeft opgelopen. Even later is er een paard dat aan de paal staat en zo gefrustreerd is dat hij gaat liggen. Hij wordt door de mannen geschopt om hem te bewegen op te staan. Geen fijn gezicht. Henk staat op het punt over het hek te klimmen en er naar toe te gaan, maar doet dat toch maar niet. Het geeft ons een behoorlijk dubbel gevoel. Het rodeo rijden op zich is voor die arme beesten al een beproeving, maar het bewust schoppen op gevoelige plekken is gewoon dierenmishandeling. Henk bespreekt het met Griselda. Is dit nou normaal, of vinden jullie dit ook niet kunnen? Volgens haar zijn er veel mensen die dit ook niet vinden kunnen, maar is er niemand die er echt iets aan doet. Gelukkig blijft het vandaag beperkt tot één keer, maar het geeft wel een nare bijsmaak.

            

 

Als ook deze ronde is afgelopen, gaan we naar het gedeelte waar het feest plaats vindt. Er is natuurlijk muziek en er wordt traditioneel gedanst. Er is een kleine toespraak en tot onze verbazing worden we daar in genoemd. "We hebben vandaag zelfs buitenlandse gasten uit Nederland en Duitsland". Ja, dat zijn wij haha.

Omdat onze mannen niet van het dansen zijn, dansen Roswitha en ik met Oscar. Verder is er natuurlijk ruimschootse belangstelling van diverse feestgangers voor dat stel buitenlanders en maken we praatjes met diverse mensen. Henk haalt nog een grap uit met Oscar en de mannen ruilen jas en poncho. "Die ben je kwijt hoor schat", zeg ik tegen Henk. "Dat komt wel goed", antwoord Henk.

Tegen half tien vinden we het wel mooi geweest en breien we er een eind aan. Als Henk de poncho weer om wil ruilen voor zijn jas, wil Oscar daar niets van weten. Henk krijgt zijn jas weer terug, maar de poncho is een "regalo" (cadeau) als herinnering aan een geweldige dag. We worden allemaal weer keurig terug gebracht naar Barlovento door Marcelo en Oscar en Griselda en stappen moe maar voldaan in Gauchita. Het was een geweldige dag!

10-07 Buenos Aires - Una otra aventura

Als ik ’s-ochtends wakker word merk ik dat we gister toch wel behoorlijk wat wijn hebben gedronken, maar na het ontbijt en een lekkere kop thee knap ik gelukkig weer aardig op. Dat moet ook wel, want ik heb vandaag afgesproken naar mijn kleinzoon te gaan. Nadat de eerste Uber bij nader inzien de rit naar Ramos Mejia weigert, brengt de volgende Uber met chauffeuse Paola mij keurig naar het huis van Marjolein en Pablo in een spiksplinternieuwe auto.

Het is een gezellige dag. Milo wordt duidelijk groter, want hij lacht en brabbelt dat het een lieve lust is. Na het avondeten neem ik weer een Uber terug. De chauffeur is wel in voor een praatje en vraagt zich natuurlijk af wat een Nederlandse dame hier komt doen. Ik vertel in mijn beste Spaans dat we hier met een zeilboot zijn en dat mijn dochter getrouwd is met een Argentijn en hier woont. Hij vindt het maar een groot avontuur dat we de wereld rond zeilen en vraag of ik nooit bang ben op zee. "Nou nee, eigenlijk niet. Dat zou ook niet goed zijn", leg ik uit. "Als je met angst op zee zit, dan heb je er eigenlijk niets te zoeken".

Doordat we in gesprek zijn mist hij de afslag van de rondweg naar de snelweg en moeten we even verderop de weg af en weer op om een klein stukje terug te rijden. Tja, zelfs de Argentijnen vergissen zich wel eens in het ingewikkelde wegennet hier. Even later rijden we alsnog op de Autopista richting Tigre, maar na een paar kilometer gaat de auto steeds langzamer rijden. Ay, het lijkt erop dat hij geen brandstof meer heeft! En ja hoor, na een paar honderd meter staan we stil op de vluchtstrook. Dat wil zeggen, een stuk op de vluchtstrook, maar met de linkerwielen op de rijstrook. Echt niet fijn! Mijn chauffeur probeert meteen 911 te bellen, maar om de één of andere reden lukt dat niet. Dan stelt hij voor dat we naar het tankstation, dat maar driehonderd meter verderop is, lopen. Ik mag ook in de auto blijven, en dat hij naar het tankstation loopt. Nou, dat laatste lijkt me nog het slechtste idee, want dat is mij om meerdere redenen veel te gevaarlijk. En dan stopt er gelukkig een auto met zwaailichten achter ons van de snelwegdienst. Ze vertellen mijn chauffeur dat hij zijn auto aan de kant moet duwen en roepen een sleepauto op.

"Ben je bang?", vraagt de beste jongen. "Nou bang niet, maar ik vind het niet fijn", vertel ik hem. "Ik zit liever op zee!". Het duurt nog even, maar dan komt eindelijk de sleepauto. Ik stap in de cabine van de sleepauto en de auto wordt erop gezet. Even later rijden we weer en worden we afgezet bij een tankstation. Ik laat een andere Uber komen om mij verder naar Barlovento te brengen. Wat een avontuur!

      

 

11-07 Buenos Aires - We zitten er nog warmer bij

Marcelo werkt vandaag weer op Gauchita en dus praten we uitgebreid na over de rodeo. Hij legt uit dat het een grote eer is dat Henk de poncho van Oscar heeft gekregen, want er zijn vier dingen die voor een gaucho erg belangrijk zijn; poncho, mes, strik en pet. Nu zijn het hier natuurlijk wel "hobby" gauchos, maar toch.

Eerder vanochtend kwamen Walter en Roswitha hun elektrisch kacheltje langs brengen. Ze hebben het over, omdat ze een betere uit Duitsland mee terug hebben genomen. We krijgen het cadeau, want ze hebben het niet meer nodig. Omdat het ’s-middags nog behoorlijk koud is, proberen we het meteen uit. Wij krijgen het prima warm in de boot met het ding en het scheelt weer diesel.

Aan het begin van de avond loopt de Timbuktu binnen. Een kleine gele Duitse boot. Henk roept Gauchita voor hem op, zodat hij een plekje toegewezen kan krijgen. De schipper is ons dankbaar voor de hulp. Ach, het is een kleine moeite voor ons en we weten hoe onhandig het is als je bij donker binnen loopt op een plek die je niet kent. Maar waar hebben we die boot eerder gezien?

 

 

12-07 Buenos Aires - Duitse bieravond

Michaël komt eind van de ochtend even langs om kennis te maken en nogmaals te bedanken voor de hulp van gisteravond. We puzzelen samen even waar we zijn boot eerder gezien kunnen hebben en het lijkt erop dat dit in Mindelo op de Kaap Verden geweest moet zijn. Ik ga eens even speuren in mijn fotoarchief en ja hoor, ik heb hem vastgelegd op de foto terwijl hij voor anker lag tussen Chaveta en ZoomaX. "Ik moet voortaan op iedere ankerplaats maar foto’s maken!", zeg ik tegen Henk. "Dan kunnen we altijd weer terugvinden waar we een boot eerder hebben gezien;-)".

Zoals gebruikelijk hebben we om zeven uur afgesproken met Walter en Roswitha een biertje te drinken in het clubhuis en Michaël van de Timbuktu is ook meegevraagd. Ik merk dat mijn Duits behoorlijk roestig is. We spreken het vrijwel nooit, want Walter en Roswitha willen altijd graag Engels met ons spreken, zodat ze kunnen oefenen. Het is al weer een tijd geleden dat onze vrienden van de Black Forest hier lagen. Maar het mag de pret niet drukken. Het wordt een gezellige avond.

13-07 Buenos Aires - Druk, druk, druk

"Roberto!", roept Henk. En nog een keer, "Roberto!", maar hij hoort ons niet en is naar binnen gegaan, dus lopen we door. Dan wordt er gefloten en is het Roberto die ons ziet lopen. We keren weer om en begroeten elkaar uitgebreid. We maken een praatje en worden meteen uitgenodigd om volgende week zaterdag te komen lunchen. We hebben het maar druk met al die lunches, want morgen gaan we naar Carlos.

14-07 Buenos Aires - Lunchtime!

Bij toeval komen we gelijktijdig met Lucas en Nadia aan bij Carlos en zijn vrouw. We worden natuurlijk met een dikke knuffel en kus begroet. De kleine eettafel staat al vol met allerlei lekkere hapjes en het is meteen een gezellige boel. De door ons meegebrachte wijn wordt natuurlijk meteen geopend en we proosten op het samenzijn.

Lucas en Nadia zijn bevriend met Carlos en willen ook heel graag een boot kopen en een langere zeilreis maken. Ze hebben uiteraard een flink aantal vragen aan ons en die beantwoorden wij met liefde.

We verhuizen van de kleine naar de grote eettafel. Jaja, een luxe die wij al lang niet meer gewend zijn, want we hebben maar één tafel in de kajuit van Romlea. Vandaag staat er een keer geen asado op het menu en daar zijn we eigenlijk wel blij mee. Twee asado’s in een week is voor ons wel wat veel van het goede. Zoals gebruikelijk duurt de lunch hier tot eind van middag, want niemand heeft haast. Uitgebreid natafelen is onderdeel van de cultuur. We vertrekken dan ook pas na zessen. Lucas en Nadia geven ons een lift, want zij wonen redelijk in de buurt van Barlovento.

15-07 Buenos Aires - Fotoshop

Henk en Walter gaan vandaag op pad naar de YCA en Yachtclub San Isidro. Walter en Roswitha willen hun boot uit het water hebben om te antifoulen en Henk kent de weg.

Ik ga gezellig op de koffie bij Roswitha. Met de mannen uit de buurt, kunnen wij eens even lekker ongestoord met elkaar kletsen over andere dingen dan techniek!;-) En verder wisselen we de door ons gemaakte foto’s van de rodeo van afgelopen dinsdag uit.

16-07 Buenos Aires - Op stap

Omdat er gister niemand op kantoor aanwezig was bij Yachtclub San Isidro gaan Walter en Henk vandaag opnieuw op stap. Met Henk uit de weg kan ik lekker aan boord mijn gang gaan met mijn grote hobby, maar niet heus, huishoudelijke werkzaamheden.

17-07 Buenos Aires - Een dag als alle andere

We leren wat, we eten wat en we wandelen wat. Kortom een dag als alle andere.

18-07 Buenos Aires - Uitbreiding

Vandaag opnieuw uitbreiding van de wereldzeilersvloot hier in Barlovento. De Nederlandse Dina Helena van Henk en Marja sluit zich aan in het rijtje Patagoniëgangers. Mooie aanleiding om ’s-avonds gezellig een biertje te drinken in het clubhuis samen met de Aloma en Pikaïa.

19-07 Buenos Aires - Wegwijs

"Komen jullie bij ons of wij bij jullie vanmiddag?", vraagt Marja als ze voorbij vaart in Gauchita samen met Henk. "Wij komen wel bij jullie", antwoord ik. We hebben afgesproken ze een beetje op weg te helpen met wat ze waar kunnen vinden hier in de buurt.

Om drie uur stappen we in het bootje en gaan naar de Dina Helena. Het wordt een gezellige middag en avond, want we keren pas tegen negenen weer terug naar Romlea.

20-07 Buenos Aires - Fiesta de los amigos

"Lunch wordt een half uurtje later", zegt Henk. Hij heeft net een appje gekregen van Lucas. Uiteindelijk wordt het nog een half uurtje later en vertrekken we tegen tweeën naar het huis van Roberto voor opnieuw een asado lunch. Het is natuurlijk weer gezellig en Henk oefent zelfs Martial arts met Lucas! Rond vijf uur gaan we terug naar Romlea, want vanavond staat er nog een dansfeest op het programma op de jachtclub. Het is Fiesta de los Amigos met bier, pizza en dansen. En natuurlijk vieren we dat met de andere yachties. Alleen Pikaïa is er niet bij, want het werd te laat voor hun kinderen. Nou daar trekken de Argentijnen zich niets van aan, want er wordt ook door de kleintjes tot in de late uurtjes gedanst. Heel normaal hier in Zuid-Amerika.

21-07 Buenos Aires - Zomerse winterdag

Vandaag komen we eerst maar eens even bij van alle feestelijkheden van gister en gaan dan aan de wandel. "Ik heb het zweet op mijn kop staan!", zegt Henk als we halverwege zijn. We zijn dan ook veel te warm aangekleed in onze lange broeken. Het is vierentwintig graden buiten! Hoezo winter?

22-07 Buenos Aires - Grote schoonmaak

Omdat we een paar dagen geleden wat verdachte beestjes hebben gezien in het kastje in onze badkamer, trek ik vandaag de boel leeg en begin met een grote schoonmaak. Ik kijk alle bakjes en spulletjes die we in het kastje hebben liggen na en vind nog een tweetal beestjes. En waarom zijn die nou zo verdacht? Ze zijn zo klein als een speldenprik, maar als we ze met de loep bekijken lijken ze verdacht veel op een kakkerlak. Het zal toch niet dat er toch ergens een eierpakketje ligt dat is uitgekomen? We hebben op de Canarische Eilanden al een grote spuitbus gekocht om kakkerlakken te bestrijden en die gebruiken we om in de leidingengoot te spuiten. We hopen er maar het beste van.

’s-Middags maken we een wandeling naar de Carrefour en scoren we daar weer een hele voorraad "zangzaad" voor ons brood.

23-07 Buenos Aires - Arm schaap

Potjandorie. Al weer een Uber chauffeur die afhaakt op het moment dat hij hoort dat ik naar Ramos Mejia moet. Hij vindt het te ver, dus moet ik nog weer vijf minuten wachten op de volgende chauffeur. Nou ja, beter zo dan halverwege zonder brandstof;-) Chauffeur nummer twee komt met een grote lach voorrijden, dus dat zit helemaal goed. Gelukkig is het vandaag lekker rustig op de weg in verband met de wintervakantie en ben ik drie kwartier later al bij Marjolein en Milo samen met een grote tas wasgoed.

"Ik zie niets meer aan zijn oogje hoor. Jij wel?". Marjolein kijkt ook nog een keer naar het linkeroog van Milo, maar kan ook niets meer ontdekken. Hij heeft zichzelf afgelopen zondag verwond door met zijn vingertje in zijn oog te prikken, wat een beschadiging van zijn oog heeft opgeleverd. Marjolein en Pablo zijn met hem bij de oogarts geweest en hij krijgt nu druppels om oogontsteking te voorkomen. Gelukkig herstelt de schade kennelijk snel. Aan Milo gaat het allemaal voorbij, want hij heeft de grootste pret vandaag.

24-07 Buenos Aires - SSB klasje

Walter en Roswitha komen aan boord met een mand vol zelfgemaakte krentenbollen. Vandaag staat een SSB-klasje gepland. Walter krijgt het ophalen van de weerkaarten via de SSB-radio niet werkend en dus geeft Henk hem een demo hoe wij het doen. Nu gaat hij het vast ook voor elkaar krijgen!

  

 

’s-Avonds gaan we naar een restaurantje in de buurt waar we gezellig een biertje drinken met Walter, Roswitha, Henk en Marja. We hebben ons voorgenomen niet te lang te blijven, maar het wordt natuurlijk toch weer later dan gedacht. Tja, gezelligheid kent geen tijd;-)

25-07 Buenos Aires - Puzzelen

"Hij is binnen hoor", appt Marjolein en even later stuurt ze een foto en een filmpje van Milo op zijn nieuwe speelkleed. Het bestaat uit tegels die je als een puzzel in elkaar legt met een prachtige weg en gebouwen erop. Het is een cadeau van zijn overgrootouders en hij vindt het nu al prachtig.

26-07 Buenos Aires - Op de koffie

Henk en Marja komen langs om het door Henk zelf gemaakte waterfilter te bekijken. Wij gebruiken dat filter om het leidingwater, dat we onder andere gebruiken voor de thee, te filteren. Er zit gelukkig niet veel chloor in het leidingwater hier, maar wel net genoeg waardoor de thee die je ermee zet niet lekker is. Henk heeft daarom van lege plastic flessen en koolstof zelf een filter gemaakt en dat werkt perfect.

Omdat ik mijn badkamerklusje maandag niet af heb gekregen, moet na de lunch kastje nummer drie eraan geloven. Ook de inhoud van dit kastje kijk ik helemaal na en ik gooi alle kartonnen verpakkingen weg. Ik vind opnieuw twee verdachten en verder niets.

27-07 Buenos Aires - Professional?

Het is al weer lang geleden dat ik iets schreef in mijn blog over professionals die toch niet zo erg professioneel blijken te zijn. Maar we hebben ook hier inmiddels weer een prachtig voorbeeld gevonden;-) Een Australische schipper die voor veel geld met gasten naar Antarctica vaart.

"Wat is dat nou weer voor idioot?", vraag ik me af als ik om kwart voor acht wakker word van een hoop motorkabaal vlakbij Romlea. Ik sta op en kijk uit het raam. Het is het grote twintig meter lange Australische jacht de Spirit of Sydney dat al een kwartier lang probeert de haven uit te komen door met een rotgang boven op een ondiepte te varen en de boot op die manier erover heen te krijgen. Aangezien er nog al wat pk’s in die boot liggen geeft dat een enorm kabaal en is het natuurlijk ook volkomen zinloos. Als hij na een half uur nog steeds bezig is, ben ik het zat. Ik kleed me aan en ga naar buiten. "Hey Spirit of Sydney!", roep ik, maar de schipper doet net of hij mij niet hoort. Uiteindelijk weet ik zijn aandacht te trekken. "You need to wait for the tide to come in, there’s a bank over there!". Hij kijkt me aan of hij vuur ziet branden. "I know how to get in and out!", roept hij terug. "Ooooh", zeg ik. "So that’s why you’ve been trying for fourtyfive minutes!". En ik ga weer naar binnen. Wat een eikel zeg. En dan zie ik een appje van de Pikaïa die vragen of ik ook zo blij ben met onze nieuwe Australische wekker die om half acht af gaat. Nou, niet echt dus. Na nog tien minuten geeft hij dan toch eindelijk op en ligt midden in de haven te wachten op het tij.

  

 

Als ik later Walter en Roswitha spreek blijkt dat hij al vanaf zeven uur probeert de haven uit te komen en ook vlak bij zijn ligplek al op dezelfde manier bezig was. Wat een idioot. Marinero Marcelo kan hem wel schieten, want het blijkt dat hij ook nog eens de electriciteitskabel, die naar ons deel van de haven loopt, doormidden heeft gevaren. We zitten nu allemaal zonder stroom.

Henk kan het ’s-avonds niet laten deze Australische nitwit een mail te schrijven om hem vriendelijk te bedanken voor een aantal dingen. Toen het schip namelijk een aantal weken geleden binnen kwam varen was hij ook al zo idioot bezig, waardoor hij bijna onze windvaan eraf voer.

28-07 Buenos Aires - Professional deel 2

"Nou, ik heb een mail terug gekregen van onze Australische vriend. Wil je horen wat hij schrijft?". Ik ben natuurlijk razend benieuwd. "Fuck yourself marina warrior!". "Je meent het! Nou dan moet je hem maar terug sturen dat dat niet nodig is omdat je een mooie vrouw hebt!". En dat doet Henk! Tja, je hoeft niet aan een boom te hangen om een eikel te zijn!

29-07 Buenos Aires - Power

Vandaag zijn de mannen van Barlovento druk bezig met het herstellen van de electriciteit. Ze leggen een nieuwe kabel door het water en deze wordt aangesloten door twee electriciëns. Eind van de middag heeft iedereen gelukkig weer stroom. Wel zo fijn voor onze elektrische kacheltjes;-)

30-07 Buenos Aires - Hulplijn

Begin van de middag gaat de telefoon. Het is Walter met een vraag om hulp. Ze willen morgenochtend heel vroeg naar Uruguay vertrekken voor een visumrun en zijn nu bezig met het regelen van alle formaliteiten. Helaas lopen ze vast bij de Prefectura die vindt dat ze maar twee uur voor vertrek morgenochtend langs moeten komen. Tja, daar zit je echt niet op te wachten als je ’s-ochtends om zes uur wilt vertrekken in verband met het tij. Bovendien moeten ze met een door de Prefectura gestempeld formulier terug naar de douane en die zijn er pas om acht uur. Ik help ze door te vertellen dat ze gewoon vol moeten houden en de mannen van de Prefectura moeten confronteren met hun eigen regel die luidt dat je binnen vierentwintig uur na melding moet vertrekken. Even later krijg ik een appje dat het toch eindelijk gelukt is de benodigde stempel te krijgen. De aanhouder wint!

31-07 Buenos Aires - Wisseling van de wacht

Onze Duitse vrienden vertrekken vanochtend lekker op tijd, maar niet getreurd want de Oka is gistermiddag binnen gelopen. Opnieuw een Duitse boot, die een klein stukje verder afmeert. Vandaag maken we dan ook kennis met Peter en Petra. Weer een leuk stel erbij in de Patagonië groep.

 

  Terug naar beginpagina